مسوول برنامه: مریم گرجستانی

حرکت: چهارشنبه ۱۷ آبان ۹۶ ساعت ۷ بعدازظهر (محل اعلام خواهد شد)

برگشت: جمعه ۱۹ آبان ۹۶ آخر شب

وسیله نقلیه: مینی بوس یا اتوبوس بین شهری

هدف سفر :صعود به قلعه ماران استان گلستان

خلاصه برنامه: چهارشنبه شب از تهران به سمت گرگان حرکت می کنیم پس از عبور از شهر رامیان به روستای پاقلعه خواهیم رسید. صبح پنجشنبه صعود خود را به سمت قله ۲۴۳۰ متری قلعه ماران آغاز خواهیم کرد، کوه قلعه ماران یکی از بلندترین کوه‌های بخش رامیان و گرگان است که با طی مسیر تقریبا ۵ تا ۶ ساعته به قله خواهیم رسید. مسیر رسیدن به قله از میان جنگل عبور می کند و بیشتر مسیر پاکوب است اما در طول مسیر با شیب تند، مسیر صخره ای و سنگی روبرو خواهیم بود.در قله معمولا با باد شدید روبرو هستیم بنابراین به همراه داشتن تجهیزات لازم بسیار ضروری است. روی قله زمینی مسطح به مساحت ۳ کیلومتر مربع قرار دارد که چشم اندازی زیبا از طبیعت اطراف دارد. روی قله محل مناسبی برای کمپ شبانه وجود دارد اما با توجه به وضعیت آب و هوایی پاییز داشتن امکانات لازم (لباس گرم و مناسب کوهستان، کیسه خواب ، چادر مناسب فصل، پانچو) ضروری است. جمعه صبح پس از بازدید از دریاچه و چشمه گل رامیان به سمت گرکان و سپس تهران حرکت می کنیم.

درجه سختی قله: کوهنوردی نیمه سنگین

وعده های غذایی: یک وعده صبحانه، یک وعده ناهار و یک وعده شام با خود همراه بیاورید – تنقلات سبک و انرژی زا

پیش بینی وضعیت آب و هوا: بیشترین دما ۱۲ ،کمترین دما ۲- ( یک هفته قبل از سفر دوباره اعلام می شود)
وسایل لازم برای صعود به قله:کفش مناسب کوهنوردی ،باتوم ،لباس گرم ( لایه اولیه، پلار، کاپشن) ، شلوار کوه،دستکش ،بادگیر ، پانچو ،چادر، کیسه خواب، زیر انداز، چراغ پیشانی، لباس و جوراب اضافه، عینک آفتابی، ظرف اب، کلاه ، گتر، سرشعله و کپسول ، ضد آفتاب، دارو و کمک های اولیه، کارت ملی، پول نقد

برآورد هزینه سفر:  بسته به اینکه با اتوبوس بین شهری یا با مینی بوس برویم بین ۱۲۰ تا ۱۵۰ هزار تومان

ظرفیت :۱۵ نفر (الویت سفر با کسانیست که زودتر ثبت نام می کنند)

لطفا دوستانی که آمادگی صعود دارند و یا در مورد برنامه سوال دارند با مریم گرجستانی ( ۰۹۱۲۷۱۴۴۹۸۳) تماس بگیرند

مهلت ثبت نام: حداکثر تا پایان روز دوشنبه ۸ آبان۹۶

واریز پول: مبلغ ۸۰ هزار تومان به شماره کارت ۵۰۵۴۱۶۱۰۰۱۷۳۸۳۲۱  به نام سید محمد رضا آیت الله زاده

ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول به آقای آیت الله زاده خبر بدهید( شماره تماس: ۰۹۱۲۲۹۵۵۱۸۷)

احترام به آداب و رسوم و سنت­های محلی و رعایت پوشش و رفتار متناسب، نشانه پایبندی ما به سفر مسوولانه است.

نوشته برنامه ۹۶۱۳: قله قلعه ماران (رامیان، استان گلستان) اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

مسوول برنامه: مریم گرجستانی

حرکت: چهارشنبه ۱۷ آبان ۹۶ ساعت ۷ بعدازظهر (محل اعلام خواهد شد)

برگشت: جمعه ۱۹ آبان ۹۶ آخر شب

وسیله نقلیه: مینی بوس یا اتوبوس بین شهری

هدف سفر :صعود به قلعه ماران استان گلستان

خلاصه برنامه: چهارشنبه شب از تهران به سمت گرگان حرکت می کنیم پس از عبور از شهر رامیان به روستای پاقلعه خواهیم رسید. صبح پنجشنبه صعود خود را به سمت قله ۲۴۳۰ متری قلعه ماران آغاز خواهیم کرد، کوه قلعه ماران یکی از بلندترین کوه‌های بخش رامیان و گرگان است که با طی مسیر تقریبا ۵ تا ۶ ساعته به قله خواهیم رسید. مسیر رسیدن به قله از میان جنگل عبور می کند و بیشتر مسیر پاکوب است اما در طول مسیر با شیب تند، مسیر صخره ای و سنگی روبرو خواهیم بود.در قله معمولا با باد شدید روبرو هستیم بنابراین به همراه داشتن تجهیزات لازم بسیار ضروری است. روی قله زمینی مسطح به مساحت ۳ کیلومتر مربع قرار دارد که چشم اندازی زیبا از طبیعت اطراف دارد. روی قله محل مناسبی برای کمپ شبانه وجود دارد اما با توجه به وضعیت آب و هوایی پاییز داشتن امکانات لازم (لباس گرم و مناسب کوهستان، کیسه خواب ، چادر مناسب فصل، پانچو) ضروری است. جمعه صبح پس از بازدید از دریاچه و چشمه گل رامیان به سمت گرکان و سپس تهران حرکت می کنیم.

درجه سختی قله: کوهنوردی نیمه سنگین

وعده های غذایی: یک وعده صبحانه، یک وعده ناهار و یک وعده شام با خود همراه بیاورید – تنقلات سبک و انرژی زا

پیش بینی وضعیت آب و هوا: بیشترین دما ۱۲ ،کمترین دما ۲- ( یک هفته قبل از سفر دوباره اعلام می شود)
وسایل لازم برای صعود به قله:کفش مناسب کوهنوردی ،باتوم ،لباس گرم ( لایه اولیه، پلار، کاپشن) ، شلوار کوه،دستکش ،بادگیر ، پانچو ،چادر، کیسه خواب، زیر انداز، چراغ پیشانی، لباس و جوراب اضافه، عینک آفتابی، ظرف اب، کلاه ، گتر، سرشعله و کپسول ، ضد آفتاب، دارو و کمک های اولیه، کارت ملی، پول نقد

برآورد هزینه سفر:  بسته به اینکه با اتوبوس بین شهری یا با مینی بوس برویم بین ۱۲۰ تا ۱۵۰ هزار تومان

ظرفیت :۱۵ نفر (الویت سفر با کسانیست که زودتر ثبت نام می کنند)

لطفا دوستانی که آمادگی صعود دارند و یا در مورد برنامه سوال دارند با مریم گرجستانی ( ۰۹۱۲۷۱۴۴۹۸۳) تماس بگیرند

مهلت ثبت نام: حداکثر تا پایان روز دوشنبه ۸ آبان۹۶

واریز پول: مبلغ ۸۰ هزار تومان به شماره کارت ۵۰۵۴۱۶۱۰۰۱۷۳۸۳۲۱  به نام سید محمد رضا آیت الله زاده

ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول به آقای آیت الله زاده خبر بدهید( شماره تماس: ۰۹۱۲۲۹۵۵۱۸۷)

احترام به آداب و رسوم و سنت­های محلی و رعایت پوشش و رفتار متناسب، نشانه پایبندی ما به سفر مسوولانه است.

نوشته برنامه ۹۶۱۳: قله قلعه ماران (رامیان، استان گلستان) اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

با آغاز فصل بهار، طبیعت دوستان و بالاخص کوهنوردان شور و شعف بیشتری برای سفر و اجرای برنامه های طبیعت گردی دارند. نیمه های خرداد شاید طبیعت کوههای زاگرس یکی از بهترین انتخابهای در پیش رو باشد. با کمی جستجو در نقشه جغرافیا نهایتا تصمیم گرفتیم تا پا به منطقه چهل چشمه بگذاریم که البته بعدا متوجه شدیم که نام صحیح این منطقه به بیان کردی”چل چه مه” و به فارسی “چلچمه” و به معنی چهل رودخانه است. به هر حال این نام به غلط در تمامی نقشه های جغرافیا و طبیعی ایران چهل چشمه نوشته شده است.

کوهستان چلچمه دارای خط الراسی 79 کیلومتری و مشتمل بر 20 قله است. این کوهستان در شهرستانهای دیواندره، سقز و مریوان قرار دارد و از هر سه منطقه قابل صعود است ولی مسیر اصلی از طریق شهرستان دیواندره و روستای بست است.

برای رسیدن به روستای بست، ابتدا وارد جاده دیواندره به سقز می شوید و سپس بعد از 20 کیلومتر به سه راهی شریف آباد می رسید. از اینجا به بعد باید چندین روستا را عبور کنید تا به بست برسید. بزرگترین روستا شریف آباد است. در خروجی روستا ایست بازرسی سپاه قرار دارد که بعد از چند سوال و جواب ساده و پس از کسب مجوز از مافوقشان، اجازه ورود به منطقه داده می شود. تنها نکته این مسیر جایی است که شما به دوراهی روستای آب باره و بست میرسید.البته تابلو راهنما وجود دارد ولی بهتر است که بدانید باید مسیر سمت چپ را انتخاب کرد. بجز حدود10 کیلومتر آخر مسیر که خاکی است، بقیه مسیر آسفالت است. البته کیفیت جاده خاکی هم خوب است و با وسایل نقلیه معمولی هم قابل دسترسی است. روستای بست روستای بزرگی با بیش از 140 خانوار است. با عبور از میان روستا درمیابید که هنوز خانواده های جوان در روستا زندگی می کنند. در نگاه اول تمییزی محیط روستا جلب توجه می کند. روستاییان نیز لباسهای مرتبی دارند و پس از پایان کار روزانه و قبل از غروب آفتاب در اطراف مسجد روستا که در مرکز روستا قرار دارد جمع می شوند و با هم گپ می زنند بچه ها نیز در همین اطراف مشغول بازی هستند با ورود گله گوسفندان با منظره ای بسیار جالب مواجه می شوید، گوسفندان گروه گروه راه منزل خود را بلد هستد و به محض رسیدن به کوچه محل سکونتشان!! وارد کوچه می شوند. تعدادی از گوسفندان هم در ابتدای کوچه منتظر می مانند تا دیگر هم آخوریشان هم به آنها ملحق شود و به اتفاق به منزل برسند. صاحبان این دامها نیز گاهی برای اینکه گوسفندان زیاد در کوچه و خیابان خوش نگذرانند آنها را به سمت خانه هدایت! می کنند. تقریبا همه اهالی روستا از بشقابهای ماهواره ای استفاده می کنند. تنها فروشگاه روستا بجز چند قلم مواد مورد نیاز روستاییان چیزی ندارد و لذا بهتر است مایحتاج خود را قبل از سفر تهیه کنید. روستاییان بیشتر به پرورش دام اشتغال دارند و افزایش تعداد دامهایشان نیز در این اواخر سبب ایجاد مشکلاتی شده است. ظاهرا حتی مراتع خوب این منطقه نیز دیگر توان پذیرایی از این تعداد دام را ندارد. پرورش زنبورعسل نیز برخی از روستاییان را مشغول کرده است که با توجه به کیفیت خوب عسل بهره برداری شده می تواند منبع درآمدی خوبی باشد. عده کمی نیز به کشاورزی و باغداری مشغولند.

با توجه به اهمیت کوهستان چلچمه، هیات کوهنوردی دیواندره اقدام به احداث پناهگاه نسبتا بزرگی با ظرفیت بیش از 70 نفر را کرده است که در منتهی علیه روستا قرار دارد. این پناهگاه از سال 1390 به بهره برداری رسیده و گاهی نیز میزبان بیش از 150 کوهنورد بوده است. در مجاورت پناهگاه محل مناسبی جهت پارک اتومبیل و در مواقع ضروری کمپینگ هست. مسوول این پناهگاه آقای حامد شکاری است که در روستای بست ساکن هستند و توصیه می شود قبل از ورود به منطقه حتما با ایشان هماهنگی لازم صورت گیرد( 09186668235). آقای شکاری جوان خوش فکر و خوش نامی است که علاوه بر اداره پناهگاه، ارتباط بسیار خوبی نیز با کوهنوردان و اهالی محلی دارد. استفاده از امکانات پناهگاه مستلزم پرداخت هزینه هایی است که لیست آنها به همراه قیمت مصوب در پناهگاه موجود است. آقای حامد شکاری جوان بسیار خجالتی است و هرگز قبل از ارائه خدمات درخواست پول نمی کند، اما فراموش نکنیم که طبق نامه ای که در تابلو اعلانات پناهگاه موجود است، ایشان این پناهگاه را از هیات کوهنوردی دیواندره اجاره کرده اند و به عبارت دیگر محل ارتزاق ایشان است. پس لطفا فراموش نکنید که طبق تعرفه مبالغ پرداخت گردد.

روستائیان بست تاکنون روابط خوبی با کوهنوردان داشته اند خصوصا که در فرهنگ اقوام کرد، مهمان جایگاه ویژه ای دارد ولی از آنجا که در برخی فصول تعداد زیادی کوهنورد وارد منطقه می شود و به سبب فضای محدود روستا ممکن است مزاحمتهایی چه از نظر صوتی و همچنین دفع زباله و پارک اتومبیل برای روستاییان ایجاد شود، لذا به جد توصیه می شود تا بیشتر مراقب احوال میزبانمان باشیم و فراموش نکنیم که پس از ما گروههای دیگری نیز وارد این منطقه می شوند و روابط دوستانه با افراد محلی تضمین کننده امنیت و سلامتی آنان است.

ما حدود ساعت شش بعد از ظهر دهم خرداد 1395 به روستای بست رسیدیم و پس از تماس با آقای شکاری، با خوش آمد گویی ایشان وارد پناهگاه تمیز و مرتب بست شدیم. در این فصل معمولا همیشه چندین گروه کوهنوردی در اواخر هفته در محل حضور دارند ولی چون ما یکشنبه رسیدیم، پناهگاه را خالی یافتیم. فرصت کافی برای درست کردن چای و استراحت لازم پس از رانندگی طولانی از تهران تا بست وجود داشت. گشت کوتاهی هم در روستا زدیم و شب را علی رغم وجود جای کافی در پناهگاه تصمیم گرفتیم تا در بالکن پناهگاه و در زیر سقف آسمان بخوابیم تا از دیدن ستارگان لذت ببریم. با وجود هوای پاک کوهستان ستاره ها به نظر نزدیکتر احساس می شوند و دیدنشان لذت بخشتر است. به راستی که در هتل پر ستاره اقامت داریم. با کمی دقت در آسمان پرستاره متوجه می شویم که تردد هواپیماها در این محل بسیار زیاد است. شاید هر بار که به بالای سر خود نگاه می کنیم حداقل 2تا 3 هواپیما را می توان دیدکه از سمت شمال به جنوب و یا بالعکس در تردد هستند. نهایتا هم خنکی هوا سبب می شود تا به داخل کیسه خواب بخزیم.

صبح ساعت پنج و نیم بیدار باش اعلام می شود و راس ساعت شش تیم سه نفره ما (حسین ، بنیامین و افشین) آماده حرکت می شوند.

دو مسیر اصلی از روستای بست به قلل منطقه چلچمه وجود دارد. مسیر اول از روی یال و مسیر دوم از دره و کنار رودخانه. ما تصمیم گرفتیم تا از روی یال صعود کنیم و از دره برگردیم. پناهگاه در ارتفاع 1815 متری از سطح دریا قرار دارد و ما باید تا ارتفاع حدود 3100 متری صعود کنیم یعنی حدود 1300 متر که برای یک کوهنوردی یک روزه تقریبا نیمه سنگین برآورد می شود. لذا باید حواسمان به زمان باشد. مسیر را از کنار رودخانه ادامه می دهیم و بعد از 200 متر و درست با گذر از روی یک پل چوبی کوچک مسیر ابتدای یال را پیدا می کنیم. مسیر یال، شیب خیلی زیادی ندارد و با توجه به فصل زیبای بهار تمام مسیر پر است از گل و گیاهان علفی که ارتفاع بعضی از آنها به نیم متر هم می رسد. گذر از میان این طبیعت بی نظیر و بکر تا مدتها اجازه نمی دهد تا خستگی خودش را به یاد ما بیاورد. مناظر در پیش رو هر لحظه زیباتر می شود. رشته کوه چلچمه اکنون در پیش روی ماست و قلل آن را که هنوز برف زمستانی بر روی آنهاست را به راحتی می توانیم ببینیم. قلل سبز و برفی! از سمت راست ( شمال) به جنوب می توان قلل شاه نشین، قولی زلیخا، سولانه سه خته، دوبرا و سلطان را دید.

خوشبختانه مسیر بسیار مشخص است و احتمال گم کردن راه بسیار کم است.بعد از حدود سه ساعت به دامنه کوه می رسیم و کمی بعد به چشمه معروف “کانی چاورش”. تمامی مسیر بسیار سرسبز و زیباست. تا اینجا حدود 9 کیلومتر راه آمده ایم. برای صعود مسیر کم شیب تری را که تا سر گردنه قولی زلیخا میرود را انتخاب می کنیم. یک و نیم کیلومتر را در یکساعت می پیماییم.

در قسمتهایی از مسیر مجبوریم از دره هایی که برف دارد عبور کنیم که با توجه به شیب زیاد می تواند بالقوه خطر سقوط داشته باشد.

به سر گردنه که می رسیم باد شدید مانع از توقف طولانی می شود و به سرعت گردنه 2943 متری را به سمت قله شاه نشین ترک می کنیم و بعد از گذر از کنار قله “گاوه لان” پا بر روی قله “شاه نشین” می گذاریم.

جی پی اس به ما می گوید که تا اینجا حدود 13 کیلومتر راه آمده ایم و ارتفاع قله را 3117 متر می خواند. با توجه به زمان زیادی که در مسیر برای استراحت و لذت بردن از طبیعت گذرانده ایم ساعت 12 است. منظره اطراف بسیار زیباست. باد نسبتا شدیدی بر روی قله می وزد و توان بیشتر ایستادن بر فراز قله را از ما می گیرد.

پس از ثبت لحظات با دوستان تصمیم می گیریم تا از مسیر پرشیب قله به سمت چشمه ، فرود بیاییم. ابتدای مسیر مشخص است ولی در میانه راه به سبب انبوه گیاهان مرتفع مسیر پا خور را گم می کنیم. البته که خیلی مهم نیست چرا که چشمه در پیش روی ماست. در کمتر از یکساعت به گردنه سمت راست چشمه که اسمش را دوراهی شاه نشین گذاشته ایم، می رسیم. ارتفاع 2766 متر است و رد جاده تا اینجا دیده می شود. به نظر از دره مجاور تا اینجا راه ناهمواری که تراکتور رو است کشیده شده است.

تصمیم می گیریم که مسیر را کمی کوتاه کرده و از ملاقات مجدد چشمه صرف نظر کنیم. با کمی جستجو مسیر دره را پیدا می کنیم. نقطه ای که مسیر دره از مسیر یال سوا می شود را به نام دوراهی دره می نامیم. ارتفاع 2627 متر است. با ورود به دره مسیر کمی نا مشخص می شود و پس از فرود از یک شیب تند و پس از 40 دقیقه خود را در کنار یک آبشار زیبا می بینیم که نوید بخش مسیری زیباست ارتفاع 2417 متر است. کمی جلوتر آبشار دوم و ادامه مسیر از کنار رودخانه در میان گلهای رنگارنگ و علف های سبز بلند و گاهی درختان بید.

بالاخره جای مناسبی را برای صرف نهار در کنار رودخانه و در سایه درختان پیدا می کنیم.ساعتی را به خوردن نهار و درست کردن چای و استراحت و لذت از طبیعت صرف می کنیم. ادامه مسیر در کنار رودخانه است ولی هرگز رودخانه را قطع نمی کند. به دوراهی دیگری می رسیم که هرچند در ادامه مسیر ما اختلالی ایجاد نمی کند اما ممکن است محل شک برانگیزی برای کسانی باشد که عکس مسیر ما را انتخاب کرده اند یعنی مسیر صعودشان از سمت ذره است. لذا بر روی جی پی اس نام ” دوراهی دره 2″ را برایش انتخاب می کنیم. ادامه مسیر با ظهور جاده ای که از روستا تا اینجا کشیده شده است راحتتر و کم شیبتر می شود. در کنار رودخانه در محل مناسبی تنی به آب می زنیم تا گرد و غبار راه و خستگی کمی از تنمان در برود. در نزدیک روستا غاری وجود دارد که با بازدید آن می توان تصور کرد که زمانی محل زیست انسانها بوده است. البته در جای جای آن حفاری هایی هم صورت گرفته است.

و نهایتا به ابتدای مسیر یال و کمی بعد به روستا می رسیم. ساعت 6 بعد از ظهر است و دقیقا 12 ساعت قبل همین محل را ترک کرده بودیم. مسافت قله تا روستا از مسیری که برای بازگشت انتخاب کرده بودیم حدودا 11200 متر است که با احتساب مسیر رفت بیش از 24 کیلومتر می باشد.

شبی دیگر را در روستا بست گذراندیم و صبح روز بعد پس از تهیه کمی عسل برای سوغاتی عازم تهران شدیم. در صورتی که فرصت کافی داشته باشید توصیه می کنم تا از غار کرفتو که در نزدیک سقز قرار دارد بازدید کنید.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

www.kanoonirangardan.ir/

خرداد 1395

نوشته صعود به قله شاه نشین در کوهستان “چلچمه” (چهل چشمه)- بهشت کردستان اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

کوه بزمان که به کوه خضر زنده (کوه زنده ) شهرت دارد ،آتشفشانی خاموش است که با ارتفاع 3495 متر در جنوب شرقی ایران واقع شده است.

فکر صعود به بزمان ، سالیانی قبل وقتی در بلندای تفتان چشم به غروب آفتاب دوخته بودم، در ذهن من خطور کرد . ولی تا روز حرکت بیش از هفت سال طول کشید !!نقشه صعود در گروه مطرح شد .دوستان همراه شدند . بلافاصله به جمع آوری اطلاعات در مورد بزمان پرداختیم :”چند گزارش برنامه ناقص ! مراجعه به چند کوهنورد با سابقه ! راهنمایی از هیأت کوهنوردی کرمان و سیستان و بلوچستان ، اینترنت و …“در آخر هم اطلاعات خوبی دستگیرمان نشد . با خودم عهد کردم در صورت موفقیت دربرنامه گزارش مفصلی تهیه کنم.

30 اردیبهشت 82 ،یقینا زمان مناسبی جهت صعود نبود . با مراجعه به سایتهای هواشناسی ، دمای هوا در منطقه حدود 44 درجه سانتی گراد پیش بینی شده بود. ولی مانع مهمی در سر راه ما نبود .با قطار به کرمان رفتیم . بلافاصله خود را به بم رساندیم. استراحت کوتاهی در شهر خوش آب و هوای بم،صرف نهار و بازدید از بنای زیبای ارگ بم، خستگی راه را تا حدودی از تن به در کرد.

بیش از دو ساعت در پمپ بنزین روبروی ترمینال مسافربری که محل تجمع کرایه های بین شهری است به دنبال وسیله ای جهت حرکت به سمت بزمان بودیم . دلایل موجه و غیر موجهی پاسخ سؤال ما بود . اتوبوس مسافری هم ساعت 5 حرکت می کرد و گزینه مناسبی برای ما نبود چرا که یک روز از برنامه پیش بینی شده عقب میافتادیم . بماند که چطور ! ولی به هر حال حرکت کردیم، 290 کیلومتر مسیری که بیش از 200 کیلومتر آن بسیار کم تردد و حدد  ۱۰۰ کیلومتر آن نیاز به تعمیر و بازسازی اساسی دارد . آخرین آبادی در طول مسیر روستای مسجد ابوالفضل است . از اینجا به بعد 110 کیلومتر تا بزمان فاصله است. کم کم آثار و بقایای سنگهای آتشفشانی سیاهرنگ که حاصل فعالیت آتشفشانی است در سطح زمین نمایان می شود.

ظاهرأ در هنگامی که کوه، فعال و در حال آتشفشانی بوده سنگها، به سبب اندازه و وزن خود چنین یکدست پراکنده شده اند.

پس از طی حدود 30 کیلومتر کم کم سر و کله کوه عظیمی در جنوب غربی جاده ظاهر می شود . در وهله اول کمی جا می خوریم . هر چند می دانستم ارتفاع منطقه کم است ولی انتظار چنین بلندایی را نداشتم !

کم کم کوه را دور می زنیم و به شهر بزمان با جمعیت حدود 5000 نفر که مرکز بخش بزمان نیز می باشد می رسیم.

طبق روال گذشته ابتدا به پاسگاه انتظامی منطقه بزمان می رویم تا ورود خود را به منطقه اعلام نمائیم . سالی که نکوستاز بهارش پیداست ! استقبال گرمی از ما می شود . افسر نگهبان پاسگاه به دقت به درخواست ما گوش می دهد . تقاضای راهنما برای صعود به کوه بزمان را داریم . به زبان پلوچی با چند نفر دیگر صحبت میکند و به سرعت سوار بر موتور، پاسگاه را ترک می کند . چند دقیقه دیگر به همراه شخص دیگری باز می گردد . این هم راهنمای کوه خضر، آقای محمد نارویی معلم بازنشسته و رئیس شورای اسلامی بخش بزمان است . گپ کوتاهی با هم می زنیم و از ما می خواهد بدون اتلاف وقت سوار وانت او شویم تا ما را به گوانز یعنی نقطه شروع حرکت ببرد .در راه فرصتی بود که اطلاعات منطقه را از آقای نارویی بگیرم . او گفت که در سالهای اخیر راهنمای چند گروه کوچک و بزرگ کوهنوردی در منطقه بزمان بوده است . از صحبتهای او فهمیدم استقبال در خوری از بزمان نشده است .که دلایل آن در حوصله گزارش ما نیست.

مجددا وارد جاده بزمان – بم شدیم و پس از طی 58 کیلومتر به سمت غرب با ورود به یک راه خاکی، حدود 23 کیلومتر را طی کردیم و به روستای کوچک گوانز که دارای 50خانوار و ساکن در سیاه چادرهای بلوچی بودند رسیدیم. اهالی این روستا که دامداران فقیری بودند استقبال کم نظیری از ما کردند . کوه بزمان در دور دست نمایان بود و راهی طولانی در انتظار ما . حالا هوا کاملا تاریک شده بود . به پیشنهاد آقای نارویی هرچه سریعتر وسایل را جمع کردیم تا از خنکی هوای شب برای طی کردن قسمتی ازمسیر طولانی که در پیش داشتیم استفاده کنیم . یکی از اهالی روستا به نام منصورنارویی که به ”آخرداد“ شهرت داشت از این پس همراه ما شد . مقدار کافی آب برداشتیم و در زیر نور ستارگان در مسیر سفید رنگی که از میان سنگهای سیاه رنگ بزمان باز شده بود حرکت کردیم . هوا همچنان گرم بود. زمین سفت و اثری از پوشش گیاهی سبز دیده نمی شد . به گفته اهالی 5 سال است که در این منطقه حتی یک قطره باران هم نباریده و اکنون زندگی چادرنشینان این منطقه که عمدتا از راه دامداری کوچک (چند بز و گوسفند ) امرار معاش می کنند به خطر افتاده است . آب که مایع حیات و اصل اول زنده ماندن است مدتهاست وجود ندارد و اهالی به کمک تانکر از بزمان روزی یک بار آب می آورند.

پس از 4 ساعت پیاده روی راهنما اعلام کرد که شب را در این منطقه می مانیم . حالا وجود کوه را با وزش باد خنک نزدیکتر احساس می کنیم . ساعت 6 صبح از خواب بیدارشدیم طلوع آفتاب از پشت کوه تفتان یادآور خاطره غروب آفتاب از پشت بزمان در 7سال قبل بود ! 10 دقیقه بعد به چند سیاه چادر دیگر رسیدیم، به این منطقه “بن استان” (Banestan) می گویند تا اینجا  7 کیلومتر راه آمده ایم . به گرمی پذیرفته و با صبحانه مختصری که شامل نان و ماست و چای بود پذیرایی شدیم . وسایل اضافی را درچادرها گذاشتیم قمقمه ها و ظرفهای آب را پر کردیم . به راستی مردم شریفی هستند که ارزشمند ترین ماده موجود یعنی آب را با چنین خلوص نیتی در اختیار ما قرار می دهند . گفتند که آب را با شتر از گوانز می آورند یعنی همان آبی که از بزمان به آنجا آورده شده است !! حالا یقین یافته ام که آنچه در مورد این منطقه از گوشه و کنارشنیده ام غیر واقعی است. اکنون ما هستیم و کوه زیبای خضر زنده بزمان.

در قسمت شرقی کوه زنده، کوه منحصر به فردی نیز که یادآور یک مخروط آتشفشانی با شیب تندی است به چشم می خورد. در اصطلاح محلی به این کوه”بچه“ گفته می شود و به مفهوم بچه کوه زنده است.

ساعت 7 به راه می افتیم و پس از یکساعت پیاده روی به شیب تندکوه رسیدیم .مسیر صعود بعلت عبور از چند مسیر شن  اسکی نفس گیر بود . پس از سوار شدن بر یال شرقی و پس از طی هفت کیلومتر در ساعت یازده و نیم بر بلندای کوه زنده ایستادیم . قله بزمان در میان قلل آتشفشانی ایران بی نظیر است . دهانه کوه قطری حدود 250 متر دارد و عمق آن حدود 150 متر است.

  نهار را در قله می خوریم . بیش از 1000 متر از مسیر بازگشت از طریق مسیرهای شن اسکی طی می شود شاید مسیری را که صعود آن بیش از سه ساعت طول کشیده است را در کمتر از 20 دقیقه فرود می آییم . در بن استان توقف کوتاه دیگر ، تجدید قوا و حرکت . حالا گرمای هوا مسیر طولانی در پیش رو را طولانیتر جلوه می کند . با خود فکر می کنیم اگر قرار بود این مسیر را در طول روز صعود می کردیم آیا موفق می شدیم؟ !!. طبق پیش بینی آقای نارویی، ساعت7 بعدازظهر به گوانز رسیدیم و به اتفاق به بزمان برگشتیم . آبگرم بزمان آخرین ایستگاه برای رفع تمام خستگی های روزهای گذشته است.

دکتر افشین ایران پور

اردیبهشت 82

iranpour@kanoonirangardan.ir

پاورقی

1. بهترین وسیله برای رسیدن به شهر بزمان از تهران، استفاده از اتوبوسهای تهران-ایرانشهر است.
2. شایسته است فدراسیون کوهنوردی و هیات کوهنوردی استان سیستان وبلوچستان تدابیر لازم جهت ایجاد جاده مناسب و همچنین احداث یک جانپناه را بیاندیشند. قطعا وجود تسهیلات در این منطقه علاوه براینکه باعث آشنایی کوهنوردی با این کوه زیبا خواهد شد به اقتصاد منطقه نیز کمک شایانی می کند.
3. بهترین زمان صعود به قله در اواخر زمستان و اوایل بهار است.
4. تدارک آب کافی، مهمترین فاکتور در صعود موفق به بزمان است.
5. از مناطق دیدنی در اطراف بزمان ،علاوه بر آبگرمهای بزمان ، می توان از شهر بمپور که دارای قلعه ای به همین نام است دیدن کرد، متاسفانه بعلت عدم حفاظت فعال ،این بنا رو به تخریب است.

6. این صعود توسط افراد زیر انجام شد: آرش قهرمانی- محمدرضا سعیدی-فرهادصاحب جمع-افشین ایران پور

نوشته بزمان اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

با شناختی که در چند سال گذشته از منطقه خلخال و تالش داشتیم تصمیم گرفتیم که برنامه را در این منطقه اجرا کنیم. بیشتر مسیرها را قبلا رفته بودیم. ولی در مقابل پیشنهاد جدید نتوانستیم مقاومت کنیم.

دریاچه نئور به آق اولر

طبق معمول نقشه 1:250000 را باز می کنیم. مسیری که قصد طی کردن آن را داریم برروی کامپیوتر مشخص کرده و سپس اطلاعات را وارد  GPS میکنیم . میزان پیاده روی حدود30 کیلومترتخمین زده می شود.

دوستان علاقه مند به اینگونه سفرها به ما پیوستند.21 نفرکه نه چندان کارآموزده اند. ولی عشق به طبیعت را نمی توان به بهانه مسیرهای صعب العبور و طولانی و … از کسی گرفت.

ساعت 10 شب چهارشنبه 83/3/27 با اتوبوسی از تهران به سمت خلخال حرکت کردیم. 7 صبح به خلخال  رسیدیم. برای رسیدن به دریاچه نئور باید به سمت اردبیل حرکت کرد. در مسیر از شهر کوچک و زیبای کیوی که آبگرم معروفی دارد عبورکردیم. باغداری و کشاورزی رونق خوبی دارد. ساعت 9/30 صبح به روستای بودالالو رسیدیم. تابلوی منطقه حفاظت شده نئور – لیسار در سر سه راهی راهنمای خوبی است.

از اینجا با وانت به سمت دریاچه حرکت کردیم. شیب جاده تند است ولی تا کنار دریاچه جاده آسفالته ادامه دارد.  ساعت 10/30 به کنار دریاچه بزرگ نئور رسیدیم، دریاچه ای که شهرت آن بخاطر ماهی قزل آلای رنگین کمان  آن است.

جمع و جور کردن وسایل و استراحتی کوتاه در کنار دریاچه تا ساعت 11 ادامه یافت.

 از کناره غربی دریاچه به سمت جنوب حرکت کردیم و پس از گذر از روستای کوچک داش بولاغ  که در انتهای جنوبی دریاچه قرار گرفته است از مسیر مشخصی که به سمت جنوب تا سر گردنه جنوبی کشیده شده است ادامه مسیردادیم، تمامی مسیر از گلهای زرد، سنبل، آلاله و علفزارهای وسیع پوشیده شده است. چشمه ساران بسیار در مسیر وجود دارد که حتی اجازه احساس تشنگی را نیز به ما نمی دهند. نهار را در کنار یکی از این چشمه ها خوردیم. شیب تندی را تا سر گردنه2997 متری طی کردیم. تاکنون 10/5 کیلومتر را در مدت 5 ساعت طی کردیم، طبیعت به حدی زیبا بود که بیشتر فیلمهای دوربین را مصرف کردیم.پس از عبور از گردنه به سمت شرق تغییر مسیر دادیم. کم کم دشت زیبایی در زیر پایمان پدیدارشد که تالابهای فصلی و کوچک قره گل در آن قرار دارد.عشایر شاهسوند درجای جای این منطقه چادر زده اند و به دامداری مشغولند.ابرهایی که در ارتفاع پایین تر قرار دارند به سرعت از کنار ما رد می شوند. ارتفاعات شمالی منطقه که از کوه های صخره ای تشکیل شده است بسیار دیدنی است.

 کم کم سرو کله شقایق های بزرگ و زیبا پیدا میشود.صدای رعد و برق و نم نم باران به ما نوید داد که بهترین جا برای اتراق شبانه کنار یکی از تالابهای    قره گل است. عشایر این منطقه بیشتر از اقوام طالشی هستند.

ساعت 7 چادرها را بر پا  کردیم. تا اینجا 19 کیلومتر را طی کرده ایم.

 امان از دست سگهای گله که یک لحظه تنهایمان نگذاشتند. علی رغم اینکه طرح دوستی با آنها ریختم ولی هرگز در حفاظت از منطقه خود کوتاه نیامدند و بالاخره هم یکی از دوستان گروه را مجروح کردند.گاز گرفتگی زیادعمقی نبود طبق دستور با صابون و آب فراوان شستشو داده شد و زخم پانسمان شد. آنتی بیوتیک و مسکن لازم تجویز شد.

باد و طوفان شب، کمی مزاحم خواب راحت شد و دلیلی بود برای حرکت با تاخیر در ساعت 9 صبح روز جمعه 83/3/29.

 طبق نقشه و با کمک مسیری که در GPS مشخص کرده بودیم به سمت جنوب حرکت کردیم.

مه، باران، آفتاب، رنگین کمان همه و همه در کنار هم هستند.

 دشتهای شقایق با گل های زرد در جوار تالابهای فصلی کوچک و کوه های زیبا درهم ریخته اند و هیچگاه اجازه ندادند که به کوله پشتی های سنگین و مسافت طی شده فکر کنیم. ساعت 11/30بعد از 26 کیلومتر از دریاچه نئور، به روستای مکش رسیدیم. از اینجا به راحتی میتوان روستای آق اولر را در کف دره دید.روستایی که نام آن از خانه های سفید رنگش گرفته شده.

ساعت 1/30 روز جمعه پایان مسیر 33 کیلومتری در آق اولر است.

آق اولر روستایی کوچک و بسیار زیبا است که هنوز در بسیاری از خانه های آن سبک معماری اصیل خطه شمالی را می توان دید. خانه باستانی رامبد که در حال مرمت است از مکانهای دیدنی این روستاست. این منطقه دیرینه ای قدیمی دارد و جزء مناطقی است که هر ساله مورد کاوشهای و مطالعات باستانی قرار می گیرد.

از آق اولر تا هشتپر حدود 35 کیلومتر است که 6 کیلومتر آن خاکی و مابقی آسفالت است.

ساحل ماسه ای قروق در 6 کیلومتری هشتپر مکان مناسبی برای آب تنی و رفع خستگی است.

پاورقی

• کرایه سه راهی تا دریاچه نئور هر وانت 12000 تومان.
• کرایه آق اولر تا هشتپر با وانت نفری 500 تومان.
• با توجه به تغییرات شدید دما و شرایط جوی داشتن لباس مناسب و پانچو توصیه می شود.
• به همکاران پزشک توصیه می شود کیف کمک های اولیه خور را پربارتر کنند تا بتوانند به عشایر مسیر که بعضا بیمار هستند کمک نمایند.
• سگهای گله در مناطق کوهستانی که کمتر با انسان برخورد داشته اند بسیار خطرناک هستند. تا حد امکان به آنها نزدیک و هرگز سر به سر آنها نگذارید. برای در امان ماندن از آنها بهتر است از صاحب حیوان کمک گرفت.
• درصورت گازگرفتگی حتما به مرکز بهداشتی درمانی جهت واکسیناسیون هاری و کزاز مراجعه کنید.
• هرگز به توصیه های غیرعلمی، که افراد محلی درباره زخمها و … می کنند توجه نکنید.
• در صورت نیاز به اطلاعات بیشتر می توانید از طریق آدرس پستی زیر با ما تماس بگیرید.

                                                                          افشین ایران پور

Iranpour@kanoonirangardan.ir

شرکت کنندگان در برنامه:

1-      علیرضا نورعلیشاهی

2-      علی منصوری

3-     وحید غلامی

4-      مهروش وثوقیان

5-      امید یزدان

6-      راشین

7-      مهروش

8-      محمد زند

9-      برزو

10-   حسین

11-   الهام سهل البیع

12-   اشکان

13-   امین

14-   آرش

15-   ماهان

16-   خسرو

17-   امیر عسگری

18-   هومن

19-   مهدی طالبی

20-   جاوید

21-   حسین

نوشته گزارش کوه پیمایی دریاچه نئور به آق اولر اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

ساعت 8 صبح 21 مهر 1385 از پارک نوشین با مینی بوس فرامرز از طریق اتوبان قزوین به سمت رشت حرکت کردیم.به پیشنهاد برزو از سرریز سد سفید رود که در ابتدای جاده رودبار به طارم و درست در بالای سد قرار دارد، دیدن کردیم . مخروطی وارونه بتونی را تصور کنید که قاعده آن در محاذات تاج سد قرار دارد ، عمق این مخروط بیش از150 متر است و هنگامی که به داخل آن نگاه می کنیم بسیار وهم انگیز است.به گفته برزو هنگامی که سد پرشود ، آب به داخل آن سرازیر می شود و منظره ای بسیار جالب پدید می آید.

 نهار را در رستورانی در شهر سنگر خوردیم و بعد از گذر از سیاهکلحدود ساعت 7 به دیلمان رسیدیم.طبق هماهنگی قبلی که جاوید با یکی از روستائیان منطقه کرده بود شب را در خانه ای روستائی به سر بردیم.سراسر شب باران بارید و امید ما را برای کوه پیمایی بی دردسربه یاس بدل کرد.

ساعت 7 صبح از دیلمان به سمت روستای شاه شهیدان حرکت کردیم.این مسیر تا روستای آسیابر که حدود 9 کیلومتر است آسفالت است و ما بقی راه (حدود 6 کیلومتر) تا شاه شهیدان خاکی خوب است .

 روستای شاه شهیدان ، روستایی زیارتی است که امامزاده معروفی دارد و از اقصا نقاط منطقه برای زیارت به این منطقه می آیند. این روستا ابتدای مسیر پیاده روی به سمت قله درفک است.ارتفاع آن 1851 متر از سطح دریا است.حتی در این موقع از سال نیز کاملا سرسبز است.اثری از جنگل دیده نمی شود. مراتع بسیار زیبا و وسیع درپیش روی  ما قرار دارد.ابرهای سفید پنبه ای در زیر پای ما دره های اطراف را پر کرده اند و هر از گاهی از ارتفاعات شمالی کوهها بالا می روند و چون آبشاری سفید رنگ به پایین سرازیر می شوند.گاهی مه رقیقی به سرعت از ما عبور می کند . هوا بسیار مطبوع است.در اخبار هواشناسی برای این منطقه بارندگی پیش بینی شده است ولی ظاهرا ما از ابرهای باران زا عبور کرده ایم.بعد از صبحانه ای مفصل که نان تازه ، عسل و خامه است.

حدود ساعت 9:30 از راه پا خورده ای که چند تیر چراغ برق مشخص کننده آن است به سمت غرب ، پیاده روی را آغاز می کنیم . مرتبا به خاطر حضور سگهای نگهبان مجبور به توقف می شویم ، تا  راهی ایمن برای ادامه مسیر پیدا کنیم . به سرعت ارتفاع می گیریم تا بعد از مدت کوتاهی به گردنه ای 1940 متری می رسیم تا اینجا حدود 1140 متر راه را طی کرده ایم .مناظر به حدی زیباست که بیش از نیم ساعت را صرف گرفتن عکسهای یادگاری می کنیم.جاوید، مهدی و پویان که تقریبا خودشان را حلقه آویز کرده اند. از سوسک و درخت و منظره و… عکاسی می کنند.عکسهای تکی و متعدد جاوید،جای خالی مهروش را بیش از پیش به یاد ما می آورد!

مسیر پاکوب به سمت غرب ادامه دارد و آهسته آهسته ارتفاع می گیرد، بعد از 4550 متر پیاده روی از روستای شاه شهیدان، در ارتفاع 2072 متری به روستای  ییلاقی اربناب می رسیم. اولین چیزی که جلب نظر می کند ، وانت نیسانی است که مشغول بارگیری پشمهای چیده شده گوسفندان است.از راننده مبدا جاده را جویا می شویم که می گوید:”این جاده به روستای سیاه دشت بن و از آنجا وارد جاده ای می شود که در نهایت به توتکابن و رستم آباد می رسد.”

با توجه به اینکه ساعت 30/11 است و تا قله بیش از 2 ساعت راه مانده و کوتاهی روز و احتمال بارندگی و مه ، تصمیم می گیریم مسیر برگشت را ازاین جاده استفاده کنیم ، لذا با فرامرز تماس می گیریم و از او می خواهیم که در سیاه دشت بن به سراغ ما بیاید.

این جاده تا قله ادامه دارد ولی جز اتومبیل های کمک دار و وانت نیسان (لیسان!) نمی توانند از آن عبور کنند.بعد از کمی استراحت در اربناب این مسیر را ادامه می دهیم.در طول راه از جنگل بلوط زیبایی با درختان کهنسال عبور کردیم.

کم کم از تعداد درختان کم  شد و پس از عبور از کنار درختچه های زالزالک و زرشک وحشی به پای کوه رسیدیم ارتفاع 2181 متر است و ما بیش از 6 کیلومتر را تا اینجا پیموده ایم.جالب است که در کنار سنگی بزرگ آثار حفاری های غیر مجاز نیز به چشم می خورد.حدود ساعت 30/2 و پس از 12 کیلومتر پیاده روی به قله 2600 متری صخره ای درفک می رسیم.قله اصلی نیز 2705 متر ارتفاع دارد و توسط اعضاء گروه صعود می شود.پرتگاه صخره ای شمالی قله درفک با بیش از 400 متر ارتفاع  ابهت خاصی دارد.ابرهای متراکم در پایین صخره ها ، دریایی از ابرهای سفید را پدید آورده اند ، به نظر می رسد که برخی از درختان جنگل تا نیمه در آن فرو رفته اند! در افق شمالی فقط و فقط ابرهای روی دریای خزر دیده می شوند.

نهار را در کاسه قله می خوریم و بعد از استراحتی کوتاه به سراغ غاردرفک می رویم که در قسمت غربی کاسه قرار دارد.از دور می توان سنگ چین بزرگی را دید که برای جلوگیری از ورود دامها به محوطه غار درست کرده اند. از این غار از دیرباز برای تهیه آب و یخ استفاده می شده است.اکنون نیز افرادی که برای چرای دامهای خود از اواسط بهار تا اواخر تابستان به این منطقه کوچ می کنند، یخ را به داخل گودالهای سیمانی که به این منظور ساخته اند منتقل می کنند تا به مصرف شرب دامها برسد. گفته می شود که در روزگاران قدیم از غار ، یخ را به شهر رشت می بردند!

کاسه کوه درفک منطقه ای مسطح و وسیع است که اندازه آن را می شود با بیش از 15 زمین فوتبال مقایسه کرد.این منطقه در ایامی که ذکر شد پر از گوسفندسراها و دامدارانی است که از روستاهای اطراف  برای چرای دامهایشان به آنجا کوچ می کنند.

ساعت 4 بعداز ظهر به سمت روستای اربناب حرکت کردیم و حدود ساعت 6 بعدازظهر به این روستا رسیدیم.هوا کاملا تاریک شده بود و ابرها با پیشروی قابل ملاحظه ای که داشتند ، روستا را فراگرفتند و کم کم بر غلظت مه افزودند ، تا اینجا حدود 21 کیلومتر راه آمده ایم کمی استراحت کردیم و به راه خود ادامه دادیم.

 مه غلیظ سبب شد تا گروه فشرده تر حرکت کند . انتخاب مسیر از این جاده باعث شد که در مه بسیار غلیظی که عمق دید کمتر از یک متر بود ، راه را گم نکنیم.بعد از 13 کیلومتر پیاده روی به روستای کوچک سیاه دشت بن می رسیم که کاملا در سکوت و تاریکی قرار دارد.چند نور ضعیف از برخی خانه ها به چشم می خورد. در طی مسیر می توان از موبایل استفاده کرد.بعلت بارندگی که در این منطقه رخ داده ، جاذه کاملا گلی و لغزنده است و مینی بوس نتوانسته تا بالا بیاید لذا در امتداد جاده حرکت می کنیم و بعد از 3 کیلومتر به مینی بوس می رسیم.ساعت حدود 10 شب است و ما خسته و خیس و گل آلود هستیم.به GPS که نگاه می کنم می بینم حدود 37 کیلومتر راه را از صبح طی کرده ایم. قصد داشتیم ، شب را در روستایی در همین حوالی بخوابیم ولی مکان مناسبی پیدا نکردیم.شام را در رستم آباد خوردیم و شب را به رشت رفتیم و مهمان برزو و الهام شدیم.شبی خوب را در خانه ای گرم به صبح رساندیم و بعد از خوردن صبحانه ای مفصل ساعت 10 به سمت تهران به راه افتادیم و ساعت 6 به پارک نوشین رسیدیم.

مسیری دیگر نیز برای صعود به قله وجود دارد که مسیری طولانی است و از روستای شیرکوه در جنوب غربی درفک آغاز می شود.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

iranpour@kanoonirangardan.ir

نوشته درفک اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

 کوه شاه البرز در شمال شهرستان طالقان قرار دارد.می توان از چند مسیر به قله شاه البرز صعود کرد. بهترین مسیر صعود از روستای حسن جون است. روستای حسن جون در پنج کیلومتری شهرک(مرکز طالقان) واقع شده است. زمان بندی مناسب جهت صعود به قله شاه البرز از ارکان اساسی اجرای یک برنامه موفق است.درصورتیکه صعودی دلچسب و به دور از استرس را برای گروه خود در نظر گرفته اید برای این برنامه  1/5 تا 2 روز را در نظر بگیرید.

حسن جون روستایی زیبا و ییلاقی است که اکثر اهالی آن به شهر کوچ کرده اند و به صورت فصلی در این روستا ساکن می شوند. باغ داری شغل ساکنین دائمی این روستا است ، باغهای سیب،گردو و گلابی عمده محصولات آن را تشکیل می دهند. دامداری هم رونقی نسبی دارد.دره حسن جون به سمت شمال گسترش پیدا کرده است و دره ای خوش آب و هوا است که رودخانه ای دائمی در آن جریان دارد،این رودخانه نهایتا به رودخانه شاهرود طالقان می پیوندد و کمی جلوتر وارد دریاچه سد طالقان می شود.سد طالقان ، سدی خاکی با هسته رسی است که در بهار 1385افتتاح شد.آبگیری این سد از پاییز 84 شروع شد و نقش مهمی در کنترل سیلابها و تقسیم آب کشاورزی منطقه حاصلخیز طالقان دارد. گفته می شود در آینده بخشی از آب این سد به تهران منتقل خواهد شد. با ایجاد این سد و افزایش رطوبت منطقه به تدریج اکوسیستم منطقه تغییر خواهد کرد.

حسن جون 1935 متر از سطح دریا ارتفاع دارد. مسیر صعود از داخل روستا کاملا مشخص است و از کنار جوی می گذرد.پس از پیمودن 5 کیلومتر در جهت شمال دو دره در پیش رو نمایان می شود ، به این محلدوروان می گویند که محل اصلی تقسیم آب روستا است. دره شرقی را به سمت شمال شرقی ادامه مسیر می دهیم . البته از مسیر غربی هم می شود به قله صعود کرد ولی ما طبق نقشه ای که از قبل روی GPS خود نصب کرده بودیم ، مسیر شمال شرقی را انتخاب کردیم.در انتهای این دره باغها و درختان کنار رودخانه تمام می شود و مجددا به دو راهی دیگری در میان دو دره می رسیم.تابلو سفید رنگی مسیر درست را در سمت چپ به ما نشان می دهد که روی آن نوشته شده:”خشک چال،یورد عباس آقا،قله شاه البرز، میان آب“. تا اینجای مسیر حدود 7 کیلومتر را در حدود 3/5 ساعت طی کرده ایم. دره سمت راست بعد از حدود نیم ساعت به آبشاری زیبا که حدود 15 متر ارتفاع دارد،ختم می شود، ادامه مسیر از این راه با وسایل فنی امکان پذیر است.اما مسیر سمت چپ به روی یال سوار می شود که پس از نیم ساعت شیب نسبتا تند به دو راهی دیگری می رسد که تابلو راهنما مسیر صعود به قله و خشک چال و یورد عباس آقا را در سمت چپ و میان آب را در سمت راست نشان می دهد.برای صعود به قله از دو مسیر می توان صعود کرد.مسیر سمت چپ، مسیر عادی با شیب نسبتا کمتر است ولی مسیر سمت راست طولانی تر بوده وتا رسیدن به قله شیب تندتری دارد.ما مسیر سمت راست را که به میان آب ختم می شود را انتخاب کردیم. کوه های صخره ا ی با پرتگاه های عظیم در سمت شرقی ما قرار دارند و منظره ای زیبا را خصوصا در هنگام طلوع خورشید نمایان می سازند . در 2 کیلومتری دو راهی اخیر به گوسفندسرایی می رسیم که با هدایت آب چشمه ، آبشخور مناسبی برای گوسفندان درست کرده اند و محل مناسبی نیز جهت استراحت دارد.یکساعت بعد به پای کوه و چشمه معروف میان آب می رسیم.محل اتراق دامداران منطقه که در این موقع از سال ( اواخر شهریورماه) اثری از آنها دیده نمی شود، کاملا مشخص است.شواهد نشان می دهد که چادرهای زیادی در این منطقه بر پا بوده است و گوسفندسرای بزرگی در آنجا وجود دارد.تا این محل بیش از 15 کیلومتر راه آمده ایم.میان آب در ارتفاع 2877 متری قرار دارد.با یک حساب سر انگشتی می فهمیم که بیش از  1300 متر را باید صعود کنیم.کوله پشتی های خود را در مکان مناسبی می گذاریم و کمی سبکتر از روی یک یال پرشیب صعود خود را شروع می کنیم . شیب تند به سرعت خستگی را در چهره ها نمایان می سازد ولی وقتی می بینیم که چیزی به ظهر نمانده،به ناچار از زمان استراحت کم کرده و به سرعت خود اضافه می کنیم.بعد از 3 کیلومتر به خط الراس کوه می رسیم.قله شاه البرز در فاصله دوری در غرب ما قرار دارد و قله سات در سمت شرق به نظر نزدیکتر می آید. در دره شمالی هنوز آثار برف و یخ وجود دارد و در کوهپایه روبرو خرس مادر و توله اش مشغول گردش هستند. مادر با دیدن ما نعره ای بلند می کشد و توله اش را نزدیک خودش نگه می دارد.شیب انتهایی کوه که حدودا تا قله 1/5 کیلومتر و 300 متر اختلاف ارتفاع دارد، بیش از نیم ساعت طول نمی کشد.قله شاه البرز(ارتفاع 4164 متر) ، قله  عجیبی است چرا که بلندترین نقطه در مکانی قرار دارد که برای رسیدن به آن باید از گذرگاهی باریک گذشت که دو سوی آن دره ای عمیق به عمق بیش از 300 متر قرار دارد .در سمت پرتگاه شمالی، یخچال دائمی شاه البرز قرار دارد. وقتی رو به شمال ایستاده ایم می توانیم در سمت شمال ابرهای خوابیده بر روی دره سه هزار،در شمال غربی کوههای تخت سلیمان،علم کوه وخرسان،در شمال شرقی قله سات،در غرب قله سفیدآب را دید.در جنوب نیز دره های مشرف به طالقان و دریاچه سد طالقان نمای زیبایی دارد.بعلت باد شدیدی که روی قله می وزید،بیش از نیم ساعت نتوانستیم از زیبایی های آن استفاده کنیم و به سرعت برگشتیم.

مسیر عادی صعود را می توان از روی قله کاملا دنبال کرد.مسیر پاخورده در روی یال اصلی کوه در بسیاری از جاها با سنگ چین هایی مشخص شده است.یورد عباس آقا و خشک چال که چشمه آب دارند هم از قله کاملا مشخص هستند.ما در مسیر برگشت کوتاهترین راه را برای رسیدن به محل مخفی گاه کوله پشتی ها طی کردیم ، چرا که قبلا این محل را روی GPS علامت گذاری کرده بودیم.مسیر برگشت نیز تقریبا به استثنای قله تا میان آب ، مسیر طولانی و وقت گیری است لذا باید به این امر توجه کرد و در صورتیکه به هر دلیل به تاریکی هوا برخوردیم ، بهتر است از ادامه مسیر صرف نظر کنیم و با استراحت بیشتر از خطرات احتمالی بکاهیم.

 پانویس:

• در روستای حسن جون پارکینگ عمومی وجود دارد(شبی 2000 تومان)
• فاصله روستای حسن جون تا قله از مسیر میان آبحدود 20 کیلومتر است و باید بیش از 2200 متر صعود کرد.
• بعد از میان آبمحلی برای برداشتن آب وجود ندارد لذا در مواقع گرم سال به این نکته باید توجه داشت.
• همانطور که قبلا نیز گفته شد این برنامه کوه پیمایی طولانی دارد ( حدود 40 کیلومتر)پس بهتر است تمهیدات لازم را قبل از اجرا اندیشید. ما پیشنهاد می کنیم که این برنامه 1/5 تا 2 روزه اجرا شود و وسایل لازم جهت شب مانی برداشته شود.

                                                              افشین ایران پور

                                                       کانون گردشگران جوان ایران

                                                             iranpour@kanoonirangardan.ir/

نوشته قله شاه البرز اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

امسال نیز طبق سنت هر ساله تصمیم گرفتیم که سفر دیگری به منطقه خلخال و تالش داشته باشیم. بنابر تجربیات سالهای گذشته اواخر خرداد و اوایل تیر مناسبترین زمان برای سفر به این منطقه است. پس از بررسی ها و مشورت با برخی افراد آشنا به منطقه، مسیر لُمبر به آق اولر جهت پیاده روی انتخاب شد.طبق معمول مسیر حرکت را در روی نقشه 1:250000 مشخص کردیم و اطلاعات ثبت شده را با استفاده از نرم افزار به GPS وارد کردیم.تا الان مطمئن هستیم که گم نخواهیم شد! همچنین با استفاده از این نرم افزار تخمین زدیم که در یک و نیم روز زمانی که برای اجرای این برنامه در نظر گرفته ایم باید حدود25 کیلومتر پیاده روی کنیم. ساعت 10 شب 7 تیر سال 85 درترمینال غرب جمع 39 نفره ما کامل شد. همه با شور و شوق فراوان آماده بودند تا پا در سفر ماجراجویانه دیگر بگذارند. پس از سوار شدن به اتوبوس به سمت خلخال حرکت کردیم.مثل اینکه ترافیک تهران باز هم دست بردارمان نیست. شهر خاکستری میخواهد به هر طریقی که شده مانع از سفرمان شود. اما شوق رهایی از شلوغی و دود ماشین کمکمان می کند تا بالاخره پس از یک ساعت از چنگال ترافیک بگریزیم و مسیرمان را به سمت مقصد ادامه دهیم. پس از استراحت کوتاهی در رودبار حدود ساعت 4 صبح وارد جاده اسالم به خلخال شدیم. مسیری سحرانگیز که حتی پس از چند بار سفر نیز چشم نواز خواهد بود. همه بچهها با ولع مشغول تماشای درختان سرسبز و جاده جنگلی زیبای مسیرشدند. کمکم مراتع سرسبزجای جنگلهای انبوه را گرفت. توقف کوتاهی جهت صبحانه، فرصت این را برایمان فراهم کرد تا با نوازش باد خنک صبحگاهی کوهستان و صبحانه مفصل با کره و پنیر و عسل طبیعی جانی تازه بگیریم و پس از 45 دقیقه توقف مسیرمان را ادامه دهیم.

بی شک گردنه خلخال – اسالم یکی از زیباترین جاده های کوهستانی ایران است.گذر از این منطقه لحظاتی پس از طلوع آفتاب و مشاهده مه غلیظ خوابیده در کف دره و کوههای سر به فلک کشیده که با سرفرازی از چنگ مه گریختهاند و با تلاء لو خورشید خود را آراستهاند چشم را جادوی خویش میسازد.

ساعت 8:20 به خلخال رسیدیم و از آنجا به سمت روستای لمبر حرکت کردیم. در کیلومتر 2/12 جاده خلخال به کیوی و در سمت راست جاده وارد مسیر فرعی میشویم که ما را به روستای لمبر میرساند. روستای لمبر در 21 کیلومتری شهر خلخال واقع شده است و مردم منطقه اکثراَ کرد هستند و به گویش کردی صحبت میکنند (در اکثر نقشهها این محل به اسم لمبر پائین ذکر شده و منطقه ییلاق اهالی لمبر که در ادامه میآید را با نام لمبر آوردهاند). در بدو ورودمان به روستا بچهها هستند که به استقبالمان میآیند.کمکم سر و کله بزرگترهای کنجکاو هم پیدا میشود. با هم گپی میزنیم و راهنماییهای لازم را از افراد با تجربه روستا کسب میکنیم. ساعت 9:30 با پای پیاده ! از لمبر به سمت مقصد نهایی که روستای آق اولر در منطقه تالش است حرکت میکنیم. پس از طی مسیر کوتاهی در جاده خاکی از جاده اصلی منحرف میشویم تا طبیعت بکر منطقه را از دست نداده باشیم. ساعت 11:30 به سر گردنه میرسیم تا اینجا 2400 متر را آمدهایم. و ارتفاع گردنه که بلندترین نقطه مسیر میباشد توسط GPS برابر 2324 متر نشان داده می شود. نیم ساعت بعد به ییلاقهای لمبر که همانطور که گفته شد در روی نقشهها با نام لمبر نشان داده شده است رسیدیم. ارتفاع این روستا از سطح دریا 2286 متر و فاصله آن از روستای اصلی لمبر 5400 متر است.

عدهای از اهالی روستا به استقبال ما میهمانان ناخوانده آمدهاند. شوق دیدن میهمان را میشد به خوبی در چشمهایشان دید. به گرمی با ما به صحبت نشستند و دعوتمان کردند که در منزلشان توقف و استراحت کنیم. اما هنوز مسافت زیادی از مسیر باقی بود.بنابراین پس از خرید دوغ و نان محلی و برخی وسایل مورد نیاز بچه ها از تنها مغازه روستا، روستای لمبر را با بدرقه اهالی به سمت چشمه آب کلیه ترک کردیم.

کمکم دشتها و مراتع سرسبز خلخال و تالش را در چشماندازمان میدیدیم. تپه ماهورهایی که با سرسبزی خود چشم را مینوازند. نوازش لطیف باد خنک کوهستان بر روی صورتمان، صدای باد همراه با نغمه پرندگان و آوای رمههای بزرگ گوسفندان که در سراسر دشت پراکنده بودند مانند یک هارمونی روح و جسمان را به تسخیر خود در میآورد. همه بچهها که با لمس این زیبایی به دور از هیاهوی شهر به وجد آمده بودند با خواندن جاودان نغمههایی از ایران زمین سعی داشتند که در این سمفونی شریک باشند.

 از روی نقشهای که در روی GPS پیاده کرده بودیم به راهمان ادامه دادیم. در حدود ساعت 1:30 ظهر به چشمه آب کلیه که از چشمههای آب معدنی منطقه میباشد رسیدیم. ارتفاع این نقطه از سطح دریا 2222 متر و فاصله از روستای اصلی لمبر 9100متر است.

دشتی وسیع و پهناور که از سمت شرق به یک کوه بلند محصور میشود. وجه تسمیه این چشمه به دلیل فوایدی است که از آن جهت درمان سنگ کلیه ذکر میکنند. و از نقاط تفریحی اهالی مناطق اطراف به ویژه در روزهای پنجشنبه و جمعه میباشد. در اینجا عدهای از اهالی کوچنشین تالش قهوهخانههایی را جهت پذیرایی از مسافرین و گردشگران دایر کردهاند.

پس از خوردن نهار و چای با توجه به زیبایی وصف ناپذیر منطقه، دسترسی به چشمه آب و وجود تپههای اطراف که می توانستند ما را از گزند بادهای سرد شب حفظ کنند و رطوبت کمتر هوا نسبت به نقاط کم ارتفاع تر تصمیم گرفتیم که شب را در همین جا توقف کنیم.

 پس از بر پا کردن چادرها عدهای از بچه ها به گشتزنی در مناطق اطراف پرداختند و عدهای به صحبت و گفتگو و عدهای هم با کرایه اسب از بومیان به سوارکاری مشغول شدند. شام هم کباب خوشمزهای بود که از گوشت تازه گوسفند توسط ییلاقنشینان برایمان فراهم شد. کمکم آماده خواب میشدیم که یکی از شبانان اطراف به سراغمان آمد و با نواختن نی برایمان رسم میهمان نوازی خود را به جا آورد. پس عدهای از بچهها درون چادرها و عدهای نیز در زیر آسمان پرستاره که جا برای سوزن انداختن نیز نداشت کیسه خواب خود را پهن کردند و به خواب رفتند (واقعاَ خوابیدن در زیر آسمان پرستازه در هوای خنک کوهستان و سکوت حاکم در کوه لذتی است که نمیتوان بر روی کاغذ وصف کرد و نیاز به تجربه شخصی برای هر فرد دارد).

کمکم صدای رمهها گوسفندان و پارس سگها به گوش میرسید و نوید از رسیدن صبح را میداد. خورشید نیز خود را از پشت کوههای مه گرفته بالا میکشید و تابش پرتوهای خورشید از بین مه صبحگاهی که منطقه را فرا گرفته بود مناظر بدیع و دلفریبی را ایجاد میکرد.

پس از خوردن شیر و نان محلی خریداری شده از چوپانان، ساعت 9 چادرها را برچیدیم و مسیرمان را از سر گرفتیم. پس از طی نیم ساعت به تعدادی چادر ییلاقنشینان تالشی که در اصطلاح محلی پری گفته می شود رسیدیم. این منطقه ییلاق چم چمی نام داشت که از ییلاقهای اهالی تالش است که ایام تابستان را در آنجا سپری میکنند. در حدود ساعت 11 پس از طی 13100 متر از روستای لمبر در ارتفاع 1642 متری از سطح دریا وارد روستای سله یوردی شدیم. روستایی واقع در جنگلهای تالش با آب وهوایی مرطوب. پس از استراحت کوتاهی در این روستا وارد جنگل شدیم.

 حرکت در جنگلهای بکر و دستنخورده با درختان بلند و در هم تنیده و صدای غرش رودخانه که از کف دره به گوش میرسد حس غریبی را در انسان ایجاد میکند. حس ماجراجویی و کمی ترس، لذت زیبایی را دو چندان میکند. با طی مسیر که کمی نیز پرشیب می باشد به کف دره و به لب رودخانه کرگانرود رسیدیم. این رودخانه از کوههای تالش سرچشمه میگیرد و در شهر هشتپر به دریا میریزد. در کنار رودخانه و پس از طی500متر و گذر از عرض رودخانه وارد جاده اصلی شدیم که به سمت آقاولر میرفت.

نزدیک آقاولر در محله حسندریه استراحت کوتاهی داشتیم و حدود ساعت 3:20 پس از طی 24 کیلومتر در روستای آقاولر از روستاهای باستانی منطقه تالش بودیم. روستایی بزرگ با مردمی خونگرم که اکثراَ از ییلاقنشینان میباشند. مشاهده کاوشهای باستانشناسان در منطقه و کاخهای دوران هلاکو و رامبد حاکم منطقه تالش (سردار امجد) نشان از تمدن قدیمی این منطقه میدادند. از آنجا با کرایه دو دستگاه نیسان خود را به شهر هشتپر و ساحل دریا رساندیم. ساحل شنی و زیبای قرق و آب تنی در دریا، تا حدودی گرد و غبار و خستگی راه را از تن ما بیرون کرد. ساعت 6:30 عصر و پس از یک سفر خاطرهانگیز و کسب تجربیات جدید، هشتپر را به مقصد تهران ترک کردیم.

هومن یحیی زاده/

کانون گردشگران جوان ایران

/ hoommaan@yahoo.com

نام محل	ارتفاع(متر)	فاصله از محل قبلی(متر)	مختصات
لنبر	1946		N:37° 44′ 42.8” E:48° 31′ 11.2”
گردنه	2316	2400	N:37° 46′ 40.4” E:48° 32′ 35.7′
لنبر علیا	2283	3000	N:37° 47′ 03.9” E:48° 33′ 00.6”
آب کلیه	2222	3700	N:37° 47′ 59.9” E:48° 34′ 32.0”
صله یوردی	1642	4000	N:37° 49′ 01.5” E:48° 36′ 21.6”
حسن دریه	1192		N:37° 50′ 57.1” E:48° 37′ 25.2”
آق اولر	1123	11800	N:37° 51′ 55.1” E:48° 38′ 56.0”

نوشته لنبر به آق اولر اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

در روزهای پایانی فروردین ۹۰ تصمیم به صعود به قله بندعیش گرفتیم. بند عیش از قلل اطراف تهران است که از بیشتر مناطق تهران قابل مشاهده است. ساعت ۷ صبح از منطقه زیباشهر تهران به سمت سولقان که از توابع کن می باشد حرکت کردیم. این منطقه که در سالهای گذشته به شدت شلوغ شده است، مسیر متعارف زائران امامزاده داوود است. حدود ۱۵ کیلومتر که از کن وارد این جاده شوید از روستایی به نام سولقان که در کنار جاده قرار دارد عبور خواهید کرد. در سمت راست جاده و در کف دره بقعه امامزاده ای با گنبد طلایی رنگ دیده می شود. برای شروع پیاده روی باید دویست متر پس از روستا از جاده فرعی اسفالته ای که در سمت راست قرار دارد به سمت امامزاده حرکت کرد. پس از عبور از روی پل باریکی که بر روی رودخانه کن قرار دارد ، در انتهای کوچه به امامزاده می رسیم. از اینجا پیاده روی آغاز می شود. از میان کوچه باغهای باریک خودمان را به پای کوه می رسانیم. اولین چیزی که نظر را جلب می کند جاده های زیگزاگی است که به سمت قله کشیده شده است وقتی وارد این راهها می شویم سیل بند‌ها در جای جای کوه دیده می شود که با سنگ لاشه و توری فلزی ساخته شده اند. در اطراف این راهها درختان کوچکی کاشته شده است. به نظر می آید که پروژه ای برای سرسبز کردن این کوهها در دست اجرا باشد. به تدریج جاده را رها می کنیم و به سمت یال بلند کوه حرکت می نماییم پس از شیبی تند بر روی یال سوار می شویم و پس از دو ساعت و نیم به خط الراس کوه می رسیم. بر روی خط الراس جاده‌ای خاکی ولی ماشین رو وجود دارد در سمت شمالی ما قله صخره ای بندعیش نمایان است و در پشت سرمان که به سمت جنوب است شهر تهران با تمام آلودگی اش و در سمت شرق دره حصارک و در سمت غرب روستای سولقان. متاسفانه ساختن بناهای چندین طبقه در دره‌های اطراف سولقان منظره ناخوشایندی را ایجاد کرده و به نظر می رسد عن قریب بلایی که بر سر طبیعت فشم و میگون آمده طبیعت این منطقه را هم تحت تاثیر قرار دهد.

 چندین گروه کوهنوردی را دیدیم که در مسیر قله بودند. ما هم صبحانه را در محل مناسبی خوردیم و بعد از کمی استراحت به سمت قله به راه افتادیم.

تردد موتورسوارانی که با پشت سر گذاشتن پیست موتورسواری کوهساره به اینجا رسیده بودند بسیار آزار دهنده است. چند نفری سعی می کنند که شیب تند مسیر قله را تا منطقه صخره ای را با موتور طی کنند ولی موفق نمی شوند و بازمیگردند. ای کاش همان افرادی که در پارک کوهساره اجازه ورود اتومبیل را به پیست موتورسواران نمی دهند کمی برای این طبیعت به نفس افتاده دل می سوزاندند و جلوی پیش روی این لشکر موتورسوار را می گرفتند. به راستی آیا گسترش پیست موتورسواری کوهساره تا قله کوه است؟ صدای گوش خراش حاصل از تردد این وسایل ،امنیت کوهستان را مختل کرده است. به راستی برای این به اصطلاح ورزشکاران چه فکری باید کرد؟ روزگاری نه چندان دور خیابانهای شهر جولانگاهشان بود و امروز ستیغ کوهستان؟ البته برای آنان که برای طبیعت احترامی قائل نیستند، تاراندن ایشان از خیابانهای شهر به کوهستان گزینه ای مناسب بوده است! چرا که وقتی جلوی چشمشان نباشند، تصور می کنند که مشکل را حل کرده اند! شیب نهایی به سمت قسمت صخره ای که رخ جنوبی قله را تشکیل می دهد تند و نفس گیر است و در انتهای مسیر به صخره ای به ارتفاع حدودا ۳۰ متر بر می خوریم که برای صعود از آن سیم بکسل فلزی تعبیه شده است ولی برای صعود مسیر امنی نیست و بهتر است از سمت راست (شرق) آن را دور زد و از جبهه شرقی به قله صعود کرد.

 قله بندعیش که در این موقع سال پوشیده از برف است همچون تراس بزرگی است که ارتفاع آن از سطح دریا ۲۷۶۸ متر است.

 از فراز این قله مناظر شگفت انگیزی از ارتفاعات اطراف تهران قابل مشاهده است. به سمت شمال که بنگریم جاده امامزاده داوود، روستای کیگاه، روستای طالون، روستای رندان، دره طالون و امامزاده عقیل، دره سنگان و آبشار سنگان و قلل پهن حصار، سیاه سنگ سنگان، گردنه خور ،قلل بازارک، لوارک ، شاه نشین، توچال، پیازچال و کلک چال و دارآباد و همچنین جاده در حال احداث تاریخی تهران-شمال  که بسیاری از کوهپایه های زیبا را خراشیده یا سوراخ کرده است. در سمت شرق قلل پلنگ چال ، دوشاخ و چین کلاغ و در سمت جنوب دره های حصارک و فرحزاد قرار دارد. به غرب که بنگریم روستای سولقان، روستای کشار پایین و بالا، و همچنین در دوردست دره منتهی به وردیج دیده می شود.

متاسفانه در تمامی دره های جنوبی تعداد زیادی از موتورسواران که گسترش پیست را تا شمالی ترین نقاط کوهستان پنداشته اند، به چشم می خورند.به نظر می رسد که دسته های ۱۵-۱۰ تایی مشغول آموزشهایی هستند تا بتوانند ساده تر به قله برسند!

همانطور که گفته شد رخ جنوبی و غربی قله بندعیش صخره ای و دارای پرتگاههای عمیق است و رخ شمالی دارای شیب بسیار تند تا دره ای است که به روستای کیگاه ختم می شود. اما رخ شرقی که شیب کمتری دارد و مسیر عادی صعود به قله است به خط الراسی که از گردنه سلام آغاز شده است ، می پیوندد. از مسیری نامشخص در قسمت شرقی قله و از روی سنگها می توان به قله دسترسی پیدا کرد.

مسیر برگشت را  از روی خط الراس به سمت جنوب انتخاب کردیم. پروژه جنگلکاری ارتفاعات شمال تهران تا این منطقه گسترش پیدا کرده است و برای آبیاری این مناطق دو استخر بسیار بزرگ ساخته شده که در این موقع از سال کاملا آبگیری شده‌اند. چند اتومبیل توانسته‌اند به طریقی تا این منطقه پیشروی کنند. گروههای متعددی از کوهنوردان و کوه‌پیمایان در مسیر دیده می شوند. تا محلی که برای پرندگان پاراگلایدر تعبیه شده است حدود ۱۰ کیلومتر را طی کردیم. اینجا ایستگاهی است که برای این ورزش در نظر گرفته شده است.

دو راهی در پیش رو را به سمت شرق می رویم تا به پارک کوهسار برسیم. بر تعداد موتورسواران و همچنین افرادی که با اتومبیل قصد صعود به ارتفاعات را دارند افزوده می شود. نهار را در مکانی که بر شهر دود گرفته تهران مشرف است میل می کنیم. کم کم سر و کله آلاچیق‌هایی که در پارک ساخته‌اند پیدا می شود و نوید دهنده رسیدن به انتهای مسیر است. اما تا رسیدن به جاده اصلی کن- سولقان هنوز راهی دراز باقی است و نهایتا پس از ۲۳ کیلومتر و در ساعت پنج عصر به جاده می رسیم.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

iranpour@kanoonirangardan.ir

نوشته صعود به قله بندعیش از سولقان اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.