زمان : جمعه 20 فروردین95

وسیله نقلیه : مینی بوس

همسفران : 14 نفر

مدت پیاده روی : 4 ساعت

هزینه سفر: 15 هزار تومان

در همه‌ی سفرها وقتی می‌گویند (برای مثال) ساعت حرکت 7 صبح است بعضی‌ها 5 دقیقه به 7 می‌رسند، بعضی‌ها  سر ساعت 7 و نمونه‌های نادری هم ( از جمله خودم) 7 و ربع. در این سفر مذکور استثناً بعضی از دوستان اصلا نرسیدند و ما پس از کمی انتظار و تماس تلفنی  وقتی مطمئن شدیم از سعادت دیدار دوستان غایبمان محروم می‌مانیم در ساعت 7 و 20 دقیقه با شوق فراوان سوار مینی‌بوس سفیدمان شدیم و سفرمان را آغاز کردیم.سفر یک طرف و سوال‌هایی که قبل از پای نهادن در راه  از ذهن آدمی می‌گذرد یک‌طرف. یکی از آن سوال‌ها این است: “در راه چه کار کنم که حوصله‌ام سر نرود؟!” پاسخ به این پرسش مانند راه‌های رسیدن به خداست. تا دلت بخواهد زیاد.

1. حجم خالی گوش‌هایم را با هندزفزی مملو از موسیقی پر کنم، چشم به جاده بدوزم و پا بگذارم به دنیایی که فقط از آن من است.
2. کتاب بخوانم. ( که معمولا چند دقیقه بیش‌تر دوام نمی‌آورد. یا حوصله سر می‌رود یا چرت می‌آورد یا حالت تهوع!ــ به خاطر تکان‌های ماشین البته و ابدا نه به خاطر محتوا)
3. چرت بزنم. ( این نیز انسانی می‌طلبد با توانایی‌های فوق بشری مقاوم به تکان‌ها اتوبوس،آهنگ‌های آقای راننده و از همه مهم‌تر آوای دلنشین گفتگو، خنده و بازی‌های بین‌راهی بچه‌های کانگرونز)

و …

همه‌ی اینها را گفتم تا بگویم در این سفر این سوال بسیار مهجور و مظلوم ماند چرا که مقصد به قول معروف بغل گوشمان بود و اصلا وقت هیچ‌کدام از این کارها نشد. یک ساعت پس از حرکت یعنی ساعت 8 و 20 دقیقه رسیدیم. شاید این را بدانید. مسیر زیبایی که قرار بود در آن روز طی کنیم یک ویژگی خیلی جالب داشت و آن هم سنگ‌هایش بود. سنگ می‌نویسم اما سنگ نخوانید. انگار روح داشتند صخره‌های آن منطقه. اگر دقت می‌کردی صورت انسان و حیوان و هر شکل دیگری که خلاقیتت اجازه‌اش را می‌داد می‌دیدی. و همه‌ی این‌ها به خاطر واقعه‌ی مبارک فرسایش. ما که کلی ذوق کرده بودیم با اینکه می‌دانستیم قرار است در طول مسیر  پیاده‌روی بهترش را ببینیم کمی قبل از اینکه به نقطه‌ی شروع پیاده روی برسیم از مینی‌بوس پیاده شدیم و مراسم عکس‌اندازون را برگزار کردیم. نقطه‌ی شروعی که حرفش را می‌زنم روستای وردیج بود. روستای وردیج در نزدیکی روستای دیگری به اسم واریش واقع است. این‌که این روستاها دقیقا کجا هستند و چطور می‌شود به آن‌ها رسید را می‌توانید در انتهای گزارش مطالعه کنید.* خلاصه، پیاده‌روی به سمت روستای کندر را در ساعت 8 و20 از وردیج آغاز کردیم. حدود 30 الی 40 دقیقه‌ی اول مسیر نسبتا شیب دار است  اما بعد صاف می‌شود و پیاده‌روی در آن اصلا سخت نیست. در ابتدای مسیر صخره‌های عجیب و غریبی که برایتان گفتم خودنمایی می‌کردند.

 اما همان‌طور که انتظار می‌رفت هرچه جلوتر می‌رفتیم صخره‌ها جای خودشان را به درختان پرشکوفه و طبیعتی سرسبزتر می‌دادند.

 پس از یک ساعت و 10 دقیقه پیاده‌روی  جای مناسبی برای صرف صبحانه پیدا کردیم و به مدت 30 دقیقه صبحانه‌ی مبسوطی نوش‌جان کردیم. ساعت 10 پیاده‌روی را از سر گرفتیم. در طول مسیر هرازگاهی با منظره‌ی زیر مواجه می‌شدیم. روستاهایی کوچک و بزرگ و استخرهایی که در دل دره‌ای جا خوش کرده بودند.

از آنجایی که ” ز نیرو بود مرد را راستی” و ” ز سستی کژی زاید کاستی” این منطقه فقط توجه علاقمندان به پیاده‌روی در طبیعت را جلب نکرده بود. در میانه‌ی راه صدای موتور حدود 20 موتور‌سوار عیش ما را که غرق در صدای طبیعت بودیم منقطع کرد و البته بگویم که آشنایی با  این همه “ورزشکار” موتورسوار برایمان جالب هم بود. سوارانی که موتورهای تریل خفن داشتند به بعضی از بچه‌های گروه که عنصر هیجانشان از بقیه بیش‌تر بود سواری افتخاری دادند. سپس خداخافظی کردند و به تفریح در تپه‌های باز منطقه ادامه دادند و از دور به مورچگان پرسروصدایی تبدیل شدند.

حدود ساعت 12 دیگر در تپه‌های قدم می‌زدیم که از فرط دلبازی و سرسبزی دلت می‌خواست دست‌هایت را باز کنی و تا پایین تپه بدوی. این‌ها را هم به منظره‌ی تپه‌ها اضافه کنید: آسمان آبی، آفتاب درست و حسابی، باد هر ازگاهی و مطبوع و ابرهایی که گهگداری روی یک تپه سایه می‌انداختند و بعد بساطشان را جمع می‌کردند و می‌رفتند سراغ یک تپه‌ی دیگر و همه‌ی اینها…همه‌ی همه‌ی‌ اینها،  تنها در یک قدمی شلوغی و آلودگی شهری که برای یک روز از آن فرار کرده بودیم.

همین تپه‌ها را برای صرف ناهار و استراحت انتخاب کردیم که 1 ساعت و نیم طول کشید. ساعت 1 و30 دقیقه با شروع نم‌نم مختصر باران به راه افتادیم و ساعت 2و 20دقیقه به روستای کندر رسیدیم.

روستای کندر

روستا نسبتا سرسبز بود، تمیز و خلوت (خب سر ظهر بود ناسلامتی) بعضی از مغازه‌های روستا اصرار زیادی داشتند که اسمشان هایپرمارکت یا هایپر استار باشد . این علاقه‌ی ساکنین به ملبس کردن روستایشان به لباس شهری همیشه نکته‌ایست که آدم را به فکر فرو می‌برد و کلی حرف با خودش دارد. مینی‌بوس سفیدمان در کندر انتظارمان را می‌کشید. لیدر که فکر همه چیز را کرده بود قبل از حرکت به سمت تهران از همان هایپر استار برایمان بستی خرید که بعد از پیاده‌روی بسیار چسبید. در راه برگشت، به رسم همیشگی سفرهای کانون، جلسه‌ی سفر برگزار شد و همه‌ی اعضا نظراتشان را درباره‌ی سفر با دیگران در میان گذاشتند. همه راضی بودند و هرچند تعداد افرادی که برای بار اول با گروه همراه می‌شدند کم نبود همه زود با هم جفت و جور شدند و احساس غریبی جرأت نکرد حتی انگشت کوچک پایش را هم در گروه بگذارد. باز هم تا آمدیم بجنبیم رسیدیم.  حدود ساعت 4 در پارک نوشین به همسفران خود بدرود گفتیم و یک گام دیگر از مسیر ” بسیار سفر باید…” را طی کردیم.

*وردیج و واریش:

در غربی‌ترین نقطه شهر تهران و در امتداد جاده‌ای کوهستانی و پیچ در پیچ، دو روستای کوچک و آرام در دل کوه‌های البرز میانی قرار گرفتند به نام وَردیج و واریش. روستاهایی که فارغ از همهمه و شلوغی شهر تهران، ساکت و آرام در دل کوهستان البرز جا خوش کرده‌‌اند. دسترسی به این روستاها از طریق اتوبان تهران-کرج و از بالای وردآورد امکان‌پذیره. از بالای محله وردآورد، جاده‌ای آسفالته و پیچ در پیچ به سبک و سیاق جاده امامزاده داوود، در امتداد رودخانه و دره‌ای عمیق به روستای وَردیج و بعد از اون به واریش منتهی می‌‌شه. بهترین زمان برای بازدید از این منطقه فصل بهار، خصوصاً اردیبهشت ماهه، چرا که در این موقع از سال، باغ‌های وردیج و واریش با شکوفه‌های زیبای گیلاس و آلبالو یکدست سفیدپوش شده و مناظری بدیع از طبیعت دلنشین بهار رو به نمایش می‌گذارن. دره‌های عمیق، باغ‌های سرسبز و کوه‌های مرتفع، مناظر چشم‌نوازیست که در طول جاده و در طی مسیر، چشم‌های زیبابین و کنجکاو شما رو به خود جلب خواهند کرد. ارتفاع روستای وردیج از سطح دریا یک هزار و ۸۵۰ متر و ارتفاع روستای واریش، ۲ هزار و ۲۵۰ متره.

منبع: http://www.pictaram.com/tag/vardij_village

روستای کندر

روستای خوش آب و هوای کندر در میان البرز مرکزی و در فاصله 6 کیلو متری شمال شرقی کرج واقع شده است و منظره های دلنشین و زیبا و باغهای گلابی و گیلاس در نگاه اول چشم هر بیننده ای را نوازش می کند و هر کسی یک بار پا بر این خطه بگذارد شیفته اش می شود. هوای خنک و لطیف و کوههای زیبا و سر به فلک کشیده با چشمه های روان و مردمی نجیب و سخت کوش از خصوصیات این روستا است
موقعیت جغرافیای روستای کنـــــــــــدر
طول شرقی ۱۰ ۱۱ °۵۱
عرض شمالی ۷۰ ۸۴ ° ۳۵
ارتفاع از سطح دریا ۱۹۱۳

منبع: http://www.iranvillage.ir/article-486–0-0.html

کانون گردشگران جوان ایران- www.kanoonirangardan.ir/

شیدا میرزایی

95/3/11

نوشته گزارش پیاده‌روی وردیج به کُندُر اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

طبق معلومات عمومی که داشتم، همیشه تصور می کردم که شبه جزیره عربستان منطقه ای بیابانی، شن زار و در برخی مناطق با کوهستانهای خشک و بی آب و علف است.

چند هفته قبل از اینکه تصمیم به سفر بگیریم، مستندی درباره منطقه ظفار که در جنوب عمان و شمال کشور یمن قرار دارد از تلویزیون پخش شد و این برنامه بهانه ای بود برای این سفر.

بهتر است قبل از شروع گزارش سفر کمی با منطقه ظفار بیشتر آشنا شوید. مطلب زیر عینا از ویکی پدیا فارسی کپی شده و حاوی اطلاعات مفیدی است:

“استان ظُفار ،یکی از استان‌های با اهمیت کشور پادشاهی عُمّان است.

امروزه استان ظفار یکی از زیباترین استان‌های سلطنت عمان است، و در حوزه بازاریابی و گردشگری و معرفی خود به عنوان مهم‌ترین جاذبه گردشگری کشورهای شبه جزیره عربستان موفق بوده‌است.

سالیانه جشنواره ظفار و صلاله که به جشنواره پائیزی صلاله (مهرجان خریف صلاله) معروف است، در این شهر ساحلی برگزار می‌شود، شهر صلاله پایتخت استان ظفار مرکز فعالیت‌های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و گردشگری عمان به شمار می‌آید.

ظفار در دوران گذشته خود حکومت جداگانه‌ای داشته‌است، ولی تحت سیطره امراء یمن بوده‌اند.

در سال ۱۸۲۹ میلادی سلطان سعید، سلطان مسقط و عمان کوشش کرد که ظفار را در تحت نفوذ خود قرار دهد، ولی موفق نشد. و لیکن درسال ۱۸۷۹ میلادی ظفار به مسقط ملحق شد.

شورش ظُفار یا انقلاب ظفار به نبرد چپ‌گرایان عمانی با حکومت سلطنتی این کشور در استان ظفار در شرق این کشور گفته می‌شود. این نبرد با تأسیس جبهه آزادی‌بخش ظفار در ۱۹۶۲ میلادی آغاز شد و با شکست کامل مخالفان در سال ۱۹۷۵ البته با کمک ارتش ایران، پایان یافت. هدف اصلی شورشیان سرنگونی سلطان عمان (سلطان قابوس) بود. آنان به این هدف نرسیدند، اما حکومت عمان را وادار به انجام اصلاحات گسترده‌ای کردند.

جغرافیا

ظفار در جنوب عمان واقع شده و یکی از ورودی‌های اصلی مسقط است.

مساحت استان ظُفار ۹۹٬۳۰۰ کیلومتر مربع(استان یزد) و جمعیت آن بنا بر سرشماری سال ۲۰۰۳ برابر با ۲۱۵٬۹۶۰ نفر است.پایتخت ظفار شهر صلاله است که در کنار دریا واقع شده‌است.جزیره حلانیات (جزیره کوریا موریا) در نزدیکی ساحل صَلاله و در جنوب شرقی صلاله واقع شده‌است. ظُفار از سوی شرق با صحرای «جده حراسیس» عمان هم‌مرز است.

ظفار در تاریخ منبع اصلی و صادرکننده بزرگ کُندُر به جهان بود ولی امروزه کشور سومالی این نقش را به عهده گرفته.

ظفار در ۱۱۰۰ کیلومتری جنوب غربی پایتخت عمان مسقط واقع شده‌است . و از طرف شمال به عربستان سعودی، از طرف جنوب به دریای عرب و اقیانوس هند، واز طرف غرب به کشور یمن و از سمت شرق به صحرای «جدهالحراسیس» عمان محدود می‌گردد.

آب و هوا

در فصل پائیز باران موسمی می‌بارد و درجه گرما در این وقت از سال کمتر از ۱۵ درجه سانتیگراد است، در حالیکه در این زمان تمام مناطق شبه جزیره عربستان و کشورهای حوزه خلیج فارس درجه گرما ۴۰ تا ۴۵ درجه سانتیگراد را تجربه می کنند.

شهر صلاله مرکز استان ظفار، شهری است بندری که از دو منطقه خشک کوهستانی در شمال، و جنگلی و ساحلی در جنوب تشکیل گردیده‌است . صحرای پهناور «جدهالحراسیس»، ظفار را از لحاظ جغرافیائی از دیگر نقاط کشور جدا ساخته‌است.

جاذبه‌های طبیعی متعددی در ظفار وجود دارد مانند : کوه‌های سرسبز، غارها، و چشمه‌های شیرین و دره‌های پردرخت و جنگلهای انبوه و درختان تنومند و صحراها و تلماسه شنی تا حدود ربع الخالی، و نوار ساحلی و درختان بلند نارگیل و موز.“

گزارش سفر:

روزنخست، 25 فوریه:

این سفر خانوادگی در تاریخ 25 فوریه 2016 از فرودگاه شارجه و با پرواز مستقیم از شارجه به صلاله با خطوط هوایی ایرعربیا انجام شد. طول مدت پرواز کمی کمتر از یکساعت و چهل و پنج دقیقه است (در این زمان قیمت بلیط رفت و برگشت حدود 850 هزار تومان بود).

بیشتر مسافران پرواز را کارگرانی تشکیل می دهند که از کشورهای بنگلادش، هند و پاکستان به قصد کار وارد صلاله می شوند. فرودگاه بین المللی صلاله بسیار تمیز است و به نظر هم تازه ساز می آید (افتتاح در نوامبر 2015). ابتدا برای دریافت ویزا به کانتر مخصوص ویزا رفتیم. قیمت ویزا توریستی برای 10 روز اقامت پنج ریال عمانی یا 20 دلار آمریکا است. افرادی که با ویزای کار وارد صلاله شده اند باید برای انجام مراحل اداری به قسمت خاصی مراجعه کنند که این موضوع سبب می شود که عملا در صف کنترل پاسپورت وقتی را تلف نکنید. برخورد پلیس و ماموران کنترل بسیار دوستانه و محترمانه است.

بعد از چند دقیقه چمدانها را می گیریم و به سمت کانتر دریافت اتومبیلهای اجاره ای در طبقه همکف یعنی در قسمت پروازهای ورودی می رویم. متاسفانه کانتر شرکتی را که اتومبیل را از آن اجاره کرده ایم را پیدا نمی کنیم. از یکی کانترها درباره محل آن شرکت می پرسیم که با ناباوری شخصی را که روی یکی از صندلیهای روبرو نشسته است را به ما نشان می دهد و آن مرد که لباس سنتی عمانی به تن دارد با متوجه شدن سوال ما به سمت ما می آید و با نشان دادن فرم رزرواسیون اتومبیل، ما را به سمت پارکینگ هدایت می کند و اتومبیل را در پارکینگ، تحویل ما می دهد. در این سفر اجاره یک اتومبیل هندا اکورد برای سه روز حدود 130 دلار بود.

در این زمان برابری ریال عمانی با دلار آمریکا معادل 2.6 دلار است. البته موقع تبدیل دلار به ریال معمولا مقداری هم شما را شارژ می کنند.

فرودگاه در پنج کیلومتری شهر قرار دارد و برای رسیدن به مرکز شهر مشکل خاصی وجود ندارد. با کمک GPS موبایل، به راحتی هتل را پیدا کردیم. هتل محل اقامت ما Beach Resort Salalah نام داشت و همانطور که از نامش پیداست در کنار ساحل واقع شده است. پارکینگ اختصاصی ندارد ولی برای پارک ماشین با توجه به فضای کافی مشکلی وجود ندارد. بابت سه شب اقامت 90 ریال پرداختیم. اتاق رو به دریا در طبقه چهارم هتل تازه ساز با صبحانه و منظره بسیار زیبا از اقیانوس با درختان نارگیل و موز. http://beachresortsalalah.com/

هوا تاریک شده بود که هتل را به مقصد مرکز شهر ترک کردیم. شهر صلاله شهری ساحلی است که طول آن در امتداد دریا قرار دارد و عرض شهر برخلاف طول آن کم است. چندین بلوار زیبا به ترافیک شهر کمک بسیاری کرده است. گلکاری و فضای سبز به زیباسازی شهر کمک کرده است. در جای جای شهر پروژه های عمرانی در حال اجرا است و قطعا به پیشرفت شهر در آینده کمک خواهد کرد. برای شام رستورانی ایرانی به نام صدف را پیدا کردیم که البته غذاهای سنتی و همچنین ایرانی را سرو می کند. یک پرس چلوکباب سلطانی 5 ریال قیمت دارد.

روز دوم، 26 فوریه:

صبح به سمت ساحل مغسیل که در 50 کیلومتری غرب صلاله قرار دارد حرکت کردیم. این فاصله را 45 دقیقه ای می توان طی کرد. این منطقه یکی از بهترین ساحلهای این ناحیه را دارد هرچند که شنا به طور کلی در این سواحل ایمن نیست. قسمت صخره ای این ساحل هم که در مجاورت غار مرنیف واقع شده است علاوه بر منظره زیبا دارای ویژگی منحصر به فردی است. در میان صخره های مشرف به دریا چند سوراخ وجود دارد که هر از چند گاه از میان آنها آب به هوا فوران می کند. به نظر می آید این سوراخها بیشتر شبیه به سیفونهایی می مانند که آب دریا به تدریج آنها را پر می کند و سپس به فشار موج آخر و گیر افتادن هوا در میان سیفون، آب به هوا پرتاب می شود. میزان فوران آب و همچنین فاصله میان دو فوران آب بسیار به جزر و مد دریا و همچنین به تلاطم آب بستگی دارد. در این فصل و زمان سفر ما، به فاصله حدود 10 دقیقه ای آبفشانها فعال می شدند و آب را گاهی تا 15 متر به هوا پرتاب می کردند. خوشبختانه راه دسترسی به ساحل و همچنین بر روی صخره ها به خوبی ایمن شده است. در فصل خریف یا همان فصل بارندگی، این محل از مکانهای بسیار توریستی و شلوغ صلاله است.

در سمت مخالف دریا نیز خور مغسیل و چندین آبگیر قرار دارند که پرندگان متنوعی را در آنجا می توان دید. همچنین گله های بزرگی از شتر نیز در حوالی این خور و همچنین هرجا که آب و سبزی باشد در حال چرا هستند.

بعد از ظهر برای بازدید از موزه Frankincense و همچنین سایت باستانی Al-Baleed رفتیم. این دو در داخل شهر صلاله و کنار دریا قرار دارند. این سایت در لیست میراث جهانی قرار دارد و قدمت آن به 2000 سال قبل از میلاد برمی گردد. علاوه بر خرابه های باستانی که اکنون در دست کاوشهای باستانشناسی است، این سایت منظره بسیار زیبایی از درختان موز، نارگیل، پاپایا و همچنین مزرعه ای که گونه های مختلفی از درختان کندر(Frankicense) در کنار خور Al Baleed را شامل می شود. موزه این سایت نیز علاوه بر معرفی این منطقه باستانی حاوی اطلاعاتی از نحوه زندگی تجار و دریانوردان عمانی در مسیر تجارت کندر می باشد. برای بازدید از این سایت حدود 2 ساعت زمان نیاز است و ورودیه هر اتومبیل نیز 2 ریال است. https://www.youtube.com/watch?v=pbKInBr_M6I

روز سوم، 27 فوریه:

صبح هتل را به مقصد مکانهای دیدنی شرق صلاله ترک کردیم.  شاید یکی از مهمترین مناطق باستانی کشور عمان و شبه جزیره عربستان در 40 کیلومتری شرق صلاله قرار دارد. منطقه باستانی Samahram و خور Rouri با قدمت 2000 سال یکی از مهمترین بنادر دنیا در روزگار خود بوده است. بقایای این شهر که در بالای تپه ای مشرف به این خور قرار دارد، اکنون در دست کاوشگران میراث فرهنگی قرار دارد. این منطقه نیز در لیست میراث جهانی است. موزه کوچکی هم در گوشه ای از این مجموعه ساخته شده که برخی اشیاء یافت شده در این منطقه در آن نگه داری می شوند و همچنین حاوی اطلاعات جالبی درباره تاریخ عمان نیز می باشد. ورودیه هر اتومبیل به این مجموعه 2 ریال است و برای بازدید از منطقه باستانی و خور نیاز به یک ساعت و نیم زمان دارید. حتما توجه شما را به پرندگان متنوعی که در این خور زندگی می کنند، جلب می کنم. https://www.youtube.com/watch?v=TUOfd3gDXuo

مقصد بعدی شهر Mirbat است که با  40 کیلومتر رانندگی از کنار جاده ای ساحلی به آن می رسیم. ساحلی زیبا دارد و قلعه ای رو به دریا. مقبره بن علی نیز با ظاهری سفید رنگ در قبرستان عمومی که در خارج شهر است، قرار دارد. توصیه می شود در صورتی که زمان کافی در اختیار ندارید از دیدن این منطقه صرف نظر کنید.

مقصد بعد روستای Tawiattir است. مجددا باید از Mirbat به سمت صلاله حرکت کرد و پس از 11 کیلومتر وارد جاده سمت راست یعنی به سمت کوه شد. این جاده کوهستانی ادامه می یابد تا بعد از 15 کیلومتر به روستا Tawiattir می رسد. این مسیر کوهستانی و جنگلی است که در فصل بارندگی(خریف) بسیار سرسبز است. در 1500 متری شمال شرقی روستا دره ای عمیق که بیشتر شبیه سوراخ بزرگی است قرار دارد که دیدن آن خالی از لطف نیست. سنگ های این منطقه بسیار عجیب و غریب هستند. در هر ابعادی که باشند علی رغم سختی سنگها، سوراخهایی به شکل دایزه یا استوانه ای در آنها وجود دارد که حتما به دلیل جنس سنگها و بارندگی بیشتر در منطقه است.

درختان کندر را به صورت پراکنده در این منطقه می توان یافت. اهالی محلی اکثرا با اتومبیلهای شاسی بلند و با سرعت در این جاده ها می رانند. هر چند که کیفیت جاده ها خوب است ولی به علت کوهستانی بودن، بالقوه خطرناک هستند. با ادامه جاده پس از 7 کیلومتر به محل دکل مخابراتی می رسیم که منظره فوق العاده ای از فراز صخره ها به اقیانوس و همچنین جاده کنار دریا تتا محدوده شهر Mirbat دارد.

همین مسیر را تا Tawiattir برگشتیم. سپس مسیر وادی دربات (Wadi Darbat) را ادامه دادیم که پس از 15 کیلومتر به دوراهی دربات می رسیم و جاده دربات را در پیش می گیریم. این مسیر کوهستانی به طرز باورنکردنی جنگلی است و در فصل مناسب کاملا جنگل انبوهی دارد. به کنار رودخانه میرسیم که آب در آن جاری است ولی نه زیاد و بیشتر شبیه برکه بسیار طویلی است ،حدودا به طول دو کیلومتر تا انتهای جاده که البته در میان کوه ادامه دارد. از رد آب در کنار برکه می توان اینطور استنباط کرد که در فصل بارندگی ارتفاع آب حدود یک تا یک ونیم متر اضافه می شود سپس این برکه به آبشار بلند(150 متر) و عریضی ختم می شود که با توجه به حجم آب خروجی بسیار زیبا خواهد بود. نهایتا آب این آبشار به خور Rouri می ریزد. در طول برکه مناطق خاصی برای گردشگران در نظر گرفته شده که می توانند بنشینند یا غذا درست کنند که البته در این فصل زیاد شلوغ نیست. تعداد زیادی شتر نیز در حواشی برکه ها مشغول چرا و خوش گذرانی هستند. پرنده های متنوعی هم در این منطقه وجود دارد.برکه پر است از ماهی و همچنین برخی جانوران آبزی دیگر از قبیل فورباغه. در انتهای جاده پارکینگ و سوپرمارکت کوچکی وجود دارد. البته توالت عمومی تمیزی را هم در اینجا می توانید پیدا کنید. نشستن در زیر درختان و کنار برکه زیبا زمان مناسبی را برای خوردن نهار و یا استراحت کوتاهی فراهم می کند.

عصر به سمت صلاله به راه افتادیم و در میان راه گردشی هم در شهر طاقه کردیم. این شهر علاوه بر قلعه، ساحل زیبایی دارد که به خور طاقه ختم می شود.

در کنار جاده ساحلی صلاله فروشندگان نارگیل و موز و همچنین پاپایا بساط کرده اند و با قیمت نازلی می توانید از این میوه های تازه استفاده کنید. همچنین تعدادی مغازه فروش حلوا عمانی وجود دارد که مشابه آن را در ایران به مسقطی می شناسیم و شاید بهترین سوغاتی این منطقه باشد.

روز چهارم، بیست و هشتم فوریه:

پس از تسویه حساب با هتل، نصمیم گرفتیم تا به بازار قدیمی صلاله سری بزنیم ولی علی رغم جستجو نتوانستیم محل خاصی که صنایع دستی و محلی را می فروشد پیدا کنیم. سپس به سمت شمال صلاله حرکت کردیم و جاده  ثمریت را در پیش گرفتیم. ثمریت بخاطر پایگاه هوایی آمریکایی معروف است. ظاهرا در این مسیر منطقه حفاظت شده برای درختان کندر وجود دارد ولی متاسفانه ما نتوانستیم آن را بیابیم و نهایتا از جاده “قیرون حیرتی” به سمت مقبره ایوب نبی حرکت کردیم. این مقبره که منتسب به ایوب پیامبر می باشد در منطقه کوهستانی و مشرف به شهر صلاله قرار دارد و تا صلاله 30 کیلومتر فاصله دارد. سنگ قبر به طول حدود 3 متر می باشد. در جلو درب مقبره محلی وجود دارد که گفته می شود رد پا حضرت ایوب است. برای بازدبد از این مقبره 30 دقیقه زمان لازم است.

پس از نهار به سمت فرودگاه به راه افتادیم و پس از تحویل دادن اتومبیل وارد فرودگاه شدیم. صف طویل تحویل بار گویای این بود که تعداد زیادی مسافر در پرواز ما وجود دارد. با کمی دقت متوجه شدیم که اکثر مسافران کارگرانی هستند که قصد ترک عمان و بازگشت به کشورشان را دارند. اکثرا به طرز جالبی بارها را بقچه پیچ کرده بودند و قریب به اتفاق چمدان نداشتند. خوشبختانه ماموران انتظامی فرودگاه با دیدن بچه های کوچکمان، ما را به کانتر بیزینس کلاس هدایت کردند و مراسم تحویل بار و چک کردن را انجام دادیم. قسمت پروازهای خروجی نیز بسیار شیک و تمیز است. Free Shop آن نیز هرچند بزرگ نیست ولی برای خرید سوغاتی های جامانده مناسب است.

نهایتا سفر به صلاله بسیار جذاب و کاملا متفاوت است و شواهد نیز بیانگر این موضوع است که بازدید از صلاله در فصل موسمی یعنی از خردادماه تا مهرماه خالی از لطف نیست.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

iranpour@kanoonirangardan.ir

اسفند 1394

نوشته گزارش سفر به: جنگلهای شبه جزیره عربستان- ظفار اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

مسوول برنامه: آقای اشکان دانش

حرکت: جمعه 20 فروردین 95 ساعت 7 صبح از پارک نوشین

بازگشت: جمعه 20 فروردین 95 ساعت 19

وسیله سفر: مینی بوس

درجه سختی سفر: پیاده روی سبک B1

خلاصه سفر: ساعت 7 صبح جمعه از پارک نوشین حرکت میکنیم و به روستای وردیج در اتوبان همت تهران میرویم و از آنجا پیاده روی خود را به سمت روستای کندر در جاده چالوس آغاز میکنیم. در روستای وردیج سنگهای حاصل از فرسایش رو می بینیم و کلا یک پیاده روی حداکثر 4 ساعته  در طبیعت زیبای منطقه خواهیم داشت. صبحانه و ناهار را در طول مسیر صرف میکنیم.

وعده های غذایی: یک وعده صبحانه و یک وعده ناهار همراه خود بیاورید

هدف سفر: بازدید از روستاهای وردیج و واریش و طبیعت گردی در مسیر وردیج تا کندر

هزینه سفر: 20 هزار تومان

وسایل لازم: لباس گرم، کفش مناسب پیاده روی ، عینک آفتابی،باتوم،بشقاب،لیوان(استفاده از ظروف یکبار مصرف مجاز نمیباشد) کارت شناسایی، پول نقد ، زیرانداز

مهلت ثبت نام: حداکثر تا ظهر چهارشنبه 18 فروردین 95

واریز پول: مبلغ 20 هزار تومان به شماره کارت ۵۰۲۲۲۹۱۰۲۴۳۱۲۷۳۶ به نام سید محمد رضا آیت الله زاده

ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول به آقای آیت الله زاده خبر بدهید(۰۹۱۲۲۹۵۵۱۸۷)

مقررات سفر های کانون رو به دقت مطالعه نمایید:

مقررات سفرهای کانون

نقشه مسیر:

عکسهای منطقه:

نوشته برنامه 9502: پیاده روی از روستای وردیج و واریش به روستای کندر اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.