برنامه ریزی برای بازدید از مناطق طبیعی و گردشگری در فصل بهار دشوار است.تمامی ایران در این فصل زیبا و سرسبز است.به نظر می رسد که برنامه های دامنه نوردی در اوایل فصل بهار طرفداران بیشتری نسبت به فتح قلل مرتفع دارد.

یکی از برنامه های جذاب و متنوع در اوایل فصل بهار بازدید از مناطق بختیاری و بازدید از دامنه های زاگرس است.

کارون پر آب ترین و طویل ترین رودخانه داخل ایران است که شاخه های اصلی آن از قبیل خرسان،دوآب و بازفت از کوههای زاگرس بختیاری سرچشمه می گیرد.طول رودخانه کارون حدود 950 کیلومتر و وسعت حوزه آبریز آن 60000 کیلومتر مربع است که بخشی از آن قابل کشتیرانی است.

طبیعت زاگرس با کوهها و صخره های منحصر به فرد و جنگلهای بلوط که در این فصل با کشتزارهای گندم و جو فرش شده است ، بسیار دیدنی است.

سد کارون 3 در 28 کیلومتری شرق شهرستان باستانی ایذه در شمال شرقی استان خوزستان و بر روی رودخانه کارون ساخته شده است.این سد بلندترین سد کشور است ( 205 متر از پی) آبگیری این سد از سال 1383 شروع شد.برخی از آثار تاریخی و باستانی که در حوزه دریاچه پشت سد قرار داشتند، قبل از آبگیری شناسایی و مستند سازی شدند و اکنون نیز بیش از 150 متر در زیر آب قرار دارند.

دریاچه کارون 3 حدود 60 کیلومتر درازا دارد و دو پل قوسی بسیار زیبا که در محور ایذه به دهدز بر روی دریاچه نصب شده است ، نمای زیبایی به این جاده داده است.

روستای شیوند یکی از 30 روستایی است که پس از آبگیری سد راه ارتباطی زمینی آن قطع شده است و تنها با استفاده از قایق می توان به آن دسترسی داشت.

5 کیلومتر بعد از سد کارون و پس از عبور از روی پلهای قوسی به سمت دهدزبه روستای رکعت در کنار جاده می رسیم. جاده فرعی کوچکی ما را تا نزدیک دریاچه هدایت می کند. همه روزه قایق هایی برای رفت و آمد اهالی روستاهای اطراف دریاچه در اینجا وجود دارد.

بارج(کشتی کوچکی که برای حمل و نقل اتومبیل و وسایل سنگین موتوری استفاده می شود)که متعلق به شرکت آب نیرواست و وظیفه حمل و نقل مسافرین و بارهای ساکنین را به عهده دارد حدود ساعت 8 صبح به سمت روستای شیوند حرکت می کند. حدود 13 کیلومتر قایق سواری بر روی دریاچه ، تجربه ای لذت بخش است، مناظر اطراف بسیار دیدنی است خصوصا اینکه هنوز در بسیاری از مناطق درختانی که تا نیمه در آب هستند را می توان مشاهده کرد. با قایق موتوری حدودا 35 دقیقه وبا بارج این مسافت 1/5 ساعته طی می شود.

روستای شیوند در کرانه غربی دریاچه قرار دارد و روستای بزرگی است که علی رغم قطع ارتباطات زمینی هنوز بسیار شاداب به نظر می رسد و زندگی در آن به زیبایی جریان دارد.

برای رسیدن به آبشار شیوند پس از عبور از روستا وارد دره ای می شویم که رود پر آبی در آن جریان دارد. بعد از حدود 2 ساعت پیاده روی و طی 5 کیلومتر در میان این دره به آبشار بلند و پر آب شیوند می رسیم که حدود 90 متر ارتفاع دارد. با کمی حوصله و حدود نیم ساعت پیاده روی می توان به بالای آبشار رسید.آبشار شیوند درست در دامنه های شرقی کوه منگشت قرار دارد.در ارتفاعات بالاتر نیز چندین آبشار به چشم می خورد که بازدید از آنها زمان بیشتری لازم دارد.

در روستای شیوند کاروانسرای قدیمی وجود دارد که در آن چاهی عجیب به عمق حدود 20 متر و قطری برابر 60متر وجود دارد که دارای 3 غار است . در محوطه وسط آن سنگچینهایی به شکل نیمدایره و تودر تو دیده می شود. چاه دیگری در نزدیکی کاروانسرا است که گفته می شود عمق آن 60 متر و قطرش 20متر است و در این روستا به زندان شهرت دارد.

روستائیان شیوند مردمانی مهربان و مهمان نواز هستند. این افراد عمدتا کشاورز هستند و درباغهای فراوان گردو ، انجیر و انار و مزارع گندم و جو مشغول کار هستند. می توانید به راحتی در اطراف روستا چادر بزنید و از محصولات ویژه که عمدتا عسل، انجیر خشک و بند شده و رب انار است به عنوان نمونه ای از سوغاتی های این روستا به منزل ببرید.

 افشین ایران پور

 “کانون گردشگران جوان ایران”

                      Iranpour@kanoonirangardan.ir               

نوشته آبشار شیوند و دریاچه سد کارون 3 اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

27 دی ماه 1386 با قطار ساعت 16:40 به سمت اهواز حرکت کردیم.به علت شرایط بد آب و هوایی و یخ زدگی ریلها قطار با تاخیر به راه افتاد.از قرار معلوم قطاری که قبل از ما  در مسیر اهواز در حرکت بود دچار سانحه شده ، لکوموتیوش آتش گرفته بود که این موضوع نیز مشکلی بر مشکلات قبلی افزوده بود به نحوی که قطار با 6 ساعت تاخیر به اهواز رسید.در اهواز طبق هماهنگی قبلی که توسط آقای فخاری نیا انجام شده بود با مینی بوس به طرف تالاب شادگان حرکت کردیم. برای رسیدن به تالاب شادگان ابتدا باید از اهواز به سمت آبادان حرکت کرد بعد از حدود 50 کیلومتر به روستای دارخوین می رسیم.از دارخوین به سمت شرق ادامه مسیر می دهیم این راه بعد از 25 کیلومتر به شادگان می رسد. پس از 10 کیلومتر تالاب شروع می شود و تا شادگان ادامه دارد.در مسیر از روستای صراخیه و رُگبه گذر می کنیم.شادگان شهری است که جمعیت اصلی آن را عشایر عرب زبان تشکیل می دهند و در بیشتر تابلو های راهنمای شهری هم به دو زبان عربی و فارسی اطلاع رسانی شده است. از شهر شادگان و از میان جاده ای باریک که از میان نخل ها عبور می کرد به روستای عبودی رسیدیم.تصور می کردیم که از این قسمت تالاب بتوانیم وارد تالاب شویم ولی قایق مناسب پیدا نکردیم و به ناچار به روستای کوچک صراخیه برگشتیم.اهالی روستا برای قایق های خود اسکله کوچکی در کنار جاده برپا کرده اند.بیشتر قایق های این منطقه شکل جالبی دارد.

این قایق ها کشیده و دراز و با عرض کم هستند و چون عمق تالاب کم است برای حرکت بجای پارو از چوب های بلندی استفاده می کنند بدین ترتیب که چوب را به کف تالاب فشار می دهند و در جهت مناسب حرکت می کنند.از این قایق ها جهت تردد در تالاب، حمل احشام،حمل علوفه و ماهیگیری استفاده می شود. اهالی تالاب شادگان از کودکی قایق رانی را می آموزند و در تالاب کودکان و زنان را می توان دید که مشغول قایقرانی هستند.

 ما با توجه به فرصت اندکی که داشتیم به سختی توانستیم دو قایق که به موتور مجهز بودند را پیدا کنیم.

تالاب شادگان بزرگترین تالاب ایران است  و از شادگان تا آبادان ادامه دارد.پوشش گیاهی عمدتا نی است.در میان تالاب جزیره های کوچکی نیز وجود دارد،بعضی که نزدیک روستا یا جاده قرار دارند مسکونی هستند در بعضی دیگر تعدادی گاومیش دیدیم که مشغول چرا بودند علی رغم اینکه ما در نزدیکی غروب آفتاب در تالاب مشغول گشت زنی بودیم ولی توانستیم تعدادی اگرت کوچک و بزرگ،مرغابی،حواصیل خاکستری و آبچلیک را ببینیم.

شغل اصلی اهالی ماهیگیری و همچنین پرورش گاومیش است.ما حدود یک و نیم ساعت در میان آبراهه های داخل تالاب گشتیم.یکی از این آبراهه ها از میان روستا عبور می کند هر خانه روستایی برای خود ساحلی کوچک و اختصاصی دارد و از آن برای تردد آبی قایق های خود استفاده می کند. این محل عمدتا به حیاط خانه راه دارد و درب دیگر خانه به کوچه باز می شود.

 این ویژگی خاص زندگی سبب شد تا برای آشنایی بیشتر با این افراد به میان آنها برویم. این مردم عرب زبان بودند و مثل سایر روستائیان کشورمان ،مهمان نواز.ورود جمع ما به این روستا به سرعت با عکس العمل جالبی همراه بود.مردان جوان روستا به ما نزدیک شدند و کنجکاوانه به دنبال این بودند که به چه منظور به روستای آنان آمده ایم.زنان روستا از کنار در و پنجره حرکات ما را زیر نظر داشتند و کودکان با سر و صدای زیاد سعی در جلب توجه داشتند.

به دعوت یکی از اهالی به خانه ای وارد شدیم و با نان گرم پذیرایی شدیم.نان را در خانه زنان و دختران می پزند.تنور نانوایی برخلاف تنورهای مناطق سردسیر در روی زمین قرار دارد و نانوا ایستاده نان را به داخل تنور می چسباند.پسر صاحب خانه که عباس کاملی نام داشت به تازگی ازدواج کرده بود و بر خلاف سایر هم عشیره ایهای خود همسر خود را از میان دخترعموهای خود انتخاب نکرده بود.آقای هوشنگ عبدالکریم حمودی مردی حدودا 50 ساله دارای 10 فرزند(7 پسر و 3 دختر )بود و در جزیره ای کوچک در داخل تالاب و به قول خودشان هور در مجاورت جاده زندگی می کرد.در اکثر خانه ها گاومیش نگهداری می شود و از شیر آن محصولات لبنی تهیه می کنند و مقداری از آن را می فروشند.در ایام محرم تمامی شیر گاومیشها نذر می شود.پس از غروب آفتاب علی رغم اصرار آقای حمودی به سمت اهواز حرکت کردیم.

دکترافشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

iranpour@kanoonirangardan.ir

www.kanoonirangardan.ir/

نوشته گزارش برنامه تالاب شادگان اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.