چون سفر من به سنگاپور برنامه ریزی نشده اتفاق افتاد بنابراین فرصت کافی نداشتم تا درباره این کشور قبل از سفر تحقیقات لازم را انجام دهم. می دانستم که سنگاپور کشوری بسیار مدرن و در عین حال بسیار کوچک است. بنابراین لازم می دانم که قبل از پرداختن به گزارش سفر کمی درباره سنگاپور بنویسم.

جمهوری سنگاپور دولت‌شهری در مجمع‌الجزایر مالایی به پایتختی شهر سنگاپور است. این کشور در جنوب شبه‌جزیره مالایا و شمال خط استوا واقع شده و با ۷۳۴ کیلومتر مربع کوچک‌ترین کشور جنوب شرقی آسیا است. جمعیت این کشور در سال ۲۰۲۱ حدود پنج و نیم میلیون نفر برآورد شده است. سنگاپور از شمال با مالزی و از جنوب با اندونزی مرز آبی دارد.

 پیش از حضور کشورهای اروپایی در منطقه، منطقه‌ای که امروزه به عنوان سنگاپور شناخته می‌شود فقط منطقه ماهیگیری مالایی در مصب رودخانه سنگاپور بود. سنگاپور از سال ۱۸۲۴ تا ۱۹۶۳ میلادی، به غیر از سه سال در زمان جنگ جهانی دوم یکی از مستعمرات بریتانیا بود. این کشور در سال ۱۹۴۲ توسط ژاپن اشغال شد و نیروهای بریتانیایی مجبور به ترک آن شدند ولی بعد از جنگ مجددا نیروهای بریتانیایی به آنجا بازگشتند. هجده سال بعد یعنی در سال ۱۹۶۳ سنگاپور به عنوان عضوی از فدراسیون مالزی استقلال خود را از بریتانیا به دست آورد. این کشور در نهایت دو سال بعد در سال ۱۹۶۵ از مالزی جدا شد و به این ترتیب جمهوری سنگاپور شکل گرفت.

سنگاپور در زبان مالایی به معنی «شهر شیر»است. گفته می شود که این نام اولین بار توسط سانگ نیلا اوتاما بنیان‌گذار سنگاپور بر این شهر گذاشته شد. وی که در هنگام شکار با جانوری مشابه شیر مواجه شده بود، این اتفاق را به فال نیک گرفته و در آنجا شهری به نام سنگاپور بنا کرد. طبق مطالعات انجام شده، احتمالاً هرگز شیری در سنگاپور زندگی نکرده و جانور مشاهده شده توسط وی، ببر بوده‌است.

سنگاپور نمونه یک کشور بسیار موفق‌ در اقتصاد جهانی است. رشد اقتصادی سنگاپور از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۵ به‌طور میانگین سالانه ۶ درصد بود و باعث شد تا شیوه زندگی سنگاپوری‌ها به شدت بهبود یابد.

سنگاپور به خاطر موقعیت جغرافیایی، نیروی کار ماهر، مالیات پایین، زیربنای پیشرفته و برخورد قاطع با فساد توانسته مقدار بسیار زیادی سرمایهٔ خارجی جذب کند.تقریباً ۴۴ درصد از نیروی کار سنگاپور از افراد غیر سنگاپوری تشکیل شده‌است.

واحد پول سنگاپور دلار سنگاپور است که با نماد S$ نشان داده می‌شود و توسط بانک مرکزی این کشور چاپ می‌گردد. هر دلار سنگاپور معادل 0.75 دلار آمریکاست. (دسامبر ۲۰۲۳). اسکناس ۱۰۰۰۰ دلاری سنگاپور با ارزش ترین اسکناس دنیاست.

فرودگاه چانگی سنگاپور ۱۰۰ ایرلاین را به ۳۰۰ شهر جهان متصل می‌کند. این قطب راهبردی بین‌المللی تا سال ۲۰۱۵ توانسته بود ۴۸۰ جایزه تحت عنوان «بهترین فرودگاه جهان» به دست آورد و به این ترتیب بهترین فرودگاه در سطح جهان شناخته شود.

قیمت خودرو در سنگاپور نسبت به دیگر کشورهای انگلیسی‌زبان به طرز چشمگیری بیشتر است. همچنین لازم است ذکر شود که در سنگاپور هم مانند دیگر کشورهای مشترک المنافع  وسایل حمل و نقل و مردم از سمت چپ معابر رفت‌وآمد می‌کنند. از آنجا که کرایهٔ تاکسی در این کشور نسبت به دیگر کشورهای توسعه‌یافته نسبتاً ارزان‌تر است، استفاده از آن نیز با استقبال مردمی مواجه شده‌است. طرح اعطای مجوز عبور و مرور در سنگاپور که در سال ۱۹۷۵ در این کشور اجرا شد نخستین طرح ترافیک در جهان به‌شمار می‌رود. در این طرح به غیر از تعیین محدودهٔ طرح ترافیک، سخت‌گیری در اعطای مجوز مالکیت خودرو و بهبود ترابری انبوه نیز پیش‌بینی شده است. در سال ۱۹۹۸ پرداخت عوارض عبور از معابر به صورت الکترونیکی درآمد. 

بندر سنگاپور پس از بندر شانگهای دومین بندر شلوغ دنیا محسوب می‌شود به طوری که ۴۲۳ میلیون تن را رد و بدل می‌نماید. همچنین این بندر دومین بندر جهان از لحاظ ترافیک بارگیری کشتی ها است.

متروی سنگاپور در سال ۱۹۸۷ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۵ خط و ۱۰۲ ایستگاه می‌باشد.

در سنگاپور چهار زبان انگلیسی، مالایی، چینی و تامیل به عنوان زبان‌های رسمی شناخته می‌شوند. اما در مجموع ساکنان این کشور با نزدیک به بیست زبان مختلف تکلم می‌کنند که این امر نشان‌دهنده تنوع گسترده زبانی و فرهنگی در سنگاپور می‌باشد. بسیاری از تابلوها و علائم در سنگاپور به چهار زبان رسمی نوشته شده‌اند. در سنگاپور سیاست رسمی آموزشی به ترتیبی است که دانش‌آموزان به‌طور هم‌زمان زبان انگلیسی و زبان مادری خود را می‌آموزند.

سنگاپور یک کشور چند مذهبی است. بر طبق آمار سال ۲۰۱۰ میلادی در مورد افراد بالای ۱۵ سال، ۲۴٪ افراد مقیم سنگاپور (به غیر از گردشگران و کارگران مهاجر) پیرو مذاهب بودایی و تائو هستند. همچنین ۱۸٫۳٪ جمعیت این کشور مسیحی، ۳۷٫۷٪ مسلمان، ۵٫۱٪ هندو و ۰٫۷٪ نیز پیرو ادیان دیگر هستند. ۱۷٪ از جمعیت سنگاپور نیز پیرو هیچ مذهبی نیستند.

گزارش سفر:

روز نخست، ۲۶ آبان ۱۴۰۲ مطابق با ۱۷ نوامبر  ۲۰۲۳ :

ساعت ۳:۱۵ صبح از دبی با پرواز خطوط هوایی امارات عازم سنگاپور شدم. طول این پرواز مستقیم ۷ ساعت و نیم است و با توجه به اختلاف زمانی ۴ ساعته بین دبی و سنگاپور، ساعت ۱۴:۴۵ وارد فرودگاه بین المللی چانگی سنگاپور شدم. فرودگاه سرسبز و زیبای سنگاپور اولین خاطره خوش را برای مسافران سنگاپور به یادگار می گذارد. البته بگذریم از اینکه سفر با پاسپورت ایرانی گاهی این معادله ها را بر هم می زند. هنگام چک کردن ویزا و پاسپورت خیلی محترمانه از من خواسته شد تا کمی منتظر بمانم و بعد از ۱۵ دقیقه افسر اداره مهاجرت چند سوال ساده و معمولی از من پرسید و پاسپورت را تحویل داد و به این ترتیب وارد خاک سنگاپور شدم.

 چندین محوطه سرسبز که یکی از آنها آبشار مخروطی شکل دارد در سالن خروجی فرودگاه ساخته شده است. از میزان جمعیت اینجا می شد فهمید که بسیاری از این افراد اصلا مسافر نیستند و به خاطر بازدید از این پارک و فضای سرپوشیده به اینجا آمده اند. البته با توجه به نزدیک شدن به ماه پایانی سال، تزیینات زیبای درخت بزرگ کریسمس فرودگاه مسافرهای زیادی را برای گرفتن عکس یادگاری به اینجا کشانده بود.

کمی در این محل وقت گذراندم و بعد طبق راهنمایی نقشه گوگل تصمیم گرفتم تا با وسایل حمل و نقل عمومی به سمت هتل حرکت کنم. ایستگاه اتوبوس به فاصله بسیار کوتاهی از درب خروجی قرار داشت. شماره خط مورد نظر را پیدا کردم و در صف ایستادم. از خانمی که جلوتر از من بود پرسیدم که چطور می توانم کرایه اتوبوس را پرداخت کنم و او گفت که با کارت اتوبوس- مترو و یا پول نقد. او به من گفت که کرایه ۲ دلار سنگاپور است و اگر اسکناس ۵ دلاری در دستگاه بگذارم از بقیه پول خبری نخواهد بود. پس بهتر است که معادل ۲ دلار سکه تهیه کنم و در دستگاه بیاندازم و اگر تصمیم دارم که در شهر با اتوبوس یا مترو سفر کنم حتما کارت مخصوص را تهیه کنم چون در این صورت کرایه را بر اساس میزان جابه جایی پرداخت خواهم کرد و بسیار ارزانتر از ۲ دلار برای هر سفر محاسبه خواهد شد. 

کمی کمتر از یکساعت طول کشید که به هتل رسیدم. از ورودی هتل مشخص بود که این هتل توسط تورهایی که مسافر های گروهی دارند بیشتر رزرو شده است. لازم است که یادآوری کنم در زمانی که برای ویزا سنگاپور اقدام کردم علاوه بر داشتن بلیط رفت و برگشت، حتما می بایست یک شخص یا کمپانی اسپانسر شما هم بشود و این موضوع سبب شد تا من به یک آژانس مسافرتی مراجعه کنم و از آنها بخواهم که آنها برایم ویزا بگیرند. آژانس مورد نظر از من خواست که حداقل برای دو شب از آنها هتل بگیرم که من چهار شب هتل درخواست کردم. آنها برای من لیست دو هتل را فرستادند که هتل Value Thompson به نظر هتل بهتری می آمد. که البته نسبت به مبلغی که برای اقامت در آن پرداخت کردم بسیار کم کیفیت بود هر چند که از شب دوم به هتل دیگری نقل مکان کردم که بسیار خوب بود(Holiday Inn Express & Suites Singapore Novena, an IHG Hotel). البته این تصمیم را زمانی گرفتم که صبح روز بعد برای صبحانه به کافه ای که در مجاورت هتل بود مراجعت کردم! طبق قرارداد صبحانه جز خدمات هتل بود و از آنجا که این هتل رستوران مجزا نداشت، طبق قراردادی که با کافه مجاور رستوران، صبحانه در آنجا سرو می شد. به جرات می توانم بگویم که از بی کیفیت ترین صبحانه هایی بود که در مدت سفرهایم دیده بودم. 

بعد از اینکه وسایل را در هتل گذاشتم، سعی کردم در اطراف هتل پیاده روی کوتاهی کنم. برج سازی در سنگاپور بسیار رایج است و بسیاری از برجهای بلند در طبقه همکف دارای فروشگاههای مواد غذایی، البسه، رستوران و کافه هستند. بیشتر رستورانها تا ساعت ۹ شب در ایام هفته غذا سرو می کنند ولی همچنان می توان غذا را در رستورانهایی که بار دارند تا نیمه های شب پیدا کرد. 

روز دوم، ۱۸ نوامبر:

اولین کاری که امروز انجام دادم تهیه یک کارت مترو-اتوبوس بود. ارزانترین آن ۱۰ دلار قیمت دارد که ۵ دلار آن قیمت کارت است و ۵ دلار آن را می توان برای سفر استفاده کرد. البته من ۱۰ دلار اضافه آن را شارژ کردم. تا پایان سفر چهار روزه من که به دفعات زیاد از اتوبوس و مترو استفاده کردم علاوه بر مبلغ ذکر شده ۱۵ دلار دیگر هم به شارژ آن اضافه کردم. در پایان سفر اعتبار باقی مانده در کارت کمی بیشتر از ۸ دلار بود که می توان آن را تا پنج سال بعد استفاده کرد.

با اتوبوس به منطقه Colonial District, Marina Bay & the Quays  آمدم. این منطقه قسمتی از محدوده قدیمی و همچنین قسمتی از منطقه جدید و مدرن شهر است. هتل Raffles با نزدیک به ۲۰۰ سال قدمت یکی از بناهای مجلل در قلب سنگاپور است. این هتل در طی دو قرن گذشته شاهد تغییراتی بوده که در سنگاپور اتفاق افتاده، ابتدا اقامتگاهی ساحلی و متعلق به چارلز امرسون بود که بعدا به هتل تغییر کاربری داد و در زمان جنگ جهانی دوم به اشغال ژاپنی ها درآمد. پس از جنگ نیروهای بریتانیایی در آنجا اقامت کردند. در سال ۱۹۸۷ توسط دولت سنگاپور به عنوان یک اثر ملی ثبت شد. از آن زمان تاکنون این بنا که همچنان کاربری هتل داشته است بارها تحت مرمت و بازسازی قرار گرفته است. اکنون یک پاساژ بسیار مجلل در طبقه همکف آن با معروفترین برندهای دنیا مشغول فعالیت است.

با کمی پیاده روی و عبور از مرکز خرید رافلز به بنای یادبود جنگ رسیدم. این یادمان که به طور رسمی در سال 1967 رونمایی شد، سازه ای است به ارتفاع 61 متر و شامل چهار ستون برای نشان دادن هر یک از چهار نژاد که در پایه به هم پیوسته و نشان دهنده وحدت همه نژادها است. مراسم یادبود هر ساله در 15 فوریه در همین مکان برگزار می شود.

  با عبور از کنار کلیسا سنت آندرو که در زمان جنگ جهانی دوم به بیمارستان تبدیل شده بود به مهمترین بنای سنگاپور رسیدم.

 گالری ملی سنگاپور قطعا یکی از مکانهایی است که جذابیت لازم را برای بازدید دارد. این ساختمان روبروی زمین چمن بسیار وسیعی به نام padang قرار دارد. در زمانی که من آنجا بودم در قسمتی از آن عده ای مشغول بازی راگبی و در قسمت دیگر عده ای فوتبال بازی می کردند.

 مجسمه مادر و کودک یکی از مجسمه های معروف Ng Eng Teng مجسمه ساز معروف سنگاپوری است که آثارش در درجه اول به شخصیت و شرایط انسانی می پردازد. او معتقد بود که بشریت با خانواده آغاز می شود و در آن کودکان ارزش ها را از طریق رابطه  پویا با والدین خود یاد می گیرند. این هنرمند نقش حمایتی را که مادر در زندگی فرزندانش ایفا می‌کند در تعدادی از آثارش به نمایش گذاشته است.

 ساختمان این گالری قبلا متعلق به شهرداری سابق و همچنین دادگاه عالی سنگاپور بود که بعدا این دو ساختمان به هم متصل شدند و ساختمان کنونی گالری ملی سنگاپور را تشکیل دادند. در این گالری شما با مجموعه ای از هنرهای معاصر، فرهنگ این منطقه از آسیا و به طور خاص سنگاپور آشنا می شوید. در زمان بازدید من یک گالری موقت تحت عنوان مناطق استوایی با نمایش آثاری از تعدادی از کشورهایی که در حاشیه خط استوا قرار دارند، گشوده شده بود. 

پشت بام این گالری رستوران بسیار خوش منظره ای دارد  و از آنجا می توانید هتل و مجموعه Marina Bay Sands را ببینید، لذا حتما توصیه می کنم از آن بازدید کنید. برای این مجموعه حداقل ۲ ساعت زمان اختصاص دهید. 

در این محدوده چندین مجسمه و ساختمان قدیمی از قبیل سالن کنسرت ویکتوریا، مجسمه استمفورد رافلز، موزه تمدنهای آسیایی و یک پارک که تعدادی مجسمه از افراد مشهوری مثل نهرو، هوشی مین و همچنین تعدادی گوی فلزی بزرگ در آن قرار داده اند، وجود دارد.

پل قدیمی cavenagh یکی از سه پل قدیمی است که بر روی رودخانه سنگاپور و کمی قبل از ورود آن به خلیج سنگاپور احداث شده است. حدفاصل این سه پل تعداد زیادی رستوران وجود دارد که انواع و اقسام غذاهای دریایی را می فروشند. در کنار رودخانه شما می توانید قایق های کوچک اجاره کنید و از قایق سواری بر روی رودخانه و محدوده قدیمی شهر تا مصب رود به دریا لذت ببرید. در همین محدوده یک مجسمه از فرناندو بوترو(هنرمند کلمبیایی) به نام “پرنده” و یک مجسمه به نام نیوتن اثر سالوادور دالی قرار داده شده است.

در همین حوالی بود که به بنای یادبود عجیبی برخوردم که اسمش “سنگ یادبود بنیانگذاران اولیه سنگاپور” است. این سنگ بنای یادبود در ادای احترام به بنیانگذاران اولیه سنگاپور توسط اینچه یوسف بن اسحاک، رئیس جمهور سنگاپور در هجدهمین روز از ژانویه 1970 بنا گذاشته شد. سنگ پایه شامل یک سنگ گرانیت مستطیل شکل است که بالای یک پایه آجری هرمی شکل با کتیبه هایی به چهار زبان رسمی (انگلیسی، مالایی ، ماندارین و تامیل ) قرار دارد.

درست در کنار پل فولرتون، نماد کشور سنگاپور قرار داده شده است. این نماد که به Merlion معروف است. مجسمه ای نمادین است به‌ارتفاع ۸٫۵ متر با بدن ماهی و سر شیر که از دهان آن آب فواره می‌شود. متاسفانه در زمان بازدید من، در دست مرمت بود ولی نمونه کوچک آن را که حدود ۲ متر ارتفاع دارد را در وسط یک حوض کوچک می توان دید. 

از کنار همین مجسمه منظره بسیار خوبی به هتل و مجموعه تفرجگاهی Marina Bay Sands وجود دارد. تصمیم داشتم تا قدم زنان تا آنجا بروم که با باران بسیار شدیدی مواجه شدم و بهترین تصمیم این بود که به هتل برگردم. با توجه به اقلیم استوایی و بارش بارانهای سیل آسا، در طراحی شهری این موضوع به خوبی دیده شده است و سعی شده تا بیشتر پیاده روها مسقف باشند.

روز سوم، ۱۹ نوامبر:

صبح به سمت پارک ملی مک ریتشی(MacRitchie) حرکت کردم. در این پارک فعالیتهای مختلف ورزشی از قایق سواری در دریاچه گرفته تا ماهیگیری و قدم زنی و دویدن وجود دارد. من در یک مسیر پیاده روی جنگلی بسیار زیبا که تقریبا ۱۱ کیلومتر طول داشت پیاده روی کردم. با اینکه هنوز در وسط هفته بودیم ولی جمعیت قابل توجهی برای ورزش به این پارک مراجعه کرده بودند. 

در برخی از قسمتهای پارک تعدادی میمون زندگی می کنند و عادت کرده اند تا از دست بازدیدکنندگان خوراکی بگیرند یا خوراکی آنها را بدزدند. از قسمتهای جالب این پارک یک پل معلق فلزی و یک برج دیدبانی ۴ طبقه است که از فراز آن مناظر زیبایی از پارک را می توان مشاهده کرد.

 در کنار درب خروجی ایستاده بودم و داشتم از روی نقشه موبایل بهترین مسیر رسیدن به باغ گیاهشناسی را پیدا می کردم که مردی اروپایی به من نزدیک شد و پرسید که دنبال چه می گردم! من هم داستان را تعریف کردم. او سعی کرد که مسیر مناسبی را برای من توضیح دهد ولی چون برای رسیدن به ایستگاه اتوبوس مجبور بودم از دو بزرگراه عبور کنم و آدرس دادن و پیدا کردن پل عابر پیاده که نزدیک به ایستگاه اتوبوس باشد، کمی مشکل به نظر می رسید، او را به دردسر انداخت. از طرفی میزان پیاده روی زیاد نبود و از سوی دیگر پیدا کردن پلها سخت بود. نهایتا به او گفتم که خودم از روی نقشه گوگل به سمت ایستگاه اتوبوس حرکت می کنم و هر جا پل عابر ببینم بلافاصله به آن سوی اتوبان می روم.

 همانطور که انتظارش را داشتم به راحتی به ایستگاه اتوبوس و تنها چند ایستگاه بعد به باغ گیاه شناسی سنگاپور رسیدم.

 ورود به این پارک مجانی است ولی برای بازدید از باغ گلهای ارکیده باید ورودی پرداخت کرد. این باغ گیاه شناسی یکی از غنی ترین باغ های گیاهشناسی در جهان است و در لیست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. تنوع گلهای ارکیده این باغ شهرت جهانی برای آن به ارمغان آورده است. بازدید از این مجموعه حداقل ۲ ساعت زمان نیاز دارد.

مترو سنگاپور بسیار منظم ، تمیز و دسترسی به آن ساده و ارزان است.

 با مترو به راحتی به مجموعه تفریحی  Marina Bay Sands رسیدم. هتل ۵۵ طبقه این مجموعه دارای سه برج است که سقف آنها با سازه ای شبیه به عرشه کشتی به هم متصل هستند. بر روی این عرشه یک پارک سه هکتاری با استخر، فضای سبز و مسیر پیاده روی(sky park) به همراه تعدادی رستوران و بار احداث کرده اند. طول استخر ۱۴۶ متر است و لبه آن طوری طراحی شده که به نظر می رسد سطح آب با آسمان یکی می شود و به این سبب به آن استخر بینهایت یا Infinity می گویند. استفاده از این استخر فقط برای ساکنین هتل مجاز است. این هتل مجلل بیش از ۲۵۰۰ اتاق و سوییت دارد.

 در همین مجموعه یک مال بزرگ، چند طبقه سالن کنفرانس و گردهمایی، موزه هنر علوم(به شکل نیلوفر آبی) و کازینو است. کازینو این مجموعه بیش از ۱۰۰۰ میز و ۱۴۰۰ دستگاه دارد. 

روز چهارم، بیست نوامبر:

 ابتدا به معبد بودایی که به معبد دندان بودا مشهور است رفتم. این معبد در محله چینی ها قرار دارد و گفته می شود که یکی از دندانهای بودا در آنجا نگهداری می شود. 

محله چینی ها از مناطق مورد علاقه توریستها است. علاوه بر رستورانها و مغازه هایی که عمدتا اجناس ارزان قیمت می فروشند، نقاشی های دیواری بسیار زیبایی نیز دارد که  عمدتا با موضوعاتی مرتبط با کسب و کار همان محل است. 

 محله bugis که در حال حاضر یکی از مراکز بزرگ و اصلی خرید در سنگاپور است در دهه ۵۰ تا ۸۰ مهمترین محله همجنسگرایان و ترانس ها در سنگاپور بود تا اینکه با افزایش مبتلایان به HIV در سطح جهانی، دولت سنگاپور تصمیم گرفت تا بساط ایشان را برچیند.

یکی از مناطق جالب و البته مدرن محله بوگیس، میدان Parkview است. علاوه بر برجهای Due که نمایی زیبا و مدرن دارند، رستوران-بار معروف و بسیار مجلل Atlas با تزیینات شگفت انگیز( Art Deco) و  مجسمه های بسیار ارزشمندی از مجسمه سازهای بزرگی مثل سالوادور دالی، بوترو  در این میدان هستند. درست در وسط حیاط مجسمه یک درنا طلایی رنگ قرار دارد. در سوی دیگر مجسمه تعدادی مرد وجود دارد که به نظر می رسد هر کدام پای خود را بر روی شانه نفر زیری گذاشته تا بتواند بالاتر برود. گفته می شود که این منطقه به سبک مناطقی از شهر نیویورک (میدان گاتهام) طراحی شده است. تعدادی سفارتخانه (امارات، مغولستان و اتریش) در این ساختمان هستند. 

در توالتهای سرپایی این رستوران با ایده جالبی مواجه شدم. کف تمامی آنها تصویر یک مگس نقش بسته است و ناخودآگاه فرد استفاده کننده را تشویق می کند تا سعی کند با جریان ادرار مگس را نشانه بگیرد و به این ترتیب از انتشار ادرار با خارج از محفظه مخصوص جلوگیری می شود.

در فاصله کوتاهی از محله بوگیس، محله عربها قرار دارد. کوچه حاجی یا به عبارتی Haji Lane ، همانطور که از اسمش مشخص است، کوچه ای باریک است که اغذیه فروشی ها و بوتیک هایی به سبک کشورهای اسلامی دارد.

 مسجد سلطان قطعا بهترین بنای این منطقه است که در سال ۱۸۲۴ احداث شد. کوچه های منتهی به مسجد کاملا سبک اسلامی دارند. عده ای از توریستها برای امتحان کردن غذاهای عربی و ترکی و همچنین تهیه البسه ، محصولات اسلامی و آشنایی با دین و مذاهب اسلامی به این محله می آیند.

 موزه عکاسی در نزدیکی همین محله واقع شده است ولی در زمان بازدید من تعطیل بود. تعدادی مجسمه در محوطه خارجی موزه قرار داده اند که جالب هستند. 

در قسمت جنوبی Marina Bay Sands ، مجموعه Gardens by the Bay قرار دارد. اولین فاز این مجموعه در سال ۲۰۱۱ افتتاح شد. این مجموعه بخشی از پروژه تبدیل سنگاپور از یک “باغ شهر” به “شهری در باغ” می باشد. 

از قسمتهای مختلف این مجموعه می توان به Supertrees اشاره کرد که از شگفتی های واقعی مهندسی و زیست شناسی هستند. آنها مجموعه ای از 18 سازه درخت مانند تشکیل شده اند که ارتفاعشان  از 25 متر تا 50 متر متغیر است. این ابردرخت‌های شگفت‌انگیز میزبان گونه‌های گیاهی متنوع هستند(انواعی از سرخس، انگور، ارکیده).

چیزی که Supertrees را از سازه های دیگر متمایز می کند، ادغام نوآورانه آنها از فناوری های زیست محیطی است که عملکردهای اکولوژیکی درختان واقعی را منعکس می کند. آنها سلول های فتوولتائیک دارند که انرژی خورشیدی را جذب می کنند (شبیه به فرآیند فتوسنتز) و از این منبع انرژی برای عملکردهای مختلف مانند روشن کردن درختان استفاده می کنند. همانند روشی که درختان آب باران را جذب می‌کنند و به چرخه آب کمک می‌کنند، Supertrees نیز آب باران را جمع‌آوری می‌کنند و از آن برای آبیاری و انرژی دادن به نمایشگرهای فواره ها استفاده می‌شود. علاوه بر این، سوپردرخت ها با تسهیل ورود و خروج هوا، نقش مهمی در اکوسیستم باغ ها ایفا می کنند و به عنوان اجزای جدایی ناپذیر سیستم های خنک کننده طبیعی باغ ها عمل می کنند. یک مسیر پیاده روی بین چند تا از این درختان احداث شده که مستلزم پرداخت ۱۰ دلار سنگاپور است. هر شب برنامه نور و صدا با پخش موزیک در این محل اجرا می شود و بازدید کنندگان زیادی دارد.

از اردیبهشت سال ۲۰۲۳ به مدت یکسال، در این مجموعه ۶۲ مجسمه برنزی از حیواناتی که در خطر انقراض قرار دارند به نمایش گذاشته شده است. این مجموعه متعلق به دو عکاس حیات وحش به نامهای  Gillie وMarc است که در مدت ۵ سال این مجموعه را کامل کردند. چینش این مجسمه ها بسیار جالب و خلاقانه انجام شده است به طوری که به نظر می رسد این حیوانات در یک صف به طول ۱۹۲ متر به دنبال هم در حرکت هستند. به گفته خالقان این اثر، تمامی این مجسمه ها از روی حیوانات واقعی که سازندگان با برخی از آنها مدتی هم زندگی کرده اند و اسم هم دارند، ساخته شده اند. گوریل، زرافه، گرگ، خرس، کرگدن، فیل نمونه ای از این جانوران هستند که در اندازه واقعی ساخته شده اند.

بازدید از Flower Dome یکی از بهترین تفریح های این منطقه است. این گنبد شیشه ای که بزرگترین گلخانه بدون ستون جهان(رکورد گینس در سال ۲۰۱۵) است در مساحتی به وسعت ۱.۲ هکتار ساخته شده است. گونه های متنوعی از گیاهان اقلیمهای و قاره های مختلف به زیبایی در قسمتهای مجزایی قرار داده شده اند. مسیرهای عبوری طراحی شده این امکان را به بازدیدکنندگان می دهد تا با گونه های کمیاب در اقلیم خودشان آشنا شوند. برای من دیدن انواع مختلف درختان بائوباب بسیار جذاب بود و توانستم اطلاعات مفیدی از گونه های مختلف این درختان در کنار یکدیگر به دست بیاورم. در زمانی که من از این گلخانه بازدید کردم، قسمتی را با گلهای مختلف و رنگارنگ در کنار چند شخصیت کارتونی برای جشنهای سال نو میلادی تزیین کرده بودند. برای بازدید از این محل حداقل یکساعت اختصاص دهید. 

یک گنبد شیشه ای دیگر در این مجموعه ساخته شده که Claude Forest یا جنگل ابر نام دارد. متاسفانه در زمان بازدید من به علت تعمیرات و نگهداری ماهانه بسته بود. فضای داخلی این سازه جنگلها و اقلیم استوایی را به همراه یک آبشار بسیار زیبا به نمایش می گذارد. 

جزیره سنتوزا یکی از مهمترین مناطق گردشگری سنگاپور است که در منتهی الیه جنوبی سنگاپور واقع شده است. علی رغم اینکه زمان کوتاهی برای بازدید از آن داشتم ولی تصمیم گرفتم تا شانس خودم را قبل از غروب آفتاب امتحان کنم. برای ورود به جزیره می توان از تله کابین هم استفاده کرد. البته همین تله کابین سواری یکی از جذابیتهای این مکان است. اسکله کشتی های تفریحی(کروز) در همین مکان است و مسافران این کشتی ها برای بازدید از سنگاپور از این منطقه وارد شهر می شوند. من چند گروه مختلف را دیدم که در حال برگشت به کشتی بزرگی بودند که در اسکله توقف کرده بود. تله کابین برای رسیدن به جزیره از اسکله عبور کرد و توانستم عظمت این کشتی تفریحی را ببینم.

 همچنین از فراز پارک آبی و استخر دلفینها عبور کردم و دلفینهایی  که ساعت کاریشان تمام شده بود و همچون زیردریایی که در اسکله پارک شده است، در حال استراحت بودند را دیدم. بعد از رسیدن به جزیره، شما می توانید با کمی پیاده روی به خط تله کابین دوم برسید. این خط بین قسمت شرقی و غربی جزیره کشیده شده است. در این جزیره علاوه بر پارک آبی و آکواریوم ، می توانید اوقات خوشی را در پارک موضوعی استودیو یونیورسال بگذرانید. اگر تصمیم دارید تا کمی در ساحل ماسه ای وقت بگذرانید، قطعا سواحل جنوبی جزیره سانتوزا گزینه خوبی خواهد بود. هرچند که با توجه به غروب آفتاب، زمان زیادی نداشتم، ولی توانستم کمی در جزیره گردش کنم و در مسیر بازگشت از منظره غروب خورشید لذت ببرم. 

صبح روز بعد با پرواز مستقیم خطوط هوایی امارات به دبی برگشتم. در مدت زمانی که در فرودگاه منتظر نوبت پرواز بودم از قسمتهای مختلف آن بازدید کردم. باغ کاکتوسها یکی از فضاهای سبز است که بر روی بالکن فرودگاه احداث شده است.

سفر به سنگاپور قطعا بدون آشنایی با مسیر موفقیت این کشور بسیار کوچک کامل نخواهد بود. کمی مطالعه در این زمینه به ما یاد می دهد که چگونه می توان با اتکا به داشته های خود و تعامل سازنده با سایر کشورها پله های ترقی را طی کرد و به یک کشور پیشرفته تبدیل شد.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

af6872@gmail.com

www.kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به سنگاپور- نگاه به آینده اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

مسوول برنامه : افشین ایرانپور

حرکت: چهارشنبه شب 7 شهریور 97

برگشت : جمعه شب 9 شهریور 97 (نیمه شب)

وسیله نقلیه :اتوبوس

درجه سختی : متوسط

خلاصه برنامه:چهارشنبه شب از پارک نوشین حرکت میکنیم…صبح زود به روستای آرپاچایی خلخال میرسیم  صبحانه رو در کافه محلی یا بین راهی میخوریم..و شروع به حرکت کرده و در مسیر ناهار رو صرف کرده و حدودا در نیمه های راه کمپ میزنیم و بساط شام رو مهیا میکنیم.. جمعه حدودای ظهر به مریان  میرسیم …کل مسیر حدود 20 کیلومتر است …بعد از ظهر از مریان به سمت تهران حرکت میکنیم..و نیمه شب جمعه تهرانیم.

لوازم مورد نیاز: کفش کوه – کوله پشتی – زیرانداز – کیسه خواب – چادر – باتوم ،بادگیر، چراغ پیشانی ،دستمال سر – ظرف آب – گاز سرشعله ظروف غذا ،کارت ملی، پول نقد،کلاه افتابگیر،مایو
غذا : یک وعده صبحانه یک  وعده ناهار و یک وعده شام با خود بیاورید
هزینه سفر :بین 100 تا 150 هزار تومان
مهلت ثبت نام: تا پایان روز یک شنبه   4 شهریور 97

واریز پول: مبلغ 100 هزار تومان به شماره کارت ۵۰۵۴۱۶۱۰۰۱۷۳۸۳۲۱ به نام سید محمد رضا آیت الله زاده
ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول به آقای آیت الله زاده خبر بدهید.
( شماره تماس: ۰۹۱۲۲۹۵۵۱۸۷)

برای کسب اطلاعات بیشتر با حسین یوسفی(09123247302)  تماس بگیرید.

احترام به آداب و رسوم و سنت­های محلی و رعایت پوشش و رفتار متناسب، نشانه پایبندی ما به سفر مسوولانه است.

نوشته برنامه 9705: منطقه تالش پیاده روی از آرپاچای تا مریان اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

سرپرست برنامه:  بهرنگ علوی

حرکت:  پنج شنبه27 آبان 95 – ساعت 7صبح از پارک نوشین

بازگشت:  نیمه شب جمعه 28 آبان 95

وسیله سفر:   مینی بوس

درجه سختی سفر:  طبیعت گردی همراه با پیاده روی های یک روزه

هدف سفر:  بازدید از دریاچه الندان و پیاده روی در جنگل پاییزی اطراف دریاچه

خلاصه سفر:  حرکت از تهران به سمت فریم؛ بازدید از تاج سد سلیمان تنگه ، و میل رسکت ـ شبمانی در کیاسر وصبح روز بعد حرکت بسمت الندان ـ پیاده روی دور دریاچه حدود ۸ کیلومتر ـ صرف ناهار ـ بازگشت به تهران

شب مانی:  خانه محلی

وعده های غذایی: دو وعده ناهار با خود بیارید بقیه وعده ها دسته جمعی خواهد بود

هزینه سفر: بین80 تا 120 هزار تومان

وسایل لازم:  کفش مناسب پیاده روی یا کوهنوردی ،لباس گرم،بادگیر،لباس اضافه، کلاه و عینک آفتابی ،کیسه خواب، بشقاب، لیوان و قاشق (استفاده از ظروف یکبار مصرف مجاز نمی باشد)،زیرانداز,باتوم ،کارت شناسایی، پول نقد (برای دُنگِ آخر سفر)

پیش بینی وضعیت آب و هوا: نیمه ابری ، احتمال بارندگی

مهلت ثبت نام: حداکثر تا پایان روز سه شنبه 25 ابان 95

واریز پول: مبلغ 80 هزار تومان به شماره کارت ۵۰۲۲۲۹۱۰۲۴۳۱۲۷۳۶ به نام سید محمد رضا آیت الله زاده

ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول به آقای آیت الله زاده خبر بدهید( شماره تماس: ۰۹۱۲۲۹۵۵۱۸۷)

نوشته برنامه 9514 : دریاچه الندان و پیاده روی در جنگل پاییزی منطقه اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

مسوول برنامه: آقایان علی اصغر دادرس – بنیامین قاسمی
حرکت: پنجشنبه 7 مرداد ماه ۹۵ ساعت 7 صبح از پارک نوشین
بازگشت: شنبه 9 مرداد ماه ۹۵  حداکثر ساعت 22
وسیله سفر: مینی بوس یا اتوبوس
هدف سفر: بازدید آبشار گزو ، پیاده روی در طبیعت منطقه آلاشت ، بازدید از دریاچه سد البرز
خلاصه سفر: صبح ساعت 7 از تهران به سمت آلاشت حرکت کرده و حوالی ظهر در آلاشت خواهیم بود. پس از صرف نهار از جاذبه های فرهنگی و طبیعت آلاشت بازدید کرده و شب را در آلاشت خواهیم بود. صبح اول وقت جمعه با وسیله نقلیه محلی به آبشار گزو رفته و پس از بازدید از آبشار پیاده روی حدود ده کیلومتر تا سد البرز خواهیم داشت. ادامه روز و نیز شب را در کنار طبیعت زیبای دریاچه سد البرز خواهیم بود و در خانه محلی اقامت خواهیم کرد (احتمال چادرخوابی در این شب هم وجود دارد). صبح شنبه به سمت تهران حرکت کرده و در میان مسیر از برج لاجیم و در صورت داشتن زمان آبشار ولیلا در نزدیکی شهر زیراب دیدن خواهیم کرد..

شب مانی : یک شب خانه محلی و یک شب چادر خوابی
وعده های غذایی: یک وعده صبحانه دو وعده ناهار و یک وعده شام(با توجه به متغیر بودن برنامه غذاهایی انتخاب شوند که فاسد نشوند)
هزینه سفر: 120 تا 160 هزار تومان (بسته به تعداد همسفران ممکن است این مبلغ کمتر شود)
وسایل لازم: کفش مناسب کوهپیمایی(حتماً در یک برنامه امتحان شده باشد ) ،کوله مناسب ، زیرانداز ، چادر ، کیسه خواب لباس گرم ،بادگیر، پانچو، کلاه و عینک آفتابی ، هد لایت، چراغ خوراک پزی، بشقاب، لیوان و قاشق (استفاده از ظروف یکبار مصرف مجاز نمی باشد)،مایو و حوله، ،کارت شناسایی، پول نقد (برای دُنگِ آخر سفر)

مهلت ثبت نام: حداکثر تا ظهر سه شنبه 5 مردادماه ۹۵
واریز پول: مبلغ 100 هزار تومان به شماره کارت ۵۰۲۲۲۹۱۰۲۴۳۱۲۷۳۶ به نام سید محمد رضا آیت الله زاده
ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول به آقای آیت الله زاده خبر بدهید(۰۹۱۲۲۹۵۵۱۸۷)

نوشته برنامه 9508: بازدید آبشار گزو و شهر آلاشت و پیاده روی در منطقه سوادکوه اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

زمان : جمعه 20 فروردین95

وسیله نقلیه : مینی بوس

همسفران : 14 نفر

مدت پیاده روی : 4 ساعت

هزینه سفر: 15 هزار تومان

در همه‌ی سفرها وقتی می‌گویند (برای مثال) ساعت حرکت 7 صبح است بعضی‌ها 5 دقیقه به 7 می‌رسند، بعضی‌ها  سر ساعت 7 و نمونه‌های نادری هم ( از جمله خودم) 7 و ربع. در این سفر مذکور استثناً بعضی از دوستان اصلا نرسیدند و ما پس از کمی انتظار و تماس تلفنی  وقتی مطمئن شدیم از سعادت دیدار دوستان غایبمان محروم می‌مانیم در ساعت 7 و 20 دقیقه با شوق فراوان سوار مینی‌بوس سفیدمان شدیم و سفرمان را آغاز کردیم.سفر یک طرف و سوال‌هایی که قبل از پای نهادن در راه  از ذهن آدمی می‌گذرد یک‌طرف. یکی از آن سوال‌ها این است: “در راه چه کار کنم که حوصله‌ام سر نرود؟!” پاسخ به این پرسش مانند راه‌های رسیدن به خداست. تا دلت بخواهد زیاد.

1. حجم خالی گوش‌هایم را با هندزفزی مملو از موسیقی پر کنم، چشم به جاده بدوزم و پا بگذارم به دنیایی که فقط از آن من است.
2. کتاب بخوانم. ( که معمولا چند دقیقه بیش‌تر دوام نمی‌آورد. یا حوصله سر می‌رود یا چرت می‌آورد یا حالت تهوع!ــ به خاطر تکان‌های ماشین البته و ابدا نه به خاطر محتوا)
3. چرت بزنم. ( این نیز انسانی می‌طلبد با توانایی‌های فوق بشری مقاوم به تکان‌ها اتوبوس،آهنگ‌های آقای راننده و از همه مهم‌تر آوای دلنشین گفتگو، خنده و بازی‌های بین‌راهی بچه‌های کانگرونز)

و …

همه‌ی اینها را گفتم تا بگویم در این سفر این سوال بسیار مهجور و مظلوم ماند چرا که مقصد به قول معروف بغل گوشمان بود و اصلا وقت هیچ‌کدام از این کارها نشد. یک ساعت پس از حرکت یعنی ساعت 8 و 20 دقیقه رسیدیم. شاید این را بدانید. مسیر زیبایی که قرار بود در آن روز طی کنیم یک ویژگی خیلی جالب داشت و آن هم سنگ‌هایش بود. سنگ می‌نویسم اما سنگ نخوانید. انگار روح داشتند صخره‌های آن منطقه. اگر دقت می‌کردی صورت انسان و حیوان و هر شکل دیگری که خلاقیتت اجازه‌اش را می‌داد می‌دیدی. و همه‌ی این‌ها به خاطر واقعه‌ی مبارک فرسایش. ما که کلی ذوق کرده بودیم با اینکه می‌دانستیم قرار است در طول مسیر  پیاده‌روی بهترش را ببینیم کمی قبل از اینکه به نقطه‌ی شروع پیاده روی برسیم از مینی‌بوس پیاده شدیم و مراسم عکس‌اندازون را برگزار کردیم. نقطه‌ی شروعی که حرفش را می‌زنم روستای وردیج بود. روستای وردیج در نزدیکی روستای دیگری به اسم واریش واقع است. این‌که این روستاها دقیقا کجا هستند و چطور می‌شود به آن‌ها رسید را می‌توانید در انتهای گزارش مطالعه کنید.* خلاصه، پیاده‌روی به سمت روستای کندر را در ساعت 8 و20 از وردیج آغاز کردیم. حدود 30 الی 40 دقیقه‌ی اول مسیر نسبتا شیب دار است  اما بعد صاف می‌شود و پیاده‌روی در آن اصلا سخت نیست. در ابتدای مسیر صخره‌های عجیب و غریبی که برایتان گفتم خودنمایی می‌کردند.

 اما همان‌طور که انتظار می‌رفت هرچه جلوتر می‌رفتیم صخره‌ها جای خودشان را به درختان پرشکوفه و طبیعتی سرسبزتر می‌دادند.

 پس از یک ساعت و 10 دقیقه پیاده‌روی  جای مناسبی برای صرف صبحانه پیدا کردیم و به مدت 30 دقیقه صبحانه‌ی مبسوطی نوش‌جان کردیم. ساعت 10 پیاده‌روی را از سر گرفتیم. در طول مسیر هرازگاهی با منظره‌ی زیر مواجه می‌شدیم. روستاهایی کوچک و بزرگ و استخرهایی که در دل دره‌ای جا خوش کرده بودند.

از آنجایی که ” ز نیرو بود مرد را راستی” و ” ز سستی کژی زاید کاستی” این منطقه فقط توجه علاقمندان به پیاده‌روی در طبیعت را جلب نکرده بود. در میانه‌ی راه صدای موتور حدود 20 موتور‌سوار عیش ما را که غرق در صدای طبیعت بودیم منقطع کرد و البته بگویم که آشنایی با  این همه “ورزشکار” موتورسوار برایمان جالب هم بود. سوارانی که موتورهای تریل خفن داشتند به بعضی از بچه‌های گروه که عنصر هیجانشان از بقیه بیش‌تر بود سواری افتخاری دادند. سپس خداخافظی کردند و به تفریح در تپه‌های باز منطقه ادامه دادند و از دور به مورچگان پرسروصدایی تبدیل شدند.

حدود ساعت 12 دیگر در تپه‌های قدم می‌زدیم که از فرط دلبازی و سرسبزی دلت می‌خواست دست‌هایت را باز کنی و تا پایین تپه بدوی. این‌ها را هم به منظره‌ی تپه‌ها اضافه کنید: آسمان آبی، آفتاب درست و حسابی، باد هر ازگاهی و مطبوع و ابرهایی که گهگداری روی یک تپه سایه می‌انداختند و بعد بساطشان را جمع می‌کردند و می‌رفتند سراغ یک تپه‌ی دیگر و همه‌ی اینها…همه‌ی همه‌ی‌ اینها،  تنها در یک قدمی شلوغی و آلودگی شهری که برای یک روز از آن فرار کرده بودیم.

همین تپه‌ها را برای صرف ناهار و استراحت انتخاب کردیم که 1 ساعت و نیم طول کشید. ساعت 1 و30 دقیقه با شروع نم‌نم مختصر باران به راه افتادیم و ساعت 2و 20دقیقه به روستای کندر رسیدیم.

روستای کندر

روستا نسبتا سرسبز بود، تمیز و خلوت (خب سر ظهر بود ناسلامتی) بعضی از مغازه‌های روستا اصرار زیادی داشتند که اسمشان هایپرمارکت یا هایپر استار باشد . این علاقه‌ی ساکنین به ملبس کردن روستایشان به لباس شهری همیشه نکته‌ایست که آدم را به فکر فرو می‌برد و کلی حرف با خودش دارد. مینی‌بوس سفیدمان در کندر انتظارمان را می‌کشید. لیدر که فکر همه چیز را کرده بود قبل از حرکت به سمت تهران از همان هایپر استار برایمان بستی خرید که بعد از پیاده‌روی بسیار چسبید. در راه برگشت، به رسم همیشگی سفرهای کانون، جلسه‌ی سفر برگزار شد و همه‌ی اعضا نظراتشان را درباره‌ی سفر با دیگران در میان گذاشتند. همه راضی بودند و هرچند تعداد افرادی که برای بار اول با گروه همراه می‌شدند کم نبود همه زود با هم جفت و جور شدند و احساس غریبی جرأت نکرد حتی انگشت کوچک پایش را هم در گروه بگذارد. باز هم تا آمدیم بجنبیم رسیدیم.  حدود ساعت 4 در پارک نوشین به همسفران خود بدرود گفتیم و یک گام دیگر از مسیر ” بسیار سفر باید…” را طی کردیم.

*وردیج و واریش:

در غربی‌ترین نقطه شهر تهران و در امتداد جاده‌ای کوهستانی و پیچ در پیچ، دو روستای کوچک و آرام در دل کوه‌های البرز میانی قرار گرفتند به نام وَردیج و واریش. روستاهایی که فارغ از همهمه و شلوغی شهر تهران، ساکت و آرام در دل کوهستان البرز جا خوش کرده‌‌اند. دسترسی به این روستاها از طریق اتوبان تهران-کرج و از بالای وردآورد امکان‌پذیره. از بالای محله وردآورد، جاده‌ای آسفالته و پیچ در پیچ به سبک و سیاق جاده امامزاده داوود، در امتداد رودخانه و دره‌ای عمیق به روستای وَردیج و بعد از اون به واریش منتهی می‌‌شه. بهترین زمان برای بازدید از این منطقه فصل بهار، خصوصاً اردیبهشت ماهه، چرا که در این موقع از سال، باغ‌های وردیج و واریش با شکوفه‌های زیبای گیلاس و آلبالو یکدست سفیدپوش شده و مناظری بدیع از طبیعت دلنشین بهار رو به نمایش می‌گذارن. دره‌های عمیق، باغ‌های سرسبز و کوه‌های مرتفع، مناظر چشم‌نوازیست که در طول جاده و در طی مسیر، چشم‌های زیبابین و کنجکاو شما رو به خود جلب خواهند کرد. ارتفاع روستای وردیج از سطح دریا یک هزار و ۸۵۰ متر و ارتفاع روستای واریش، ۲ هزار و ۲۵۰ متره.

منبع: http://www.pictaram.com/tag/vardij_village

روستای کندر

روستای خوش آب و هوای کندر در میان البرز مرکزی و در فاصله 6 کیلو متری شمال شرقی کرج واقع شده است و منظره های دلنشین و زیبا و باغهای گلابی و گیلاس در نگاه اول چشم هر بیننده ای را نوازش می کند و هر کسی یک بار پا بر این خطه بگذارد شیفته اش می شود. هوای خنک و لطیف و کوههای زیبا و سر به فلک کشیده با چشمه های روان و مردمی نجیب و سخت کوش از خصوصیات این روستا است
موقعیت جغرافیای روستای کنـــــــــــدر
طول شرقی ۱۰ ۱۱ °۵۱
عرض شمالی ۷۰ ۸۴ ° ۳۵
ارتفاع از سطح دریا ۱۹۱۳

منبع: http://www.iranvillage.ir/article-486–0-0.html

کانون گردشگران جوان ایران- www.kanoonirangardan.ir/

شیدا میرزایی

95/3/11

نوشته گزارش پیاده‌روی وردیج به کُندُر اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

تاریخ سفر : جمعه 1394/6/27

مسیر سفر : جاده فیروزکوه-شهرستان سوادکوه

تعداد همسفران : 13

وسیله سفر : مینی بوس- نیسان آبی

هزینه سفر : 50 هزار تومان

پیش سفر: همیشه توی بچگی آخرای تابستون، دغدغه یه سفر خوب که کل شیرینی تابستونو بهمون بچشونه و آماده رفتن به مدرسه بشیمو داشتیم، ولی الآن دیگه نه بچه مدرسه ای هستیم و نه داریم و با خیال راحت برنامه سفر رو می چینیم. عطیه پیشنهاد محل رو میده و حسین و علی اصغر و هم پیگیر برنامه ریزی میشن…

معرفی پلنگ دره: پلنگ دره از توابع شهرستان سواد کوه و در شمال شرقی شیرگاه واقع شده که از شمال به قائم شهر، از جنوب به زیراب و پل سفید و از غرب به بابل راه دارد و رشته کوه های البرز به غیر از شمال، هر سه سمت آنرا احاطه کرده اند.شیرگاه محل تلاقی دو رود “تالار” که از منطقه آلاشت و گردنه دوگل سرچشمه می گیرد و در بیشتر اوقات گل آلود است و رود “کسلیان” که آب روشن و زلال داره،  می باشد. پلنگ دره، هم اسم جالبی داره هم موقع جست و جوی اینترنتی عکسایی که وجود داره که گردشگران رو برای رفتن بیشتر وسوسه می کنه.

شروع سفر: علیرغم پیش بینی اکثر سایت های هواشناسی که کل روز جمعه باران شدید در منطقه هست، به امید دیدن یه محیط هیجان انگیز با پس زمینه جنگل و رودخونه، ساعت 5:30 صبح پارک نوشین قرار میذاریم و با یکدستگاه مینی بوس هیوندایی به سمت جاده فیروزکوه حرکت می کنیم. هوا یه نمه خنک شده، جاده هم نسبتاً خلوته…

تصویر1- جاده فیروزکوه

پس از طی حدود سه ساعت برای صبحانه توقف نیم ساعته داریم و بعد صرف صبحانه به مسیرمان ادامه داده و شاهد زیبایی های جاده فیروزکوه جنگل های سرسبز، پل ورسک و خط راه آهن و… می شویم.

تصویر2- سوادکوه جنوبی

برای سرحال آوردن همسفران ترانه های شاد و قدیمی در مینی بوس خوانده می شود. به پل سفید که می رسیم از طریق واسطه با راننده نیسان هماهنگ می کنیم که در ساعت مقرر در محل حضور داشته باشد. هوا هم بر خلاف پیش بینی ها آفتابی، کمی ابری است و مناسب برای یک پیاده روی…

حدود ساعت 11:30 به سوادکوه می رسیم و بعد از ترک مینی بوس سوار نیسان می شویم و به سمت شیرگاه و به جهت شمال راه می افتیم، راننده یادآوری می کند که 100 متر جلوتر پلیس وایساده، شانس بیاریم جریمه نشیم که از قضا در همان ابتدای مسیر پلیس ما را متوقف و جریمه می کند و تأکید می کند که وانت نیسان برای جابه جایی بار است نه مسافر !

بعد از جریمه شدن وارد جاده شیرگاه میشیم به این امید که تا آخر مسیر دیگه پلیس وجود نداره ولی10 دقیقه بعد مجدداً نیسان رو متوقف می کنند، این بار نیروی انتظامی ، سرِ پیچی در کمین مسافران نشسته است. پس از صحبت با نیروی محترم انتظامی و توجیه آنها به حرکت خود به سمت پلنگ دره ادامه دادیم.

تصویر3- مسیر خاکی شیرگاه

 وجود فراوان کندوهای زنبور عسل و چند رأس گاو و اسب جالب توجه بود. ساعت 12:30 به شیرگاه می رسیم که همزمان دو گروه دیگر به آنجا وارد شده بودند (بعد از طی حدود 13 کیلومتر از پاسگاه نگهبانی بمدت 40 دقیقه)

تصویر4- ابتدای مسیر قبل از رودخانه

با پوشیدن لباس مناسب و یه پا کردن دمپایی یا سندل، آماده رودخانه نوردی میشیم، آب رودخانه ولرم ولی گل آلود است که بارندگی ها اخیر موجب آن شده. گروه به خط می شود و پشت سرهم و با راهنمایی سرپرست یکی پس از دیگری عرض رودخانه را طی می کنیم. عمق آب گاهی تا کمر هم می رسد.

تصویر5- طی کردن گروهی رودخانه گل آلود

 مسیر پر است از زیبایی، سبزی درختان، صخره های پوشیده از خزه و رود پرآب مناظر بی نظیری را پدید آورده است. یکی دو جفت دمپایی بچه ها نیز از پایشان رها شد و به جریان آب پیوست که آنها هم ترجیح دادند بقیه مسیر را با کفش بیایند، گرچه سندل و کفشِ رو باز گزینه های بهتری بودند. سرپرست هم عکس هایی برای ثبت لحظه های تکرار نشدنی و خوش می گیرد…

تصویر6- در نیمه های راه

تصویر7- قارچ سمی

ساعت 2:30 برای نهار توقف کرده و اندکی استراحت می کنیم. با توجه به پیش بینی هوا و در پیش داشتن مسیر برگشت ترجیح دادیم قید رفتن به آبشار شیرگاه را زده و بعد از صرف نهار مسیرِ رفته را بر می گردیم. از آنجا که مایو همیشه جزو وسایل ضروری سفرهایمان می باشد، عده ای آب تنی می کنند تا نهایت استفاده از مایو را هم کرده باشند!

تصویر8- حرکت در خلاف جهت آب

تصویر9- شاخه های سبز شده

تصویر10- به گل خوردن

مسیر برگشت خلوت تر از صبح شده بود و کمتر کسی را می دیدیم، در فاصله 5 دقیقه تا انتهای مسیر باران نم نم شروع شد، بر سرعت خود افزوده و خودمون را به نیسان رسوندیم تا بعد از گرفتن عکس یادگاری سریع تر به مینی بوس برسیم و از خیس شدن در امان باشیم.

پشت وانت در حالی که آوازهای فولکوریک همدانی خوانده می شد که بسیار جذاب بود، ناگهان باران تگرگی به مدت یک ربع شروع شد که حسابی خیس شدیم مجبور شدیم برای سوار شدن مجدد به مینی بوس خودمون را خشک و لباس ها را عوض کنیم.

ساعت 5 به سمت تهران حرکت کردیم در حالی که بارش باران ادامه داشت و در ابتدای مسیر( سوادکوه) کمی شلوغ بود ولی در ادامه جاده باز شد. هوا هم خنک شده و با رسیدن به ارتفاعات سردتر هم می شود. برای چای عصرگاهی توقف 15 دقیقه ای داریم… در ادامه هم به گردنه گدوک می رسیم که از آش رشته و آش دوغ هاش اصلاً نمی شه گذشت…

گروه خسته ولی هیجان زده است و همه از سرپرست و پیشنهاد دهنده تشکر می کنند. جلسه آخر سفر هم در مینی بوس برگزار و به هدف گروه که ” هر ماه یک سفر” است تأکید می شود. با نزدیک شدن به تهران باران شدیدتر شده و از قضا خبردار میشیم که در پلنگ دره و در چندین شهر دیگه باران سیل آسا اومده که خدا رو شکر همگی به سلامت در ساعت 11 شب به محل اولیه دیدار ( پارک نوشین) می رسیم و آماده برای فردای دیگر و منتظر سفرهای در پیش.

* بازگشته ام از سفر، ولی

سفر از من باز نمی گردد

(شمس لنگرودی)

کانون گردشگران جوان ایران – www.kanoonirangardan.ir/

سید محمدرضا آیت الله زاده

همسفران : علی اصغر دادرس، شادی توکلی، حسین ، الهام ، محمدرضا آیت الله زاده، آزاده پورپاکدل، عطیه نورعلیشاهی، نوید اقدسی، حسن جاویدیان، شهلا صمدی، حسین نجفی، محمدعلی بیات، مریم گرجستانی

نوشته گزارش سفر یکروزه پلنگ دره – شیرگاه اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

حرکت: یکشنبه 2 خرداد ۹۵ – ساعت 7 صبح از میدان آرژانتین روبروی فروشگاه شهروند

برگشت: یکشنبه 2 خرداد ۹۵ – قبل از ساعت 9 شب

وسیله سفر: مینی بوس یا ماشین شخصی

درجه سختی سفر:  طبیعت گردی همراه با پیاده روی های یک روزه B1

هدف سفر: طبیعت گردی بهاری در منطقه افجه و دشت هویج (شمال شرقی تهران – لواسان)

خلاصه سفر: صبح از میدان آرژانتین حرکت کرده و به  روستای  افجه در منطقه شمال شرق تهران (لواسان) می رویم. ، از روستای افجه پیاده روی را به سمت دشت هویج شروع میکنیم. در میانه راه صبحانه(صبحانه گروهی است) را صرف کرده و راهپیمایی را به سمت دشت هویج ادامه میدهیم. طول مسیر از روستای افجه تا دشت هویج حدودا 2 ساعت است. ناهار را در دشت هویج میل کرده و از آبشار پسچویک دیدن کرده و بعد از ظهر به روستای افجه برمیگردیم و به سمت تهران حرکت خواهیم کرد.

وعده های غذایی:   یک وعده ناهار

هزینه سفر: بین 30 تا 40  هزار تومان

وسایل لازم: کفش کوهنوردی و پیاده روی ، بشقاب، لیوان و قاشق (استفاده از ظروف یکبار مصرف مجاز نمی باشد)، ، مایو و حوله، ، زیر انداز،، کارت شناسایی، پول نقد (برای دُنگِ آخر سفر)

پیش بینی وضعیت آب و هوا:  هوای آفتابی و کمی ابری

مهلت ثبت نام: حداکثر تا ظهر جمعه  31  اردیبهشت ۹۵

واریز پول: مبلغ 20 هزار تومان به شماره کارت ۵۰۲۲۲۹۱۰۲۴۳۱۲۷۳۶ به نام سید محمد رضا آیت الله زاده

ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول به آقای آیت الله زاده خبر بدهید( شماره تماس: ۰۹۱۲۲۹۵۵۱۸۷)

* اولویت ثبت نام با اعضای فعال کانون و اشخاصی است که سریع تر پول را واریز نمایند .

رعایت کلیه قوانین کانون گردشگران جوان ایران الزامی است .

برای دیدن قوانین کانون کلیک کنید.

اطلاعات در مورد دشت هویج از ویکی پدیا

نوشته برنامه 9505: پیاده روی از روستای افجه به دشت هویج اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

مسوول برنامه: آقای اشکان دانش

حرکت: جمعه 20 فروردین 95 ساعت 7 صبح از پارک نوشین

بازگشت: جمعه 20 فروردین 95 ساعت 19

وسیله سفر: مینی بوس

درجه سختی سفر: پیاده روی سبک B1

خلاصه سفر: ساعت 7 صبح جمعه از پارک نوشین حرکت میکنیم و به روستای وردیج در اتوبان همت تهران میرویم و از آنجا پیاده روی خود را به سمت روستای کندر در جاده چالوس آغاز میکنیم. در روستای وردیج سنگهای حاصل از فرسایش رو می بینیم و کلا یک پیاده روی حداکثر 4 ساعته  در طبیعت زیبای منطقه خواهیم داشت. صبحانه و ناهار را در طول مسیر صرف میکنیم.

وعده های غذایی: یک وعده صبحانه و یک وعده ناهار همراه خود بیاورید

هدف سفر: بازدید از روستاهای وردیج و واریش و طبیعت گردی در مسیر وردیج تا کندر

هزینه سفر: 20 هزار تومان

وسایل لازم: لباس گرم، کفش مناسب پیاده روی ، عینک آفتابی،باتوم،بشقاب،لیوان(استفاده از ظروف یکبار مصرف مجاز نمیباشد) کارت شناسایی، پول نقد ، زیرانداز

مهلت ثبت نام: حداکثر تا ظهر چهارشنبه 18 فروردین 95

واریز پول: مبلغ 20 هزار تومان به شماره کارت ۵۰۲۲۲۹۱۰۲۴۳۱۲۷۳۶ به نام سید محمد رضا آیت الله زاده

ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول به آقای آیت الله زاده خبر بدهید(۰۹۱۲۲۹۵۵۱۸۷)

مقررات سفر های کانون رو به دقت مطالعه نمایید:

مقررات سفرهای کانون

نقشه مسیر:

عکسهای منطقه:

نوشته برنامه 9502: پیاده روی از روستای وردیج و واریش به روستای کندر اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

سفر به نپال بیش از اینکه سفر به کشوری در مرکز آسیا باشد، سفر به هیمالیا است.

شاید برای تمامی افرادی که کوهنوردی می کنند و یا حتی به طبیعت علاقه مند هستند، مشاهده رشته کوه هیمالیا از آرزوهایشان باشد. شاید به سختی کسی را بتوان یافت که نام بلندترین کوه جهان یعنی اورست را نشنیده باشد. هر چند برای افراد عادی تفاوتی بین هیمالیا و قله های سر به فلک کشیده اش با اورست وجود ندارد اما کوهنوردان بسیاری از نقاط مختلف جهان برای دیدن مناطق مختلف هیمالیا بارها به کشور نپال سفر می کنند. لازم نیست که برای یافتن این افراد روزها یا هفته ها را در کشور نپال صرف جستجویشان کنید، کافی است که در فرودگاه کاتماندو از کسی که احتمالا بغل دستتان نشسته و منتظر پرواز است سوال کنید. بسیاری از بیگانگان در سالن پروازهای داخلی کاتماندو بیش از یک بار به این کشور سفر کرده اند.

متاسفانه این کشور کوچک که از نظر وسعت اندکی از استان یزد بزرگتر است بیش از 30 میلیون نفر جمعیت دارد که بیشتر در شهرها ساکن هستند. از نظر صنعتی بسیار ضعیف است و عمده درآمد کشور از صنعت توریسم تامین می شود.

مرتفعترین نقطه این کشور قله اورست با بلندای 8848 متر است و پستترین جای آن تنها 70 متر از سطح آبهای آزاد قرار دارد. این کشور 885 کیلومتر طول و 193 کیلومتر عرض دارد. 35% وسعت آن کوهستانی، 42% تپه ماهور و 23% زمینهای پست است.

در نگاه کلی پایتخت که شهر کاتماندو است بسیار کثیف است و المانهای شهرهای مدرن را به هیچ وجه در آن نمی توان دید. جاده های بین شهری از کیفیت بسیار پایینی برخوردارند که این موضوع سرعت تردد اتومبیلها را به شدت کاهش داده است به شکلی که برای طی کردن 200 کیلومتر به بیش از پنج ساعت و نیم زمان نیاز است. رانندگی در این کشور بسیار خطرناک است و به هیچ عنوان توصیه نمی کنم بهتر است حتی برای مسیرهای کوتاه و یا داخل شهری از اتومبیل کرایه ای استفاده کنید.

قبل از بررسی سفر ما در عید 93 بهتر است اطلاعات تکمیلی زیر را که از سایت ویکیپدیا انتخاب کرده ام مطالعه فرمایید:

نپال:

نِپال کشوری در آسیا واقع در شمال هندوستان و پایتخت آن کاتماندو است. جمعیت نپال حدود 32 میلیون نفر و زبان رسمی آن نپالی است. واحد پول این کشور روپیه نپال است.

بیشتر محدودهٔ نپال بر روی رشته‌کوه‌های هیمالیا قرار گرفته و شمال این کشور هشت قله از 14 قله بلند جهان را در خود جای داده که یکی از آن‌ها بلندترین کوه جهان یعنی قله اورست است. جنوب کشور مرطوب و حاصلخیز است و جمعیت زیادی را در خود جای داده‌است.

۸۱ درصد مردم نپال پیرو آیین هندوئیسم هستند و با این احتساب، نپال در میان کشورهای جهان بالاترین درصد پیروان هندوئیسم را نسبت به جمعیت خود دارد. این کشور به خاطر موقعیت جغرافیایی خود هم از هند و هم از تبت نفوذ پذیرفته ‌است. درباره زادگاه بودا اختلاف نظر وجود دارد. اما نپالی‌ها و یونسکو، شاخه فرهنگی سازمان ملل متحد، لومبینی، شهری در نپال را محل تولد بودا می‌دانند و دولت نپال تصمیم گرفته‌است این محل را قبله‌ای برای بودایی‌های جهان کند.

نپال تنها کشور در جهان است که پرچم آن به شکل مستطیل نیست، و از دو مثلث بر روی هم تشکیل شده‌است.

تاریخ:

در جنگ داخلی نپال از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶ نزدیک به ۱۶ هزار تن کشته شدند. از آن پس احزاب رقیب در نپال تلاش می‌کنند تا یک جمهوری سکولار و دموکراتیک در این کشور ایجاد کنند. مائوئیست‌ها در سال ۲۰۰۶ به ده سال جنگ داخلی پایان دادند و به روند صلح در نپال پیوستند. این حزب برای مدت کوتاهی در سال ۲۰۰۸ رهبری دولت ائتلافی را در دست داشت ولی این ائتلاف به علت اختلاف بر سر برکناری فرمانده ارتش نپال فروپاشید. نپال در سال‌های اخیر وارد یک دوره بلاتکلیفی قانونی و سیاسی شده‌است.

در ۱۷۶۸ حاکم شاهزاده‌نشین گورخا در غرب، دره کاتماندو را فتح کرد و دوره گسترشی را شروع نمود که با شکست خوردن از چینی‌ها در تبت (۱۷۹۲) و از بریتانیایی‌ها در هند (۱۸۱۶) پایان یافت. از ۱۸۴۶ تا ۱۹۵۰ خاندان رانا در مقام وزیران ارشد که پادشاهانی ضعیف بودند حکمرانی کردند. سیاست انزواطلبی آنان استقلال نپال را به قیمت توسعه نیافتن آن حفظ کرد.

رژیم پیش از سال ۱۹۵۰ از نظر ساختار سیاسی یک نظام اقتدارگرا بود که هیچ مخالفتی را از سوی گروه‌های قومی، فرهنگی و احزاب سیاسی نمیپذیرفت. نظم اجتماعی و هویت فرهنگی ملی از طریق تحمیل قوانین هندو برقرار می‌شد و حاکمان قدرت خود را از طریق قرار دادن همه گروه‌های نپال در یک چارچوب سلسله مراتبی از ساخت طبقاتی هندو استحکام می‌بخشیدند.

همزمان با سرنگونی رژیم رانا در سال ۱۹۵۰ نپال درهای خود را به روی دنیای خارج گشود و آماده پذیرش فرایند دمکراتیک شدن و مدرن‌سازی شد. اما این کشور نتوانست الگویی جدید از جامعه چندقومی ایجاد کند. با پیدایی دولت پانکایات در سال ۱۹۶۲، ساختارهای سیاسی و اجتماعی نپال، بیش از پیش بسته و متحجر شد. در این دولت، هیچ جائی برای فعالیت سیاسی و اپوزسیون وجود نداشت. اما در همین شرایط آئین قانونی جدید در سال ۱۹۶۴ به تصویب رسید. بر پایه این قانون همه در مقابل قانون برابر بودند و سامانه طبقاتی تضعیف می‌شد.

تجربه‌ای کوتاه‌مدت از دموکراسی تثبیت مجدد حکومت استبدادی به دست ماهندرا (پادشاهی از ۱۹۵۲ تا ۱۹۷۲) را در پی داشت. ناآرامی همگانی و تظاهرات خشونت‌آمیز در طرفداری از دموکراسی، پادشاه را مجبور به اعطای قانون اساسی دموکراتیک کرد. پس از یک کشمکش طولانی، نپال توانست یک دولت دموکراتیک در آوریل ۱۹۹۰ تشکیل دهد. در ماه مه ۱۹۹۱ انتخابات چندحزبی بر‌گزار شد.

مائوئیست‌های نپال در سال ۱۹۹۴ از انشقاق در «حزب کمونیست نپال» شاخه «مرکز وحدت» پدید آمدند و تا نزدیک یک سال پس از تشکیل همچنان از نام «مرکز وحدت» استفاده می‌کردند تا این که در سال ۱۹۹۵ به طور رسمی به عنوان مائوئیست‌ها (یا آن طور که دولت مرکزی آن‌ها را خطاب می‌کرد شورشیان مائوئیست) شناخته شدند. مائوئیست‌ها از ۱۳ فوریه ۱۹۹۶ دست به نبردهای چریکی در مناطق روستایی زدند که طی ۱۰ سال گذشته موجب کشته شدن ۱۳ هزار نفر در نپال شد.

خاندان سلطنتی نپال (که خاندان «شاه» نامیده می‌شوند) تا سال ۲۰۰۱ یکی از آرام‌ترین و در ظاهر باثبات‌ترین خاندان‌های سلطنتی جهان به شمار می‌رفت و «بیرندرا بیر بیکرام شاه دِو» که از سال ۱۹۷۱ تاجگذاری کرده بود محبوبیت قابل توجهی بین مردم نپال داشت. اما روز اول ژوئن ۲۰۰۱ «دیپندرا» ولیعهد نپال با تیراندازی به اعضای خاندان سلطنتی در سالن غذاخوری در کاخ سلطنتی کاتماندو همگی آن‌ها از جمله پدر خود را به قتل رساند.

پس از مرگ «دیپندرا» در ۴ ژوئیه ۲۰۰۱ گیانندرا، عموی وی که نزدیک‌ترین شخص باقی‌مانده در خاندان سلطنتی به شمار می‌رفت به عنوان شاه نپال شناخته شد. گیانندرا نه محبوبیت برادر خود، بیرندرا را داشت و نه توانایی‌های او را و در همین حال شایعاتی درباره نقش او در قتل‌عام سایر اعضای خاندان سلطنتی موجب افزایش بیزاری عمومی از وی می‌شد.

گیانندرا در اقدامی بی‌سابقه به جای تعیین شخص دیگری به عنوان نخست‌وزیر، در اول فوریه ۲۰۰۵ خود شخصاً تشکیل دولت داد و با اعلام این که دولت‌های غیر نظامی توان مقابله با تهدیدهای مائوئیست‌ها را ندارند اعلام حکومت نظامی کرده و چندین نفر از سیاستمداران بلندپایه نپالی را دستگیر کرد. در پی این اقدام احزاب اپوزیسیون داخل حکومت که سال‌ها موازنه سیاسی در پارلمان نپال را برقرار کرده بودند به هند گریخته و از آن‌جا زمینه‌های لازم برای سرنگونی حکومت گیانندرا را فراهم کردند.

ائتلاف بزرگ اپوزیسیون داخل حکومت نپال که «ائتلاف هفت حزب» خوانده می‌شود در اولین اقدام خود پس از خروج از نپال (و حاکمیت آن) در نخستین گام در اوایل سال ۲۰۰۶ قرار داد تفاهمی در ۱۲ ماده با مائوئیست‌ها امضا کرد که این آغاز ورود مائوئیست‌ها به عرصه فعالیت‌های مدنی سیاسی و پیروزی آن‌ها بود. این اتحاد تازه‌تاسیس توانست از اوایل آوریل ۲۰۰۶ اعتصابات عمومی و تظاهرات اعتراض‌آمیز را در سراسر نپال آغاز کند و این اقدام با استقبال گسترده‌ای از سوی مردم مواجه شد .به این ترتیب جنبش دموکراسی نپال که در زبان محلی (لوکتانترا آندولن) گفته می‌شود با بهره‌مندی از آتش‌بس موقت یک طرفه‌ای که مائوئیست‌ها در ۲۷ آوریل اعلام کردند، توانست در ماه مه به پیروزی قطعی برسد و بر اساس قانون ۱۸ مه مجلس باردیگر برقرار شده شرایطی به شاه تحمیل شد که از آن جمله تحویل فرماندهی تیپی ۹۰ هزار نفری از ارتش به مجلس، وضع مالیات بر اموال و درآمدهای خانواده سلطنتی، اعلام نپال به عنوان کشوری سکولار (و نه پادشاهی هندو) و عزل شاه از مقام فرماندهی ارتش بود.

در ادامه تحولات بعدی نپال دولت موقت و پارلمان انتقالی این کشور لغو نظام سلطنت در این کشور را در اواخر دسامبر ۲۰۰۷ تصویب کردند و به این ترتیب مائوئیست‌ها دیگر نیازی به از سرگیری شیوه‌های جنگ چریکی ندیدند چرا که اهداف رویایی آن‌ها بدون نیاز به درگیری نظامی نصیب‌شان شده بود. در انتخابات ۱۰ آوریل سال ۲۰۰۸ مائوئیست‌ها برنده انتخابات مجلس موسسان نپال شدند. مجلس نپال در اوائل سال ۲۰۰۸ میلادی رسماً نظام پادشاهی چندصدساله را در این کشور منحل و برقراری نظام جمهوری را تصویب کرد. «رام باران یاداو» که ازسوی حزب کنگره نپال حمایت می‌شود نخستین رئیس جمهوری نپال در تاریخ این کشور پس از چند قرن نظام پادشاهی بود و در ۲ مرداد ۱۳۸۷ سوگند یاد کرد.

تا سال ۱۹۹۰، حکومت نپال یک سلطنت مطلقه بود. در ۱۹۹۰، بیرندرا (شاه وقت نپال) با تبدیل آن به سلطنت مشروطه (که شاه شخص اول کشور باشد و نخست‌وزیر رئیس دولت) موافقت کرد.

در آوریل ۲۰۰۶، تعداد زیادی از مردم در کاتماندو، در اعتراض به سیاست‌های شاه اقدام به اعتصاب و تظاهرات کردند. در ۲۱ آوریل ۲۰۰۶، در نتیجه ناآرامی‌ها، گیانندرا (شاه نپال) اعلام کرد که قدرت را به مردم می‌دهد و از احزاب اپوزیسیون خواست تا نخست‌وزیر پیشنهاد کنند. در ژوئیه سال ۲۰۰۷ دولت شاهنشاهی نپال اعلام کرد در سال ۲۰۰۹ حکومت خود را از پادشاهی به جمهوری تغییر خواهد داد. هم اکنون پادشاه از حکومت خلع شده و رئیس موقت نپال بعنوان رهبر آن کشور فعالیت می‌کند.در ۲۸ مه ۲۰۰۸ بنا بر تصمیم مجلس نپال در اعلام جمهوری نظام سلطنتی ۲۴۰ ساله برچیده شد و به پادشاه ۱۵ روز فرصت داده شد تا کاخ ریاست جمهوری را ترک کند.

با پایان درگیری ۱۰ ساله مائوئیست‌ها و دولت، بیش از ۱۹ هزار تن از شورشیان مائوئیست سابق همچنان در آلونکهای خود در سراسر کشور پراکنده ماندند و بعداً بخشی از آن‌ها به عضویت ارتش نپال در آمدند.

جغرافیا:

نپال سرزمینی کوهستانی است و رشته‌کوه هیمالیا و بلندترین قلهٔ جهان یعنی قلهٔ اورست در این کشور قرار دارد. در جنوب این کشور زمین‌های پست نیمه‌گرمسیری با جمعیتی متراکم جای دارد. یک نوار تپه‌ای مرکزی را دره‌های حاصلخیز تقسیم می‌کند. شمال پوشیده از کوه‌های هیمالیاست. رودهای مهم نپال، کرنالی، نارایانی، و کوسی و بلندترین نقطه آن قله اورست با ۸۸48 متر ارتفاع است. آب و هوای کشور از جنوب نیمه‌گرمسیری تا قله‌های یخی هیمالیا متنوع است. تمامی نپال در معرض بادهای موسمی قرار دارد.

از نظر موقعیت می‌توان هیمالیای نپال را به بخشهای زیر تفکیک کرد: منطقه «کانچن چونگا» واقع در شرق هیمالیای نپال هیمالیای «خومبو روالینگ» شامل قلل «اورست، چوآیو، لوتسه و ماکالو . هیمالیای ماناسلو، شامل «ماناسلو، هیمال چولی و ناگادی چولی، آناپورنا هیمال شامل دائولاگیری ۱ تا ۵ و تکوچه.

بطور خلاصه، هیمالیای نپال که از طرف شرق توسط هیمالیای سیکیم و از طرف غرب بوسیله هیمالیای گاروال محاصره شده، وسیع‌ترین و مرتفع‌ترین قسمت هیمالایا می‌باشد. طول این قسمت، که در مرز شمالی نپال قرار دارد، حدود۸۰۰ کیلومتر بوده و در محدودهٔ مرزهای ملی هندوستان و تبت واقع شده‌است.

از شهرهای مهم نپال می‌توان بیرات‌نگر ۱۶۶ هزار نفر، لالیت‌پور ۱۶۲ هزار نفر، پوخارا ۱۵۶ هزار نفر و بیرگنج ۱۱۲ هزار نفر را می‌توان نام برد.

اقتصاد:

نپال یکی از کم‌توسعه‌یافته‌ترین کشورهای جهان است و بیشتر نیروی کار آن به کشاورزی معیشتی اشتغال دارد. کشت‌های عمده، برنج و لوبیا و ذرت است. جنگل‌داری با اهمیت بوده ولی افزایش زمین‌های زیر کشت موجب جنگل‌زدایی جدی شده‌است.

از زمان پایان جنگ داخلی در نپال در سال ۲۰۰۶ میلادی، زندگی مردم عادی این کشور سخت‌تر شده‌است و بسیاری از آنها به امکانات اولیه‌ای مثل برق و آب دسترسی ندارند.

مردم نپال اغلب پیرو آیین هندو هستند. از نگاه ظاهری تفاوت چندانی بین نپالی‌ها و مردمان شمال شرق هند وجود ندارد.

مردم:

مردم نپال دارای نام‌های بسیار شبیه به هم هستند.  «بهادر» نامی بسیار مرسوم در بین نپالی‌ها است. گورونگ (Gurung) که اشاره به قومیت گورونگ دارد نام خانوادگی بیش از ۱۵ درصد نپالی‌هاست. از دیگر نام‌های متداول می‌توان به تاپا (Thapa) و تمنگ Tamang اشاره کرد.

جمعیت نپال از چندین قوم شکل گرفته، و بخش بزرگی از آنها را شرپاها تشکیل می‌دهند که البته سالها قبل از تبت به نپال مهاجرت نموده‌اند و در مرزها ی شمالی نپال ساکن می‌باشند. مذهب اصلی مردم نپال هندو می‌باشد و بودائیان تنها در نوار شمالی ساکن هستند. شرپاها در ارتفاع بالای ۴۰۰۰ متر ساکن هستند و عمدتاً علاوه بر کشاورزی به اموراتی نظیر راهنمایی گردشگران و کوهنوردان می‌پردازند.

در نپال حدود ۶۰ زبان و گویش وجود دارد. زبان نپالی در طول دو قرن اخیر، همچون زبان ملی بوده‌است و بیش از ۵۰ درصد مردم نپال به این زبان صحبت می‌کنند. اما دولت تأکید ویژه‌ای بر زبان سانسکریت دارد. این زبان در مدارس اجباری شده‌است درحالی‌که زبان نپالی از حالت اجبار در مدارس خارج شده‌است.

اکثر بودایی‌ها در پایتخت زندگی می‌کنند که بزرگ ترین معبد آنها «شمبو» نیز در پایتخت قرار دارد که با کمک کشور چین و ژاپن بر بالای کوهی ساخته شده‌است. ژاپنی‌ها بدون دریافت هر گونه وجهی خیابان‌های اصلی، ترمینال و برخی بناهای دیگر را در پایتخت نپال ساخته‌اند.

اکثر مسلمانان در شهری به نام نیپاگنج (که در مرز هند در جنوب واقع است) ساکن هستند. گروهی از مسلمانان نیز در شهری به نام جنکپور ساکن‌اند.

فرهنگ:

حدود ۱۴۰ گروه مختلف قومی ـ طبقاتی در این کشور وجود دارند که به مدت ۲۰۰۰ سال در کنار هم زندگی کرده‌اند و سنت‌های فرهنگی مجزا و در عین حال به هم مرتبط خود را حفظ کرده‌اند. این آمیزه در مجموع «فرهنگ نپالی» را به وجود آورده‌است. یک فرهنگ که از جنوب شدیداً تحت تأثیر تمدن هندو کشور هند و از شمال تحت تأثیر تمدن بودائی‌های تبتی است. از نظر سنت فرهنگی یا تمدن، می‌توان نپال را فصل مشترک بین تمدن هندو و بودائی در نظر گرفت.

پس از یکپارچه‌سازی نپال توسط نارایان شاه در سال ۱۷۶۸، ساختار اجتماعی نپال بتدریج تحت تأثیر الگوی هندو تحت عنوان «سنت بزرگ» قرار گرفت؛ بدون آن‌که مزاحمتی جدی برای فرهنگ‌های محلی به وجود آورد. این انتقال آرام تحت تأثیر آئین قانونی ۱۸۵۴ قرار گرفت. این آئین، همه مردم نپال را به چهار طبقه مختلف تقسیم می‌کرد. این آئین اصول مشخصی داشت: «برتری ارزش‌های هندو و تحجر مذهبی و طبقه (کاست) به‌عنوان اساس حرکت اجتماعی. هر شهروندی، با هر پشتوانه فرهنگی که این اصول آئین‌نامه را نقض می‌کرد، بشدت تنبیه، تکفیر یا تنزل مقام دریافت می‌کرد.

سه شکل اصلی تقسیمات قومی قابل توجه‌است. تقسیم اول بین کوه‌نشینان و دشت‌نشینان بر اساس منطقه و قوم است. تقسیم دوم بین هندوهای طبقه بالا و گروه‌های اصطلاحاً «بومی» است. تقسیم سوم بین برهمن‌ها و گروه‌های نیووار و گروههای هندو طبقه بالا و گروه‌های هندو طبقه پائین است

گردشگری:

 مکان‌های قدیمی و شگفت‌انگیز، پاگوداهای (معابد بودایی) و استوپاهای (مقبره‌های بودایی) حجیم یادآور عصر طلایی معماری نپال هستند. این بناها به‌دست صنعت‌گران «نوار» –ساکنین اصلی دره کاتماندو- ساخته شده‌اند.

سه شهر کاتماندو، پاتان و بختاپور دارای اهمیت تاریخی هستند و یادبودهایی عظیم هنری و با ارزش فرهنگی در آن به جا مانده‌اند. در هر محل معابدی به چشم می‌خورند که به ساحت ایزد یا ایزدبانوان تقدیم شده‌اند. بیشترین نقاط جذب گردشگر محوطه‌های میراث جهانی «پاشوپاتینات»، «سوویام بونات»، «بودهانات» چانجونارایان و میدان «دوربار» واقع در کاتماندو، پاتان و بختاپور هستند.

صنایع دستی یکی از صادرات اصلی نپال است که عمدتاً محصولات فلزی و کنده‌کاری روی چوب است. اهالی «نوار» سنت‌های باستانی حکاکی روی سنگ، چوب و فلز را که از نیاکانشان به ایشان منتقل شده، همچون امری مقدس می‌انگارند. برخی از بهترین هنرها و صنایع نپالی به شکل حکاکی روی چوب، مجسمه‌های فلزی، جواهر، چاقوی معروف گورخا (خوکوری)، سفالینه، کاغذهای برنجی دست‌ساز، تانگ‌کا و پائووا، فرش‌های پشمی و پوشاک عرضه می‌شوند.

گزارش سفر:

روز نخست: دوم فروردین 1393:

با پرواز ایرعربیا از شارجه به مقصد کاتماندو حرکت کردیم و بعد از چهارساعت پرواز به فرودگاه بین المللی کاتماندو که به نام Tribhuvan International airport هم نامیده می شود، رسیدیم. با ورود به سالن فرودگاه با خیل عظیمی از جمعیت مواجه شدیم که بیشتر آنها به نظر کارگران نپالی می آمدند که از کشوری که در آن کار می کردند به نپال بازگشته بودند. همچنین تعداد زیادی از توریستهای غربی نیز در سالن مشاهده می شدند. تمامی مسافران ورودی به کشور نپال باید فرم مخصوصی که حاوی اطلاعات پاسپورتی و همچنین اقامتی توریست در کشور نپال است را پر کنند. ما چون این فرم را قبلا از اینترنت دانلود و پر کرده بودیم لذا به سرعت به محل گرفتن ویزا رفتیم. کشور نپال برای بیشتر کشورهای جهان ویزا را در فرودگاه و هنگام ورود به کشور صادر می کند و نیازی برای گرفتن ویزا در کشور ایران نیست. قیمت ویزا برای اقامت 15 روزه 25 دلار و برای اقامت 30 روزه 40 دلار و اقامت 90 روزه 100 دلار است. پس از پرداخت مبلغ مورد نظر ویزا در پاسپورت الصاق شده و سپس مهر ورود به کشور نپال بر پاسپورت زده می شود. معمولا با توجه به زمان صرف شده جهت مراسم مذکور لزومی برای صرف زمان برای تحویل بارهای مسافران وجود ندارد و قاعدتا چمدانهای شما قبل از شما رسیده اند. گمرک نپال معمولا با توریستها کاری ندارد هرچند که بارهای نپالی ها را زیر و رو می کند!

با خروج از فرودگاه تعدادی جوان، بارهای ما را از دستمان قاپیدند و به سمت اتومبیلی که از طرف شرکت طرف قرار داد ما آمده بود بردند. راج، مدیر توری که ما با آنها قراداد بسته بودیم به سراغ ما آمده بود و در لحظه برخورد مجبور شدیم برای رد کردن باربرها پول از او قرض کنیم و به باربرها بدهیم.

با توجه به اینکه حدود ساعت نه صبح بود که از فرودگاه خارج می شدیم، زندگی در جریان کاتماندو را در مسیر راه تا هتل دیدیم. شهری بسیار شلوغ، پر ترافیک، کثیف و آلوده. بسیاری از مردم و همینطور پلیس از ماسکهای بینی استفاده می کردند. ابتدا تصور کردم که شاید این مسیر از محله های فقیر نشین عبور می کند و حتما در محله های اعیان نشین اینطور نخواهد بود که البته تا پایان سفر در شهر کاتماندو هر چه دیدم به همین منوال بود.

هتل محل اقامت ما در یکی از مکانهای خرید کاتماندو به نام Thamel قرار داشت. خیابانی به شدت تنگ که دو اتومبیل به سختی از کنار هم عبور می کنند و در دوسوی خیابان مغازه ها و فروشگاههای مختلف قرار دارد البته بیشتر فروشگاههای لوازم کوهنوردی و همچنین سوغاتی فروشی و صنایع دستی را به کرات می توان یافت. تعدد این فروشگاهها که بعضا در تمام شهر هم ادامه دارد به سبب تقاضای نسبتا بالایی است که توریستها دارند. بسیاری از کوهنوردان و طبیعت گردان لوازم مورد نیاز خود را از همین فروشگاهها تامین می کند. هرچند که قریب به یقین این لوازم اصل نیستند اما با توجه به قیمتشان بسیار مناسب هستند. بعضا این لوازم نسبت به نوع مشابه اوریجنال تا یک دهم قیمت را دارند.

هتل ما در روزهای نخست(Hotel Marshyangdi) هر چند هتلی سه ستاره بود اما در کل هتل خوبی بود یعنی با توجه به شرایطی که بر هتلهای نپال حکمفرماست ما کمترین مشکل را در این هتل داشتیم. نپال به شدت با فقدان منابع انرژی دست به گریبان است و این موضوع سبب شده تا برق در این کشور جیره بندی شود یعنی تقریبا روزانه 12 ساعت خاموشی حکمفرماست. در درب ورودی تمامی هتلها ساعات خاموشی هفتگی الصاق شده است. لامپ اضطراری در همه جا با استفاده از باتریهای قابل شارژ وجود دارد و در زمان قطع برق به صورت اتوماتیک در تمامی اتاقها روشن می شود. اما تنها در برخی هتلها و مراکز خرید بزرگ ژنراتور برق وجود دارد. هتل مارشانگدی دارای ژنراتور بود و ما در طول اقامت خود هرگز قطعی برق نداشتیم. در برخی از هتلها و مراکز اقامتی در زمان قطع برق در صورت درخواست شارژ باتری موبایل یا دوربین باید مبلغی اضافه پرداخت گردد. رستوران این هتل با توجه به تجربیاتی که بعدا به دست آوردیم شاید بهترین رستوران در منطقه بود و البته بیشتر غذاهایش هم با مذاق ما سازگار می باشد.

قبل از ظهر به سمت شهر Bhaktapur حرکت کردیم. این شهر در دوازده کیلومتری شرق کاتماندو قرار دارد و از مکانهای تاریخی کشور نپال به حساب می آید و به همین دلیل در لیست میراث جهانی ثبت شده است. این شهر تا قرن هفدهم مرکز پادشاهی Malla نپال بود. ورودیه مرکز تاریخی شهر برای توریستها 1500 روپیه است در محوطه مرکزی که به Durbar Square مشهور است بناهای متعددی وجود دارد. همچنین در این میدان می توان بنای 55 پنجره را دید.

نمای این ساختمان که از 55 پنجره لانه زنبوری چوبی به جای شیشه درست شده، این امکان را به شخصی که پشت پنجره می نشسته می داده که بدون اینکه دیده شود بتواند بیرون ساختمان را ببیند. از مکانهای دیدنی دیگر می توان به Taumadhi Square که معبدی پنج طبقه است و همچنین Dattatraya Square و Fashi Dega و معبد Siddhi Laxmi که مجسمه های زیبایی از حیوانات دارد و دروازه طلایی اشاره کرد.

در میدان Taumadhi بودیم که 40 یا 50 مرد را دیدیم که جنازه ای را حمل می کردند. به گفته راهنمای محلی، آنها جنازه را جهت سوزاندن به کنار رودی که در همان حوالی است می برند و بلافاصله مراسم سوزاندن شخص از دنیا رفته را با قرار دادن جنازه در میان آتشی که با هیزم درست شده را انجام می دهند و در آخر هم خاکستر و باقی اجزای باقی مانده را به رودخانه می سپارند. پیشنهاد می شود که باختاپور را در نیم روز ببینید.

روز دوم:

ساعت شش صبح به فرودگاه رفتیم. قسمت پروازهای داخلی فرودگاه کاتماندو حقیقتا بسیار بی نظم و تا حدودی کثیف است. این فرودگاه چون برای برخی از مناطق کوهستانی تنها مکان رفت و آمد است لذا مقدار زیادی کالا از مواد غذایی گرفته تا لباس و لوازم خانه با هواپیما منتقل می شود. از طرفی بسیاری از گروههای کوهنوردی حرفه ای و غیر حرفه ای نیز ترجیح می دهند به سبب سرعت بیشتر، لوازم خود را حتی در مناطقی که می شود از خودرو استفاده کرد از حمل و نقل هوایی کمک بگیرند. لذا با ورود به محوطه داخلی فرودگاه با حجم عظیمی از بار و مسافر مواجه شدیم. پرواز ما دومین پرواز به مقصد Lukla با شرکت هوایی Yeti Airline بود. هواپیماهایی که در فرودگاه Lukla می توانند فرود بیایند اغلب هواپیماهای ملخی با حداکثر سی مسافر است. فرودگاه لوکلا در میان کوهستان واقع است و هیچ راه دسترسی زمینی به این منطقه وجود ندارد. این فرودگاه به سبب کوتاهی باند و شرایط ویژه آن سومین فرودگاه خطرناک جهان است ولی به سبب اینکه مسیر اصلی صعود به منطقه اورست و یخچال خومبو و همچنین پارک ملی Sagarmatha است بسیار پرتردد است. مراسم Check in به سبب تاخیر پروازها با تاخیر انجام شد و ما وارد قسمت ترانزیت شدیم. طولی نگذشت بود که خبردار شدیم هنوز پرواز قبل از ما انجام نشده است لذا تاخیر زیادی خواهیم داشت. به هر حال تا ساعت سه بعدازظهر در فرودگاه بودیم تا اینکه اعلام شد به علت شرایط بد هوا در فرودگاه لوکلا پرواز کنسل شده است و ما بناچار فرودگاه را به امید پرواز فردا ترک کردیم.

یکی از مکانهای توریستی و بسیار معروف شهر کاتماندو که در لیست میراث جهانی هم قرار دارد Hanuman Dhoka Durbar Square  یا همان Durbar Square شهر کاتماندو است. این مکان که مجموعه ای از معابد هندویی و بودایی است شباهت زیادی به Durbar Square شهر باختاپور دارد. این مجموعه بین قرون 12 تا 18 میلادی ساخته شده و تا اواخر قرن بیستم محل اقامت پادشاه نپال بود.

در محوطه این میدان که ورودیه آن برای افراد غیر بومی 750 روپیه است تعداد زیادی دستفروش و همچنین مغازه های کوچک وجود دارد که انواع و اقسام محصولات از سوغاتی های کشور نپال گرفته تا سبزیجات تازه را عرضه می کنند. از مهمترین بناهای این میدان می توان به Basantapur Durbar و Maju Dega اشاره کرد. همچنین مجسمه سنگی زیبایی که نمادی از شیوا است را می توان در قسمتی از میدان یافت. برای بازدید از این مجموعه حدود دو ساعت زمان نیاز است.

خیابان شمالی میدان به سمت محله Thamel ادامه می یابد و در طول این خیابان بسیار کم عرض و شلوغ تعداد زیادی مغازه و فروشگاه وجود دارد که تقریبا همه چیز می فروشند. ما بعد از حدود یکساعت پیاده روی از این محله شلوغ و با کوچه های پرپیچ و خم به هتل رسیدیم.

روز سوم:

ساعت شش و نیم وارد فرودگاه شدیم در بدو ورود متوجه گروهی کوهنورد ایرانی شدیم که راهی کمپ اصلی اورست بودند. سرپرست آنها نیز حسن نجاریان کوهنورد مشهور ایران بود.بعد از مراسم Check in وارد سالن ترانزیت شدیم. بعد از دوساعت مجددا اعلام کردند که احتمالا پروازها کنسل خواهد شد. با توجه به اینکه زمان را از دست می دادیم تصمیم گرفتیم که در صورت امکان از هلیکوپتر اختصاصی استفاده کنیم ولی به دلیل باد شدید در لوکلا، پروازهای هلیکوپتر هم کنسل شد. خلاصه ساعت دو بعدازظهر از فرودگاه خارج شدیم و به سمت هتل حرکت کردیم. بعد از صرف نهار به سمت معبد بودای Bouddhanath حرکت کردیم. این معبد  مثل بسیاری دیگر از معابد بودایی بصورت یک گنبد مدور بزرگ است به اینجور معابد در فرهنگ بودایی  Stupa گفته می شود. ورودیه این معبد 150 روپیه است. دورتادور معبد که به شکل میدان است مغازه هایی است که اسباب و وسایل عبادت می فروشند که بیشترشان برای توریستها جنبه یادگاری و سوغاتی دارد. جهت حرکت به دور این Stupa ، جهت عقربه های ساعت است و این موضوع در دین بودایی اهمیت دارد. البته با توجه به توریستی شدن این محل اگر شخصی هم در خلاف جهت حرکت کند کسی به او چیزی نمی گوید ولی با توجه به حرکت تعداد زیادی از زائران بلافاصله مسیر درست تشخیص داده می شود.

دور تا دور این محل چرخهای کوچک و بزرگی نصب شده که به صورت استوانه های دواری هستند که روی آنها دعاهایی به زبان نپالی نگاشته شده است. برخی از این استوانه ها فلزی و برخی چوبی هستند. بوداییانی که به دور این محل گردش می کنند عموما این استوانه ها را هم می چرخانند. البته شکل دیگری از این استوانه ها هم وجود دارد که به صورت پورتابل طراحی شده یعنی استوانه بر روی یک دسته چوبی قرار دارد و با چرخاندن دسته استوانه هم می چرخد. این استوانه تو خالی است و معمولا دعای خاصی که بر روی کاغذ نوشته شده در آن قرار داده می شود. لذا با هر بار چرخاندن استوانه در حقیقت آن دعا یک بار خوانده می شود. در دست برخی از کاهنان بودایی علاوه بر تسبیح ممکن است زنگوله ای را هم ببینید. پرچمهای رنگی که بر روی آنها دعا نوشته شده است تقریبا در تمامی محلهای مذهبی بودایی وجود دارد. کاسه های فلزی در ابعاد مختلف یکی از سوغاتی هایی است که اکثر توریستها ابتیاع می کنند. این کاسه ها طوری ساخته شده اند که اگر قطعه چوبی را به لبه خارجی آن بصورت مماس بگردانید صدایی از یک نت خاص که مرتبا تشدید می شود بگوش می رسد. از این کاسه ها با توجه به خاصیتی که شبه دیاپازون دارند در مدیتیشن استفاده می شود. بازدید از این مکان یکساعت و نیم زمان نیاز دارد.

معبد Pashupatinath یکی دیگر از میراث جهانی دره کاتماندو است که در کنار رودخانه Bagmati واقع شده است. این معبد هندوئی در قرن پنجم ساخته شده و به لرد شیوا پیشکش شده است داخل این معبد مجسمه گاو بسیار بزرگ طلایی رنگی قرار دارد. ورود به این معبد فقط برای هندوها مجاز است و افراد دیگر فقط از خارج معبد می توانند معبد را ببینند. در سوی دیگر رود بناهایی که به شکل اتاقهای کوچک مجزایی است وجود دارد که به نظر می رسد برای چله نشینی و عبادت درست شده اند. مراسم سوزاندن مردگان در کنار این رودخانه انجام می شود و از آنجا که کاتماندو شهر پرجمعیتی است لذا تقریبا در تمامی طول روز می توان این مراسم را از نزدیک مشاهده کرد. ورودیه این مجموعه 1000 روپیه است هر چند که با آن نمی شود داخل معبد را دید.

روز چهارم:

ساعت پنج و نیم به سمت فرودگاه به راه افتادیم. به محض ورود به سالن فرودگاه احساس کردم که همه آدمها را علی رغم شباهتهایشان می شناسم. به سرعت بارهایمان را تحویل دادیم و وارد سالن ترانزیت شدیم. نکته جالب در هنگام تحویل بار توزین دقیق آن است و در صورتی که حتی به میزان اندک هم بیش از مقدار مجاز شود یا باید پول اضافه بار به شرکت هوایی پرداخت شود و یا مبلغی به مسوول توزین بار به عنوان رشوه داده شود! همچنین مسافرین نیز باید وزن شوند. خبر خوب امروز این بود که پرواز قبل از ما پریده است و ما باید منتظر بمانیم تا هواپیما برگردد و ما را ببرد. اما خبر بد این بود که بعد از ساعتی هواپیما برگشت منتهی با مسافرانش! و از قضا هوا در لوکلا مناسب نبوده و هواپیما نتوانسته فرود بیاید. اما امید همچنان باقی بود تا در چند ساعت آینده هوا مساعد شود. یکساعتی نگذشته بود که یکی از شرکتهای هوایی اعلام کرد که تمام پروازهایش را به لوکلا کنسل کرده است. اینجا بود که ما هم حساب کار خود را کردیم. پس از مشورت با همسفران و همچنین راهنمای محلی تصمیم گرفتیم که در صورت کنسل شدن پرواز وقت را از دست ندهیم و برنامه را به منطقه آناپورنا تغییر دهیم. یکساعتی نگذشت که پرواز ما هم کنسل شد و ما به ناچار از پیاده روی در منطقه اورست و پارک ملی ساگارماتا علی رغم میل باطنیمان انصراف دادیم. بلافاصله بلیط شهر پوخارا را گرفتیم و با اولین پرواز که بیش از یکساعت با ما فاصله نداشت به سمت پوخارا حرکت کردیم. هواپیمای کوچک ما دو ملخ داشت و فقط 17 نفر مسافر می گرفت. کمتر از 40 دقیقه به پوخارا رسیدیم.

شهری که از فراز آسمان بسیار سرسبز و زیبا به نظر می رسد. دریاچه Phewa در میان شهر قرار دارد و کوههای سربه فلک کشیده هیمالیا را در شمال شهر می توان دید. پوخارا یکی از مهمترین مقاصد توریستی نپال است و برخلاف کاتماندو بسیار تمیز و مرتب است. فرودگاه شهر بسیار جمع و جور است و دسترسی به آن بسیار ساده است. ما جهت صرف نهار به یکی از رستورانهای کنار دریاچه رفتیم و بلافاصله به سمت کوهستان به راه افتادیم.

بعد از 40 دقیقه عبور از جاده ای کوهستانی و جنگلی به روستایی به نام Naya Pul (ارتفاع 1070متر) رسیدیم. به گفته راهنمای محلی ما-هوم- که در این منطقه بسیار سرشناس هم بود تا ایستگاه بعدی حدود یکساعت پیاده روی داشتیم که البته بدون حمل بارهایمان بود چرا که او با یک جیپ محلی بارها را به مقصد بعدی فرستاده بود. اولین ایستگاه چک کردن بازدیدکنندگان منطقه حفاظت شده آناپورنا در این روستا قرار دارد. تمامی افراد در هنگام ورود و خروج باید مدارکی را که قبلا برای ورود به منطقه تهیه کرده اند را در اختیار پلیس ویژه این منطقه قرار دهند. مجوز ورود معمولا در کاتماندو یا پوخارا صادر می شود و تورها به راحتی این کار را در ازای 2000 روپیه و با ارائه پاسپورت و یک قطعه عکس انجام می دهند.

با طی کردن حدود سه و نیم کیلومتر از کنار رودخانه ای پرخروش که حاصل آب شدن یخچالهای هیمالیاست به دهکده بعدی به نام Birethanti(ارتفاع 1025متر) رسیدیم. هوا کم کم داشت تاریک می شد و ما هم به سرعت به اتاقهایمان که هر کدام دوتخته با پتو و ملحفه تمیز بود هدایت شدیم. این مهمانپذیر فاقد برق بود و به همین دلیل بعد از صرف شامی سبک به خواب رفتیم.

روز پنجم:

بعد از صرف صبحانه ساعت 9 از کنار رودخانه به راه افتادیم و در مسیری که به نظر جیپ رو بود حرکت کردیم. کلیه بارهای ما توسط باربرهایی که راهنما قبلا هماهنگی آنها را انجام داده بود حمل میشد. به طور متوسط هر باربر کوله پشتی یا کوله پشتی هایی با وزن بین 25 تا 30 کیلو را حمل می کند که در مسیرهای کوهپیمایی بسیار طاقت فرسا و مشکل است. روش حمل بارها هم کاملا متفاوت است آنها بارها را با طناب به هم می بندند و با کمک تسمه ای که پهنای آن کمی بیش از پنج سانتی متر است به دور پیشانی خود می اندازند.

جالب این بود که یکی از چهار باربر ما زنی حدودا 35 ساله بود. بارها تصمیم گرفتم که برای دقایقی هم که شده بار سنگین او را از دوشش بردارم و کمکش کنم اما بلافاصله بر روی عذاب وجدانم پا گذاشتم. این زن که صاحب دو فرزند هم بود از راهی دور برای امرار معاش خانواده اش برای این کار موقت به این مکان آمده بود و ممکن بود در صورت کمک ما این تصور برای صاحب کار او ایجاد شود که فاقد توانایی لازم برای انجام این کار است و در آینده به او کاری ندهند. دو نفر دیگر از باربرها نیز پسرهای جوانی بودند که در کاتماندو مشغول تحصیل در دانشگاه بودند و برای کمک به هزینه های تحصیلی این شغل نیمه وقت را پیدا کرده بودند. 10:30 دقیقه به رستوران صنم رسیدیم. این منطقه آخرین نقطه جاده جیپ رو است.بعد از استراحتی کوتاه به سمت روستای Hill حرکت کردیم.

قبل از ساعت 11:30 به Hill رسیدیم و قرار شد نهار را در یکی از رستورانها بخوریم. به سرعت درخواست غذا که عمدتا اسپاگتی، سیب زمینی، تخم مرغ، نوعی رشته پخته و البته مرغ پخته یا سرخ کرده و همچنین چند جور غذای گیاهی است گرفته شد و به سرعت با کمک تمامی افرادی که در آن رستوران کوچک بودند(حتی باربرها) آماده شد. این تنوع غذایی در تمام طول مسیر ما تقریبا ثابت بود و در برخی مناطق پیتزا هم به آن افزوده می شد. کلا غذاها خیلی به مذاق ما جور نبود هرچند که میشد گرسنه نماند. ساعت 12:30 به حرکت خود ادامه دادیم و با گذر از دو پل معلق فلزی به ابتدای مسیری که به 3000 پله معروف است رسیدیم. به گفته راهنمای ما از اینجا تا جایی که برای اقامت شبانه در نظر گرفته شده بیش از 3300 پله سنگی وجود دارد و این موضوع برای زانوهایی که کم کم دچار خستگی می شوند خبر خوشایندی نیست. در عبور از این محل که درحقیقت صعود از کوهی با شیب زیاد است بارها به خودمان استراحت دادیم.

ارتفاع روستای Ulleri از سطح دریا حدود 2000 متر است که ما بعد از دوساعت به آنجا رسیدیم و بعد از یکساعت تجدید قوا به سمت مقصد نهایی شبانه یعنی Banthani حرکت کردیم و ساعت 16:30 به آنجا رسیدیم. از شروع پیاده روی تا اینجا بیش از 15850 متر را طی کرده ایم و ارتفاع ما 2286متر است. هوا هنوز روشن است و ما فرصت داریم تا اتاقهای کوچک دو تخته ای را که به ما داده اند را مرتب کنیم و همچنین دوش آبگرم بگیریم. با غروب آفتاب کم کم هوا سرد می شود و مجبور می شویم به کنار بخاری بزرگ چوبی وسط سالن غذاخوری بیاییم که هم کمی گرم شویم و هم شام بخوریم. به هر حال خستگی مسیر و تاریکی و سرمای هوا سبب می شوند تا زودتر به داخل رختخواب بخزیم.

روز ششم: 

ساعت شش صبح بود که بیدار شدم، هنوز هوا گرگ و میش بود و اتاق هم سرد. با این وجود مهمانسرا را ترک کردم . منظره بسیار زیبای کوه مقدس Machhapuchhareکه به سبب شکل ویژه اش به آن لقب Fish Tail داده اند از لابه لای دره روبرو مهمانسرا پیدا بود و به همین سبب هم اسم این مهمانسرا را Fish Tail  گذاشته اند. علی رغم سردی هوا ساعتی را به نظاره کوه مشغول بودم. کم کم همنوردان دیگر هم بیدار شدند و از این منظره لذت بردند. گفته شده که تاکنون کسی موفق به صعود این کوه 6993 متری نشده است و دولت نپال نیز صعود به این کوه را ممنوع کرده است.

بعد از صرف صبحانه در ساعت 9 صبح مسیر را از میان منطقه ای جنگلی که بیشتر درختان آن را گونه Rhododendron  به معنی درخت قرمز تشکیل می دهد ادامه دادیم. این درخت گلهای بسیار زیبای قرمز رنگی دارد که نمایی بسیار زیبا به این منطقه بخشیده است. البته درختان ماگنولیا با گلهای سفید و بزرگ نیز در این جنگل وجود دارند که زیبایی آن را دو چندان می کند.بیشتر سنگهای این منطقه از جنس سنگهای رسوبی هستند که به دلیل وجود کانی “میکا” به سادگی ورقه ورقه می شوند.

بعد از یکساعت پیاده روی سبک به Nangethanti می رسیم و بعد از کمی استراحت به سمت Ghorepani حرکت می کنیم. حدود ساعت 12 به Ghorepani که روستایی بزرگ است می رسیم و خودمان را برای یک استراحت طولانی آماده می کنیم.

ارتفاع این منطقه 2889 متر است و امروز حدود هشت و نیم کیلومتر پیاده روی کرده ایم. مهمانپذیر Nice Viewpoint Lodge دارای اینترنت است و بابت یک روز مشتریان را 100 روپیه شارژ می کند.

به ما گفتند که تراس مهمانسرا، نمایی بسیار زیبا از  رشته کوههای هیمالیا دارد ولی به علت مه در ارتفاعات ما نمی توانستیم کوهها را ببینیم تا اینکه در هنگام غروب کم کم با رقیق شدن مه سر و کله قلل مرتفع نمایان شد. عظمت کوههای درپیش رو تا ساعتی ما را بر جایمان میخ کوب کرد. درست در پیش رویمان قله 8091 متری آناپورنا و در کنار آن قله و دیواره عظیم آناپورنای جنوبی با ارتفاع 7219 متر قرار دارد. عظمت این کوهها وصف ناشدنی است.

روز هفتم:

 ساعت پنج صبح قبل از طلوع آفتاب به سمت منطقه ای به نام Poon Hill حرکت کردیم. این محل که در واقع قله کوهی است که روستای Ghorepani در دامنه آن قرار دارد یکی از بهترین نقاطی است که در هنگام طلوع آفتاب می توان کوههای اطراف را به راحتی مشاهده کرد و بسیاری از تصاویری که کوههای منطقه آناپورنا را نشان می دهند از این نقطه عکاسی شده اند. ارتفاع Pool Hill حدود 3200 متر است و از مهمانسرای محل اقامت ما حدودا یکساعت سربالایی است.

برفراز این محل که برای ورود به آن ورودیه 50 روپیه ای هم در نظر گرفته شده یک برجک فلزی شبیه برجکهای دیده بانی نصب شده که از فراز آن می توان با توجه به راهنمایی که در دورتادور فضای داخلی برجک وجود دارد کوههای اطراف را شناسایی کرد. البته گاهی غبار و مه مانع از دید خوب می شوند که خوشبختانه در زمان بازدید ما هوا کاملا صاف بود. با کمک دوربین دوچشمی می توان دره ها و پرتگاههای خوفناک آناپورنا که با کولاک برف و یخ همراه است را دید.

قللی که از سمت غرب به شرق دیده می شوند به ترتیب:

Dhaulagiri IV(7661m), Dhaulagiri V(7618m), Dhaulagiri III(7715m), Dhaulagiri II(7751m), Dhaulagiri I(8172m), Tukuche Peak (6920m), Dhampus Peak (6012m), Nilgiri(7061m), Annapurna I(8091m), Annapurna South(7219m), Himchuli(6441m), Fishtail(6993m)

بعد از بازگشت از Poon Hill و صرف صبحانه در ساعت 9:15 مسیر بازگشت را در پیش گرفتیم منتهی از مسیری دیگر. ابتدای مسیر، بیشتر تراورس ارتفاعات مجاور بود و کمی هم ارتفاع زیاد کردیم تا به منطقه ای به نام Deurali رسیدیم و برای استراحت دقایقی را در یکی از کافه ها گذراندیم Deurali در حقیقت گردنه این مسیر است و ارتفاع آن 3115 متر می باشد. پس از آن وارد مسیری می شویم که به سرعت ارتفاع کم می کنیم تا ساعت حدود 11:45  که برای صرف نهار در منطقه ای به نام Banthanti (ارتفاع 2715متر) توقف می کنیم. مسیر جنگلی و بسیار زیباست و تا اینجای کار از صبح حدود ده کیلومتر راه آمده ایم.

در ادامه مسیر  شیب بسیار تندی تا کف دره ای عمیق را پایین می رویم و مجددا از سمت دیگر دره صعود می کنیم. مسیر بسیار پر شیب و نفسگیر است و پس از یکساعت در ساعت 15:15 به روستای Tadapani به ارتفاع 2723متری می رسیم.

با توجه به مسافت دوازده کیلومتری که امروز در سربالایی و سرازیریهای شدید طی کرده ایم تقریبا همه اعضای گروه بسیار خسته به نظر می رسند و شاید هیچ چیز به اندازه یک دوش آب گرم لذتبخش نباشد. اما با خروج اولین نفر از حمام نظرها درباره دوش آبگرم عوض می شود چرا که حمام طوری طراحی نشده تا بتوان در یک زمان از مخلوط آب گرم و آب سرد استفاده کرد. یا باید زیر آب جوش سوخت و یا زیر آب سرد یخ زد!! برخی با توجه به این اشکال فنی بیخیال دوش شدند و بعضی دیگر هم برای خودشان راه حل هایی پیدا کردند.

عده ای از اهالی محلی مشغول بازیی به نام Carrom بودند. این بازی که بر روی تخته چوبی انجام می شود شباهت زیادی به بازی بیلیارد دارد با این تفاوت که بجای توپ از مهره و بجای چوب بیلیارد از ضربات انگشت استفاده می شود. برای سهولت حرکت مهره ها بر روی صفحه بازی که از جنس چوب است از پودر استفاده می شود تا اصطکاک را کمتر کنند. این بازی دو تا چهار نفره است.

در Tadapani میشه افرادی را دید که یا قصد حرکت به Base Camp Annapurna را دارند و یا از آنجا برگشته اند. البته غیر از این روستا که یکی از مسیرهای دسترسی به کمپ اصلی است، مسیرهای دیگری نیز وجود دارد.

روز هشتم:

ساعت نه صبح روستای Tadapani را ترک کردیم مسیر ما همچنان از میان جنگل عبور می کرد و ما مشغول کم کردن ارتفاع بودیم تا بعد از دو و نیم ساعت به روستای بزرگ Ghandruk رسیدیم(ارتفاع 2034 متر).

پس از کمی استراحت و صرف نهار به سمت روستای Kimche به راه افتادیم. و پس از یکساعت به آنجا رسیدیم. Kimche در ارتفاع 1724 متری قرار دارد و  ابتدای جاده جیپ رو است. بعلت کمبود وقت تصمیم گرفتیم تا مابقی راه را با جیپ برویم. به راحتی می توان از کیوسکی که در ابتدای جاده قرار دارد جیپ کرایه کرد. در ضمن روزانه مینی بوس روستا، دو سرویس از این محل انجام می دهد.

در مجموع در طول این مسیر بیش از 50 کیلومتر پیاده روی کردیم که با توجه به زمانی که صرف کردیم بسیار لذت بخش بود.

جیپ ساعت سه بعدازظهر ما را از Kimche سوار کرد و حدود ساعت پنج و نیم به پوخارا رساند. با هماهنگی انجام شده مستقیما به هتل آپارتمانی که برایمان رزرو شده بود رفتیم تا پس از کمی استراحت جهت گردش در شهر به سمت دریاچه معروف Phewa برویم.

هتل ما به خیابان ساحلی کنار دریاچه نزدیک بود به همین دلیل نیازی به استفاده از تاکسی نبود. هوا تاریک شده بود که ما جهت گردش به خیابان ساحلی آمدیم. اولین موضوعی که جلب توجه می کرد تعداد زیاد توریستها بود که مشغول خرید از مغازه ها یا صرف اوقاتشان در رستورانها و کافه های کنار خیابان بودند. برخلاف کاتماندو این منطقه از شهر بسیار تمیز است و بیشتر تداعی کننده شهرهای ساحلی کشورهای جنوب شرقی آسیاست. با توجه به قیمتهایی که از اجناس در کاتماندو سراغ داشتیم دریافتیم که برخی از اجناس در این شهر ارزانتر از کاتماندو هستند و یا حداقل به همان قیمتند. شام را در رستورانی که در آنجا رقص و موسیقی زنده نپالی اجرا می شد صرف کردیم.

روز نهم:

صبح بعد از صبحانه در شهر گشت و گذاری کردیم و مقداری سوغاتی خریدیم. سپس به هتل آمدیم و با قرار قبلی که با شرکتی جهت پاراگلایدر سواری گذاشته بودیم به شهر بازگشتیم. بعد از انجام تشریفات که شامل ثبت نام و اظهار سلامت جسم و روان برای پاراگلایدر سواری بود با تعداد دیگری از مشتریان و همچنین خلبانان و ابزار پاراگلایدینگ، سوار بر وانت راهی تپه ای که مشرف به دریاچه و شهر پوخارا بود شدیم. بعد از سه ربع به بالای تپه و محل ویژه پاراگلایدینگ رسیدیم. به گفته یکی از خلبانان این سایت پروازی به سبب موقعیت، نزدیک بودن به شهر، مناظر بسیار زیبا و باد مناسب در طول سال یکی از بهترین سایتهای پاراگلایدینگ در جهان است. ما برای یکبار پرواز نیم ساعته 90 دلار پرداختیم. به گفته خلبان در صورت شرایط جوی مناسب و همچنین مشتری کافی، هر خلبان در روز می تواند حداکثر سه پرواز انجام دهد. ساعات پرواز بستگی به شرایط جوی و دمای هوا دارد لذا در ساعات خاصی از روز انجام می شود.

World Peace Pagoda یک عبادتگاه بودایی است که در تپه ای در جنوب غربی دریاچه واقع شده است.  این عبادتگاه که با کمک کشورهای ژاپن، سریلانکا و تایلند ساخته شده است مظهر صلح در جهان است. از فراز این تپه می توان منظره ای زیبا از کوههای هیمالیا و دریاچه Phewa  را تماشا کرد. در مسیر برگشت می توانید غار Gupteshwor Mahadev را هم بازدید کنید. این غار برای هندوها جنبه مذهبی دارد و ورودیه آن 200 روپیه است. برای بازدید از این غار نیم ساعت کافی است.

روز دهم:

ساعت هفت صبح به سمت لومبینی حرکت کردیم. راننده محلی ما از ما پرسید که تمایل داریم از آزادراه و یا جاده کوهستانی به لومبینی برویم و بعد اضافه کرد که از آزادراه پنج و نیم ساعت و از مسیر کوهستانی هفت ساعت راه در پیش داریم. ما هم با یک حساب سرانگشتی مسیر آزادراه را انتخاب کردیم. بعد از نیم ساعتی که در یک جاده شلوغ و باریک و پر از دست انداز طی کردیم از راننده پرسیدیم که چرا از آزادراه نمی رود و او هم پاسخ داد که آزادراه همین است و تازه این جاده با توجه به اینکه یکی از توریستی ترین و مهمترین جاده های نپال است شرایط نسبتا بهتری دارد. اینجا بود که تازه متوجه شدیم  که چرا مسیر 280 کیلومتری را در پنج و نیم ساعت باید طی کرد. در طول مسیر به سبب نامناسب بودن جاده و همچنین تردد ماشینهای سنگین تعدادی تصادف هم دیدیم که البته هیچکدام تلفات جانی نداشتند. طبق قرار قبلی جهت اقامت شبانه به مهمانسرایی در نزدیک شهر رفتیم.

راهنما و مدیر مهمانسرا به ما پیشنهاد داد که به علت کمبود وقتی که داریم هر چه سریعتر عازم سایت لومبینی شویم. شهر Lumbini شهرت خود را با محل تولد بودا (شاهزاده سیدارتا)به دست آورده است. دولت نپال هم با توجه به علاقه خاصی که بوداییان  جهان به این محل دارند. امکاناتی را برای سرمایه گذاری سایر کشورها در ایجاد عبادتگاههای مذهبی فراهم کرده است. این مجموعه مذهبی وسعت زیادی دارد و تعدادی از کشورها از قبیل آلمان، فرانسه، تایلند، نپال، هند، میانمار، اتریش، چین، سریلانکا و ژاپن عبادتگاههایی دارند.

ما به توصیه راهنما از عبادتگاهی که توسط آلمانی ها ساخته شده بود بازدید کردیم. علاوه بر زیبایی خاصی که این عبادتگاه داشت، در حیاط آن نیز تعداد زیادی مجسمه که هر کدام روایتی از زندگی بودا است را قرار داده اند.

ما عبادتگاه فرانسه را هم دیدیم که هنوز کاملا تزیینات داخلی آن تمام نشده بود. سپس راهی قسمت اصلی که همانا محل تولد بودا بود شدیم. ژاپنی ها در تکمیل و ساخت محوطه این مجموعه سرمایه گذاری زیادی کرده اند. دریاچه ای مصنوعی با قابلیت قایقرانی قسمت شمالی را که کتابخانه اصلی در آن قرار دارد به بنای سفید رنگی که بر روی زادگاه بودا بنا شده است متصل می کند.

این منطقه نیز در لیست میراث جهانی به ثبت رسیده است و ورودیه آن 200 روپیه است. بازدید از آن یکساعت زمان نیاز دارد.

شاهزاده سیدارتا ملقب به بودا در 623 سال قبل از میلاد در لومبینی بر روی سنگی که در نزدیک چشمه ای قرار داشته به دنیا آمد که در حال حاضر این محل توسط ساختمان سفید رنگی مسقف شده است. بودا در 29 سالگی قصر را ترک کرد و برای یافتن روش زندگی بهتر به جنگل رفت. داستان زندگی او بسیار جالب است و توصیه می کنم که حتما آن را مطالعه کنید. به هر حال او در سن هشتاد سالگی به گفته بوداییان در شهر Mahaparinirvan در هند درگذشت.

در اطراف این محل ستونی سنگی وجود دارد که یادمانی از دوران سلطنت Ashoka است.

چندین درخت بزرگ شبیه انجیر معابد وجود دارد که در اصطلاح محلی به آنها درخت بودا گفته می شود. در جای جای این محل می توان راهبهای بودایی را دید که مشغول عبادتند.

روز یازدهم:

صبح به سمت پارک ملی چیتوان(جزء میراث جهانی است) به راه افتادیم و بعد از سه ساعت به محل اقامتمان که Jungle Safari Resort نام داشت و در مجاورت پارک بود رسیدیم.

بعد از استقرار و صرف نهار به سمت پارک حرکت کردیم. ابتدا به ایستگاه فیل سواری رفتیم و به مدت یکساعت با فیل در پارک گردش کردیم. هر فیل ظرفیت حمل چهار نفر را دارد. با توجه به سالیان متمادی که فیل سواری در این پارک جریان دارد حیات وحش نیز با آن خو گرفته اند و بازدید کنندگان می توانند از نزدیک گوزن، میمون، خروس وحشی، کروکودیل، انواع پرندگان آبزی و آبچر و همچنین اگر خوش شانس باشند اسب آبی هم ببینند.

بعد از فیل سواری نوبت به کانو سواری می رسد. کانو قایقهای چوبی کم عرض و درازی هستند که هر کدام ظرفیت هشت مسافر را دارند و قادرند در رودخانه های کم عمق نیز حرکت کنند. در رودخانه ای که از میان پارک می گذرد ما تعداد زیادی کروکودیل دیدیم که برای آفتاب گرفتن به ساحل رودخانه آمده بودند. همچنین یک اسب آبی را دیدیم که از رودخانه عبور کرد.

پیاده روی در جنگل، قسمت دیگر برنامه است که حدودا یکساعت زمان می گیرد و بسیار لذتبخش است. در میان جنگل تعداد زیادی لانه موریانه وجود دارد. همچنین نوع خاصی از انگل گیاهی که به شکل پیچک است به بسیاری از درختان  هجوم برده و بعذا اشکال زیبایی نیز ایجاد کرده است. پایان مسیر پیاده روی به محل نگهداری فیلها ختم می شود که تعدادی بچه فیل و همچنین فیل مادر در آنجا نگهداری می شوند. در هنگام فیل سواری درب لنز دوربین دوچشمی من که به اندازه یک سکه بود به میان جنگل افتاد. وقتی فیلبان خود را از موضوع آگاه کردم او به فیلبانی که پشت سر ما می آمد موضوع را گفت و آن فیلبان نیز به فیل خود چیزی گفت. درکمال شگفتی فیل با خرطوم خود برگها را کنار زد و این قطعه کوچک را پیدا کرد و با خرطوم خود به شکل ماهرانه ای آن را به فیلبان داد.

قابل ذکر است که ورودیه پارک ملی چیتوان 10 دلار است و برای برنامه ای که ما اجرا کردیم حداقل پنج ساعت زمان نیاز است.

خبردارشدیم که هر شب در سالن اجتماعات روستا به مدت یکساعت رقص محلی برگزار می شود و ورودیه آن هم رایگان است. تعداد نسبتا زیادی از جوانان روستا درگیر این برنامه بودند و بسیاری از آداب و سنن منطقه خود را در غالب رقص به بازدیدکنندگان معرفی کردند. یکی از این رقصهای زیبا رقص طاووس بود که فرد رقصنده در لباس طاووس با موسیقی محلی حرکات طاووس را تقلید می کرد.

روز دوازدهم:

ساعت هفت صبح هتل را به مقصد کاتماندو ترک کردیم و بعد از پنج ساعت وارد کمربندی کاتماندو شدیم. با ورود به محدوده شهر کاتماندو مجددا با آلودگی شدید هوا و همچنین محیط زیست مواجه شدیم.

مقصد ما شهر Patan بود. Patan یا Lalitpur روزگاری شهری جدا از کاتماندو بوده و با گسترش کاتماندو اکنون در جنوب آن قرار دارد. این شهر به سبب مجسمه های چوبی و سنگی و همچنین فلزی مشهور است. در قرون 16 تا 18 میلادی ،مصادف با دوره تمدن Malla ، این شهر پایتخت نپال بود. بیشتر آثار تاریخی در Patan Durbar Square  قرار دارد که شباهت زیادی به میدان دربار در کاتماندو و بختاپور دارد. از مهمترین بناهای آن می توان به: Jagan Narayan Temple, Mahabouddha, Khumbeshwar Temple, Golden Temple و Krishna Mandir اشاره کرد. لازم به ذکر است که این شهر نیز در لیست میراث جهانی به ثبت رسیده و ورودیه آن نیز 500 روپیه است. برای بازدید از این منطقه حدود دو ساعت زمان نیاز است.

روز سیزدهم:

صبح برای بازدید از معبد Swayambhunath از هتل خارج شدیم. این معبد بودایی که به معبد میمونها هم مشهور است در میان شهر قرار دارد و جزء میراث جهانی است. معبد بر روی تپه ای کوتاه قرار دارد و اولین چیزی که به چشم می آید تعداد بسیار زیاد پرچمهای رنگینی است که در معابد بودایی وجود دارد.

جمعیت قابل توجهی از میمونها در این منطقه وجود دارند. برخلاف دیگر معابد بودایی، محوطه این معبد بسیار کثیف است. از نکات جالب تخصیص استخر کوچکی برای شنا کردن میمونهاست!

Dream Garden مکانی در نزدیکی Thamel است که باغی قدیمی و بسیار زیباست و برای ورود به آن باید نفری 200 روپیه پرداخت و شاید بهترین مکان برای چند ساعت استراحت در پایتخت آلوده نپال است.

از آنجایی که پرواز بازگشت ما همان شب بود لذا مابقی زمان را به خرید اختصاص دادیم.

*از این سفر فیلم مستندی توسط دوست خوبم، وفا ادیب تهیه شده که در لینک زیر می توانید آن را مشاهده کنید.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

iranpour@kanoonirangardan.ir

بهار 1393

نوشته نپال قبله کوهنوردان اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

با شناختی که در چند سال گذشته از منطقه خلخال و تالش داشتیم تصمیم گرفتیم که برنامه را در این منطقه اجرا کنیم. بیشتر مسیرها را قبلا رفته بودیم. ولی در مقابل پیشنهاد جدید نتوانستیم مقاومت کنیم.

دریاچه نئور به آق اولر

طبق معمول نقشه 1:250000 را باز می کنیم. مسیری که قصد طی کردن آن را داریم برروی کامپیوتر مشخص کرده و سپس اطلاعات را وارد  GPS میکنیم . میزان پیاده روی حدود30 کیلومترتخمین زده می شود.

دوستان علاقه مند به اینگونه سفرها به ما پیوستند.21 نفرکه نه چندان کارآموزده اند. ولی عشق به طبیعت را نمی توان به بهانه مسیرهای صعب العبور و طولانی و … از کسی گرفت.

ساعت 10 شب چهارشنبه 83/3/27 با اتوبوسی از تهران به سمت خلخال حرکت کردیم. 7 صبح به خلخال  رسیدیم. برای رسیدن به دریاچه نئور باید به سمت اردبیل حرکت کرد. در مسیر از شهر کوچک و زیبای کیوی که آبگرم معروفی دارد عبورکردیم. باغداری و کشاورزی رونق خوبی دارد. ساعت 9/30 صبح به روستای بودالالو رسیدیم. تابلوی منطقه حفاظت شده نئور – لیسار در سر سه راهی راهنمای خوبی است.

از اینجا با وانت به سمت دریاچه حرکت کردیم. شیب جاده تند است ولی تا کنار دریاچه جاده آسفالته ادامه دارد.  ساعت 10/30 به کنار دریاچه بزرگ نئور رسیدیم، دریاچه ای که شهرت آن بخاطر ماهی قزل آلای رنگین کمان  آن است.

جمع و جور کردن وسایل و استراحتی کوتاه در کنار دریاچه تا ساعت 11 ادامه یافت.

 از کناره غربی دریاچه به سمت جنوب حرکت کردیم و پس از گذر از روستای کوچک داش بولاغ  که در انتهای جنوبی دریاچه قرار گرفته است از مسیر مشخصی که به سمت جنوب تا سر گردنه جنوبی کشیده شده است ادامه مسیردادیم، تمامی مسیر از گلهای زرد، سنبل، آلاله و علفزارهای وسیع پوشیده شده است. چشمه ساران بسیار در مسیر وجود دارد که حتی اجازه احساس تشنگی را نیز به ما نمی دهند. نهار را در کنار یکی از این چشمه ها خوردیم. شیب تندی را تا سر گردنه2997 متری طی کردیم. تاکنون 10/5 کیلومتر را در مدت 5 ساعت طی کردیم، طبیعت به حدی زیبا بود که بیشتر فیلمهای دوربین را مصرف کردیم.پس از عبور از گردنه به سمت شرق تغییر مسیر دادیم. کم کم دشت زیبایی در زیر پایمان پدیدارشد که تالابهای فصلی و کوچک قره گل در آن قرار دارد.عشایر شاهسوند درجای جای این منطقه چادر زده اند و به دامداری مشغولند.ابرهایی که در ارتفاع پایین تر قرار دارند به سرعت از کنار ما رد می شوند. ارتفاعات شمالی منطقه که از کوه های صخره ای تشکیل شده است بسیار دیدنی است.

 کم کم سرو کله شقایق های بزرگ و زیبا پیدا میشود.صدای رعد و برق و نم نم باران به ما نوید داد که بهترین جا برای اتراق شبانه کنار یکی از تالابهای    قره گل است. عشایر این منطقه بیشتر از اقوام طالشی هستند.

ساعت 7 چادرها را بر پا  کردیم. تا اینجا 19 کیلومتر را طی کرده ایم.

 امان از دست سگهای گله که یک لحظه تنهایمان نگذاشتند. علی رغم اینکه طرح دوستی با آنها ریختم ولی هرگز در حفاظت از منطقه خود کوتاه نیامدند و بالاخره هم یکی از دوستان گروه را مجروح کردند.گاز گرفتگی زیادعمقی نبود طبق دستور با صابون و آب فراوان شستشو داده شد و زخم پانسمان شد. آنتی بیوتیک و مسکن لازم تجویز شد.

باد و طوفان شب، کمی مزاحم خواب راحت شد و دلیلی بود برای حرکت با تاخیر در ساعت 9 صبح روز جمعه 83/3/29.

 طبق نقشه و با کمک مسیری که در GPS مشخص کرده بودیم به سمت جنوب حرکت کردیم.

مه، باران، آفتاب، رنگین کمان همه و همه در کنار هم هستند.

 دشتهای شقایق با گل های زرد در جوار تالابهای فصلی کوچک و کوه های زیبا درهم ریخته اند و هیچگاه اجازه ندادند که به کوله پشتی های سنگین و مسافت طی شده فکر کنیم. ساعت 11/30بعد از 26 کیلومتر از دریاچه نئور، به روستای مکش رسیدیم. از اینجا به راحتی میتوان روستای آق اولر را در کف دره دید.روستایی که نام آن از خانه های سفید رنگش گرفته شده.

ساعت 1/30 روز جمعه پایان مسیر 33 کیلومتری در آق اولر است.

آق اولر روستایی کوچک و بسیار زیبا است که هنوز در بسیاری از خانه های آن سبک معماری اصیل خطه شمالی را می توان دید. خانه باستانی رامبد که در حال مرمت است از مکانهای دیدنی این روستاست. این منطقه دیرینه ای قدیمی دارد و جزء مناطقی است که هر ساله مورد کاوشهای و مطالعات باستانی قرار می گیرد.

از آق اولر تا هشتپر حدود 35 کیلومتر است که 6 کیلومتر آن خاکی و مابقی آسفالت است.

ساحل ماسه ای قروق در 6 کیلومتری هشتپر مکان مناسبی برای آب تنی و رفع خستگی است.

پاورقی

• کرایه سه راهی تا دریاچه نئور هر وانت 12000 تومان.
• کرایه آق اولر تا هشتپر با وانت نفری 500 تومان.
• با توجه به تغییرات شدید دما و شرایط جوی داشتن لباس مناسب و پانچو توصیه می شود.
• به همکاران پزشک توصیه می شود کیف کمک های اولیه خور را پربارتر کنند تا بتوانند به عشایر مسیر که بعضا بیمار هستند کمک نمایند.
• سگهای گله در مناطق کوهستانی که کمتر با انسان برخورد داشته اند بسیار خطرناک هستند. تا حد امکان به آنها نزدیک و هرگز سر به سر آنها نگذارید. برای در امان ماندن از آنها بهتر است از صاحب حیوان کمک گرفت.
• درصورت گازگرفتگی حتما به مرکز بهداشتی درمانی جهت واکسیناسیون هاری و کزاز مراجعه کنید.
• هرگز به توصیه های غیرعلمی، که افراد محلی درباره زخمها و … می کنند توجه نکنید.
• در صورت نیاز به اطلاعات بیشتر می توانید از طریق آدرس پستی زیر با ما تماس بگیرید.

                                                                          افشین ایران پور

Iranpour@kanoonirangardan.ir

شرکت کنندگان در برنامه:

1-      علیرضا نورعلیشاهی

2-      علی منصوری

3-     وحید غلامی

4-      مهروش وثوقیان

5-      امید یزدان

6-      راشین

7-      مهروش

8-      محمد زند

9-      برزو

10-   حسین

11-   الهام سهل البیع

12-   اشکان

13-   امین

14-   آرش

15-   ماهان

16-   خسرو

17-   امیر عسگری

18-   هومن

19-   مهدی طالبی

20-   جاوید

21-   حسین

نوشته گزارش کوه پیمایی دریاچه نئور به آق اولر اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.