در تابستان ۱۴۰۲ تصمیم گرفتیم تا به چند کشور که قبلا قسمتی از کشور یوگسلاوی بودند سفر کنیم. برای این سفر ۱۳ روز زمان داشتیم و همین موضوع برنامه ریزی سفر را دشوار می کرد. با کمی بررسی متوجه شدم که بهتر است سفر را محدودتر کنم. همانطور که میدانید یوگسلاوی بعد از فروپاشی به کشورهای اسلوونی، کرواسی، بوسنی و هرزگوین، مونته نگرو، مقدونیه شمالی و صربستان تقسیم شد. 

ما تصمیم گرفتیم که فقط از چهار کشور اول بازدید کنیم.

در این گزارش سعی کرده ام فقط به مناطقی که در منطقه اسلوونی بود بپردازم و سایر کشورها را در گزارشهای دیگر بیاورم.

سفر به منطقه بالکان مخصوصا کشور سابق یوگسلاوی بدون اطلاع از تاریخ آن بسیار بی معنی خواهد بود. لذا در ادامه مطالب اندکی درباره این منطقه با تمرکز بیشتر بر روی اسلوونی خواهم آورد. 

اسلوونی نظیر کرواسی زیر سلطهٔ امپراتوری عثمانی نرفت ولی قدرت‌های ناحیه‌ای اروپایی نظیر جمهوری ونیز و باواریا به ویژه امپراتوری اتریش-مجارستان قرنها بر این قسمت حاکمیت داشتند. حکومت محلی باواریا از قرن هفتم و هم‌زمان با ورود اسلاوها به اسلوونی بر آن دست یافت و تا قرن سیزدهم و ورود امپراتوری اتریش-مجارستان به حضور خود ادامه داد. منطقه اسلوونی امروزی قرن‌ها متعلق به اتریش بود.  در سال ۱۸۶۶ برخی از نواحی اسلوونی‌نشین جزئی از ایتالیا شدند. اسلوونی از سال ۱۹۱۸ به بعد در زمرهٔ جمهوریهای سه‌گانه پادشاهی یوگسلاوی قرار گرفت. در آن زمان، در دوره ۱۹۱۹–۱۹۲۰، مرزهای اسلوونی در پیمان سن ژرمن (مرز شمالی)، پیمان راپالو (مرز غربی) و پیمان تریانون (مرز شمال شرقی) تعیین شد. پس از اشغال اسلوونی در سال ۱۹۴۱ (که در آن خاک این کشور بین آلمان، ایتالیا و مجارستان تقسیم شد) جبهه آزادیبخش اسلوونی مبارزه شدیدی را برای آزادی آغاز کرد و این جبهه در این نبرد به پارتیزان‌های تیتو پیوست. در ۱۰ اوت ۱۹۴۵، اسلوونی با عنوان «جمهوری خلق اسلوونی» تبدیل به بخشی از جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی شد. این واحد سیاسی جدید چند ماه بعد، در پی یک انتخابات غیر آزاد که در ۱۱ نوامبر برگزار شد، جمهوری خلق فدرال یوگسلاوی، نام گرفت. یکبار دیگر در ۱۹۶۳–۱۹۹۱، نام آن به جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی (SFRJ) تغییر نام یافت. پس از ۱۹۴۴ در کنار پاکسازی‌های سیاسی، پاکسازی قومی نیز در اسلوونی صورت گرفت. در آن زمان آلمانی‌تباران بومی اسلوونی به همراه آلمانی‌های مهاجری که توسط نازی‌ها به اینجا فرستاده شده‌بودند از کشور اخراج شدند.

اسلوونی ثروتمندترین جمهوری در فدراسیون یوگسلاوی بود. در ۷ مارس ۱۹۹۰ نام «جمهوری سوسیالیستی اسلوونی» به «جمهوری اسلوونی» تغییر کرد. اسلوونی در سال ۱۹۹۱ کشوری مستقل شد. پیش از این استقلال جنگی ده‌روزه درگرفت، که با توافق‌نامه بریونی متوقف شد. اسلوونی در ۱ مه سال ۲۰۰۴، به اتحادیه اروپا پیوست و پس از آن نیز عضو ناتو شد. یکم ژانویه ۲۰۰۷، اسلوونی رسماً به منطقه یورو پیوست و واحد پول پیشین یعنی تولار اسلوونی را کنار گذاشت.

اسلوونی از غرب با ایتالیا، از شمال با اتریش، از جنوب و جنوب شرقی با کرواسی و از سمت شمال شرق با مجارستان هم‌مرز است. وسعت آن حدود ۲۰ هزار کیلومتر مربع(به اندازه استان ایلام ) و جمعیت آن حدود دو میلیون نفر است.“ویکی پدیا فارسی”

گزارش سفر:

شنبه ۱۲ آگوست ۲۰۲۴، ۲۱ مرداد ۱۴۰۲:

ما با پرواز خطوط هوایی ترکیش در ساعت ۸ صبح وارد فرودگاه کوچک لیوبلیانا (Ljubljana Jone Pucnik Airport) شدیم. طبق معمول به همراه داشتن پاسپورت ایرانی همواره سبب می شود تا پلیس گذرنامه  چند سوال و جواب بیشتر ما را مهمان کند. طبعا وقتی به محل تحویل چمدانها رسیدیم همه رفته بودند و از چمدانهای ما خبری نبود. بلافاصله متوجه شدم که تاخیر در پرواز دبی- استانبول سبب شده است که بار ما به موقع به پرواز استانبول-لیوبلیانا نرسد. به قسمت بار مراجعه کردم و مشکل را برای مسئول آنجا توضیح دادم او هم با آرامش تمام به من گفت که با پرواز بعدی بار ما خواهد آمد و ما می توانیم خودمان مراجعه کنیم و یا آدرس هتل را به او بدهیم تا چمدانها را برایمان به هتل بفرستد. مجبور شدم که به او توضیح دهم که هتل محل اقامت ما در شهر زاگرب است که پایتخت کشور کرواسی است. انتظار داشتم بگوید که ارسال بار به کشور دیگر ممکن نیست که او چنین پاسخی نداد و از من خواست تا آدرس و شماره تلفن هتل را به او بدهم و قول داد تا قبل از طلوع آفتاب ما چمدانهایمان را دریافت خواهیم کرد. همچنین به من گفت که می توانم وسایل مورد نیاز از قبیل مسواک و … را بخرم و صورتحساب را برای شرکت هواپیمایی ترکیش بفرستم تا آنها پرداخت کنند. همینجا این مطلب را بگویم همان شد که او گفت و ما صبح روز بعد چمدانهایمان را پشت درب اتاق یافتیم. 

 با خروج از محوطه فرودگاه ابتدا تصمیم گرفتیم تا صبحانه مختصری در یکی از معدود کافه های فرودگاه بخوریم. هوای مطبوع و بسیار تمیز خستگی راه را از تن به در کرد. سپس به سمت دفتر اجاره اتومبیل که در قسمت پارکینگ فرودگاه قرار داشت رفتیم. خوشبختانه کوچک بودن فرودگاه این حسن را داشت که همه چیز بسیار در دسترس و نزدیک بود. مسئول اجاره اتومبیل از من پرسید که چند نفر هستیم و چند چمدان داریم. بعد از میان چند تا سوییچ ماشین که جلو دستش بود یکی را انتخاب کرد و به من داد و با هم به سمت محل پارک اتومبیلها آمدیم. خوشبختانه یک دستگاه فولکس واگن T-Roc مدل ۲۰۲۳ را به ما داد که بسیار نو بود و به جرات می توانم بگویم که ما دومین نفر بودیم که از آن استفاده می کردیم. 

وسایل را بار زدیم و طبق برنامه ریزی قبلی به سمت دریاچه فیروزه ای رنگ Bled حرکت کردیم. جاده ها از کیفیت خوبی برخوردار بودند و عوارض جاده ای هم وجود نداشت. ما با گذر از شهر کوچک و توریستی Bled به دریاچه ای بسیار زیبا در دامنه کوههای آلپ رسیدیم که عکسهای متعددی از آن را در سایتهای گردشگری اسلوونی دیده بودم.  

ابتدا برای بازدید از قلعه به بالای صخره ای که مشرف به دریاچه بود رفتیم. ورودیه آن ۷ یورو است و برای بازدید از آن حداقل نیم ساعت زمان نیاز است. ساختمان داخل قلعه به موزه تبدیل شده است. از بالکن و محوطه خارجی آن، بهترین منظره از دریاچه و جزیره داخل آن را می توان مشاهده کرد. این بنا یک ساختمان قرون وسطایی است و گفته می شود قدیمی ترین قلعه اسلوونی می باشد. یک کلیسا کوچک نیز در داخل قلعه وجود دارد.

دور و بر دریاچه کاملا شلوغ بود و به سختی پارکینگ پیدا کردیم. قایقهای کوچک و جذابی که فقط مخصوص این دریاچه هستند یکی از جاذبه های این منطقه اند و حتما باید تجربه سوار شدن  آنها را داشته باشید. تقریبا ۱۵ نفر گنجایش دارند و قایقران به صورت ایستاده پاروها را که در انتهای قایق قرار دارند به حرکت درمی آورد. به نظر کار سخت و طاقت فرسایی می آید ولی در فصولی که توریستها به این محل می آیند قطعا درآمد خوبی برای محلی ها دارد. به این قایق ها Pletna می گویند. از هر کجای دریاچه که سوار شوید شما را به جزیره کوچکی در مرکز دریاچه می برند. نیم ساعت فرصت خواهید داشت تا از این جزیره کوچک که یک کلیسا در آن وجود دارد بازدید کنید و یک بستنی خوشمزه در آنجا بخورید. همچنین این امکان وجود دارد که در دریاچه شنا یا قایقرانی کنید. از ایستگاهی که ما سوار پلتنا شدیم تقریبا ۲۰ دقیقه طول کشید تا به جزیره رسیدیم. 

پیاده روی در کنار دریاچه از فعالیت هایی است که تقریبا تمام افرادی که به این محل می آیند انجام می دهند. تعداد زیاد هتلها و رستورانها بیانگر این است که توریستهای زیادی به این محل سفر می کنند. ما تقریبا ۳ ساعت را در این منطقه گذراندیم.  سفر ما در کشورهای کرواسی، بوسنی و هرزگوین و مونته نگرو ادامه یافت و در غروب چهارشنبه ۲۳ آگوست کشور کرواسی را از مرز Plovanija ترک کردیم و وارد اسلوونی شدیم و به سمت شهر ساحلی Piran حرکت کردیم. کرواسی خط ساحلی کوتاهی در دریای آدریاتیک دارد و شهر پیران مهمترین شهر این خط ساحلی است. پیران زیباترین شهر در سواحل اسلوونی است و تا حدودی به شهر دوبرونیک شباهت دارد. به خاطر نزدیکی به ایتالیا، این شهر در بیشتر طول تاریخ قسمتی از کشور روم و یا تحت نفوذ آن بود. خوشبختانه ورود اتومبیل به قسمت مرکزی شهر ممنوع است و می بایست اتومبیل را در پارکینگ خارج از بافت مرکزی پارک کرد و پیاده و یا استفاده از اتوبوسهای برقی به مرکز شهر رسید. در میدان Tartinijey که مجسمه ویولونیست معروف و اهل این شهر-جوزپه تارتینی- در مرکز آن قرار داده شده است، تعداد قابل توجهی رستوران و کافه وجود دارد و ما شام خود را در آنجا صرف کردیم. با کمی پیاده روی می شود قسمت ساحلی شهر و بافت قدیمی با آن کوچه های باریک و تو در تو را دید. خانه های این شهر نیز بر طبق فرمول بیشتر شهرهای کناره دریای آدریاتیک اکثرا نارنجی رنگ هستند.

 محل اقامت ما در یک خانه ویلایی در شمال شرقی شهر با منظره ای عالی به سمت دریا بود. ما برای یک شب اقامت در این خانه سه خوابه ۲۰۰ یورو پرداختیم.

پنجشنبه، بیست و چهارم آگوست ۲۰۲۴. دوم شهریور ۱۴۰۲:

مقصد بعدی ما شهر ساحلی Koper‌ بود. تقریبا نیم ساعت طول کشید تا این مسیر کوهستانی که منظره بسیار زیبایی از کوه و دریا داشت را طی کردیم.

 شهر کوپر یکی از بندرهای قدیمی در دریای آدریاتیک است که بیشترین شهرت آن بخاطر صادرات نمک بود. دیدنی‌های کوپر شامل کاخ پراتورین قرن پانزدهمی و لژیا به سبک گوتیک ونیزی، کلیسای کارمین روتوندا متعلق به قرن دوازدهم، و کلیسای جامع سنت نازاریوس با برج قرن چهاردهمی است. 

ما بعد از ورود به شهر اتومبیل خود را در یک پارکینگ عمومی نزدیک بندر پارک کردیم و از میان کوچه های باریک خودمان را به میدان مرکزی شهر به نام میدان Titov رساندیم. چند تا از بناهای قدیمی شهر در این میدان قرار دارند. مهمترین آنها کاخ Praetorian است که قسمتی از آن به اداره میراث فرهنگی تبدیل شده است. برای بازدید از داخل کاخ باید در تورهایی که در ساعات مشخص انجام می شوند ثبت نام کرد که ما با توجه به برنامه ای که داشتیم نتوانستیم داخل این کاخ را ببینیم. نمای خارجی آن بنایی سفید رنگ است و از طریق راه پله ای در خارج از ساختمان می توان به طبقه دوم دسترسی داشت. این بنا متعلق به قرن ۱۵ است. در گوشه دیگر این میدان کلیسا با برج ساعت ۳۶ متری قرار دارد. در اطراف این میدان ساختمانهایی که قدمت آنها به اواخر قرن ۱۷ و قرن ۱۸ برمیگردد هنوز وجود دارد.

ما شهر زیبای کوپر را به سمت یکی از مهمترین مکانهای دیدنی اسلوونی ترک کردیم. غارهای Skocjan در ۴۰ کیلومتری شمال شرقی کوپر است. وقتی ما به این محل رسیدیم با تابلویی مواجه شدیم که روی آن نوشته شده بود: “تمام بلیت ها فروخته شده است”. با این وجود اتومبیل را پارک کردیم و به باجه بلیت فروشی مراجعه کردیم. مسئول مربوطه به ما گفت که معمولابلیت ها از چند روز قبل فروخته شده است و گاهی ممکن است شخصی بلیت خود را کنسل کند و در این مواقع شاید بتوان بلیت پیدا کرد. او که در سیستم رزرواسیون خود مشغول بود به من گفت که چهار بلیت برای ساعت ۱۲ ظهر  روز بعد وجود دارد. علی رغم اینکه ما برای روز بعد برنامه کاملی داشتیم ولی بی درنگ آن چهار بلیت را خریدیم. قیمت ورودیه برای بزرگسالان ۱۶ و بچه ها هفت و نیم یورو بود. 

بلافاصله به سمت غارهای Postojna که فقط ۳۰ کیلومتر در شمال ما بود حرکت کردیم. از محوطه بسیار وسیع و همچنین کافه رستورانها و مغازه ها و غرفه های سوغاتی فروشی متوجه شدیم که این مکان توریستی تر است. قیمت بلیت ورودیه با امکان بازدید از قلعه Predjama مجموعا ۴۲ یورو می باشد. این غار یکی از بزرگترین غارهای جهان است که ۲۴ کیلومتر طول دارد اما برای بازدیدکنندگان امکان بازدید از ۵ کیلومتر آن وجود دارد. این غار توسط رودخانه پیوکا که از لایه های کارستی عبور می کند ایجاد شده است. آثاری از حضور انسان از قرن ۱۲ در این غار مشاهده شده است هرچند که کاوش از اواخر قرن ۱۷ در آن آغاز شد و نخستین بار در سال ۱۸۱۸ برای بازدید عموم آماده شد. برای پیمایش این غار تقریبا مسیری به طول یک و نیم کیلومتر را می بایست پیاده طی کرد و سه و نیم کیلومتر را توسط قطار برقی. 

از نکات جالب این غار می توان به وجود نوع خاصی از سمندر به نام Olm اشاره کرد که نمونه هایی از آن در آکواریوم تاریکی در غار وجود دارد. همچنین یک باجه پستی در داخل غار قرار داده شده تا بازدیدکنندگان بتوانند کارت پستال به آدرس دوستان خود ارسال کنند.

 زمان در نظر گرفته شده برای بازدید از این غار حدود یک ساعت و نیم است. بازدید کنندگان با اشکال جالبی که توسط استالاگمیت ها و استالاکتیت ها ایجاد شده اند شگفت زده می شوند. دمای داخلی غار در تابستان و زمستان تقریبا ثابت و حول و حوش ۱۰ درجه سانتیگراد است بنابراین همراه داشتن لباس مناسب ضروری است. 

قلعه Predjama در ۱۰ کیلومتری غرب غار قرار دارد و ما چون بلیت این قلعه را خریده بودیم می توانستیم از اتوبوسهای رایگان که هر ۱۵ دقیقه به آنجا میرفت استفاده کنیم. از محل پارکینگ تا دهانه غار تقریبا ۱۰ دقیقه پیاده روی باید کرد و در تمام طول این مسیر منظره زیبایی از قلعه که در دل یک صخره ۱۲۳متری جای گرفته در پیش رو قرار دارد.

 برای ساخت این قلعه از یک غار طبیعی استفاده شده است و بیشتر فضای داخلی این قلعه در داخل کوه است. ظاهرا این قلعه در قرن سیزده ساخته شده است (یعنی بیش از ۸۰۰ سال قدمت دارد) و در طول تاریخ چندین بار صدمه های جدی دیده است. رودخانه لوکوا وارد همان غاری که قلعه در آن ساخته شده می شود و در اعماق زمین ناپدید می شود. تاریخ این قلعه با افسانه شوالیه دزد Erazem Predjamski مرتبط است که پس از اختلاف با امپراتور اتریش فردریک سوم، بیش از یک سال با موفقیت در برابر محاصره کنندگان قلعه مقاومت کرد تا اینکه یکی از خدمتکارانش با روشن کردن شمعی در قلعه به او خیانت کرد. در قلعه می توانید انواع اقلام اصلی و همچنین ماکت ها و مدل ها را مشاهده کنید که روزگاری به کار می آمدند. اتاق شوالیه و سالن غذاخوری از جذاب ترین اتاقهای این قلعه هستند، در طبقه سوم، سالن رنسانس قرار دارد که شامل اسلحه و ابزار شکار به همراه تعدادی شاخ گوزن متعلق به آخرین مالک قلعه -شاهزاده ویندیشگرتز- به نمایش گذاشته شده است. برای بازدید از این قلعه یک ساعت اختصاص دهید.

هوا کاملا تاریک شده بود که به شهر لیوبلیانا رسیدیم. لیوبلیانا پایتخت کشور اسلوونی است. رودخانه ای به همین نام از وسط شهر عبور می کند و بیشتر مناطق دیدنی و گردشگری شهر در اطراف همین رود قرار دارند. تعداد زیاد رستوران و کافه در همین محل، سبب شده  برخلاف خیلی از کشورهای اروپایی تا پاسی از شب رفت و آمد در آنجا برقرار باشد و به بازدید کنندگان این حس را القا کند که در یک شهر زنده قدم می زنند. شهر بسیار تمیز است و بسیاری از مردم از دوچرخه برای رفت و آمد استفاده می کنند. 

ما در هتل city یک شب اقامت کردیم . بابت آن ۲۵۰ یورو پرداختیم. بر روی رودخانه لیوبلیانا تعدادی پل احداث شده است که برخی از آنها قدیمی هستند. Dragon Bridge یکی از این پلهاست که در سال ۱۹۰۱  احداث شد و یکی از نخستین سازه های بتنی در این شهر بود. ابتدا چهار مجسمه شیر در اطراف پل کار گذاشتند که بعد  آنها را با ۴ مجسمه بزرگ و ۱۶ مجسمه کوچک برنزی به شکل اژدها جایگزین کردند.

پل Butcher با فاصله کمی از پل اژدها ساخته شده است. این پل در سال ۲۰۱۰ کاملا بازسازی شد و با مجسمه های آدم و حوا، صدف و قورباغه تزیین شده است. همچنین تعداد زیادی قفل به نرده های پل متصل است که بیشتر جنبه نذر دارد!

قلعه لیوبلیانا بر روی تپه ای که مسلط به رود است ساخته شده است. زیباترین پل این رودخانه، Triple Bridge نام دارد. این پل پرترددترین پل شهر است. پل اولیه که چوبی بود در سال ۱۲۸۰ احداث شد ولی بعدا در یک آتش سوزی از بین رفت و بجای آن یک پل سنگی ساختند.  معمار مشهور اسلوونی Jože Plečnik, نرده های فلزی پل سنگی قدیمی را برداشت و هر سه پل را با نرده ها و پله های سنگی و چراغهایی برای روشنایی پل تجهیز کرد. از هر یک از پل‌های جانبی، دو راه پله به تراس‌هایی منتهی می‌شوند که درست بالای رودخانه قرار دارند، جایی که درختان صنوبر برای کمک به ظاهر کلی پل کاشته شده‌اند.

بافت قدیمی شهر لیوبلیانا در لیست میراث جهانی ثبت شده است.

جمعه ۲۵ آگوست:

پرواز برگشت ما ساعت ۸:۳۰عصر بود و به همین دلیل فرصتی داشتیم تا به سرعت چند سایت را که ندیده بودیم، ببینیم. در مسیر راه به سمت غارهای Skocjan به شهر کوهستانی Idrija رفتیم. این منطقه که طبیعتی زیبا دارد یکی از مهمترین معادن جیوه در اروپا است. تعدادی از این معادن هنوز مشغول به کار هستند و تعدادی از آنها تعطیل شده اند. یکی از این معدنها که در داخل شهر قرار داشته، اکنون تبدیل به موزه شده است. ما کمی قبل از ساعت ۱۰ صبح به موزه رسیدیم که بسته بود و مجبور شدیم تا ساعت ۱۰ صبر کنیم تا متصدی موزه بیاید.

 در موزه اطلاعات بسیار خوبی درباره زمین شناسی این منطقه، نحوه استخراج و خالص سازی جیوه ارائه می شود. چون این موزه در محل یکی از معدنهای قدیمی احداث شده، لذا می توان به داخل معدن رفت و از نزدیک با فضای داخل معدن و نحوه کار ابزارآلات و پروسه استخراج جیوه آشنا شد. 

قبل از ساعت ۱۲ به غار Skocjan رسیدیم و راس ساعت ۱۲ به صورت گروهی به سمت در غار حرکت کردیم. تقریبا با ۱۰ دقیقه پیاده روی به در غار رسیدیم. راهنما کمی درباره غار و همچنین قوانین بازدید از غار  برای ما توضیح داد که یکی از این قوانین ممنوعیت عکسبرداری در داخل غار بود. از طریق یک تونل چند ده متری وارد غار شدیم. این غار به خاطر ویژگی های خاصی که دارد در لیست میراث جهانی به عنوان یک اثر طبیعی شاخص ثبت شده است.

با ورود به غار کم کم استالاگمیت ها و استالاکتیتها که اشکال عجیب و غریبی را خلق کرده اند در جلو چشم ظاهر می شوند. اما قسمت عجیب در این غار وقتی آشکار می شود که شما وارد محوطه ای می شوید که داستان تخیلی سفر به اعماق زمین نوشته ژول ورن را جلو چشم شما می آورد. شما به ناگاه خود را در جایی پیدا می کنید که رودخانه ای خروشان بیش از ۱۰۰ متر پایین پای شما در کف غار جریان دارد.  مسیر پیاده روی بر دیواره غار حفر شده تا بازدیدکنندگان با خطر سقوط مواجه نشوند و این مسیر که با لامپهای زرد رنگ روشن شده است همچون ماری در دل تاریکی پیچ می خورد و اما -بی شک- زیباترین قسمت پل فلزی است که با ارتفاع ۴۵ متر از کف رودخانه احداث شده است. با کمی دقت می توان یک پل چوبی-تسمه ای را کمی بالاتر از این پل فلزی مشاهده کرد که توسط غارنوردان و بر روی مسیر قدیمی پیش از بازگشایی غار برای عموم ساخته شده بود. من به سبب علاقه ای که دارم از غارهای زیادی که هرکدام زیبایی خاص خودشان را داشته اند، بازدید کرده ام ولی به جرات می توانم بگویم این غار یکی از پرابهت ترین و عجیب ترین غارهایی بود که تاکنون دیده ام. علی رغم احترامی که برای قوانین محلی قائلم ولی نتوانستم در برابر منظره ای که در جلو دیدگانم بود مقاومت کنم و یک عکس از پل و یک عکس از مسیر گرفتم. هر چند که بعدا در موزه، کتابی پیدا کردم که چند عکس زیبا از محوطه داخلی غار در آن بود. 

راهنما با نشان دادن اثر آب بر روی دیواره غار به ما توضیح داد که چند بار در اثر سیلهای فصلی، آب رودخانه تا بیش از ۱۰۰ متر در غار بالا رفته است. در دو قسمت از غار ریزشهای عظیمی صورت گرفته و تالارهای بزرگی را شکل داده که ارتفاع یکی از آنها از کف رودخانه بیش از ۱۴۰ متر است. حدودا یکساعت و نیم طول کشید تا ما به خروجی غار رسیدیم و وارد فضای جنگلی شدیم. ادامه مسیر بعد از ۱۵ دقیقه ما را به باجه بلیت فروشی رساند.

 در کنار این محل یک موزه قرار دارد که ورودی آن رایگان است. این موزه علاوه بر اینکه شما را با ابزارآلاتی که کاشفان اولیه تا غارنوردان حرفه ای برای کشف این غار استفاده کرده اند آشنا می کند، اطلاعات بسیار جالبی از نحوه تشکیل غارهای کارستی و همچنین شواهدی از زیستگاه ۱۰ هزار ساله انسانهای نخستین، به بازدید کننده ارایه می دهد. بر اساس نقشه ای که در موزه وجود دارد، این غار دارای دالانهای دیگری نیز می باشد که فقط غارنوردان مجاز به ورود آن هستند.

ساعت ۳ بعدازظهر به سمت فرودگاه به راه افتادیم ولی قبل از آن تصمیم گرفتیم تا از کلیسا سنت Michael در حومه جنوبی لیوبلیانا بازدید کنیم. این کلیسا توسط Jože Plečnik طراحی شده است و نمای آن با همه کلیساهایی که تاکنون دیده ایم متفاوت است. نمای خارجی به شکل یک ساختمان دو طبقه که برج ناقوس در وسط قرار گرفته و دسترسی به کلیسا با یک راه پله است که از حیاط به طبقه دوم و درست به زیر برج ناقوس می رسد. متاسفانه درب کلیسا بسته بود و ما نتوانستیم داخل کلیسا را ببینیم.

از آنجا به سمت فرودگاه حرکت کردیم و بعد از تحویل اتومبیل با خطوط هوایی ترکیش و بعد از یک توقف کوتاه به دبی رسیدیم.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

af6872@gmail.com

www.kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به بالکان- قسمت اول: اسلوونی اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

Puerto-Princesa Subterranean River National Park

 فیلیپین

سال ثبت در لیست میراث جهانی/1999

این پارک دارای یک چشم انداز جذاب و تماشایی کارستی* آهکی با یک رودخانه زیرزمینی است. یکی از ویژگی های متمایز این رودخانه آن است که مستقیماً در دریا بیرون می آید و قسمت پایینی آن تحت تأثیر جزر و مد است. این منطقه همچنین زیستگاه مهمی برای حفاظت از تنوع زیستی است. این سایت شامل یک اکوسیستم کامل “کوه تا دریا” است و از مهمترین جنگلهای آسیا برخوردار می باشد. برای مشاهده ویدئو کوتاه اینجا را کلیک کنید.

*کارست: به منطقه ای گفته می شود که با حل شدن سنگهای آن (عمدتا آهکی و یا دولومیتی)، سوراخ ها و شکاف های ژرف همراه با صخره ها، جوی ها و غارهای زیرزمینی در آن ایجاد شده است.

منبع: سایت میراث جهانی

مترجم: مریم جالسی 

نوشته پارک ملی رودخانه زیرزمینی پوئرتو پرینسِسا اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

Škocjan Caves

اسلوونی

سال ثبت در لیست میراث جهانی/1986

غارهای شْکُت‌سیَن [نزدیک‌ترین تلفظ به اسلوونیایی]،شبکه‌ی استثنایی از غارهای آهکی شامل حفره‌های قیفی ریزشی، حدود ۶ کیلومتر دالان‌های زیرزمینی با مجموع ژرفای ۲۰۰ متر، تعداد زیادی آبشار و یکی از بزرگ‌ترین اتاقک‌های زیرزمینی شناخته‌شده است. این سایت که در منطقه‌ی کِرَس*(کارست) واقع شده، در میان مشهورترین مکان‌های جهان برای مطالعه‌ی پدیده‌ی «کارست» قرار دارد. لطفا اینجا و  اینجا را کلیک کنید.

*کارست (به انگلیسی: Karst) پدیده خوردگی و انحلال توده‌سنگ‌های کربناته از قبیل آهک، سنگ گچ و دولومیت) است. این پدیده در سایر سنگ‌های انحلال‌پذیر مانند سنگ‌های سولفاته و کلروره نیز اتفاق می‌افتد. کارست در سنگ‌های آواری هم دیده می‌شود.  نام این پدیده از فلات کارست در نزدیکی مرز اسلوونی و ایتالیا گرفته شده است.

منبع: سایت میراث جهانی , ویکیپدیا فارسی

مترجم: روزبه فخر

نوشته غارهای اِشکوتسیان  اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

Caves of Aggtelek Karst and Slovak Karst

مجارستان/اسلواکی

سال ثبت در لیست میراث جهانی/1995

این مجموعه تشکیلات متنوعی از ۷۱۲ غار هستند که در منطقه ای محدود کنار هم قرار گرفته اند و در حال حاضر نماد مشخصی از یک سیستم کارستی* در محدوده مناطقی با آب و هوای معتدل است. از آنجائیکه این غارها ترکیب بسیار نادری از اثرات آب و هوای گرمسیری و یخبندان را نشان می دهند امکان بررسی تاریخ زمین شناختی دهها میلیون سال را فراهم می کنند.

*کارست (به انگلیسی: Karst) پدیده خوردگی و انحلال توده‌سنگ‌های کربناته از قبیل آهک، سنگ گچ و دولومیت) است. این پدیده در سایر سنگ‌های انحلال‌پذیر مانند سنگ‌های سولفاته و کلروره نیز اتفاق می‌افتد.

منبع: سایت مبراث جهانی، ویکیپدیا فارسی

مترجم: فروغ سبزقبایی

نوشته غارهای کارستی آگتلک و اسلوواک اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

Ajanta Caves

 هند

سال ثبت در لیست میراث جهانی/1983

قدمت نخستین بناهای یادبود بودایی غارهای آجانتا به قرون اول و دوم پیش از میلاد مسیح باز می‌گردد. در دوران گوپتا (Gupta) (قرن پنجم و ششم میلادی)، غارهای پر از نقش و نگار دیگری به غارهای پیشین اضافه شد. نقاشی‌‌ها و مجسمه‌های آجانتا در زمره‌ی شاهکارهای هنری-مذهبی بودایی به شمار می‌آیند و تاثیر هنری بسزایی از خود برجای گذاشته‌اند. لطفا اینجا را کلیک کنید.

منبع: سایت میراث جهانی

مترجم: عبدالقیوم رئیسی

نوشته غارهای آجانتا اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

مسئول برنامه: سید محمدرضا آیت الله زاده
حرکت: جمعه ۲۳ آذر ساعت ۵ صبح
از پارک نوشین واقع در فلکه دوم آریاشهر
بازگشت: جمعه شب، حداکثر ۱۲ شب

وسیله سفر: اتوبوس یا میدل باس دربستی ( بستگی به تعداد شرکت کنندگان دارد)

هدف سفر : بازدید از جاذبه طبیعی غار چالنخجیر و اماکن تاریخی شهر نراق

خلاصه سفر:
صبح جمعه پس از صرف صبحانه به دلیجان و غار چال نخجیر می رویم، و پس از بازدید از غار به شهر نراق می رویم و تا جایی که زمان اجازه بدهد از کاروانسرا، موزه مردم شناسی، بازار و خانه تاریخی دیدن میکنیم و سپس برای صرف نهار به اقامتگاه بومگردی خانه نخجیر می رویم و نوشیدن چای و استراحت کوتاه نیز در برنامه خواهد بود.
در صورت امکان و به صورت اضافه بر برنامه به مدت یکساعت به آبگرم محلات و استخرهای اختصاصی می رویم و پس از آن به تهران باز می گردیم.
نکته : تمامی هزینه ها شامل صبحانه، ناهار، ورودی اماکن و آبگرم و… به صورت گروهی و روی هزینه نهایی منظور می گرد.
پیش بینی وضع آب و هوا:
روز جمعه: آفتابی ،سردترین دما: ۱، گرمترین: ۱۱

وسایل مورد نیاز:
لباس گرم مناسب ، کلاه زمستانی ، عینک آفتابی، کلاه آفتابگیر، کرم ضد آفتاب، کفش مناسب پیاده روی و غارنوردی، هدلایت، مایو، حوله، شامپو، کارت ملی، پول نقد

تخمین هزینه سفر: بین ۱۰۰ هزار تا ۱۲۰ هزار تومان

واریز پیش پرداخت: مبلغ ۶۰ هزار تومان به شماره کارت ۵۰۵۴۱۶۱۰۰۱۷۳۸۳۲۱ بانک گردشگری به نام سید محمد رضا آیت الله زاده

ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول به آقای آیت الله زاده خبر بدهید( شماره تماس: ۰۹۱۲۲۹۵۵۱۸۷)

همکاری شما در ثبت نام به موقع تیم برگزاری را در برنامه ریزی دقیق وسیله سفر یاری خواهد کرد.

با توجه به اینکه در این سفر با جامعه محلی در ارتباط هستیم ، زیبنده است با احترام به کلیه اعتقادات و سنن با رعایت پوشش مناسب و آداب و رفتار در خورِ یک گروهِ فرهنگی, مروج سفر مسوولانه باشیم. همچنین رعایت کلیه قوانین کانون گردشگران جوان ایران از سوی مسافر در حین اجرای سفر الزامی می باشد.

مطالعه قوانین سفر

نوشته برنامه 9709: نراق و غار چال نخجیر اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

سرپرست برنامه: حسین یوسفی و علیرضا نورعلیشاهی
تاریخ رفت: یکشنبه 13 خرداد97 حدود ساعت 11 شب
تاریخ برگشت: صبح جمعه 18 خرداد 97
وسیله سفر: اتوبوس

درجه سختی: آسان- شهر گردی روستاگردی و طبیعت گردی

هدف از سفر:
بازدید از دیدنیهای استان کردستان

اقامت: خانه محلی و کمپ
خلاصه سفر:
روز اول : سنندج روستای نگل ، سرو اباد، و اورامان
شب مانی : اورامان
روز دوم :مریوان ، دریاجه زریوار
شب مانی: سردشت
روز سوم: سردشت   ابشار شلماش و غار کرفتو
شب مانی: چل چمه
روز چهارم  : چل چمه  سنندج

وعده های غذایی:  سه وعده غذای اصلی کنسروی همراه داشته باشید ، بهمراه تنقلات و … بقیه وعده ها گروهی خواهد بود

هزینه سفر : حدودا 250 الی 350 هزار تومان

وسایل لازم:
کفش مناسب ، هد لامپ،، کلاه پشمی،کلاه آفتابی ،عینک آفتابی، لباس گرم ،بادگیر،کارت ملی،پول نقد،کیسه خواب ،قاشق و چنگال و بشقاب، حوله وسایل و خوراکی های شخصی، دارو در حد نیاز شخصی، دستکش، مایو

مهلت ثبت نام: تا پایان روز پنج شنبه 10 خرداد 97

واریز پول: مبلغ 250 هزار تومان به شماره کارت به نام 6362141040396260 به نام مریم گرجستانی
ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول به خانم مریم گرجسنانی خبر بدهید.
شماره تماس: (09127144983)

برای کسب اطلاعات بیشتر با حسین یوسفی(09123247302) تماس بگیرید.

احترام به آداب و رسوم و سنت­های محلی و رعایت پوشش و رفتار متناسب، نشانه پایبندی ما به سفر مسوولانه است.

نوشته برنامه 9703: سفر به کردستان اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

 سفر ما در گرمترین موقع سال یعنی درست در وسط تابستان شروع شد. به نظر زمان مناسبی برای سفری صرفا تفریحی نمی رسید. اما من اعتقاد دارم بهتر است سفر به برخی مناطق را در زمانی انجام داد که به خاطره ذهنی ما نزدیک باشد. با توجه به مطالعاتی که قبل از سفر انجام داده بودم، یقین داشتم که خواهیم توانست مشکل اصلی مردم عمان که تقابل ایشان با صحرا است ، را به درستی درک کنیم. مطالعات حاکی از آن بود که بیشتر سرزمین عمان را مناطق بیابانی و کوهستانهای سنگی و خشک  تشکیل می دهد. این کشور با حدود 300 هزار کیلومتر مربع در منتهی الیه شرقی شبه جزیره عربستان قرار دارد و از طرف غرب با امارات متحده عربی و عربستان ؛ از جنوب با یمن و از شمال به دریای عمان و تنگه هرمز و از شرق به دریای عرب محدود شده است. پایتخت آن مسقط با حدود یک میلیون نفر جمعیت است. از شهرهای بزرگ آن می توان به صلاله ، نزوا، ایبرا، ایبری، صحار و صور اشاره کرد.

عمان تاریخ مفصلی دارد ولی آنچه به ما مربوط می شود تصرف این سرزمین در زمان کوروش کبیر است.  واینطور که معلوم است سازه قنات که به عربی به آن «الأفلاج» می‌گویند در آن دوران احداث شده‌است. اینگونه آبیاری در عمان شهرت فراوانی دارد ودر حال حاضر صدها رشته قنات در کشور عمان وجود دارد وبنام «اَلفَلجَ» معروف است وجمع آن را «الأفلاج» گویند.عمان در دوره ساسانیان نیز جزء قلمرو این ساسله بوده است. پرتغالیها در قرن 16 عمان را تحت سلطه خود درآوردند و یک و نیم قرن بر آن حکومت کردند.

الامام سیف بن سلطان الیعربی در سال ۱۶۴۹ میلادی توانست مسقط  را از قبضهٔ برتغالیها رها سازد. بعد از آزادی مسقط تمام قِلاع پرتغالیها یکی پس از دیگری سقوط کردند.عمانیها به بازپس گیری کشورشان از تسلط پرتغالیها اکتفاء نکردند و پرتغالیها را در سواحل هند وساحل شرقی آفریقا و اقیانوس هند تعقیب نمودند وتوانستند در چند حمله پی در پی قشون پرتغالیها را از این مناطق خارج کنند. سر انجام در سال ۱۶۹۸ میلادی پرتغالیها برای همیشه از منطقه رانده شدند. با این عمل شجاعانه عمانیها توانستند نام عمان را در صفحه درخشان تاریخ ثبت نمایند. در نتیجه این پیروزی یک دولت بزرگ وقدرتمند در عمان پدید آمد وبا ایجاد  یک ابرقدرت بزرگ دریائی بر تمامی آبهای منطقه تسلط یافت، پس از آن عمانیها صاحب بزرگ‌ترین نیروی دریائی وتجارتی در اقیانوس هند بودند در آن دوران، همچنین حدود مملکت عمان تا ساحل شرقی آفریقا گسترش یافت ودولت عمان بر تمامی جزیره‌های این مناطق( از جمله زنگبار) وساحل آفریقا تا دهٔ شصت از قرن بیستم حکومت کرد. در این دوران عمانی ها یکی از ثروتمندترین دولتهای منطقه بودند، بنا براین بر آبادانی مملکت کوشیدند وده‌ها قنات (الأفلاج) برای آبیاری ایجاد نمودند.

از آن پس تاریخ عمان فراز و فرودهای فراوان داشت تا اینکه در ۲۳ ژوئیه سال ۱۹۷۰ سلطان قابوس بن سعید آل بوسعید بر مسند حکم نشست. در زمان سلطنت محمدرضاشاه پهلوی هنگامی که چریکهای چپ ، جنبشی را در عمان و ظفار آغاز کردند دولت آن زمان ایران برای کمک به حکومت آن کشور نیروهایی را به عمان فرستاد و شورشیان را سرکوب کرد. از آن پس روابط بسیار خوبی بین دولت ایران و عمان ایجاد شده است و این روابط تا کنون نیز ادامه داشته است.

آغاز سفر:

ما برنامه ای سه روزه را برای سفر به کشور عمان ترتیب دادیم. سفر را از شهر شارجه در امارات متحده عربی آغاز کردیم. پس از دو ساعت رانندگی در مناطق بیابانی و نیمه بیابانی فاصله 120 کیلومتری  اتوبان شارجه به حتا (Hatta) را طی کردیم. حتا در منطقه ای کوهستانی قرار دارد و دمای آن حداقل6-5 درجه از دوبی کمتر است. حتا شهر کوچکی است و از مناطق دیدنی آن می توان به قلعه کوچک شهر و همچنین سد یا بهتر بگویم آب بند اشاره کرد. پارک کوچکی نیز در تپه  مجاور شهر به تازگی احداث شده است. نیم ساعتی را در این پارک تپه ای استراحت کردیم. نکته جالب تنوع پرندگان این منطقه بود. در این مدت کوتاه توانستیم تعدادی سبزقبا هندی، مینا، شهدخوار، کلاغ و هد هد ببینم. در یکی از بانکهای شهر مقداری پول عمانی گرفتیم. واحد پول عمان، ریال عمانی است و بر خلاف ریال ایرانی ارزش بالایی دارد. در این زمان یعنی اواسط مرداد1388 ارزش هر ریال عمانی معادل 597/2 دلار یا 2580 تومان است.

به سمت شرق مسیر را ادامه می دهیم 10 کیلومتر بعد،  گمرک  امارات قرار دارد که لازم است پاسپورتها ارائه شود تا مهر خروج روی آن زده شود. سپس به سمت عمان حدود2 کیلومتر می رانیم که به مرز عمان می رسیم در این قسمت فقط صندوق عقب اتومبیل بازدید شده و مشخصات اتومبیل روی کاغذ کوچکی نوشته می شود. این کاغذ کوچک اهمیت خاصی دارد و باید در نگهداری آن دقت ویژه ای کرد. در ادامه مسیر پس از 10 کیلومتر به مرز وجاجا (Al Wajaja Border) که مربوط به دولت عمان است می رسیم. ساختمان بزرگی در پیش روی ما قرار دارد. وارد می شویم، به کانتر شماره یک مراجعه می کنیم و مدارک خود(پاسپورت ، کاغذ کوچک) را  ارائه می کنیم. طبق قوانین کشور عمان ورود خانمهای مجرد بدون یک مرد محرم ممنوع است. لذا در صورتی که با همسر خود سفر می کنید حتما مدارکی دال بر این موضوع همراه داشته باشید در غیر اینصورت با کمی سوال و جواب مواجه خواهید شد. برگه ای که گویای مشخصات فردی شماست به شما داده می شود تا تکمیل شود. سپس 30 درهم امارت به عنوان پول ویزا گرفته می شود و مهر ویزا در پاسپورت به همراه مهر ورود زده می شود. چند صد متر جلوتر قبل از ورود به عمان ، کاغذ کوچک دریافت می شود و از این پس شما رسما وارد کشور عمان می شوید. بیمه نامه اتومبیل بررسی نشد ولی در برخی سایتها خواندم که داشتن بیمه نامه عمان هم ضروری است.

در داخل خاک عمان اتوبان به همان شکل و شمایل امارات ادامه پیدا می کند. بر روی اولین تابلویی که در این اتوبان دیدیم، نوشته شده بود: ” صلاله 1251 کیلومتر”. صلاله شهری در منتهی الیه عمان و در نزدیک یمن قرار دارد.

سمت شرق حرکت کردیم تا به شهر صحار(Sohar) که از شهرهای مهم عمان است رسیدیم. این شهر درچند هزار سال قبل مهمترین و بزرگترین شهر عمان  و نام باستانی آن “مجان” (Majan) بوده است. این شهر دارای یک جاده ساحلی زیباست که اهالی برای پیاده روی از آن استفاده می کنند. صحار از طریق اتوبان اصلی به مسقط مرتبط شده است. تا رسیدن به مسقط تعداد زیادی شهر و روستا را گذر کردیم. البته برای افرادی که بخواهند مستقیما به مسقط بروند بهترین راه همان اتوبان است اما جاده دیگری به موازات اتوبان کشیده شده که امکان بازدید از روستاها و همچنین کناره دریا از آن راحت تر صورت می گیرد.

پوشش گیاهی در 100 کیلومتر مانده به مسقط تغییر میکند و زمین به نظر سرسبز می رسد. در بسیاری از مناطق از میان نخلستانها عبور می کنیم تا به شهر برقح (Barka) میرسیم. برقح شهر نسبتا بزرگی با حدود 100 هزار نفر جمعیت است. این شهر در 80 کیلومتری مسقط واقع شده و یکی از دلایل شهرت آن برگزاری مسابقات “جنگ گاوها” است. که در فصول خنک سال در این شهر و روستاهای مجاور انجام می شود. به سمت مسقط که ادامه دهیم به شهر بزرگ السیب (Seeb) میرسیم. سیب جاده ساحلی زیبایی دارد. گفته می شود خیاطان ماهری در این شهر وجود دارد. فرودگاه بین المللی سلطان قابوس در حدفاصل سیب و مسقط قرار دارد.

مسقط:

درباره مسقط همین را بگویم که شهر عجیبی است!، از هر جا که به آن وارد می شوی دوباره به جای اول باز می گردی! دلیل این موضوع هم این است که مسقط در منطقه ای کوهستانی که شامل کوههای کم ارتفاع و سنگی است قرار گرفته است. این کوهها تا دریا ادامه دارند و خلیج های کوچکی را تشکیل داده اند بر روی تعدادی از کوهها که به دریا مشرف است قلعه و استحکامات نظامی ساخته شده است که متاسفانه ورود به این قلعه ها درحال حاضر ممنوع است. به هر حال اتوبانها و خیابانهای داخلی شهر در لابه لای این کوهها قرار دارند و چون هیچ تونلی هم حفر نشده لذا در بسیاری از مواقع پس از کمی رانندگی در این خیابانها مجددا به محل اول باز خواهید گشت. این موضوع ادامه دارد تا تصوری ذهنی و هوایی از شهر در ذهن جای گیرد.

مسقط بیش از یک میلیون نفر جمعیت دارد و به نظر می رسد که راه ترقی را به سرعت می پیماید. طرحها و ساخت و سازهای زیاد در سطح شهر نوید شهری آباد و زیبا را در آینده ای نه چندان طولانی می دهد. گستردگی شهر بیشتر درکناره دریا بوده به طوری که فاصله فرودگاه در منتهی الیه غربی تا البستان در شرق بیش از 50 کیلومتر است.

غذا در عمان قیمت مناسبی دارد ولی برای اقامت باید پول زیادی در مسقط پرداخت. ما پس از بازدید از چند هتل، بالاخره “هتل نسیم” که درست در مرکز مطرح و در روبروی اسکله قرار دارد را انتخاب کردیم. قیمت اتاق دوتخته در این موقع از سال( مردادماه) که فصل کم توریست در عمان است با کمی چانه زدن 20 ریال عمانی بدون صبحانه بود. که برای هر نفر هم 2/1 ریال بابت صبحانه پرداختیم. اتاق ما چشم انداز زیبایی به بندر و شهر داشت و بسیار تمیز با سرویس مرتب  و Air Condition مناسب بود. فاصله هتل تا بازار کمتر از پنج دقیقه است و محل مناسبی هم برای پارک خودرو وجود دارد.

مسقط چند محله معروف دارد از قبیل: مطرح (Mutrah)، قورم (Qurm) ، البستان (Al-Bustan) ، رووی (Ruwi) و مسقط قدیم.

مطرح: از محله های قدیمی مسقط است که در کنار دریا واقع است. اسکله و بارانداز معروف  سلطان قابوس نیز در این منطقه واقع است. جاده ساحلی بسیار زیبایی که با فضای سبز و پیاده روهای عریض  ساخته شده، میزبان افرادی است که قبل از غروب آفتاب تا پاسی از شب آنجا را برای پیاده روی انتخاب می کنند. بازار قدیمی و سنتی مطرح  درست در سمت دیگر خیابان ساحلی قرار دارد در این بازار که به سبک قدیمی مسقف شده است انواع و اقسام پوشاک عربی و هندی و همچنین طلاجات و نقره به فروش می رسد. در ورودیه اکثر مغازه ها ظروف مخصوص سوزاندن کندور قرار داده شده و بوی مخصوص و به یاد ماندنی کندور فضای داخل مغازه ها و بازار را پر کرده است. به فراوانی می توان مغازه هایی که ادویه جات مختلف را می فروشند مشاهده کرد.

 پوشش مردان عمانی پوشش خاصی است که از یک ردای بلند سفید رنگ که به آن دشداشه می گویند و کلاه خاصی که  کومه  نامیده می شود تشکیل شده است. چند روزی که در عمان بودم هیچ دشداشه ای که چروک شده  یا کثیف باشد ندیدم و تصور می کنم که این رفتار ریشه در اعتقادات این قوم دارد. جنس و دوخت کلاه هم بسیار با اهمیت است و بیشتر بیانگر سطح فرهنگی و همینطور اقتصادی فرد دارد. کلاههایی از 3 ریال تا بیش از 150 ریال در بازار یافت می شود. پوشش زنان عمانی نیز پوششی کامل و شبیه به زنان عرب است. در مراسم رسمی وخاص، مردان علاوه بر پوشیدن دشداشه سفید، شال و خنجر به کمر می بندند و به جای کلاه از عمامه ای خاص استفاده می کنند. خنجر عمانی که به نماد کشور عمان نیز شهرت یافته است، شکل خاصی دارد و عمدتا با غلاف آن به فروش می رسد.

موزه “بیت البرنده” درست در پشت هتل نسیم واقع شده و موضوع آن درباره تاریخ و رابطه تنگاتنگ مردم با دریا است. متاسفانه این موزه جمعه ها تعطیل است.  وقتی مسیر جاده کناره را به سمت شرق می پیماییم به پارکی می رسیم که به آن ” پارک الریام” می گویند و وسایل بازی بچه ها در آن وجود دارد. بر روی تپه ای سنگی که در مجاورت پارک قرار دارد بنایی ساخته شده که شبیه ظروف مخصوص سوزاندن کندور و سایر مواد معطر است و بیشتر جنبه نمادین دارد. ارتفاع تپه حدود 40 متر و ارتفاع بنا نیز حدود 30 متر است. برای رسیدن به طبقه فوقانی باید از آسانسور یا پله های بسیار باریک و مارپیچی که یادآور پله های برجهای و میل های دیدبانی است، استفاده کرد. این بنا هنوز کامل نشده و کارگران مشغول انجام مراحل پایانی هستند. ورودی این بنا در کنار پارک قرار دارد و فعلا بسته است. خوشبختانه در زمانی که ما آنجا بودیم، گروهی فیلمبردار ژاپنی که مشغول تهیه مستندی درباره عمان بودند، برای فیلمبرداری به همراه راهنمای عمانی به آنجا مراجعه کردند. از آنجا که شماره ماشین ما هم عمانی نبود و سر و وضع ما هم به عمانی ها نمی خورد. راهنمای عمانی با ما سلام واحوالپرسی کرد و پرسید که کجایی هستیم. بعد از گروه ژاپنی خواست که از کنار در ورودی وارد محوطه شوند و به بالای تپه بروند. ما هم از فرصت استفاده کردیم و اجازه گرفتیم که ما هم همراهشان شویم. از بالای این برج به راحتی می شود مطرح و مسقط قدیم را دید و منظره بسیار جالبی نیز به بندر و دریا دارد. راهنمای عمانی به ما توضیح داد که این یادمان در آینده فقط به روی مقامات باز خواهد شد و ما افراد خوش شانسی بوده ایم که موفق به این بازدید شده ایم. او گفت حتی خودش هم که کارمند اداره اطلاعات عمان است تاکنون به این مکان نیامده است. پس از اینکه مراحل فیلمبرداری ژاپنی ها تمام شد و ما هم حسابی اطراف را نگاه کردیم، آماده رفتن شدیم. از راهنما سوالی درباره غار حوتا پرسیدم که گفت شماره تلفن آنجا را دارد و به من خواهد داد. ما آهسته تر از تپه پایین رفتیم و دیدیم که راهنما و گروه ژاپنی علی رغم هوای بسیار گرم و شرجی منتظر ما هستند. سپس راهنما که اسمش سعید بود شماره تلفن اطلاعات غار و همچنین شماره تلفن خودش را به ما داد تا درصورت مواجهه با هرگونه مشکل با او تماس بگیریم. سپس او و همراهانش با خوشرویی از ما خداحافظی کردند و رفتند.

با ادامه کناره ساحلی به دروازه ای می رسیم که به دروازه مسقط مشهور است و در حقیقت اینجا ورودی شهر مسقط قدیم بوده است. موزه دروازه مسقط و بیت الزبید در این مسیر قرار دارند.با ادامه مسیر به دیوار قدیم دور شهر مسقط می رسیم که برای ورود باید از دروازه مطرح یا دروازه الکبیر و یا از دروازه ای که به کاخ سلطان مربوط می شود داخل شد. دور دیوار خندقی وجود دارد که سعی شده این خندق حفظ شود. با اتومبیل می توان از طریق این دروازه ها( بجز دروازه کاخ) وارد محوطه شد. در داخل این محوطه عمدتا ادارات دولتی قرار دارد. ورود اتومبیل از دروازه کاخ امکان پذیر نیست ولی با پای پیاده می توان تا پشت در کاخ رفت. بازدید از کاخ فعلا میسر نمی باشد. دو قلعه بزرگ جلالی و میرانی که ساخته شده توسط پرتغالی ها هستند،  در این محدوده و مشرف به دریا قرار دارند که بازدید از این دو قلعه نیز ممکن نیست. برای رسیدن به کنار آب باید از تونلی عبور کرد که به نام دروازه شهر قدیم مشهور است. بندر مسقط در این منطقه قرار گرفته است. در داخل شهر قدیمی موزه ای به نام موزه عمانی-فرانسوی قرار دارد.

جاده ساحلی به  سمت جنوب شرقی ادامه می یابد تا به منطقه البستان می رسد. از این منطقه اتوبان مسقط به سمت صحار آغاز می شود. مشهورترین هتل عمان و یکی از بهترین هتل های مدیترانه که بارها به همین دلیل جوایزی نیز دریافت کرده است،در این منطقه قرار دارد. دو سوی جاده منتهی به هتل با درختان بلند، زیبا سازی شده است. فضای سبز باطراوتی هتل را احاطه کرده، لابی هتل دارای سقف بسیار بلند و تزئینات زیبایی است. قیمت اتاقها و سوئیتهای این هتل حداقل 300 و حداکثر 2500 دلار است.

رووی (Ruwi) :

منطقه ای از شهر است که در آنجا می توان اجناس و خوراکی ارزان قیمت تهیه کرد. موزه ملی، مسجد سلطان قابوس و موزه نظامی در این محل قرار دارد.

القرم (Qurm) :

القرم، منطقه ثروتمند نشین است. ساحل القرم منطقه ای زیباست که دارای جاده ای ساحلی است. تعداد زیادی رستوران و کافی شاپ در این محدوده وجود دارد.

بندر الجصه (Bandar Jissah) و یتی (Yitti) :  این دو منطقه از سواحل شرقی مجاور مسقط است. ابتدا به سمت البستان حرکت می کنیم و کمی پس از ورود به جاده وادی الکبیر و کمربندی رووی جاده ای به سمت شمال وجود دارد که به سمت قنتب (Qantab) می رود. با استفاده از تابلوهای راهنما می توان به سمت بندر الجصه رفت. هتل بسیار مجللی به نام هتل الحسن (al- Husn) وجود دارد که ساحل آنجا فقط مخصوص مهمانهای هتل است. با فاصله چند کیلومتر دو ساحل دیگر هم وجود دارد. یکی از سواحل که به نظر تمیزتر می آید ورودیه 5 ریالی دارد و ساحل دیگر برای عموم آزاد است. قایقران ها به سرعت پیشنهاد های متنوعی درباره گشت دریایی به مسافران می کنند. این سواحل که در میان خلیج های سنگی قرار دارند. بسیار دیدنی هستند.

در فاصله کمی دورتر پس از عبور از میان کوههای سنگی سیاه رنگ که در بعضی از جاها رگه های بزرگی از سنگهای آهکی زرد رنگ را در خود جای داده اند به ساحل سنگی یتی می رسیم. فاصله این روستا تا مسقط 25 کیلومتر است.

ما یک و نیم روز را در مسقط و اطراف آن سپری کردیم، تقریبا بجز موزه ها که همگی در این زمان بسته بودند، تمامی مکانها و محله های مسقط را دیدیم و تصمیم گرفتیم به سمت شهر نزوا حرکت کنیم. نزوا در 174 کیلومتری مسقط قرار گرفته و دومین شهر توریستی عمان است. پس از طی 111 کیلومتر در اتوبان مسقط به نزوا ، از اتوبان خارج شده به سمت “برکه الموز” حرکت می کنیم. این روستای کوچک در دامنه کوههای جبل اخضر قرار دارد، روستای سرسبز با نخلستانها و مزارع موز است. در میان مزارع می توان نهرهای باریکی را که به نام افلاج در عمان مشهورند را مشاهده کرد. آب این نهرها توسط چاه تامین می شود و اصولا از حیواناتی مثل گاو و الاغ برای خروج دلوهای پر از آب و ریختن آنها به داخل این شبکه آبیاری که ممکن است کیلومترها طول داشته باشد استفاده می شود. این سیستم آبیاری که قدمتی طولانی دارد به عنوان میراث جهانی در سازمان یونسکو ، ثبت جهانی شده است.

 پس از برکه الموز و قبل از رسیدن به نزوا، هتل گولدن تولیپ قرار دارد. از کنار هتل جاده ای به سمت کوه کشیده شده که به ارتفاعات جبل اخضر می رسد. جبل اخضر منطقه ای کوهستانی با آب و هوای خنک و با بیش از 2000 متر ارتفاع است که مناظر بدیعی را می توان، خصوصا در طلوع و غروب آفتاب، در آنجا مشاهده کرد.

نزوا (Nizwa) : هوا تاریک شده بود که به شهر نزوا رسیدیم. ابتدا به دنبال محلی برای اقامت شبانه گشتیم. نهایتا هتل مجان(Majan) را انتخاب کردیم که هم قیمت مناسبی داشت و هم تمیز و مرتب بود. برای یک شب اقامت در این هتل 24 ریال عمانی با احتساب صبحانه پرداختیم. هر اتاق در این هتل دارای safe Box  و Air Condition  است.

شهر نزوا شهر سرسبز با نخلستانهای فراوان است. اما آنچه بیش از هر چیز این شهر را جالب کرده،  وجود قلعه ای بزرگ است. از دروازه های قلعه با اتومبیل می توان وارد قلعه شد. دیوارها و دروازه ها مرمت شده اند. برج و باروی قلعه هم به نظر بسیار سالم می رسد. منظره شبانه این قلعه که نورپردازی جالبی نیز دارد بسیار زیباست. صبح روز بعد برای بازدید قلعه از یکی از دروازه های قلعه که به دروازه بازار ماهی فروشها مشهور است وارد شدیم..

همانطور که از اسمش پیداست بساط ماهی فروشها پهن بود سپس به بازار میوه و تره بار و بعد به مغازه های لباس و پوشاک و آنگاه به طلافروشی، نقره جات و اجناس عتیقه و زینتی رسیدیم. سوغاتی های خوبی می توان از این بازار تهیه کرد که البته کمی هم چاشنی چانه زنی قیمتها را کاهش می دهد.

 بازدید از قلعه بزرگ نزوا که سمبلی از قلعه های سبک عمانی است حداقل به 45 دقیقه زمان نیاز دارد و هر نفر بابت ورودیه باید نیم ریال بپردازد. این قلعه در قرن 17 میلادی در عرض 12 سال ساخته شد و یک برج 40 متری استوانه ای با قطر حدود 20 متر دارد. دور تا دور برج توپهایی کارگذاشته شده که تسلط کافی به شهر دارند. از سه ردیف پله برای رسیدن به بالای کنگره های برج استفاده شده است. از فراز برج می توان شهر سرسبز نزوا و همچنین محوطه داخلی قلعه که علاوه بر بازار، خانه های مردم نیز در آن قرار دارد، را مشاهده کرد. موزه مردم شناسی نیز در داخل قلعه به همراه سالن نمایش فیلم که فیلمی جهت معرفی نزوا و قلعه آن پخش می شود ایجاد شده است.

 رفت و آمد مردم با لباسهای محلی به داخل بازار و عبور آنها از دروازه های مختلف به طرز عجیبی یادآور داستانهای سفر سندباد است. در جای جای کشور عمان، از وادی های داخل صحرا گرفته تا قلعه های داحل شهرها و بندر مسقط با لنجهای چوبی با جاشویانشان این نظریه را در ذهن من تقویت کرده که سازندگان انیمیشن سندباد قطعا از عمان بازدیدی داشته اند.

42mihiq.jpg

از شهر نزوا به قصد بازدید از غار هوته (Hoota Cave) خارج شدیم. خوشبختانه تابلوهای راهنما کافی در این مسیر وجود دارد و قطعا کسی گم نخواهد شد این غار در کوههای جبل شمس قرار دارد و 20 دقیقه ای می توان به آن رسید. ورودیه غار بسیار شیک و مدرن ساخته شده. پس از تهیه بلیط پنج و نیم ریالی وارد سالن داخلی می شویم که به رستوران و کافی شاپ، فروشگاه سوغاتی و محل انتظار راه دارد. پس از کمی انتظار در سالن، ما را به سمت در خروجی هدایت می کنند در این محل قطار کوچکی وظیفه حمل مسافران را به عهده دارد که به گفته راهنما چند روزی است برای پاره ای از تعمیرات کار نمی کند. با توضیحات راهنما از کنار ریل خط آهن به سمت ورودیه اصلی غار حرکت می کنیم.پس از حدود 300 متر به تونل میرسیم که این تونل دست ساز هم بیش از 100 متر طول دارد. در مدخل غار دوربین های بازدید کنندگان از آنها گرفته می شود و همگی(که حدود 20 نفر هستیم) پشت سر راهنما وارد غار می شویم.

 ابتدا راهنما توضیحاتی درباره چگونگی کشف و وسعت و جنس سنگهای درون غار میدهد. او می گوید که مسیری که اکنون برای بازدید عموم گشایش شده ، حدود 450 متر است که به طور متوسط برای بازدید از آن یکساعت زمان لازم است. از طریق پله های فلزی ،بسیاری از قسمتهای زیبای غار که عمدتا استالاگمیت ها و استالاکتیت ها هستند، امکان بازدید یافته اند. در قسمتی از غار، حوضچه آب قرار دارد که به ظاهر به خارج از غار راه دارد. در این حوضچه ماهی های کوچک به اندازه 3-2 سانتی متر که اغلب شفاف و کور هستند، زندگی می کنند. به نظر من غار هوته غاری شبیه به غار کهک است ولی به خوبی برای بازدید عموم مهیا شده است. البته در این مسیر صدمات غیر قابل جبرانی هم به غار وارد شده است. از راهنما درباره این موضوع سوال کردم و او گفت که ظاهرا پیمان کار اینجا شرکتی هندی بوده است. پس از اینکه از غار خارج شدیم به سمت کوههای جبل شمس حرکت کردیم. در راهنمای سفری که تهیه کرده بودم نوشته شده بود در این مسیر می توان دره های عمیقی شبیه گراند کانیون آمریکا را مشاهده کرد و به طور خاص اسمی از منطقه ای به نام وادی غول (Wadi Ghul) برده شده است. کوهستان جبل شمس مرتفع ترین منطقه عمان است و در لابه لای دره های آن وادی های متعدی وجود دارد که مناطقی خوش آب و هوا هستند. پس از طی حدود 20 کیلومتر به روستای وادی غول رسیدیم در روبروی روستا دره های عمیقی وجود دارد که مناظر جالبی پدید آورده اند. به راه خود به سمت کوه ادامه دادیم شیب جاده به اندازه ای تند می شود که عبور اتومبیل های معمولی به سختی صورت می گیرد پس از حدود 10 کیلومتر بر فراز گردنه قرار می گیریم. دره های عمیق و همچنین هوای خنک از جذابیتهای این منطقه است.

 در مسیر بازگشت وارد شهر بهلا (Bahla) می شویم. شهرت این شهر مدیون قلعه قدیمی آن است که به ثبت یونسکو رسیده است و جزء میراث جهانی است ولی متاسفانه بازدید آن برای عموم فعلا مقدور نیست و تحت مرمت است. بهلا حدود 600 سال قبل توسط دیواری به طول 7 کیلومتر در بر گرفته شده بود. گفته می شود طراح این دیوار زنی از اهالی این شهر بوده است. بقایای این دیوار بزرگ هنوز هم وجود دارد. اکنون بهلا حدود 60 هزار نفر جمعیت دارد و شهر بزرگی به حساب می آید.

وقتی در جاده اصلی بهلا به سمت ابری (Ibri) برانید به خروجی می رسید که با تابلو (Al Ayn) مشخص شده است. به سمت العین حرکت می کنیم پس از عبور از سه راهی که مسیر مستقیم به سمت العین و مسیر غرب به سمت بات (Bat) است کوه بزرگی که خط الراس آن شانه ای شکل است در پیش روی ما قرار می گیرد. این کوه به نام Jebel Misht یا کوه شانه ای معروف است. حدود 5 کیلومتر پس از  سه راهی  به سمت العین و درست بر روی تپه ای در سمت غربی جاده اصلی، تعدادی بنای سنگی مخروطی و کله قندی شکل را می بینیم.

برای رسیدن به این سازه ها راه مشخصی وجود ندارد و بهتر است با کمی پیاده روی به آنجا رسید. حدود 25 بنای سنگی در اینجا وجود دارد  که از روی هم چیده شدن سنگهای لاشه به شکل مخروط کله قندی به ارتفاع 5/2 تا 3 متر ، ساخته شده است و به نظر می رسد که مقبره هایی باستانی باشند. در منابع معتبر نوشته شده است که کاربرد این بنا ها کاملا مشخص نیست. قدمت آنها را  4000 تا 5000 سال تخمین زده اند.

پس از بازدید به سمت سه راهی بازگشته و  این بار مسیر بات را انتخاب می کنیم. پس از رسیدن به شهر بات از اهالی سراغ منطقه باستانی و میراث جهانی را می گیریم. این پرسش بسیار غریب به نظر می رسد. کسی درباره این یادگار جهانی چیزی نمی داند تا بالاخره فردی پیدا می شود و آدرس جایی را در شمال غربی و خارج شهر می دهد. از تابلو راهنما خبری نیست. در جاده خاکی که به آنجا راهنمایی شده ایم چندین کیلومتری می رانیم ولی هنوز تابلو و علامتی وجود ندارد. مسیر را باز می گردیم که ناگاه منطقه ای که با فنس جدا شده است در سمت شمالی جاده به چشم می خورد. کمی که دقت می کنیم چند مقبره مشابه مقبره های العین مشاهده می کنیم. از قسمتی که به نظر می رسد می توان به داخل راه یافت وارد می شویم. چند تکه کاغذ که بر اثر تابش آفتاب،  رنگ و لعابشان پریده شده بر تکه ای مقوا به فنس متصل است. راهنمای عجیبی است ولی اطلاعات مفیدی درباره این میراث جهانی بر روی آن آورده شده است. تعداد این مقبره ها در این منطقه حدود 1500 عدد برآورد شده که بسیاری از آنها تخریب یا از بین رفته است. تعدادی هم کاملا سالم به نظر می رسند. به طور کلی دو نوع مقبره وجود دارد که شکل خارجی هر دو شبیه یکدیگر است و بنایی مخروطی شکل با سوراخ کوچکی جهت ورود به داخل آن است. وقتی که از در ورودی بنا که اکثرا ارتفاع آنها بیش از یک متر نیست وارد می شویم، در بیشتر آنها به فضایی ساده و بسیار کوچک می رسیم که هیچگونه تزئیناتی هم داخل آن وجود ندارد. اما در تعدادی دیگر که شمارشان اندک است فضای داخلی با دیوار سنگی که تا سقف ادامه یافته است به دو قسمت تقسیم شده که دلیل و تفاوت این دو هنوز مشخص نشده است. در کاوشهای به عمل آمده در این منطقه مقداری سفال نیز کشف شده است. مقبره ها اکثرا به شکل اولیه خود حفظ شده اند و تعدادی نیز کاملا مرمت شده اند.

ابری (Ibri) آخرین شهر بزرگی است که بر سر راه ما قرار گرفته است و چون سایر شهرهای عمان دارای قلعه است. ما توقفی در شهر نداشتیم و مستقیما از طریق اتوبان به سمت مرز العین( 140 کیلومتر) حرکت کردیم. برای ورود به کشور امارات از طریق مرز العین باید ابتدا به Buraimi رفت تا مهر خروج زده شود پس از طی حدود 40 کیلومتر به مرز ورودی امارات می رسیم که ابتدا مهر دخول زده می شود و کاغذ کوچکی که مشخصات اتومبیل روی آن آورده شده است به راننده داده می شود. کمی جلوتر پس از چک کردن کارت ماشین، گواهی نامه و پاسپورت، کاغذی صادر می شود که اجازه نامه ورود اتومبیل است. در ایستگاه آخر کاغذ ورودیه و تکه کاغذ کوچک اخذ شده و وارد امارات می شویم. چند کیلومتر جلوتر شهر بزرگ العین قرار دارد که شهری سرسبز با نخلستانهای بسیار بزرگ است.  العین از طریق اتوبان با دوبی حدود 140 کیلومتر فاصله دارد.

دکتر افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

iranpour@kanoonirangardan.ir

نوشته به یاد سندباد : “گزارش سفر به عمان” اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

حرکت: 6 صبح جمعه 14 اسفند 94 از پارک نوشین واقع در فلکه دوم صادقیه ابتدای خیابان محمد علی جناح

بازگشت:9 شب جمعه 14 اسفند 94

وسیله سفر: ماشین شخصی (فاصله تهران تا غار یخ مراد 65 کیلومتر است)

خلاصه سفر: صبح ساعت 6 به سمت چالوس حرکت میکنیم. غار یخ مراد در حوالی روستای آزادبر و روستای کهنه ده در منطقه گچسر و جاده چالوس قرار دارد. در مسیر صبحانه رو صرف کرده و بعد از بازدید از غار و صرف ناهار به تهران برمیگردیم.

وعده های غذایی: صبحانه و ناهار را گروهی صرف میکنیم و نیازی به غذای شخصی نیست.

هدف از سفر : دیدن جاذبه طبیعی زمستانی غار یخ مراد

 هزینه سفر: حدود 30 تا 35 هزار تومان

وسایل لازم: لباس گرم، کفش مناسب پیاده روی دربرف و یخ، بادگیر، دستکش و کلاه پشمی، چراغ قوه یا هدلایت(واجب و ضروری)،عینک آفتابی،گتر،باتوم،بشقاب،لیوان(استفاده از ظروف یکبار مصرف مجاز نمیباشد) کارت شناسایی، پول نقد (برای دنگ آخر سفر) و اگه کلاه ایمنی دارید بیارید

مهلت ثبت نام: حداکثر تا پایان روز چهارشنبه  12 اسفند 94

واریز پول: مبلغ 30 هزار تومان به شماره کارت ۵۰۲۲۲۹۱۰۲۴۳۱۲۷۳۶ به نام سید محمد رضا آیت الله زاده

نوشته برنامه 9412: غار یخ مراد اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

نوشته آخرین اخبار گردشگری در سایت کانون گردشگران جوان ایران اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.