حرکت: شنبه ۵ فروردین ، شب  از ترمینال جنوب

بازگشت: جمعه 11 فروردین

وسیله سفر: اتوبوس عمومی و مینی بوس

هدف سفر : بازدید از دیدنی های شمال خوزستان (شوش، شوشتر، دزفول و ایذه)

اقامت : خانه محلی و یک یا دو شب کمپینگ در چادر.

لوازم مورد نیاز: -کفش مناسب پیاده روی ،کیسه خواب ، زیرانداز،لباس گرم ، بادگیر ،عینک آفتابی، کلاه ، لوازم بهداشت شخصی، چراغ، پیشانی. چادر، وسایل آشپزی گروهی

برآورد هزینه سفر: حدود 350 تا 400 هزار تومان

مهلت ثبت نام: 20 اسفند 95

واریز پول: مبلغ 150 هزار تومان به شماره کارت 5054161001738321  به نام سید محمد رضا آیت الله زاده

ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول به آقای آیت الله زاده خبر بدهید( شماره تماس: ۰۹۱۲۲۹۵۵۱۸۷)

لطفا قوانین گروه رو مطالعه نمایید

نوشته برنامه 9601: منطقه شمال خوزستان اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

برنامه ریزی برای بازدید از مناطق طبیعی و گردشگری در فصل بهار دشوار است.تمامی ایران در این فصل زیبا و سرسبز است.به نظر می رسد که برنامه های دامنه نوردی در اوایل فصل بهار طرفداران بیشتری نسبت به فتح قلل مرتفع دارد.

یکی از برنامه های جذاب و متنوع در اوایل فصل بهار بازدید از مناطق بختیاری و بازدید از دامنه های زاگرس است.

کارون پر آب ترین و طویل ترین رودخانه داخل ایران است که شاخه های اصلی آن از قبیل خرسان،دوآب و بازفت از کوههای زاگرس بختیاری سرچشمه می گیرد.طول رودخانه کارون حدود 950 کیلومتر و وسعت حوزه آبریز آن 60000 کیلومتر مربع است که بخشی از آن قابل کشتیرانی است.

طبیعت زاگرس با کوهها و صخره های منحصر به فرد و جنگلهای بلوط که در این فصل با کشتزارهای گندم و جو فرش شده است ، بسیار دیدنی است.

سد کارون 3 در 28 کیلومتری شرق شهرستان باستانی ایذه در شمال شرقی استان خوزستان و بر روی رودخانه کارون ساخته شده است.این سد بلندترین سد کشور است ( 205 متر از پی) آبگیری این سد از سال 1383 شروع شد.برخی از آثار تاریخی و باستانی که در حوزه دریاچه پشت سد قرار داشتند، قبل از آبگیری شناسایی و مستند سازی شدند و اکنون نیز بیش از 150 متر در زیر آب قرار دارند.

دریاچه کارون 3 حدود 60 کیلومتر درازا دارد و دو پل قوسی بسیار زیبا که در محور ایذه به دهدز بر روی دریاچه نصب شده است ، نمای زیبایی به این جاده داده است.

روستای شیوند یکی از 30 روستایی است که پس از آبگیری سد راه ارتباطی زمینی آن قطع شده است و تنها با استفاده از قایق می توان به آن دسترسی داشت.

5 کیلومتر بعد از سد کارون و پس از عبور از روی پلهای قوسی به سمت دهدزبه روستای رکعت در کنار جاده می رسیم. جاده فرعی کوچکی ما را تا نزدیک دریاچه هدایت می کند. همه روزه قایق هایی برای رفت و آمد اهالی روستاهای اطراف دریاچه در اینجا وجود دارد.

بارج(کشتی کوچکی که برای حمل و نقل اتومبیل و وسایل سنگین موتوری استفاده می شود)که متعلق به شرکت آب نیرواست و وظیفه حمل و نقل مسافرین و بارهای ساکنین را به عهده دارد حدود ساعت 8 صبح به سمت روستای شیوند حرکت می کند. حدود 13 کیلومتر قایق سواری بر روی دریاچه ، تجربه ای لذت بخش است، مناظر اطراف بسیار دیدنی است خصوصا اینکه هنوز در بسیاری از مناطق درختانی که تا نیمه در آب هستند را می توان مشاهده کرد. با قایق موتوری حدودا 35 دقیقه وبا بارج این مسافت 1/5 ساعته طی می شود.

روستای شیوند در کرانه غربی دریاچه قرار دارد و روستای بزرگی است که علی رغم قطع ارتباطات زمینی هنوز بسیار شاداب به نظر می رسد و زندگی در آن به زیبایی جریان دارد.

برای رسیدن به آبشار شیوند پس از عبور از روستا وارد دره ای می شویم که رود پر آبی در آن جریان دارد. بعد از حدود 2 ساعت پیاده روی و طی 5 کیلومتر در میان این دره به آبشار بلند و پر آب شیوند می رسیم که حدود 90 متر ارتفاع دارد. با کمی حوصله و حدود نیم ساعت پیاده روی می توان به بالای آبشار رسید.آبشار شیوند درست در دامنه های شرقی کوه منگشت قرار دارد.در ارتفاعات بالاتر نیز چندین آبشار به چشم می خورد که بازدید از آنها زمان بیشتری لازم دارد.

در روستای شیوند کاروانسرای قدیمی وجود دارد که در آن چاهی عجیب به عمق حدود 20 متر و قطری برابر 60متر وجود دارد که دارای 3 غار است . در محوطه وسط آن سنگچینهایی به شکل نیمدایره و تودر تو دیده می شود. چاه دیگری در نزدیکی کاروانسرا است که گفته می شود عمق آن 60 متر و قطرش 20متر است و در این روستا به زندان شهرت دارد.

روستائیان شیوند مردمانی مهربان و مهمان نواز هستند. این افراد عمدتا کشاورز هستند و درباغهای فراوان گردو ، انجیر و انار و مزارع گندم و جو مشغول کار هستند. می توانید به راحتی در اطراف روستا چادر بزنید و از محصولات ویژه که عمدتا عسل، انجیر خشک و بند شده و رب انار است به عنوان نمونه ای از سوغاتی های این روستا به منزل ببرید.

 افشین ایران پور

 “کانون گردشگران جوان ایران”

                      Iranpour@kanoonirangardan.ir               

نوشته آبشار شیوند و دریاچه سد کارون 3 اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

گزارش پیاده روی در منطقه شیمبار

 پیاده روی در منطقه بختیاری و در کوه ها و دره های زاگرس خصوصا در فصل بهار بسیار خاطره انگیز و لذت بخش است.این بار منطقه شیمبار و دریاچه سد شهید عباسپور را برای این منظور انتخاب کردیم.

عصر 28 فروردین 1386 با قطار تهران-اندیمشک عازم اندیمشک شدیم و صبح روز 29 فروردین بعد از خوردن صبحانه ای نه چندان دلچسب در یکی از معدود مسافرخانه های شهر،از ترمینال سواری ها ،سراغ سرویسهای مسجد سلیمان را گرفتیم که گفته شد ابتدا باید به دزفول برویم و از آنجا عازم مسجدسلیمان شویم.ما هم چنین کردیم.فاصله دزفول تا مسجدسلیمان حدود 100 کیلومتر است که سواری ها به طور متوسط 70-75 دقیقه ای این مسافت را طی می کنند. مسجدسلیمان از لحاظ اقلیمی دارای آب و هوای نیمه صحرائی است . نواحی شمالی آن به دلیل واقع شدن در حاشیه سلسله جبال زاگرس دارای زمستان های سرد همراه با برف و تابستان های معتدل بوده امّا نواحی جنوبی دارای بهاری دل انگیز ، تابستانی گرم و خشک ، پائیزی مطبوع و زمستانی معتدل است .گاهی درجه حرارت در تابستان به حداکثر 54 درجه می رسد. مهمترین کوه های مسجد سلیمان عبارتند از : آسماری ، دِلاْ ، تاراز ، مُنار ، کِیِ نُو ،  اُدِیْو ، لَندروستْروُن . رودهای کارون ، تمبی و شور درآن جریان دارند. این شهرستان دارای 3 بخش (مرکزی ، لالی ، اندیکا) و 13 دهستان بوده و محصولات عمده کشاورزی آن گندم ، جو ، صیفی جات و نباتات علوفه ای است.

در کاوش های باستان شناسی ، آثاری کهن مربوط به زندگی غارنشینی و دوران ما قبل تاریخ در این سرزمین کشف شده است . در اواسط سده ی نهم تا اوایل سده هفتم قبل از میلاد یک قوم آریایی به نام پارس از دامنه های شمال غربی زاگرس و کوه های بختیاری به جلگه خوزستان مهاجرت نمودند عده ای در منطقه مسجدسلیمان کنونی سکنی گزیدند . این قوم که متکی بر معیشت شبانی و به ویژه تربیت اسب بودند ؛ بعد از آشنایی با کشاورزی و ترک کوچ نشینی ، در نواحی کوهپایه ای این جلگه حاصلخیز، شهر تازه ای ساختند و آن را به یاد سرزمین گذشته خود که پارسوا (در نزدیکی دریاچه ارومیه) نامیده می شد، پارسوماش خواندند . بنابر نشانه های بر جای مانده، این شهر در محل مسجدسلیمان کنونی ساخته شده بود.بنای سرمسجد تپه ای دست ساز است که پشت به کوه داده و بازمانده بنایی بزرگ با دیوارهایی از سنگ سترگ و ایوان های پایدار از آن دوران است.شهر پارسوماش یا مسجدسلیمان کنونی در زمان حیات خود از لحاظ مذهبی ، اهمیّت فراوانی یافته و آتشکده ای نیز در آن ایجاد شد. این خطّه در زمان ایلامی ها ، مادها، پارس ها ، سلوکیان ، اشکانیان و ساسانیان دارای اهمیّت فراوانی بوده و ‌‌آثار بر جای مانده از آن دوران شاهد این مدعاست.این شهر در قرن هشتم قبل از میلاد جزء سرزمین ایلام بوده در دوران پارسها (پارسوماش) نامیده می شد . در قرون وسطی نیز ( تُلْغُر) نامیده می شده سپس به (جهانگیری) و (میدان نفتون) معروف گردید. آمار و ارقام نشان می دهد در اوج فعالیتهای شرکت نفت بین سالهای 1330 تا 1335 خورشیدی جمعیت شهر بالغ بر 77 هزار نفر و شهر از امکانات وسیع برخوردار بوده است ،به طوری که به عروس شهرهای ایران شهرت داشت.اولین خط آهن خاورمیانه ، اولین کارخانه های تقطیر ، اولین کارخانه برق خاورمیانه ، اولین جاده ارتباطی ، اولین خیابانهای آسفالته ، نخستین مسکن مدرن ، نخستین بیمارستان مدرن و مجهز خاورمیانه ، اولین سیستم مخابراتی ، نخستین سیستم لوله کشی آب و گاز خاورمیانه ، اولین باشگاههای خاورمیانه ، اولین فرودگاه ، اولین سیستم روشنائی برق خاورمیانه ، اولین سیستم های بهداشتی خاورمیانه و . . . دراین شهر بوجود آمد . طبق آمار مستند مسجدسلیمان در گذشته از نظر سطح تخصصی و سواد ، بالاتر از سایر نقاط کشور بوده است و از امکانات آموزشی خوبی برخوردار و به استناد همین آمار در سال 1335 در این شهر 9310 نفر مشغول بکار بوده که در همین سال در کل مناطق شهری ایران تنها 9698 نفر شاغل در بخش معدن مشغول به کار بوده اند. یعنی شهر از نظراقتصادی و بهره وری از نیروی انسانی فعال و درصد بسیارکم بیکاری درحد مطلوبی بوده است .در حال حاضر بسیاری از جوانان مسجدسلیمانی به دلیل کمبود کار به شهرهایی چون اهواز،شیراز و تهران مهاجرت کرده اند.

چون هیچ اطلاعاتی درباره منطقه و راههای دسترسی به آن نداشتیم، تصمیم گرفتیم که با پرس و جو اطلاعات مورد نیاز را کسب کنیم.فروشگاه لوازم ورزشی که اطلاعیه برنامه های کوهنوردی را به پشت شیشه فروشگاهش چسبانده بود به نظر گزینه مناسبی برای کسب اطلاعات بیشتر بود. وارد شدیم و از صاحب فروشگاه درباره منطقه اطلاعاتی خواستیم .ایشان ابتدا ما را به چای دعوت کردند و سپس ارتباط تلفنی با مسوول کوهنوردی مسجدسلیمان برقرار کردند که ما توانستیم اطلاعات مفیدی در مورد منطقه کسب کنیم.پس از اطمینان از وجود زمان کافی ،به دیدن اولین چاه نفت حفر شده در ایران رفتیم.این چاه نفت قدیمی در داخل کوچه ای در مرکز شهر قرار دارد و اکنون دور آن را حصاری کشیده اند و به صورت اثری تاریخی از آن مراقبت می شود.از نگهبان خواستیم تا اجازه بازدید را به ما بدهد.حفاری این چاه در سوم بهمن 1286توسط شرکتی انگلیسی(دارسی) آغاز شد و در پنجم خرداد 1287 با فوران نفت از زمین در میان شادی کارکنان پایان یافت و بهره برداری از آن آغاز شد.عمق این چاه 260 متر بوده و حدودا روزانه 26000 لیتر نفت از آن استخراج می شد.این چاه را به نام چاه شماره یک نامگذاری کرده اند و اکنون نیز تمام ابزار و ادوات لازم جهت استخراج نفت در آن زمان ،در مجاورت چاه، جهت بازدید عموم به نمایش درآمده است.چاه شماره یک در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.

بنا به توصیه یکی از اهالی بر آن شدیم تا از پدیده ای نادر یعنی وجود نفت خام در کوچه و خانه ها بازدید کنیم. هنوز در مناطقی از شهر با کندن گودالی نه چندان عمیق ،به جای آب به نفت خام می رسیم.در محله ای در داخل شهر تمامی چاههای آب از نفت پر شده و زندگی را بر مردم مشکل کرده است.اگر از اهالی این شهر نباشید ،شاید بوی نفت خام که همواره در فضا وجود دارد باعث ناراحتی شما شود.

به هر حال پس از گردشی کوتاه  در شهر و گپ دوستانه ای با اهالی ، مسجدسلیمان را به مقصد تونل دلاترک کردیم.اتومبیل ازجاده ای که در مجاورت دانشگاه آزاد قرار داشت، به سمت اندیکا حرکت کرد.پس از 16 کیلومتر به یکی از قدیمی ترین عبادتگاههای باستانی ایران یعنی معبد بردنشانده رسیدیم. بردنشانده به معنی سنگ نشانده یا سنگ برپا شده است. این محوطه باستانی حدود ۷۰۰ متر طول و۲۵۰ متر عرض دارد .این مجموعه گسترده وطویل را هیچ نوع دیواری محصور نمی کرده است این محوطه شامل سه قسمت کاملا متمایز است . کاخ  که محل اقامت رئیس بود، تختگاه مقدس یا نیایشگاه (در شرق کاخ ) ویک قصبه درقسمت شمالی . در پشت این معبد که بنا به گفته هاى «گیرشمن» باستان شناس فرانسوی، زمانى به عنوان قربانگاه استفاده مى شده است، محوطه اى وجود دارد که به نظر مى رسد محلى براى انتظار افراد و رعایا براى ملاقات با پادشاه بوده است. در معمارى این معبد دو سنگ بسیار بزرگ به کار رفته که روى آنها نقوشى حکاکى شده است. یکى از این سنگ ها در زمان اشغال جنوب ایران از سوى قواى انگلیسی، توسط نیروهاى مهاجم انگلیسى به سرقت رفته است. مجسمه هراکلیوس یا هرکول ( خدای قهرمان ) به ارتفاع بیش از دو متر ،در حالی که شیر نئومه را خفه می کند، دراین معبد از خاک بیرون آورده شده است . پروفسور گیرشمن می گوید : نیایشگاه سرمسجد و برد نشانده هیچ شباهتی به معماری ایلامی ، بابلی و آشوری ندارند اما خیلی شبیه ساختمانهای تمدن باستانی اورارتو می باشد . او تپّه های سرمسجد و برد نشانده را اسلاف تخت جمشید می داند. متاسفانه علیرغم چنین اهمیت و جایگاهی بردنشانده از نظر حفاظت فیزیکی در وضعیت نابسامانی قرار داشته و حتی از داشتن یک حصار معمولی نیز محروم است.

سد مسجد سلیمان در 25 کیلومتری شمال شرقی شهرستان مسجد سلیمان و 26 کیلومتری پایین دست سد شهید عباسپور (کارون یک) واقع شده است.  این سد از انواع سدهای جریانی سنگ ریزه‌ای با هسته رسی و ارتفاع آن از پی 177 متر می‌باشد . دارای 4 واحد 250 مگاواتی در فاز اول و 4 واحد 250 مگاواتی در فاز دوم است .مخزن آبگیری این سد 230 میلیون متر مکعب است.

سد شهید عباسپور در فاصله 55 کیلومتری شهرستان مسجدسلیمان بر روی رودخانه کارون احداث شده است. سد شهید عباسپور از نوع بتنی دو قوسی بوده و به منظور تولید انرژی برق‌آبی ، تأمین آب شرب ، صنعت ، کشاورزی و کنترل سیلاب ، طراحی و اجرا گردیده  است . ارتفاع این سد از پی 200 متر و طول تاجش 380 متر است توان تولید برق نیروگاه 2000 مگاوات است

  منطقه شیمبار با مساحت حدود 54000 هکتار در شمال شرقی استان خوزستان و 80 کیلومتری شمال شرق  مسجد سلیمان قرار دارد.اقلیم مناسب، منطقه مناسبی را برای زیستگاه انواع متعددی از جانوران وگیاهان پدید آورده است.به این سبب در سال 1378 این منطقه توسط سازمان محیط زیست به عنوان منطقه حفاظت شده شیمبار معرفی شد.جنگلهای کوهستانی بلوط ، دریاچه عظیم پشت سد شهید عباسپور و تالاب زیبای شیرین بهار(شیمبار) طبیعتی زیبا را آفریده است.تنوع گیاهی و جانوری بسیار متنوعی در این منطقه وجود دارد.گیاهان این منطقه عمدتا:بلوط ایرانی،بنه،زالزالک،گلابی وحشی،بادام کوهی،انجیر وحشی،کیکم،گیاه جاز و نسترن است.از مهمترین جانوران می توان به:روباه معمولی،گراز،خرگوش، گرگ،تشی،سنجاب درختی،گورکن، خرس قهوه‌ای، پلنگ، کفتار، انواع خفاش ،قوچ وحشی، کل و بز،کشیم کوچک، کشیم بزرگ ،حواصیل خاکستری، کبک، تیهو، دارکوب، دم سرخ، توکا، هدهد، کبوتر، قمری، زاغی، جی جاق، کلاغ، غراب و کمرکلی، چرخ ریسک وانواع لاشخورها،بلبل خرما،سنگ چشم ،انواع پرندگان شکاری،گرزمار و مار کوتوله پارسی اشاره کرد.

بعد از صرف نهار در ابتدای تونل دلا و کمی استراحت  به تماشای  مناظر اطراف مشغول شدیم به راحتی می شود دشت زیبا و سرسبز اندیکا،پره زرد و نرگس را دید همچنین در سمت شمال شرقی دریاچه سد شهید عباسپور در بین کوهها قابل رویت است.جاده آسفالته در ابتدای تونل تمام می شود و از این قسمت به بعد مسیر خاکی است. داخل تونل هم خاکی است و در قسمتهایی چاله های بزرگی دارد. تونل حدود 900 متر طول دارد و در هنگام خروج از تونل دریاچه شیمبار(با وسعت 19 هکتار)  در انتهای دره روبرو پدیدار می شود. ماشین های راه سازی مشغول کار هستند و صدای گوش خراششان سکوت طبیعت را بر هم زده،از مسیر جاده راهمان را ادامه میدهیم بعد از یکساعت به کارگاه راهسازی می رسیم. تصمیم میگیریم که چادرهای خود را در محوطه سرسبز و باز روبروی کارگاه برپا کنیم که نم نم باران و وجود ابرهای سیاه تصمیم ما را عوض می کند.از مسوولین راهسازی پرسیدیم که آیا امکانی برای شب مانی ما حتی در حد یک سرپناه که چادرهایمان را در آنجا بزنیم دارند؟که با مهربانی ما را به خوابگاه کارکنان هدایت کردند. باران به حدی تند شده بود که در کمتر از یک دقیقه در روی زمین آب ،جاری شد و ما را که برای انتقال کوله و چادرها از اتاقکها خارج شده بودیم حسابی خیس کرد.

صبح جاده خاکی ناهموار را ادامه دادیم به تدریج که به دریاچه شیمبار نزدیک می شدیم با زیبایی های بیشتری مواجه شدیم.به علت بالا بودن آب دریاچه تعداد زیادی از درختان تا نیمه در آب فرو رفته و درختچه ها با برگهای سبزشان سطح آب را پوشانده اند. .درختان جنگلی که عمدتا بلوط هستند متراکم تر شده اند و سطح زمین از علف های سبز به شکل مخمل سبز درآمده است. تونل دستکن نگین که سرریز آب دریاچه شیمبار را به دره شیمبارمنتقل می کند، تونلی است طولانی که جنبه باستانی دارد و از دیر هنگام جهت انتقال آب به مراتع و زمینهای دره شیمبار حفر شده است. آبهای ورودی به این تونل پس از خروج از تونل به شکل آبشاری عظیم نمود پیدا می کند که به آبشار نگین شهرت دارد.آب این آبشار با توجه به پر آبی و کم آبی آب دریاچه متغیر است و حتی در مواقعی نیز خشک می شود.در بالای تونل نگین روستای نگین قرار دارد. ساکنین اندک این روستا کوچ نشین هستند.خانه ها از سنگ و چوب ساخته شده اند و ستونهای اصلی خانه از سنگهای بزرگ تشکیل شده است.سقف و دیوارها سنگی و چوبی است که با کاه گل پوشیده شده است.آشپزخانه در جوار اتاقها قرار دارد. زنان روستایی نان را بر روی ساج می پزند.ساج  صفحه ای فلزی است که خمیر را روی آن پهن می کنند و بر روی آتش قرار می دهند.محل نگهداری حیوانات عموما در کنار منزل قرار دارد.

 پس از عبور از روستای نگین به سراشیبی تندی می رسیم که تا کف دره ادامه دارد و به پایین دست آبشار می رسد.از اینجا آبشار بسیار زیبا و پرابهت نگین(در این فصل سال)را میتوان دید و در رودخانه ای که ایجاد کرده دست و صورتی شست.

از این پس مسیر در کنار رودخانه ادامه می یابد پس از حدود 3 کیلومتر در سمت مقابل رودخانه روستای کوچک بردگبر قرار دارد و کمی بعد ازآن چشمه پر آب و بزرگی از زیر سنگها نمایان می شود که به رودخانه می پیوندد.گفته می شود در فصول گرم که آبشار خشک می شود تنها این چشمه است که آب رودخانه را تامین می کند.به فاصله کمی از مظهر چشمه به باغ مصفایی با چند خانه می رسیم که با خوشرویی صاحب خانه مواجه شده ،با چای پذیرایی می شویم.اسم این محل دره انار است.در باغ هم درختان انار،گردو و انجیر به چشم می خورد.کم کم گرمای هوا سبب می شود که تنی به آب بزنیم و خستگی را از تن به در کنیم.جریان آب بسیار تند است و در صورت غفلت آب به راحتی ما را خواهد برد.

کم کم به کشتزارهای گندم می رسیم و کشاورزانی را می بینیم که در این کشتزارها مشغول درو گندم هستند. به این محل سوره گفته می شود.پس از پیوستن رودی دیگر، رودخانه پر آب تر شده و اکنون در دشتی جریان می یابد که به آن شلا می گویند.بالاخره به محل ورود رودخانه به دریاچه سد شهید عباسپور می رسیم تعدادی از روستائیان روستای شلا مشغول آب تنی هستند.روستا در سمت مقابل رود قرار دارد از ایشان راه ورود به روستا را می پرسیم که میگویند تنها راه ارتباطی قایق است.جالب اینجاست که گورستان روستا در اینسوی رود قرار دارد و چون بسیاری از گورستانهای  منطقه بختیاری بر روی بعضی از قبرها شیر سنگی قرار داده شده که نشان از دلاوری  متوفی دارد.

برای رفتن به امامزاده سلطان ابراهیم هم باید از قایق استفاده کرد. ایستگاه سوار شدن قایق در روستای کوچک دیگری به نام “بهرام آباد شلا” در ساحل شمالی است.قایقران 14000 تومان از ما میگیرد تا ما را به سلطان ابراهیم برساند.

حدود 13 کیلومتر قایق سواری بر روی دریاچه ای که در لابلای کوهها وصخره ها قرار دارد خالی از لطف نیست خصوصا که نم نم باران در روزی گرم ،صفای خاصی به آن می بخشد.حدود 15 دقیقه بعد ما به ایستگاه امامزاده سلطان ابراهیم میرسیم.جمعیت نسبتا زیادی که در ایستگاه ایستاده اند و همچنین قایقهای زیادی که در تردد هستند گواه بر اهمیت این مکان دارد.بسیاری برای زیارت امامزاده از جاهای دور و نزدیک از مسیر ایذه به اینجا می آیند و سوار قایق شده عرض دریاچه را طی کرده به زیارت امامزاده در روستای کارتا  مشرف می شوند. سلطان ابراهیم مرتضی بن عبدالله بن حمزه بن موسی بن جعفر(ع) از اولاد امام موسی بن جعفر (ع) امام هفتم شیعیان است. زیارت ایشان در میان اهالی محلی و همچنین بختیاری ها، اهمیت خاصی دارد بطوری که در مناسبتهای مختلف نذورات متعددی برای آن صورت می گیرد.

 از کنار ساحل تا بقعه امامزاده 700 متر فاصله وجود دارد.روستا کارتا بیشتر در اطراف امامزاده متمرکز شده و بیشتر اهالی کارهای خدماتی از قبیل اجاره منزل، مغازه های فروش سوغاتی های مذهبی ،بقالی و قهوه خانه دارند .امامزاده از دو اتاق تو در تو و اتاقی که ضریح در آن قرار دارد، تشکیل شده است.برای شب مانی ازخانه یکی از روستائیان استفاده کردیم .خانه شامل یک اتاق سرتاسری بزرگ پانزده  در سه متر بود و اهالی خانه که 8 نفر بودند با هم در آنجا زندگی می کردند.بابت یک شب ما 10000 تومان به این خانواده پرداختیم(برای 5 نفر)

   صبح هنگام  سوار بر قایق، مسیر ده شیخ را پیش گرفتیم و در جهت خلاف جریان آب وارد رودخانه کارون شدیم.مناظر بسیار زیبایی در دوسوی رود وجود دارد.پس از 45 دقیقه و طی 29 کیلومتر قایق سواری لذت بخش، به ایستگاه قایق ها در منطقه ای به نام گل برد ثریا رسیدیم.گل برد در نزدیکی ده شیخقرار دارد.از ده شیخ که از روستاهای دهستان سوسن است با سواری در عرض 45 دقیقه، مسیری حدودا 65 کیلومتری را تا ایذه طی کردیم.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

iranpour@kanoonirangardan.ir

نوشته گزارش پیاده روی در منطقه شیمبار اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

27 دی ماه 1386 با قطار ساعت 16:40 به سمت اهواز حرکت کردیم.به علت شرایط بد آب و هوایی و یخ زدگی ریلها قطار با تاخیر به راه افتاد.از قرار معلوم قطاری که قبل از ما  در مسیر اهواز در حرکت بود دچار سانحه شده ، لکوموتیوش آتش گرفته بود که این موضوع نیز مشکلی بر مشکلات قبلی افزوده بود به نحوی که قطار با 6 ساعت تاخیر به اهواز رسید.در اهواز طبق هماهنگی قبلی که توسط آقای فخاری نیا انجام شده بود با مینی بوس به طرف تالاب شادگان حرکت کردیم. برای رسیدن به تالاب شادگان ابتدا باید از اهواز به سمت آبادان حرکت کرد بعد از حدود 50 کیلومتر به روستای دارخوین می رسیم.از دارخوین به سمت شرق ادامه مسیر می دهیم این راه بعد از 25 کیلومتر به شادگان می رسد. پس از 10 کیلومتر تالاب شروع می شود و تا شادگان ادامه دارد.در مسیر از روستای صراخیه و رُگبه گذر می کنیم.شادگان شهری است که جمعیت اصلی آن را عشایر عرب زبان تشکیل می دهند و در بیشتر تابلو های راهنمای شهری هم به دو زبان عربی و فارسی اطلاع رسانی شده است. از شهر شادگان و از میان جاده ای باریک که از میان نخل ها عبور می کرد به روستای عبودی رسیدیم.تصور می کردیم که از این قسمت تالاب بتوانیم وارد تالاب شویم ولی قایق مناسب پیدا نکردیم و به ناچار به روستای کوچک صراخیه برگشتیم.اهالی روستا برای قایق های خود اسکله کوچکی در کنار جاده برپا کرده اند.بیشتر قایق های این منطقه شکل جالبی دارد.

این قایق ها کشیده و دراز و با عرض کم هستند و چون عمق تالاب کم است برای حرکت بجای پارو از چوب های بلندی استفاده می کنند بدین ترتیب که چوب را به کف تالاب فشار می دهند و در جهت مناسب حرکت می کنند.از این قایق ها جهت تردد در تالاب، حمل احشام،حمل علوفه و ماهیگیری استفاده می شود. اهالی تالاب شادگان از کودکی قایق رانی را می آموزند و در تالاب کودکان و زنان را می توان دید که مشغول قایقرانی هستند.

 ما با توجه به فرصت اندکی که داشتیم به سختی توانستیم دو قایق که به موتور مجهز بودند را پیدا کنیم.

تالاب شادگان بزرگترین تالاب ایران است  و از شادگان تا آبادان ادامه دارد.پوشش گیاهی عمدتا نی است.در میان تالاب جزیره های کوچکی نیز وجود دارد،بعضی که نزدیک روستا یا جاده قرار دارند مسکونی هستند در بعضی دیگر تعدادی گاومیش دیدیم که مشغول چرا بودند علی رغم اینکه ما در نزدیکی غروب آفتاب در تالاب مشغول گشت زنی بودیم ولی توانستیم تعدادی اگرت کوچک و بزرگ،مرغابی،حواصیل خاکستری و آبچلیک را ببینیم.

شغل اصلی اهالی ماهیگیری و همچنین پرورش گاومیش است.ما حدود یک و نیم ساعت در میان آبراهه های داخل تالاب گشتیم.یکی از این آبراهه ها از میان روستا عبور می کند هر خانه روستایی برای خود ساحلی کوچک و اختصاصی دارد و از آن برای تردد آبی قایق های خود استفاده می کند. این محل عمدتا به حیاط خانه راه دارد و درب دیگر خانه به کوچه باز می شود.

 این ویژگی خاص زندگی سبب شد تا برای آشنایی بیشتر با این افراد به میان آنها برویم. این مردم عرب زبان بودند و مثل سایر روستائیان کشورمان ،مهمان نواز.ورود جمع ما به این روستا به سرعت با عکس العمل جالبی همراه بود.مردان جوان روستا به ما نزدیک شدند و کنجکاوانه به دنبال این بودند که به چه منظور به روستای آنان آمده ایم.زنان روستا از کنار در و پنجره حرکات ما را زیر نظر داشتند و کودکان با سر و صدای زیاد سعی در جلب توجه داشتند.

به دعوت یکی از اهالی به خانه ای وارد شدیم و با نان گرم پذیرایی شدیم.نان را در خانه زنان و دختران می پزند.تنور نانوایی برخلاف تنورهای مناطق سردسیر در روی زمین قرار دارد و نانوا ایستاده نان را به داخل تنور می چسباند.پسر صاحب خانه که عباس کاملی نام داشت به تازگی ازدواج کرده بود و بر خلاف سایر هم عشیره ایهای خود همسر خود را از میان دخترعموهای خود انتخاب نکرده بود.آقای هوشنگ عبدالکریم حمودی مردی حدودا 50 ساله دارای 10 فرزند(7 پسر و 3 دختر )بود و در جزیره ای کوچک در داخل تالاب و به قول خودشان هور در مجاورت جاده زندگی می کرد.در اکثر خانه ها گاومیش نگهداری می شود و از شیر آن محصولات لبنی تهیه می کنند و مقداری از آن را می فروشند.در ایام محرم تمامی شیر گاومیشها نذر می شود.پس از غروب آفتاب علی رغم اصرار آقای حمودی به سمت اهواز حرکت کردیم.

دکترافشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

iranpour@kanoonirangardan.ir

www.kanoonirangardan.ir/

نوشته گزارش برنامه تالاب شادگان اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.