مسوول برنامه : افشین ایرانپور

حرکت: چهارشنبه شب 7 شهریور 97

برگشت : جمعه شب 9 شهریور 97 (نیمه شب)

وسیله نقلیه :اتوبوس

درجه سختی : متوسط

خلاصه برنامه:چهارشنبه شب از پارک نوشین حرکت میکنیم…صبح زود به روستای آرپاچایی خلخال میرسیم  صبحانه رو در کافه محلی یا بین راهی میخوریم..و شروع به حرکت کرده و در مسیر ناهار رو صرف کرده و حدودا در نیمه های راه کمپ میزنیم و بساط شام رو مهیا میکنیم.. جمعه حدودای ظهر به مریان  میرسیم …کل مسیر حدود 20 کیلومتر است …بعد از ظهر از مریان به سمت تهران حرکت میکنیم..و نیمه شب جمعه تهرانیم.

لوازم مورد نیاز: کفش کوه – کوله پشتی – زیرانداز – کیسه خواب – چادر – باتوم ،بادگیر، چراغ پیشانی ،دستمال سر – ظرف آب – گاز سرشعله ظروف غذا ،کارت ملی، پول نقد،کلاه افتابگیر،مایو
غذا : یک وعده صبحانه یک  وعده ناهار و یک وعده شام با خود بیاورید
هزینه سفر :بین 100 تا 150 هزار تومان
مهلت ثبت نام: تا پایان روز یک شنبه   4 شهریور 97

واریز پول: مبلغ 100 هزار تومان به شماره کارت ۵۰۵۴۱۶۱۰۰۱۷۳۸۳۲۱ به نام سید محمد رضا آیت الله زاده
ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول به آقای آیت الله زاده خبر بدهید.
( شماره تماس: ۰۹۱۲۲۹۵۵۱۸۷)

برای کسب اطلاعات بیشتر با حسین یوسفی(09123247302)  تماس بگیرید.

احترام به آداب و رسوم و سنت­های محلی و رعایت پوشش و رفتار متناسب، نشانه پایبندی ما به سفر مسوولانه است.

نوشته برنامه 9705: منطقه تالش پیاده روی از آرپاچای تا مریان اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

مسوول برنامه: افشین ایرانپور

هماهنگ کننده: حسین یوسفی (09123247302)

حرکت: چهارشنبه 28 تیر 96 ساعت 21 از پارک نوشین

برگشت: جمعه 30تیر96 حدود نیمه شب

وسیله نقلیه: اتوبوس

هدف سفر :دیدار از منطقه تالش : ورگه دره و آبشار ویسادار

خلاصه برنامه: چهارشنبه شب از تهران حرکت میکنیم و صبح زود پنج شنبه در مسیر اسالم به خلخال نزدیکیهای خلخال (ورگه دره) راهپیمایی رو شروع میکنیم. شب را در چادر خواهیم بود و جمعه صبح به سمت آبشار ویسادار خواهیم رفت  و حوالی عصر جمعه به پره سر رسیده و به سمت تهران حرکت میکنیم.حدود سی کیلومتر پیاده روی داریم در طول دو روز  همراه با کوله کشی

درجه سختی سفر: جنگل پیمایی سنگین همراه با کوله کشی

وعده های غذایی: یک وعده صبحانه یک وعده شام و دو وعده ناهار رو به صورت شخصی همراه خود بیاورید

اقامت: یک شب کمپینگ در چادر

وسایل لازم:
کفش مناسب کوهنوردی(حتما یه کفش اضافه مناسب پیاده روی همراه داشته باشید)، کوله پشتی مناسب کوهنوردی دوروزه ، باتوم، زیرانداز، هد لامپ، چراغ قوه، کلاه،عینک آفتابی، لباس گرم ،بادگیر،پانچو،سرشعله و کپسول (کسانی که دارند با حسین یوسفی تماس بگیرند چون نمیخوایم اضافه ببریم )،کارت ملی،پول نقد،کیسه خواب، چادر (در صورت عدم دسترسی به چادر لطفا هر چه سریعتر اطلاع دهید)، قابلمه و کتری سفری، قاشق و چنگال و بشقاب، وسایل و خوراکی های شخصی، دارو در حد نیاز شخصی، مایو،فوم برای زیر انداز کیسه خواب ، کلاه گرم و دستکش نخی

برآورد هزینه سفر: حدود 100هزار تومان تا 150 هزار تومان که نود درصد هزینه مربوط به وسیله نقلیه است و مبلغ آن بسته به تعداد شرکت کنندگان تغییر میکند

مهلت ثبت نام: شنبه 24تیر 96

لطفا قبل از ثبت نام با حسین یوسفی(09123247302) تماس بگیرید(به دلیل غیر قابل پیش بینی بودن این سفر شرکت افراد مستلزم تایید کمیته فنی است)

واریز پول: مبلغ 100 هزار تومان به شماره کارت 5022291032584912  به نام مریم گرجستانی

ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول با خانم گرجستانی تماس بگیرید ( شماره تماس: 09127144983)

احترام به آداب و رسوم و سنت­های محلی و رعایت پوشش و رفتار متناسب، نشانه پایبندی ما به سفر مسوولانه است.

نوشته برنامه 9609: منطقه تالش از ورگه دره(دره گرگها) تا آبشار ویسادار پره سر اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

مسوول برنامه: افشین ایرانپور

هماهنگ کننده: حسین یوسفی (09123247302)

حرکت: چهارشنبه 28 تیر 96 ساعت 21 از پارک نوشین

برگشت: جمعه 30تیر96 حدود نیمه شب

وسیله نقلیه: اتوبوس

هدف سفر :دیدار از منطقه تالش : ورگه دره و آبشار ویسادار

خلاصه برنامه: چهارشنبه شب از تهران حرکت میکنیم و صبح زود پنج شنبه در مسیر اسالم به خلخال نزدیکیهای خلخال (ورگه دره) راهپیمایی رو شروع میکنیم. شب را در چادر خواهیم بود و جمعه صبح به سمت آبشار ویسادار خواهیم رفت  و حوالی عصر جمعه به پره سر رسیده و به سمت تهران حرکت میکنیم.حدود سی کیلومتر پیاده روی داریم در طول دو روز  همراه با کوله کشی

درجه سختی سفر: جنگل پیمایی سنگین همراه با کوله کشی

وعده های غذایی: یک وعده صبحانه یک وعده شام و دو وعده ناهار رو به صورت شخصی همراه خود بیاورید

اقامت: یک شب کمپینگ در چادر

وسایل لازم:
کفش مناسب کوهنوردی(حتما یه کفش اضافه مناسب پیاده روی همراه داشته باشید)، کوله پشتی مناسب کوهنوردی دوروزه ، باتوم، زیرانداز، هد لامپ، چراغ قوه، کلاه،عینک آفتابی، لباس گرم ،بادگیر،پانچو،سرشعله و کپسول (کسانی که دارند با حسین یوسفی تماس بگیرند چون نمیخوایم اضافه ببریم )،کارت ملی،پول نقد،کیسه خواب، چادر (در صورت عدم دسترسی به چادر لطفا هر چه سریعتر اطلاع دهید)، قابلمه و کتری سفری، قاشق و چنگال و بشقاب، وسایل و خوراکی های شخصی، دارو در حد نیاز شخصی، مایو،فوم برای زیر انداز کیسه خواب ، کلاه گرم و دستکش نخی

برآورد هزینه سفر: حدود 100هزار تومان تا 150 هزار تومان که نود درصد هزینه مربوط به وسیله نقلیه است و مبلغ آن بسته به تعداد شرکت کنندگان تغییر میکند

مهلت ثبت نام: شنبه 24تیر 96

لطفا قبل از ثبت نام با حسین یوسفی(09123247302) تماس بگیرید(به دلیل غیر قابل پیش بینی بودن این سفر شرکت افراد مستلزم تایید کمیته فنی است)

واریز پول: مبلغ 100 هزار تومان به شماره کارت 5022291032584912  به نام مریم گرجستانی

ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول با خانم گرجستانی تماس بگیرید ( شماره تماس: 09127144983)

احترام به آداب و رسوم و سنت­های محلی و رعایت پوشش و رفتار متناسب، نشانه پایبندی ما به سفر مسوولانه است.

نوشته برنامه 9609: منطقه تالش از ورگه دره(دره گرگها) تا آبشار ویسادار پره سر اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

خلاصه سفر: سه شنبه شب از تهران حرکت میکنیم و صبح به روستای سوها میرسیم. صبح اول وقت پیاده روی را از کنار دریاچه سوها و ارتفاع 1770 متری آغاز می کنیم. مسیر روز اول عمدتاً با کاهش ارتفاع همراه است و تنها در ابتدای مسیر حدود 200 متر کاهش ارتفاع و سپس در حدود 300 متر افزایش ارتفاع خواهیم داشت. در طی مسیر روز اول از کنار قله اسپیناس (بلندترین قله منطقه تالش) نیز عبور خواهیم کرد. تا انتهای روز حدود 15 کیلومتر پیاده روی خواهیم داشت و شب را در ارتفاع حدود 900 متری و قبل از آبشار لاتون کمپ خواهیم کرد.
صبح روز بعد پس از بازدید از آبشار لاتون به مسیر خود به سمت روستای کوته کومه ادامه داده و پس از طی مسافت حدود 12 کیلومتر و حدود 900 متر کاهش ارتفاع، به روستای کوته کومه در انتهای مسیر می رسیم و سوار اتوبوس شده و نیمه شب پنج شنبه به تهران می رسیم.

اقامت: شب خوابی در چادر

وعده های غذایی: دو وعده صبحانه ،دو وعده ناهار و یک وعده شام
هزینه سفر: بین 100 تا 120 هزار تومان ( این مبلغ بستگی به تعداد نفرات شرکت کننده در برنامه دارد)

وسایل لازم: کفش مناسب کوهپیمایی(حتماً در یک برنامه امتحان شده باشد ) ،کوله مناسب ،  زیرانداز ،  چادر ، کیسه خواب لباس گرم ،بادگیر، پانچو، کلاه و عینک آفتابی ، هد لایت، چراغ خوراک پزی، بشقاب، لیوان و قاشق (استفاده از ظروف یکبار مصرف مجاز نمی باشد)،مایو و حوله، ،کارت شناسایی، پول نقد (برای دُنگِ آخر سفر)

مهلت ثبت نام: حداکثر تا آخر وقت یک شنبه 13 تیر ۹۵
واریز پول: مبلغ 100 هزار تومان علی الحساب به شماره کارت ۵۰۲۲۲۹۱۰۲۴۳۱۲۷۳۶ به نام سید محمد رضا آیت الله زاده
ثبت نام منوط به واریز پول است. بعد از واریز پول به آقای آیت الله زاده خبر بدهید( شماره تماس: ۰۹۱۲۲۹۵۵۱۸۷)
* لازم بذکر است سفر محدودیت نفرات دارد  و اولویت ثبت نام با اعضای فعال کانون و اشخاصی است که سریع تر پول را واریز و ثبت نام خود را نهایی نمایند .

رعایت کلیه قوانین کانون گردشگران جوان ایران الزامی است .
برای آشنایی با قوانین اینجا را کلیک کنید .

نوشته برنامه 9507: پیاده روی از سوها به لوندویل (منطقه تالش) اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

برنامه سفر به منطقه تالش همواره برای گروه ما یادآور سفری ماجراجویانه دردل جنگلهای شمال همراه باپیاده روی های طاقت فرسا،باران های ریز و مداوم خیس شدن گلی شدن و از خود بیخود شدن و همراه با طبیعت شدن است. کلمه تالش از تولش(گل خیز) مشتق شده که تول به معنی گل، و ش پسوند مکان است و این کلمه به مرور زمان تبدیل به تالش شده است. آبشارهای تالش بیشتر در میان جنگل های کوهستانی منطقه واقع هستند

 رسم گروه در ده دوازده سال اخیر این بوده که در محدوده تیرماه هر سال یک برنامه پیاده روی چند روزه دردل جنگلهای بی نظیر تالش داشته باشیم.

اینبار اما هدف دیدن طبیعت زمستانی تالش است…جنگلهای سفید پوش از برف و هوای دل انگیز منطقه

آبشار دوقلوی زمرد، تالاب لیسار و قلعه تاریخی صلصال لیسار از اهداف برنامه است.

روز اول پنج شنبه 22 بهمن 94

7 نفر بودیم و به ناچار با دو ماشین شخصی راهی سفر شدیم.ساعت 5 صبح از پارک نوشین راه افتادیم و در شهر منجیل صبحانه رو خوردیم حدود ساعت 12 ظهر به شهر حویق یعنی 55 کیلومتری آستارا رسیدیم.

از انجا در یک جاده خاکی تا فتح الله محله راندیم و ماشین ها را جلوی یکی از خانه های محلی پارک کردیم(البته با هماهنگی صاحبخانه)

و پیاده روی آغاز شد

باید به روستای زمرد میرفتیم…بعد از نیم ساعت پیاده روی در جاده جنگلی و زیبای آنجا به روستای زمرد رسیدیم. با عبور از روستا در مسیر جاده اصلی بعد از حدود 5 دقیقه پیاده روی و پرس و جو از محلیها متوجه شدیم که راه رو اشتباه اومدیم و باید از داخل روستای زمرد به سمت آبشار میرفتیم. باز هم گم شدیم! تازه شانس آوردیم جی پی اس نداشتیم وگرنه بیشتر گم میشدیم!!

راه رو برگشتیم و اینبار از داخل روستای زمرد و با راهنمایی افراد محلی به سمت آبشار سرازیر شدیم.یک راه باریک شیبدار و گل آلود. 7 نفر بودیم و یک پلنگ.نه ببخشید 6 نفر بودیم و دو پلنگ.یکی از پلنگها سگ محلیی بود (نام سگ پلنگ بود) و از اونجایی که پلنگا باحالن ما رو تا یه قسمت از راه همراهی کرد…فکر کنم دید ما داریم گلی میشیم و بعضی جاهها بد جور تو گل گیر میکنیم باهمون نیومد حالا باخودش چی فکر میکرد درباره ما نمیدونم ولی فکر کنم ترسید بهش خوش بگذره و عضو کانون بشه ….

در پایان شیب به یک دوراهی رسیدیم و طبق معمول راه سمت راست رو که اشتباه بود رفتیم.

البته بعد از ده دقیقه دوباره به دوراهی برگشتیم و راه سمت چپ رو و رفتیم که مارو رسوند به بالای آبشار …مناظری زیبا و حیرت انگیز بالای آبشار بچه ها رو به وجد آورده بود…اما وقتی به پایین آبشار رفتیم تازه فهمیدیم زیبایی  یعنی چی.. دو آبشار در کنار هم پر از آب و با زیبایی خیره کننده ای به ما خوش آمد میگفتند… چند دقیقه محو تماشای زیبایی ها بودیم و سپس بساط ناهار رو برقرار کردیم. چه صفایی داشت …

حدود ساعت چهار بعد از ظهر حرکت رو برای برگشت به روستای فتح الله محله آغاز کردیم…در راه برگشت با محلیها گپ میزدیم  و چن تا شماره تلفن ازشون گرفتیم و عکسهای مختلفی از مناظر گرفتیم. دوباره پلنگ به استقبالمون امد … کم کم داشت  تاریک میشد که به روستای فتح الله محله رسیدیم. حالا سر تا پا گلی بودیم و امکان سوار شدن در ماشین رو نداشتیم. همون آقایی که ماشینامون رو جلوی منزلش پارک کرده بودیم لطف کرد و یه خونه بهمون داد تا لباسامون رو توی خونه عوض کنیم. ما هم به رسم قدردانی مبلغ ناچیزی به او دادیم که با کلی خواهش و اصرار از ما و اکراه از او بالاخره این پول رو  پذیرفت.

همه ترگل و ورگل و تر و تمیز نشستیم توی ماشین و به سمت شهر حویق حرکت کردیم…چیزی که در پایان این روز خودنمایی میکرد خونگرمی و مهربانی افراد محلی بود و صفای سفر رو دو چندان کرده بود.

از حویق به سمت لیسار رفتیم و با کمی پرس و جو و دیدن پلاکاردهای کنار خیابون یه خونه پیدا کردیم که اسم صاحب خونه آقای صلاحی بود.مردی بسیار خونگرم و خوش استقبال و مودب …جمله ای که با ورود ما به خونه اش گفت خیلی جالب بود:” از الان به بعد شما هم عضو خانواده ما هستید و روی سر ما جا دارید”

خسته بودیم مخصوصا اصغر و آیت که حدود 500 کیلومتر رانندگی کرده بودند… بعد از خوردن شام  به خواب رفتیم .

روز دوم جمعه 23 بهمن 94

قلعه صلصال پشت همون خونه آقای صلاحی بود. بعد از صرف صبحانه و خداحافظی از آقای صلاحی سوار ماشین ها شدیم و بعد از 5 دقیقه به پای قلعه صلصال رسیدیم. شب رو خوب خوابیده بودیم و همه قبراق و سرحال از تپه کوچک بالا رفتیم و به قلعه تاریخی صلصال رسیدیم.

قلعه صلصال مربوط به دوره سلجوقیان است. قلعه صلصال (سلسال) در ارتفاع ۸۰ متری از زمین و روی تپه ای سنگی در ۱۵کیلومتریشهر تالش و در شهر لیسار واقع شده است.  صلصال با املای «ص» در لغت به معنای گل خشکیده ورز داده شده و آماده جهت کوزه گری و سفالگری است که با توجه به طبیعت این منطقه و خاک های رسی قرمز و زرد رنگ حاصل از فرسایش دامنه های کوهستانی تالش را دارد و برخی دیگر معتقدند که نام اصلی این قلعه با املای سلسال است و سلسال در لغت به معنای آب خنک و خوشگوار است و در خصوص قلعه نیز آب بسیار اهمیت دارد و یکی از لوازم بسیار مهم در یک قلعه داشتن آب انبار است و نظریه ای در خصوص حمل آب و بسیار خنک و خوشگوار این قلعه از زمان های دور از طریق سوله های سفالین (تنبوشه) از ییلاق سوباتان آورده و سرازیر می شده است و به آب انبار می رسیده و نظریه دیگر در خصوص حمل آب باران از سقف و از طریق تنبوشه ها به آب انبار است.

منظره ای بی نظیر از کوه و جنگل و دشت و دریا ار بالای قلعه معلوم بود. هر کدوم از بچه ها به طرفی رفتند و با نگاه به اطراف و استفاده از این مناظر زیبا با خود خلوت کردند. بعد از یه ربع بچه ها به دیدن خود قلعه پرداختند و کلی عکس گرفتند. با انرژی فراوان و سرحال و قبراق حدود ساعت یازده صبح قلعه رو ترک کردیم و بعد از 10 دقیقه به ساحل حجت محله لیسار رسیدیم. کنار دریای خزر و زیبایی هایش… اما تالاب لیسار…. کنار دریا یه نیزار بود که وقتی به اونجا پا گذاشتیم تالاب زیبا و جالبی رو دیدیم که پرنده ها روی اون پرواز میکردند و گاها توی تالاب مینشستند. منظره بقدری جالب بود که حدود دو ساعت اونجا موندیم…

ساعت یک و نیم بود که به سمت تهران حرکت کردیم. در راه از جنگل گیسوم و ساحل اون بازدید کردیم و بعد از صرف ناهار در دو راهی فومن به ماسال در یک رستوران راهمان را به سوی تهران ادامه دادیم.حدود ساعت 10:30 به پارک نوشین رسیدیم.

هزینه سفر: 65 هزار تومان

مسیر دسترسی از تهران تا آبشار زمرد: 

از تهران باید به طرف رشت حرکت کنید و نرسیده به رشت از جاده سراوان به سمت فومن و از آنجا به رضوانشهر برید. از رضوانشهر در جاده کناره به سمت آستارا حرکت کنید و بعد از شهر تالش و شهر لیسار به شهر کوچک حویق میرسید. (فاصله حویق تا تالش حدودا 40 کیلومتر است) تابلوی آبشار زمرد در مسیر جاده دیده میشه. باید جاده آبشار رو طی کنید که حدود سه کیلومتر آن آسفالت است. سپس در ادامه جاده آسفالت یک جاده خاکی است که شما رو به روستای فتح الله محله میرساند. تا فتح الله محله با ماشین سواری معمولی میتونید برید. ماشینها رو باید در روستای فتح الله محله پارک کنید و حدود نیم ساعت پیاده روی کنید تا به روستای زمرد برسید. راه آبشار از داخل روستا و سمت راست است که همراه با سراشیبی میباشد. حدود 500 متر بعد از روستا در مسیر سراشیبی به یک دو راهی میرسید که مسیر سمت چپ رو باید ادامه بدید تا به آبشار زمرد برسید. (از روستای زمرد تا آبشار حدودا 15 دقیقه راه است) کل مسافت تهران تا حویق حدود 500 کیلومتر است.

فیلم آبشار دوقلوی زمرد

فیلم روستای فتح الله محله

فیلم روستای زمرد

فیلم خونه آقای صلاحی و قلعه لیسار

اطلاعات تکمیلی در مورد قلعه صلصال

کانون گردشگران جوان ایران – زمستان 94

نوشته گزارش سفر به آبشار زمرد و قلعه صلصال- زمستان 94 اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

نوشته آخرین اخبار گردشگری در سایت کانون گردشگران جوان ایران اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

با شناختی که در چند سال گذشته از منطقه خلخال و تالش داشتیم تصمیم گرفتیم که برنامه را در این منطقه اجرا کنیم. بیشتر مسیرها را قبلا رفته بودیم. ولی در مقابل پیشنهاد جدید نتوانستیم مقاومت کنیم.

دریاچه نئور به آق اولر

طبق معمول نقشه 1:250000 را باز می کنیم. مسیری که قصد طی کردن آن را داریم برروی کامپیوتر مشخص کرده و سپس اطلاعات را وارد  GPS میکنیم . میزان پیاده روی حدود30 کیلومترتخمین زده می شود.

دوستان علاقه مند به اینگونه سفرها به ما پیوستند.21 نفرکه نه چندان کارآموزده اند. ولی عشق به طبیعت را نمی توان به بهانه مسیرهای صعب العبور و طولانی و … از کسی گرفت.

ساعت 10 شب چهارشنبه 83/3/27 با اتوبوسی از تهران به سمت خلخال حرکت کردیم. 7 صبح به خلخال  رسیدیم. برای رسیدن به دریاچه نئور باید به سمت اردبیل حرکت کرد. در مسیر از شهر کوچک و زیبای کیوی که آبگرم معروفی دارد عبورکردیم. باغداری و کشاورزی رونق خوبی دارد. ساعت 9/30 صبح به روستای بودالالو رسیدیم. تابلوی منطقه حفاظت شده نئور – لیسار در سر سه راهی راهنمای خوبی است.

از اینجا با وانت به سمت دریاچه حرکت کردیم. شیب جاده تند است ولی تا کنار دریاچه جاده آسفالته ادامه دارد.  ساعت 10/30 به کنار دریاچه بزرگ نئور رسیدیم، دریاچه ای که شهرت آن بخاطر ماهی قزل آلای رنگین کمان  آن است.

جمع و جور کردن وسایل و استراحتی کوتاه در کنار دریاچه تا ساعت 11 ادامه یافت.

 از کناره غربی دریاچه به سمت جنوب حرکت کردیم و پس از گذر از روستای کوچک داش بولاغ  که در انتهای جنوبی دریاچه قرار گرفته است از مسیر مشخصی که به سمت جنوب تا سر گردنه جنوبی کشیده شده است ادامه مسیردادیم، تمامی مسیر از گلهای زرد، سنبل، آلاله و علفزارهای وسیع پوشیده شده است. چشمه ساران بسیار در مسیر وجود دارد که حتی اجازه احساس تشنگی را نیز به ما نمی دهند. نهار را در کنار یکی از این چشمه ها خوردیم. شیب تندی را تا سر گردنه2997 متری طی کردیم. تاکنون 10/5 کیلومتر را در مدت 5 ساعت طی کردیم، طبیعت به حدی زیبا بود که بیشتر فیلمهای دوربین را مصرف کردیم.پس از عبور از گردنه به سمت شرق تغییر مسیر دادیم. کم کم دشت زیبایی در زیر پایمان پدیدارشد که تالابهای فصلی و کوچک قره گل در آن قرار دارد.عشایر شاهسوند درجای جای این منطقه چادر زده اند و به دامداری مشغولند.ابرهایی که در ارتفاع پایین تر قرار دارند به سرعت از کنار ما رد می شوند. ارتفاعات شمالی منطقه که از کوه های صخره ای تشکیل شده است بسیار دیدنی است.

 کم کم سرو کله شقایق های بزرگ و زیبا پیدا میشود.صدای رعد و برق و نم نم باران به ما نوید داد که بهترین جا برای اتراق شبانه کنار یکی از تالابهای    قره گل است. عشایر این منطقه بیشتر از اقوام طالشی هستند.

ساعت 7 چادرها را بر پا  کردیم. تا اینجا 19 کیلومتر را طی کرده ایم.

 امان از دست سگهای گله که یک لحظه تنهایمان نگذاشتند. علی رغم اینکه طرح دوستی با آنها ریختم ولی هرگز در حفاظت از منطقه خود کوتاه نیامدند و بالاخره هم یکی از دوستان گروه را مجروح کردند.گاز گرفتگی زیادعمقی نبود طبق دستور با صابون و آب فراوان شستشو داده شد و زخم پانسمان شد. آنتی بیوتیک و مسکن لازم تجویز شد.

باد و طوفان شب، کمی مزاحم خواب راحت شد و دلیلی بود برای حرکت با تاخیر در ساعت 9 صبح روز جمعه 83/3/29.

 طبق نقشه و با کمک مسیری که در GPS مشخص کرده بودیم به سمت جنوب حرکت کردیم.

مه، باران، آفتاب، رنگین کمان همه و همه در کنار هم هستند.

 دشتهای شقایق با گل های زرد در جوار تالابهای فصلی کوچک و کوه های زیبا درهم ریخته اند و هیچگاه اجازه ندادند که به کوله پشتی های سنگین و مسافت طی شده فکر کنیم. ساعت 11/30بعد از 26 کیلومتر از دریاچه نئور، به روستای مکش رسیدیم. از اینجا به راحتی میتوان روستای آق اولر را در کف دره دید.روستایی که نام آن از خانه های سفید رنگش گرفته شده.

ساعت 1/30 روز جمعه پایان مسیر 33 کیلومتری در آق اولر است.

آق اولر روستایی کوچک و بسیار زیبا است که هنوز در بسیاری از خانه های آن سبک معماری اصیل خطه شمالی را می توان دید. خانه باستانی رامبد که در حال مرمت است از مکانهای دیدنی این روستاست. این منطقه دیرینه ای قدیمی دارد و جزء مناطقی است که هر ساله مورد کاوشهای و مطالعات باستانی قرار می گیرد.

از آق اولر تا هشتپر حدود 35 کیلومتر است که 6 کیلومتر آن خاکی و مابقی آسفالت است.

ساحل ماسه ای قروق در 6 کیلومتری هشتپر مکان مناسبی برای آب تنی و رفع خستگی است.

پاورقی

• کرایه سه راهی تا دریاچه نئور هر وانت 12000 تومان.
• کرایه آق اولر تا هشتپر با وانت نفری 500 تومان.
• با توجه به تغییرات شدید دما و شرایط جوی داشتن لباس مناسب و پانچو توصیه می شود.
• به همکاران پزشک توصیه می شود کیف کمک های اولیه خور را پربارتر کنند تا بتوانند به عشایر مسیر که بعضا بیمار هستند کمک نمایند.
• سگهای گله در مناطق کوهستانی که کمتر با انسان برخورد داشته اند بسیار خطرناک هستند. تا حد امکان به آنها نزدیک و هرگز سر به سر آنها نگذارید. برای در امان ماندن از آنها بهتر است از صاحب حیوان کمک گرفت.
• درصورت گازگرفتگی حتما به مرکز بهداشتی درمانی جهت واکسیناسیون هاری و کزاز مراجعه کنید.
• هرگز به توصیه های غیرعلمی، که افراد محلی درباره زخمها و … می کنند توجه نکنید.
• در صورت نیاز به اطلاعات بیشتر می توانید از طریق آدرس پستی زیر با ما تماس بگیرید.

                                                                          افشین ایران پور

Iranpour@kanoonirangardan.ir

شرکت کنندگان در برنامه:

1-      علیرضا نورعلیشاهی

2-      علی منصوری

3-     وحید غلامی

4-      مهروش وثوقیان

5-      امید یزدان

6-      راشین

7-      مهروش

8-      محمد زند

9-      برزو

10-   حسین

11-   الهام سهل البیع

12-   اشکان

13-   امین

14-   آرش

15-   ماهان

16-   خسرو

17-   امیر عسگری

18-   هومن

19-   مهدی طالبی

20-   جاوید

21-   حسین

نوشته گزارش کوه پیمایی دریاچه نئور به آق اولر اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

دوشنبه 2 تیر 1382 ، 23 ژون 2003

الان حدود بیست و پنج دقیقه است که دارم فکر می کنم که گزارش را چطوری شروع کنم.هر چی به ذهنم می رسه تکراریه.خب دیگه . چاره چیه؟ باید چند نفر داوطلب بشن که کمیته گزارش نویسی درست کنیم. خوب من یه نفر که بیشتر نیستم. اگر همه گزارشها رو من بنویسم ، کم کم حالت تکراری می گیره.

خلاصه روی این قضیه فکر کنین. هر کسی داوطلب بشه ، پنج امتیاز می گیره!

خوب ، دیگه بریم سر گزارش.

سه شنبه شب ، 27 خرداد 82، بعد از تلاش فراوان تلفن افشین رو گرفتم.برنامه قطعی اعلام شد.این دفعه دیگه قطاری در کار نبود.وسیله سفر اتوبوس جمشیده.قرار هم ساعت 10 شب چهارشنبه 28 خرداد.

آخیش! با خیال راحت می تونیم یک ربع تاخیر کنیم! قطار نیست که سر خود ، راس ساعت حرکت کنه!

بعد از تهیه سه وعده کنسرو(!) با یک ربع تاخیر رسیدم به محل قرار.تقریبا اکثر بچه ها از همین تز استفاده کردند. تز بعضی ها هم بار علمی بیشتری داشت و با نیم ساعت تاخیر رسیدند! ولی ساعت ده و نیم شب حرکت کردیم.

تعداد  : 33 نفر ، مقصد: روستای کلور در استان زرخیر  (!) اردبیل، برنامه: پیاده روی از کلور تا شاندرمن در مدت 2 روز.

اسامی حاضران:

1-      وفا ادیب (حضور معنوی!!!)

2-      افشین ایران پور

3-      راشین ایران پور

4-      حمید ساتری

5-      محمد زند

6-      فربد کاووسیان

7-      داریوش جاماسب

8-      هرمز آبادانی

9-      سحر ادهم

10-   هومن یحیی زاده

11-   فرهاد صاحب جمع

12-   بهاره سیدصالحی

13-   ملیسا تابنده جو

14-   ندا لاشیدایی

15-   علیرضا نورعلیشاهی (مسؤول برنامه)

16-   محمد سعیدی

17-   علی منصوری

18-   عبدا… ایران پور

19-   جاوید جهانبخش

20-   مهدی طالبی

21-   مهسا  کرم پورامیر عسگری

22-   مهراد واعظی نژاد

23-   گلنوش گلشنی

24-   اشکان نامه ای

25-   مازیار مبرز

26-   آناهیتا مبرز

27-   ماهان ادیب

28-   عماد غفوری

29-   مریم چمنی فرد

30-   امیر علی آیت اللهی

31-   یاشار علی آبادی

32-   احمد ملکیان

جای اونا که نبودن خالی!

پیش زمینه ذهنی این سفر اینها بود :

1-      جنگلهای اون منطقه بسیار زیبا هستند.

2-      اکثر روزهای سال در اون منطقه مه شدیدی حکمفرماست.

3-      سابقه یک بار گمگشتگی در این منطقه وجود دارد!

از داده های آماری بالا نتیجه می گیریم که :

1-      سفر خوبی خواهیم داشت.

2-      احتمالا به مه می خوریم.

3-      احتمالا گم میشیم!

فرضیه سوم وقتی قوت گرفت که علیرضا رسما اعلام کرد که تا حالا این مسیر رو نرفته. من نمی دونم راست می گفت یا نه. ولی احتمال وقوع فرضیه سوم را نزدیک به صد در صد می دونستم!

مراسم چای نیمه شب ، حدود ساعت 2 ، در حوالی لوشان برگزار شد.

ساعت حدود پنج صبح پنجشنبه به جنگلهای جاده اسالم – خلخال رسیدیم.تقریبا همه بیدار شدند.واقعا ارزش بیدار شدن رو داشت.خی………..لی قشنگ بود.حتی برای کسانی که برای بار چندم اینجا رو می دیدند، ارزششو داشت. جای اونا که نبودن خالی!

ساعت 7:30 صبح، درست بالای گردنه ، جمشید برای صبحانه نگه داشت.طبق معمول…اگه گفتی مشکل چی بود؟ … درسته، توالت! این دفعه با چشمای خودم دیدم که توالت به بعضی ها نرسید!! صبحانه پنیر بود که از تهران برده بودیم و نون و چایی که از قهوه خانه گرفتیم. چسبید! جای اونا که نبودن خالی!

 ساعت 8:30 دوباره سوار اتوبوس شدیم.یک مقدار جلوتر جای خیلی قشنگی بود. به اصرار بچه ها برای گرفتن عکس توقف کردیم.

 ابراز محبت!

 ساعت 10:30 به کلور رسیدیم.علیرضا با دو تا وانت نیسان هماهنگ کرده بود. اونجا حاضر بودند.راننده وانت تا حالا همه جور گاو و گوسفند و بز بار زده بود. ولی اولین باری بود که توی بار وانتش … بار می زد!

 خلاصه 9 کیلومتر با این وضعیت رفتیم.ساعت 11:10 در ارتفاع 2030 از وانت به سلامت پیاده شدیم!بچه ها شال و کلاه کردند و پیاده روی شروع شد.

یک مقدار حرکت رو به بالا داشتیم. همونطور که پیش بینی می شد ، به مه هم خوردیم. کارمون به لباس زمستانی و بادگیر و پانچو هم کشید. البته فرهاد رو میشه از همه این جمله ها مستثنی کرد. چون موقعی که همه لباسهای اشاره شده را پوشیده بودند، ایشان با تاپ و شلوارک (!!!)راه می رفت!

 ساعت 13:45 بعد از طی 3.96 کیلومتر به بالای گردنه رسیدیم.از اینجا شروع به کم کردن ارتفاع کردیم.

 ساعت 15:15 در ارتفاع 1690 بالاخره به ناهار رسیدیم! ناهار را که خوردیم ، فکر می کنم همه مراسم خاصی رو پشت بوته ها انجام دادند! خوب بالاخره لازم بود دیگه!

یک آتش بزرگ درست کردیم و چایی توسط ماهان و افشین و بقیه بچه ها علم شد. تو اون سرما ، چایی واقعا حال می داد! دستشون درد نکنه! جای اونا که نبودن خالی!

 افشین از روی نقشه مسافت مانده تا نزدیکترین آبادی رو 16.2 کیلومتر حساب کرد. ولی این فاصله هواییش بود. بعدا که بعد از دو روز به اونجا رسیدیم ، معلوم شد که فاصله غیر هواییش(!) 26 کیلومتره! داشته باشین که تا الان 8440 متر راه اومدیم!

 ساعت 16:30 کوله پشتی ها رو برداشتیم و دوباره حرکت کردیم. سه ساعت و نیم بعد به یک کلبه رسیدیم.یک خانم توی کلبه بود. به ما گفت که یک کلبه دیگه کمی جلوتر هست.شب را اونجا بمونین. توصیه اکید کرد که دیگه جلوتر نرین، چون راه خیلی زیاده.ما هم گفتیم چشم!

آقای ایرانپور(ملقب به پدر پسر شجاع!) یک کیلو ماست بدون باکتری(!) از اون خانمه خرید به قیمت 200 تومان! البته به گفته شواهد عینی 100 تومانشو به زور به ایشان داد. چون قیمت کارشناسی ماست کیسه ای در اون منطقه کیویی 100 تومنه! اونهایی که شم اقتصادی دارن می تونن از این به بعد برن از اون ماستها وارد کنند و در تهران کیلویی 600 تومن بفروشن!

 خلاصه ، ساعت حدود 7 عصر به همون کلبه رسیدیم.اتراق کردیم ، چوب جمع کردیم و چادر زدیم.

   بعدش رفتیم توی کلبه و ماست بدون باکتری خوردیم. جای اونا که نبودن خالی! به اصرار آقای ایرانپور ، نصف ماست بدون باکتری برای خانمها نگه داشته شد.

 بگذریم. بعدش دور آتیش جمع شدیم.با اعلامهای مکرر آقای ایرانپور، خانمها هم از اون ماست بدون باکتری نصیب بردند. البته بعضی ها هم برای اطمینان خاطر بیشتر از باکتری کش استفاده کردند.

 این نکته را اضافه کنم که در اولین روز سفر 13.2 کیلومتر راه رفتیم.

تا ساعت 3 بعد از نیمه شب مردم سعی کردند که چوبهایی رو که جمع کرده بودیم بسوزونند ولی توفیقی در این امر حاصل نشد!

 صبح از ساعت 6 مردم کم کم بیدار شدند. بازهم صبحانه دور آتش علم شد. باز هم پنیر بود.باز هم خیلی چسبید.باز هم جای اونا که نبودن خالی!!

 ساعت 9:30 صبح جمعه 30 خرداد از کلبه حرکت کردیم.ساعت 12 رسیدیم به ارتفاع 1000 متری .تا اینجا در مجموع 21 کیلومتر راه اومده بودیم. بیچاره اونهایی که زانواشون درد می کرد، خبر نداشتن که حدود 800 متر دیگه باید ارتفاع کم کنیم! از چشمه ای که اونجا بود ظرفهای آب رو پر کردیم.

ساعت 14:45 در ارتفاع 600 متری برای ناهار اتراق کردیم.کنار یک رودخانه گل آلود.ناهار خوردیم و جماعت رجال آب تنی کردند. تا اینجا 23.5 کیلومتر!

 ساعت 16:15 فرمان حرکت داده شد. دیگه تا ساعت 9 شب یه کله راه رفتیم تا به روستای صابون عسل رسیدیم. شد 34.4 کیلومتر، ارتفاع 247 متر.

 جمشید از ظهر اومده بود اونجا. یک مقدار هم نگران شده بود.از صابون عسل تا شاندرمن دقیقا 17 کیلومتره که با اتوبوس رفتیم. چون دیر شده بود گازشو گرفتیم به سمت تهران. با وجود خستگی شدید ، مردم بازی “از x به y رو شروع کردند. به جای x  و y  می تونین انواع سر و صداهای مستهجن رو بذارین که برای درمان احتیاج به O.R.S  دارن!

ساعت 1:30 بعد از نیمه شب دوباره در همون مکان قبلی مراسم چای نیمه شب اجرا شد.البته این بار شام هم می تونست خورده بشه! صاحب رستوران هم صفا کرد! 30 تا مشتری پیش بینی نشده و قیمت خون بابا!

بالاخره ساعت 5 صبح شنبه رسیدیم به ترمینال غرب.این سفر هم به خوبی و خوشی تموم شد.جای اونا که نبودن خیلی خالی!!

قربان دوستان، اشکان (داروغه،میرزابنویس،خبرنگار ، مقام آگاه(!) و شماره 25  گروه!!!)

نوشته کلور به ماسال اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

امسال نیز طبق سنت هر ساله تصمیم گرفتیم که سفر دیگری به منطقه خلخال و تالش داشته باشیم. بنابر تجربیات سالهای گذشته اواخر خرداد و اوایل تیر مناسبترین زمان برای سفر به این منطقه است. پس از بررسی ها و مشورت با برخی افراد آشنا به منطقه، مسیر لُمبر به آق اولر جهت پیاده روی انتخاب شد.طبق معمول مسیر حرکت را در روی نقشه 1:250000 مشخص کردیم و اطلاعات ثبت شده را با استفاده از نرم افزار به GPS وارد کردیم.تا الان مطمئن هستیم که گم نخواهیم شد! همچنین با استفاده از این نرم افزار تخمین زدیم که در یک و نیم روز زمانی که برای اجرای این برنامه در نظر گرفته ایم باید حدود25 کیلومتر پیاده روی کنیم. ساعت 10 شب 7 تیر سال 85 درترمینال غرب جمع 39 نفره ما کامل شد. همه با شور و شوق فراوان آماده بودند تا پا در سفر ماجراجویانه دیگر بگذارند. پس از سوار شدن به اتوبوس به سمت خلخال حرکت کردیم.مثل اینکه ترافیک تهران باز هم دست بردارمان نیست. شهر خاکستری میخواهد به هر طریقی که شده مانع از سفرمان شود. اما شوق رهایی از شلوغی و دود ماشین کمکمان می کند تا بالاخره پس از یک ساعت از چنگال ترافیک بگریزیم و مسیرمان را به سمت مقصد ادامه دهیم. پس از استراحت کوتاهی در رودبار حدود ساعت 4 صبح وارد جاده اسالم به خلخال شدیم. مسیری سحرانگیز که حتی پس از چند بار سفر نیز چشم نواز خواهد بود. همه بچهها با ولع مشغول تماشای درختان سرسبز و جاده جنگلی زیبای مسیرشدند. کمکم مراتع سرسبزجای جنگلهای انبوه را گرفت. توقف کوتاهی جهت صبحانه، فرصت این را برایمان فراهم کرد تا با نوازش باد خنک صبحگاهی کوهستان و صبحانه مفصل با کره و پنیر و عسل طبیعی جانی تازه بگیریم و پس از 45 دقیقه توقف مسیرمان را ادامه دهیم.

بی شک گردنه خلخال – اسالم یکی از زیباترین جاده های کوهستانی ایران است.گذر از این منطقه لحظاتی پس از طلوع آفتاب و مشاهده مه غلیظ خوابیده در کف دره و کوههای سر به فلک کشیده که با سرفرازی از چنگ مه گریختهاند و با تلاء لو خورشید خود را آراستهاند چشم را جادوی خویش میسازد.

ساعت 8:20 به خلخال رسیدیم و از آنجا به سمت روستای لمبر حرکت کردیم. در کیلومتر 2/12 جاده خلخال به کیوی و در سمت راست جاده وارد مسیر فرعی میشویم که ما را به روستای لمبر میرساند. روستای لمبر در 21 کیلومتری شهر خلخال واقع شده است و مردم منطقه اکثراَ کرد هستند و به گویش کردی صحبت میکنند (در اکثر نقشهها این محل به اسم لمبر پائین ذکر شده و منطقه ییلاق اهالی لمبر که در ادامه میآید را با نام لمبر آوردهاند). در بدو ورودمان به روستا بچهها هستند که به استقبالمان میآیند.کمکم سر و کله بزرگترهای کنجکاو هم پیدا میشود. با هم گپی میزنیم و راهنماییهای لازم را از افراد با تجربه روستا کسب میکنیم. ساعت 9:30 با پای پیاده ! از لمبر به سمت مقصد نهایی که روستای آق اولر در منطقه تالش است حرکت میکنیم. پس از طی مسیر کوتاهی در جاده خاکی از جاده اصلی منحرف میشویم تا طبیعت بکر منطقه را از دست نداده باشیم. ساعت 11:30 به سر گردنه میرسیم تا اینجا 2400 متر را آمدهایم. و ارتفاع گردنه که بلندترین نقطه مسیر میباشد توسط GPS برابر 2324 متر نشان داده می شود. نیم ساعت بعد به ییلاقهای لمبر که همانطور که گفته شد در روی نقشهها با نام لمبر نشان داده شده است رسیدیم. ارتفاع این روستا از سطح دریا 2286 متر و فاصله آن از روستای اصلی لمبر 5400 متر است.

عدهای از اهالی روستا به استقبال ما میهمانان ناخوانده آمدهاند. شوق دیدن میهمان را میشد به خوبی در چشمهایشان دید. به گرمی با ما به صحبت نشستند و دعوتمان کردند که در منزلشان توقف و استراحت کنیم. اما هنوز مسافت زیادی از مسیر باقی بود.بنابراین پس از خرید دوغ و نان محلی و برخی وسایل مورد نیاز بچه ها از تنها مغازه روستا، روستای لمبر را با بدرقه اهالی به سمت چشمه آب کلیه ترک کردیم.

کمکم دشتها و مراتع سرسبز خلخال و تالش را در چشماندازمان میدیدیم. تپه ماهورهایی که با سرسبزی خود چشم را مینوازند. نوازش لطیف باد خنک کوهستان بر روی صورتمان، صدای باد همراه با نغمه پرندگان و آوای رمههای بزرگ گوسفندان که در سراسر دشت پراکنده بودند مانند یک هارمونی روح و جسمان را به تسخیر خود در میآورد. همه بچهها که با لمس این زیبایی به دور از هیاهوی شهر به وجد آمده بودند با خواندن جاودان نغمههایی از ایران زمین سعی داشتند که در این سمفونی شریک باشند.

 از روی نقشهای که در روی GPS پیاده کرده بودیم به راهمان ادامه دادیم. در حدود ساعت 1:30 ظهر به چشمه آب کلیه که از چشمههای آب معدنی منطقه میباشد رسیدیم. ارتفاع این نقطه از سطح دریا 2222 متر و فاصله از روستای اصلی لمبر 9100متر است.

دشتی وسیع و پهناور که از سمت شرق به یک کوه بلند محصور میشود. وجه تسمیه این چشمه به دلیل فوایدی است که از آن جهت درمان سنگ کلیه ذکر میکنند. و از نقاط تفریحی اهالی مناطق اطراف به ویژه در روزهای پنجشنبه و جمعه میباشد. در اینجا عدهای از اهالی کوچنشین تالش قهوهخانههایی را جهت پذیرایی از مسافرین و گردشگران دایر کردهاند.

پس از خوردن نهار و چای با توجه به زیبایی وصف ناپذیر منطقه، دسترسی به چشمه آب و وجود تپههای اطراف که می توانستند ما را از گزند بادهای سرد شب حفظ کنند و رطوبت کمتر هوا نسبت به نقاط کم ارتفاع تر تصمیم گرفتیم که شب را در همین جا توقف کنیم.

 پس از بر پا کردن چادرها عدهای از بچه ها به گشتزنی در مناطق اطراف پرداختند و عدهای به صحبت و گفتگو و عدهای هم با کرایه اسب از بومیان به سوارکاری مشغول شدند. شام هم کباب خوشمزهای بود که از گوشت تازه گوسفند توسط ییلاقنشینان برایمان فراهم شد. کمکم آماده خواب میشدیم که یکی از شبانان اطراف به سراغمان آمد و با نواختن نی برایمان رسم میهمان نوازی خود را به جا آورد. پس عدهای از بچهها درون چادرها و عدهای نیز در زیر آسمان پرستاره که جا برای سوزن انداختن نیز نداشت کیسه خواب خود را پهن کردند و به خواب رفتند (واقعاَ خوابیدن در زیر آسمان پرستازه در هوای خنک کوهستان و سکوت حاکم در کوه لذتی است که نمیتوان بر روی کاغذ وصف کرد و نیاز به تجربه شخصی برای هر فرد دارد).

کمکم صدای رمهها گوسفندان و پارس سگها به گوش میرسید و نوید از رسیدن صبح را میداد. خورشید نیز خود را از پشت کوههای مه گرفته بالا میکشید و تابش پرتوهای خورشید از بین مه صبحگاهی که منطقه را فرا گرفته بود مناظر بدیع و دلفریبی را ایجاد میکرد.

پس از خوردن شیر و نان محلی خریداری شده از چوپانان، ساعت 9 چادرها را برچیدیم و مسیرمان را از سر گرفتیم. پس از طی نیم ساعت به تعدادی چادر ییلاقنشینان تالشی که در اصطلاح محلی پری گفته می شود رسیدیم. این منطقه ییلاق چم چمی نام داشت که از ییلاقهای اهالی تالش است که ایام تابستان را در آنجا سپری میکنند. در حدود ساعت 11 پس از طی 13100 متر از روستای لمبر در ارتفاع 1642 متری از سطح دریا وارد روستای سله یوردی شدیم. روستایی واقع در جنگلهای تالش با آب وهوایی مرطوب. پس از استراحت کوتاهی در این روستا وارد جنگل شدیم.

 حرکت در جنگلهای بکر و دستنخورده با درختان بلند و در هم تنیده و صدای غرش رودخانه که از کف دره به گوش میرسد حس غریبی را در انسان ایجاد میکند. حس ماجراجویی و کمی ترس، لذت زیبایی را دو چندان میکند. با طی مسیر که کمی نیز پرشیب می باشد به کف دره و به لب رودخانه کرگانرود رسیدیم. این رودخانه از کوههای تالش سرچشمه میگیرد و در شهر هشتپر به دریا میریزد. در کنار رودخانه و پس از طی500متر و گذر از عرض رودخانه وارد جاده اصلی شدیم که به سمت آقاولر میرفت.

نزدیک آقاولر در محله حسندریه استراحت کوتاهی داشتیم و حدود ساعت 3:20 پس از طی 24 کیلومتر در روستای آقاولر از روستاهای باستانی منطقه تالش بودیم. روستایی بزرگ با مردمی خونگرم که اکثراَ از ییلاقنشینان میباشند. مشاهده کاوشهای باستانشناسان در منطقه و کاخهای دوران هلاکو و رامبد حاکم منطقه تالش (سردار امجد) نشان از تمدن قدیمی این منطقه میدادند. از آنجا با کرایه دو دستگاه نیسان خود را به شهر هشتپر و ساحل دریا رساندیم. ساحل شنی و زیبای قرق و آب تنی در دریا، تا حدودی گرد و غبار و خستگی راه را از تن ما بیرون کرد. ساعت 6:30 عصر و پس از یک سفر خاطرهانگیز و کسب تجربیات جدید، هشتپر را به مقصد تهران ترک کردیم.

هومن یحیی زاده/

کانون گردشگران جوان ایران

/ hoommaan@yahoo.com

نام محل	ارتفاع(متر)	فاصله از محل قبلی(متر)	مختصات
لنبر	1946		N:37° 44′ 42.8” E:48° 31′ 11.2”
گردنه	2316	2400	N:37° 46′ 40.4” E:48° 32′ 35.7′
لنبر علیا	2283	3000	N:37° 47′ 03.9” E:48° 33′ 00.6”
آب کلیه	2222	3700	N:37° 47′ 59.9” E:48° 34′ 32.0”
صله یوردی	1642	4000	N:37° 49′ 01.5” E:48° 36′ 21.6”
حسن دریه	1192		N:37° 50′ 57.1” E:48° 37′ 25.2”
آق اولر	1123	11800	N:37° 51′ 55.1” E:48° 38′ 56.0”

نوشته لنبر به آق اولر اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

 کوههای تالش در کناره غربی دریای خزر قرار دارد و چون سدی مانع از عبور ابرهای باران زا به آن سوی کوهها می شود لذا دامنه های غربی این رشته کوه عمدتا جنگلی و دامنه های شرقی، خشک یا مرتع است.اردبیل ،هیر،گیوی،خلخال و کلور شهرهای مهم در دامنه شرقی هستند.دامنه غربی تا کنار دریا ادامه دارد و شهرهای مهم آن آستارا،لوندویل،حویق،لیسار،هشتپر و اسالم است.دو جاده اصلی این دو قسمت را به هم مربوط کرده است یکی محور مواصلاتی آستارا-اردبیل که از گردنه معروف حیران عبور می کند و دیگری جاده اسالم به خلخال که زیبایی آن شهره خاص و عام است.عبور از میان مراتع،گذر از گردنه ها و کوههای زیبا با مناظری به غایت زیبا با تغییرات جوی ناگهانی بطوری که در عرض چند ساعت آفتاب و مه و باران و رعد و برق و گاهی بارش برف را در ارتفاعات می توان تجربه کرد و با گذر از میان جنگلهای تنک با درختچه های خاص در میان مراتع، به جنگلهای انبوه و کهنسال هیرکانی با درختان سر به فلک کشیده وارد می شویم.این همه زیبایی و تنوع را در یک برنامه دو تا سه روزه می توان دید و تجربه کرد.این تجربه به حدی لذت بخش است که هشت سال پیاپی ما را با تمام گرفتاری های زندگی شهری در موعدی خاص به این منطقه کشانده است.هر سال با بررسی نقشه های توپوگرافیک و با کمک  نرم افزارهای کامپیوتری مسیری جدید و البته پرهیجان را که کمی ماجراجویی  نیز چاشنی آن شده است را انتخاب می کنیم.شش سالی است که پس از مشخص شدن مسیر و علامت گذاری آن روی نقشه به کمک نرم افزارهای خاص این کار ،مسیر مشخص شده را وارد GPS کرده و با خاطری آسوده تر وارد منطقه می شویم.هر چند که در بسیاری از مواقع به طور کامل بخاطر شرایط خاص منطقه نمی توانیم مسیر را دقیقا دنبال کنیم ولی همیشه مطمئن هستیم که خصوصا در میان مه و جنگل که دید بصری بسیار محدود است،گم نخواهیم شد.امسال نیز پس از بحث و جدل با تعدادی از همسفران تصمیم گرفتیم که مسیر جدیدی را که از روستای سوها شروع می شد به سمت لوندویل طی کنیم.

روستای سوها از توابع بخش آبی بیگلو شهرستان نمین واقع در استان اردبیل است.در جاده اصلی اردبیل به آستارا پس از عبور از پلیس راه در سمت جنوبی جاده به سه راهی می رسیم که جاده جنوبی به سمت تفرجگاه فندقلو و آبی بیگلو می رود.پس از 21 کیلومتر به بخش آبی بیگلو که در دشتی سرسبز قرار دارد می رسیم و جاده ای را که در روبروی بخشداری قرار گرفته ادامه می دهیم و پس از 19 کیلومتر و در پایان این جاده که آسفالته است به روستای سوها ،درست در پای کوه می رسیم.

اعضای گروه ما برای این برنامه ماجراجویانه کمی بیشتر از استاندارد سفرهای ماجراجویانه است.سی و هشت نفر از اعضای کانون گردشگران جوان ایران که به هیچ طریق از شرکت در این برنامه انصراف ندادند! سرپرستی و کنترل این تعداد از علاقه مندان به طبیعت خودش به هیجان این برنامه می افزاید.هیجانی که گاهی با کمی نگرانی همراه می شود.

ما ساعت 10:30 دقیقه ششم تیرماه هشتاد و هفت روستای سوها را به سمت دریاچه سد بندلیک ترک می کنیم.این محل که یکی از تفرجگاههای اطراف اردبیل است راه خاکی نسبتا خوبی دارد که اتومبیل های سواری به راحتی در آن رفت و آمد می کنند.کوله پشتی ها را به همراه چند نفر با وانت نیسان زودتر رهسپار کردیم و خودمان خرامان به سمت سد حرکت می کنیم.این مسیر را که حدود هفت کیلومتر است با وانت در عرض نیم ساعت می توان طی کرد.وقتی به کنار سد که در حقیقت آب بند بزرگ و قدیمی است رسیدیم،مه همه جا را گرفته بود و به سختی می شد چند متری را دید.با کمک GPSمسیر را به سمت شمال شرقی ادامه دادیم و سپس از مسیر پا کوبی که پیدا کردیم ،پس از گذر از مرتعی سرسبز وارد جنگلی با درختچه های انبوه شدیم.به علت بارندگی روزهای گذشته و هوای مه گرفته امروز راه گل الود و بسیار لیز بود که سرعت ما را به طور چشمگیری کم کرده بود ما کوهی را به سمت شرق تراورس کردیم خوشبختانه چند چشمه در راه بود که لحظاتی خستگی را از تن به در کرد.بخاطر مه غلیظ به سختی می شد یک متری را هم دید و با ورود به منطقه جنگلی راه اصلی را گم کردیم و به تدریج خودمان را در جنگلی انبوه یافتیم که هیچ مسیر مشخصی در آن نبود.

داشتن GPS قوت قلب خوبی بود که در نهایت گم نخواهیم شد هر چند ممکن است مسیرمان دشوار باشد.در میان این جنگل گاهی با مناطقی  مواجه می شدیم که درختان توسط قاچاقچیان برای درست کردن زغال بریده شده بود و در کوره هایی مشغول درست کردن زغال بودند ولی از انسانهایی که اقدام به این کار کرده بودند خبری نبود.البته چند ساعت بعد دو نفر را دیدیم که ایشان از دیدن جمعیت ما متعجب شده بودند.به گفته این افراد تا به حال هیچ کوهنوردی از این منطقه عبور نکرده بوده و با کمی ترس و اضطراب ما را راهنمایی کردند که مجددا راه را گم کردیم البته چیزی به عنوان راه وجود نداشت و ما به دنبال نقاطی بودیم که قبلا وارد GPS کرده بودیم.با اتمام مه توانستیم موقعیت خود را بهتر تشخیص دهیم و به سمت خط الراس کوه حرکت کردیم و در مرتعی مشرف به منطقه، نهار را در ساعت 5 بعدازظهر خوردیم از اینجا می شود به راحتی دریا،شهر آستارا و لوندویل وهمچنین دره آبشار لاتون و مسیر خط لوله گاز را در قسمت شمالی دید.در دوردست نیز جاده ای  که از میان دره به سمت لوندویل کشیده شده است،دیده می شود.ما باید خودمان را به این جاده برسانیم و از آنجا راهی لوندویل شویم.

بر سر این خط الراس چند کومه چوبی که اکنون ویرانه ای بیش نیست به چشم می خورد.به دنبال راه می گردیم و راهی را پیدا می کنیم که پس از نیم ساعت پیاده روی در کنار چشمه ای به پایان می رسد.مجددا به سر خط الراس بر می گردیم تصمیم می گیریم که کوه را به سمت جنوب تراورس کرده و پس از فرود به میان دره از کمر کش کوه مقابل به سمت شرق ادامه مسیر بدهیم.

از شیب تندی پایین می آییم و به کنار رودخانه می رسیم .به خاطر جا مناسبی که برای شب مانی پیدا کرده ایم تصمیم می گیریم که شب را در همانجا اطراق کنیم.تاکنون بیش از 12 کیلومتر  را طی کرده ایم.تعدادی در چادر می خوابند و عده ای دیگر ترجیح می دهند که در زیر سقف آسمان با ستاره های بیشمارش بخوابند و به راستی خواب به سرعت بر ما چیره می شود و لذت تماشای بیشتر ستارگان را از ما می گیرد.در نیمه های شب با صدای نفس گرازی که برای نوشیدن آب به کنار رودخانه آمده بیدار می شوم ولی با خود فکر می کنم که با سر وصدا کردن بی مورد خستگی را بر تن همنوردان تثبیت می کنم.لذا ترجیح دادم تا به داخل کیسه خواب بخزم و به فردا بیاندیشم.

صبح پس از خوردن چای و صبحانه و جمع آوری چادرها و وسایل در ساعت 8:30 دقیقه حرکت خود را به سمت سنگ کله قندی شکل که روز قبل تصمیم گرفته بودیم تا از فراز آن عبور کنیم،ادامه می دهیم.در کمتر از 45 دقیقه پس از عبور از شیب تندی به این پدیده جالب میرسیم.تعدادی از دوستان از شیب تند این توده زبر سنگی که بی شباهت به یک سنگ پا عظیم نیست،بالا می روند.به راستی کوه سنگی عجیب و زیبایی است .30 دقیقه ای را مشغول عکاسی از مناظر زیبا اطراف می شویم.

اکنون مسیر پا خورده ای را یافته ایم و با دقت از آن عبور می کنیم.کم کم چند کلبه در دامنه های کوه پدیدار می شوند.به این منطقهمیکومی می گویند.جاده تا اینجا کشیده نشده است ولی وجود تعدادی موتور سوار  در کنار زمین ورزش این روستای کوچک دلیل خوبی بر هموار بودن باقی مسیر دارد. عده ای از جوانان هم مشغول بازی فوتبال هستند.مسیر را که اکنون کاملا مشخص است به سمت کف دره و کنار رودخانه ادامه می دهیم.شیب تند، خستگی بچه ها را که عمدتا کوله های سنگینی نیز دارند،بیشتر می کند.

درست از کنار رودخانه جاده آغاز می شود.چند کلبه کوچک هم در کنار رودخانه دیده می شود به آن اسکندرحیاطی می گویند.از میان این جاده خاکی مسیر را ادامه میدهیم تا به محله ای به نام شیر حیاطیمی رسیم.ظاهرا در گذشته نه چندان دور در این محل مدرسه ای هم دایر بوده است و حالا با خالی از سکنه شدن این محل درب مدرسه هم بسته است.چشمه ای با آب بسیار خنک در کنار این روستای متروکه جاری است که خستگی را از تن دور می کند.حدود نیم ساعت بعد و حدود ساعت 3 بعدازظهر به مغازه و قهوه خانه ای می رسیم و با چند چای از خودمان پذیرایی می کنیم.در نیمکت جلو قهوه خانه پدری را با دو فرزند کوچکش می بینیم.او می گوید که در چندین سال قبل معلم دبستان شیرحیاطی بوده و اکنون برای تجدید خاطرات، با فرزندانش برای دیدار از روستا به آنجا رفته است.با خوش شانسی وانتی را پیدا می کنیم و مابقی راه را سوار وانت می شویم. روستای بزرگی در مسیر به نام خان اتی قرار دارد که با شالیزارهای برنج احاطه شده است.حدود ساعت 4 بعدازظهر به لوندویل می رسیم.در ساحل شهر حویق تنی به آب دریا می زنیم و مابقی خستگی را از تن به در می کنیم.از کنار ساحل به کوههای تالش نگاه می کنیم و با آرزوی سلامتی، در انتظار سال آینده برای اجرای برنامه هیجان انگیز دیگر، این محل را به سوی تهران ترک می کنیم.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

iranpour@kanoonirangardan.ir/

نوشته از سوها تا لوندویل در منطقه تالش اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.