سفر ما به کشور چک از نهم تا 16 سپتامبر 2016 یا بهتر بگم 19 تا 26 شهریور 1395 انجام شد. چون این سفر به همراه دو کودک 6 و 2 ساله بود، طبق معمول از فرودگاه اتومبیلی کرایه کردیم تا کیفیت سفرمون بهتر بشه و حداقل اتلاف وقت را داشته باشیم. همینجا لازمه مطلب بسیار مهمی را گوشزد کنم که قطعا به کمک مسافرانی که می خواهند از این گزارش سفر استفاده کنند، می آید ولی من از آوردنش در این نوشته پرهیز کرده ام! بسیاری از مکانهای دیدنی جمهوری چک، یک روز را در هفته تعطیل هستند و از اونجایی که هیچ قانون مشخصی برای آن وجود ندارد، مسافر باید این زمان را قبل از سفر چک کند و مسیر سفر را با توجه به این روزها تنظیم کند تا وقتی تلف نشود. در این سفر من مردم چک را انسانهای گشاده رویی ندیدم! مخصوصا رفتارشان با بچه ها به هیچ عنوان با کشورهای اروپای غربی قابل قیاس نیست. شاید دلیل آن هنوز بر می گردد به دوران کمونیستی.

طبق گزارش سفرهایی که تهیه می کنم، این بار نیز برای آشنا شدن با کشور چک و فرهنگ و تاریخ آن اطلاعاتی را که به نظر درست و مفید و البته ضروری هستند را از اینترنت و بیشتر از سایت ویکیپدیا دراین قسمت آورده ام، لطفا مطالعه بفرمایید تا برویم سراغ گزارش سفر:

“جمهوری چک (به چکی: Česká republika, Česko) کشوری واقع در اروپای مرکزی و یکی از اعضای اتحادیه اروپا است. این کشور در تاریخ اول ژانویه ۱۹۹۳ و به دنبال تقسیم کشور چکسلواکی سابق پدید آمد. پایتخت و بزرگ‌ترین شهر آن شهر پراگ است با وجودی که عضو اتحادیه اروپا است واحد پول آن کرون است. که در زمان سفر ما هر صد دلار آمریکا را می شد با 2435 کرون عوض کرد.

جمعیت جمهوری چک ۱۰ میلیون و پانصد هزار نفر و زبان رسمی این کشور چکی است که از زبان‌های اسلاوی است. شهر پراگ ۱٫۳ میلیون نفر جمعیت دارد. مردم چک از تبار اسلاو و از مردمان هندواروپایی هستند.

مردم چک به طور تاریخی با عنوان «بی‌اعتنا به مذهب» توصیف شده‌اند و این کشور کم‌مذهبی‌ترین مردم را در جهان دارد. در سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، ۴۵٫۲ درصد پاسخی به پرسش در مورد دین خود ندادند و ۳۴٫۲ درصد نیز گفتند که بی‌دین هستند. ۱۰٫۳ درصد از مردم این کشور مسیحی از شاخه کاتولیک رومی هستند و ۹٫۴ درصد نیز باورهای دیگر را دنبال می‌کنند. در یک نظرسنجی سال ۲۰۰۵ میلادی ۱۰ درصد از مردم چک گفتند که به وجود خدا باور دارند.

جمهوری چک بنا به گزارش بانک جهانی در زمره کشورهای توسعه‌یافته قرار گرفته است. این کشور هم‌چنین بالاترین شاخص توسعه انسانی را در اروپای مرکزی و اروپای شرقی داراست. جمهوری چک هم‌چنین سومین کشور در اروپا از نظر برقراری صلح و آشتی و دموکرات‌ترین کشور در منطقه خود است.

جغرافیا: جمهوری چک کشوری محصور به خشکی است که در اروپای مرکزی واقع شده‌است و از نظر تاریخی به سه ناحیه بوهم، موراویا، و سیلزی تقسیم می‌شود. بیشتر مرزهای جمهوری چک از مناطق کوهستانی تشکیل شده‌اند. در مرزهای جنوب غرب جنگل بوهم، در شمال غرب کوهستان ارتس، و در شمال کشور ناحیه زودت و کوهستان کرکونوشه (Krkonoše) قرار گرفته است. آب‌های روان در سرزمین چک پس از گذر از دیگر کشورها به سه دریا یعنی دریای شمال، دریای بالتیک و دریای سیاه می‌ریزند. جمهوری چک سرزمین متنوعی دارد. منطقه بوهم که در غرب کشور واقع شده توسط رودهای البه (چکی: Labe) و مولداو (چکی: Vltava) آبیاری می‌شود و کوهستان‌های کم‌ارتفاع کرکونوشه و زودت آن را احاطه کرده‌اند. بلندترین نقطه کشور یعنی اسنیژکا (Sněžka) که ۱۶۰۲ متر ارتفاع دارد در همین منطقه و در مرز بوهم با لهستان واقع شده‌است. اسنیژکا در زبان چکی به معنای «برف‌پوش» است. موراویا که بخش شرقی کشور را تشکیل می‌دهد نیز منطقه‌ای پر از تپه و ماهور است. این منطقه توسط رودخانه موراوا آبیاری می‌شود و سرچشمه رود اودر (چکی: Odra) نیز در این ناحیه قرار دارد. مرز شرقی موراویا از کوهستان بسکید و کارپات سفید تشکیل شده‌است. تنها مرز چک با اتریش کوه‌های کمی دارد و عمدتاً با رود تایا (چکی: Dyje دیه) مشخص شده‌است. کم‌ارتفاع‌ترین نقطه جمهوری چک با ۱۱۵ متر ارتفاع هژنسکو (Hřensko) نام دارد و در محلی واقع شده که رودخانه البه کشور را ترک می‌کند.

سیاست: نظام سیاسی جمهوری چک یک دموکراسی نیابتی پارلمانی چندحزبی است که نخست‌وزیر در آن رئیس کشور تلقی می‌شود. پارلمان این کشور دو مجلسی است و اعضای مجلس نمایندگان ۲۰۰ نفر و اعضای مجلس سنا ۸۱ نفر هستند. در آخرین انتخابات سنای این کشور ائتلاف حاکم حزب سوسیال دموکرات چک (ČSSD)، آنو ۲۰۱۱ و اتحادیه مسیحی و دموکراتیک (KDU-ČSL) اکثریت سنا را در دست خود حفظ کردند.

فرهنگ: مردم چک به زبان چکی سخن می‌گویند. بعد از پراگ، برنو، پلزن، استراوا و لیبه رتس از شهرهای مهم این کشورند. دانشگاه بزرگ چارلز دانشجویان بسیاری را از نقاط گوناگون جهان به این کشور کوچک کشانده؛ از جمله دانشجویان زیادی از ایران که اکثراً در رشتهٔ پزشکی تحصیل می‌کند.

اقتصاد: به سبب وجود نیروی کار فوق‌العاده ماهر، این کشور به قدرت صنعتی کشورهای بلوک شرق سابق تبدیل شد. این کشور که در قلب اروپا واقع شده، دارای تابستان‌های خنک و زمستان‌های سرد و مرطوب بوده، و میزان بارندگی آن بسیار زیاد است. کشاورزی در اقتصاد کشور، نقش مهمی به عهده دارد، و عمده محصولات آن، جو و چغندر قند می‌باشد. دامداری و جنگل‌داری نیز در این کشور متداول است. کارخانه ماشین سازی شکودا، صنعت تولید آبجو و الکل و کارخانه‌های تولید کریستال کمک بسیاری به اقتصاد پویای این جمهوری می‌کند. صنعت گردشگری و طبیعت زیبای این کشور سالانه جمعیت بسیاری را میهمان خود می‌کند. از صادرات جمهوری چک، می‌توان به سنگ آهن و زغال سنگ اشاره کرد. جمهوری چک، هم اکنون، در حال گذر از نظام اقتصاد کمونیستی، به سمت بازار آزاد و خصوصی سازی صنعت و کشاورزی است.

معماری گوتیک: این سبک، سبکی مذهبی و همواره در خدمت کلیسا بوده است. آغاز پیدایش هیچ‌یک از شیوه‌های معماری را به دقت شیوهٔ گوتیک، نمی‌توان تعیین کرد. هنر معماری گوتیک در میان سالهای ۱۱۳۷ و ۱۱۴۴ (میلادی) در جریان بازسازی کلیسای سن-دنی فرانسه پا به عرصه وجود گذاشت و تا اواسط قرن شانزدهم میلادی در اروپا معمول بود. هنر گوتیک در میان دو دوره رمانسک و رنسانس واقع شده است و تا قبل از دوره مدرن گوتیک به عنوان یک صفت منفی به کار می‌رفت فیلاریته از آن به عنوان هنر فلاکت زده یاد می‌کند. سبک معماری جورجیا الهام گرفته از این سبک در سال‌های ۱۷۲۰ تا ۱۸۴۰ در کشورهای انگلیسی زبان شهرت یافت. دورهٔ گوتیک در فرهنگ جهان دوران استیلای مذهب، و بالاخص کلیسا، بر جوامع بوده. نوع ارتباطات در آن دوران به صورت عمودی تعریف می‌شده است. بدین معنا که تمام ابعاد و جنبه‌های زندگی در جهت خداوند و برای خداوند تعریف می‌شده. این الگو در معماری آن دوران خود را به صورت فلش‌های رو به بالا (به سمت خداوند) نشان داده است. دورهٔ گوتیک با ظهور اومانیسم پایان یافت. البته عده‌ای دوره رنسانس را دشمن گوتیک می‌دانند. یکی از ویژگیهای معماری گوتیک، قوس نوک تیز است. طاق از این نوع قبل از اینکه آنها در معماری قرون وسطی به کار گرفته شوند، در شرق نزدیک در پیش از اسلام و نیز معماری اسلامی استفاده می‌شد؛ و در نتیجه تصور این است که معماری شرق نزدیک و خاورمیانه الهام بخش برای استفاده از آنها در فرانسه، به عنوان مثال در کلیسای جامع Autun است، در غیر این صورت به سبک رومی هست. با این حال، بر خلاف نظریه اشاعه، به نظر می‌رسد که به طور همزمان تکامل ساختاری در قوس نوک تیز وجود داشت، که به منظور خرک زدن فاصله‌های طرح نامنظم، و یا رساندن ارتفاع خرکهای عرضی به خرکهای مورب بود. این دومی در کلیسای جامع دورهام در راهروی شبستان در ۱۰۹۳ اتفاق می‌افتد. قوس‌های نوک تیز به طور گسترده در تزئین گذرگاه طاقدار کور رومی نیز رخ می‌دهد، که در آن قوس‌های نیم دایره با یک الگوی تزئینی ساده همدیگر را می‌پوشانند، و نوکهای تیز به صورت تصادفی در طراحی پیش می‌آیند.

معماری باروک: مهم‌ترین خصوصیت معماری باروک، ساختن فضاهای منحنی و استفادهٔ فراوان از تزیینات معماری بود. هنرمندان با این‌کار، به بناها، شکوه و عظمت خاصی می‌بخشیدند. در طراحی کاخ‌های بزرگ نیز از این شیوه استفاده می‌شد. باغ کاخ ورسای که در شکارگاهی در نزدیکی پاریس و در دهکدهٔ ورسای ساخته شده است، نمونه‌ای از کابرد این شیوه است که استفادهٔ منظم از درخت گل و آب‌نما، عظمت و شکوهی وصف‌ناشدنی به بنا می‌بخشید. ایجاد فضاهای مفید و ایجاد فضاهایی که امکان تفکر را فراهم کند دو هدفی بود که معماری در قرن هفدهم اساس خود را بر آن نهاده بود. کلیساهای باروک هر دو هدف را برآورده کردند. به این ترتیب که فضاهای داخلی یکپارچه‌ای فراهم کردند تا هم برای اجتماعات بزرگ مناسب باشد و هم جایگاهی باعظمت برای مراسم مذهبی گروهی یا عبادت فردی را فراهم کند و کلیسایی مستطیل شکل با راهرویی واحد و و محوطه مرکزی گسترده بهترین راه حل ممکن به شمار می‌آمد. نمونه خوب و مناسبی از این نوع کلیسای ایل جسو است. در ابتدا نمای کلیسا به پیروی از دوره رنسانس طراحی می‌شد که شامل ساختاری دو طبقه با یک بخش مرکزی برجسته و متمایز که بالای آن یک سنتور قرار داشت می‌شد. به مرور زمان درقرن هفدهم تغییراتی مهم پدید آمد. نمای ساختمان از اینکه به شکل هم سطح ساخته شود تغییر یافت. بخش مرکزی بیش از دیگر قسمت‌های ساختمان به خیابان نزدیک شده بود برای بیان اینکه نمای ساختمان به سوی فضای زندگی شهری روی آورده است. ایجاد یکچارچگی کامل در فضا هدف نهایی معماری باروک است. بیننده از حالت تماشاچی صرف خارج شده و به جزیی از خود فضا تبدیل شده است. کلیسای سن کارلو آله کواترو فونتانه نمونه‌ای خوب از این تجربه است که به دست برومینی با دیوارهای موجدار خلق شده است. یکی دیگر از نتایج یکپارچگی فضا شناخته شدن گنبد به عنوان جزئی از فضای داخلی است. مانند گنبد سنت ایوو دلا ساپینزا در رم که حالتی مارپیچی دارد و نگاه را به سوی بالا می‌کشاند.”

گزارش سفر:

روز نخست،جمعه نهم سپتامبر:

ما از دبی و با خطوط هوایی ترکیش و با توقف کوتاهی از فرودگاه آتاتورک استانبول به پراگ رسیدیم.

بلافاصله پس از انجام مراسم چک کردن ویزا وارد محوطه فرودگاهی شدیم. ابتدا برای خرید سیم کارت اقدام کردیم که با پرداخت بیست یورو سیم کارت با 2 گیگابایت اینترنت خریدیم. سپس از شرکتی (Budget) که اتومبیل را کرایه کرده بودیم، ماشین را گرفتیم. در این سفر ما یک اتومبیل هیوندای i30 به قیمت کمی کمتر از 200 دلار برای یک هفته اجاره کردیم.

طبق برنامه بلافاصله از فرودگاه عازم قلعه Karlstejn که در 35 کیلومتری فرودگاه و در منطقه ای کوهستانی و در میان دره ای بسیار زیبا قرار دارد رفتیم. این قلعه در قرن 14 توسط کارل چهارم ساخته شده و محلی برای مخفی نگه داشتن جواهرات سلطنتی بوده است. خوشبختانه قبل از اینکه بلیط فروشی تعطیل شود ما توانستیم آخرین سانس تور داخل قلعه را بخریم(270 کرون). داخل قلعه بسیار ساده است و شاید بیشترین جذابیت آن داستانهایی باشد که توسط تور لیدر درباره قلعه حکایت می شود. فراموش نکنید که شما باید قبل از ساعت 17:30 برای خرید بلیط به قلعه برسید. همچنین برای رسیدن به قلعه باید کمی پیاده روی کنید.بازدید از این قلعه حداقل یکساعت و نیم زمان نیاز دارد. البته به این زمان باید پیاده روی کنار رودخانه را هم اضافه کنید.

https://en.wikipedia.org/wiki/Karl%C5%A1tejn

https://www.youtube.com/watch?v=dD7zUlknR48

بلافاصله به سمت مقصد حرکت کردیم. شهر کوچک Litomysl حدودا 190 کیلومتر با این قلعه فاصله دارد و با توجه به ترافیک شامگاهی کمی بیش از دو ساعت و نیم راه است. هتل Zlata Hvezda که در میدان اصلی شهر قرار دارد، هتل خوبی است خصوصا اینکه پارکینگ هم دارد. ساختمانهای قدیمی در اطراف میدان به چشم می خورد و با نورپردازی شبانه چهره میدان را زیبا کرده است. ما برای یک شب اقامت همراه با صبحانه در این هتل 65 یورو پرداختیم.

روز دوم، شنبه دهم سپتامبر:

بعد از صرف صبحانه به سمت قصر Litomysl حرکت کردیم که با پیاده روی کوتاهی به آن می رسیم. در خیابان علاوه بر ساختمانهای رنگارنگ و قدیمی که تاریخ ساخت بسیاری از آنها بر رویشان نوشته شده است، شاهد نقاشی های دیواری بودیم که امروزه به آنها Street Art می گویند.

 برای بازدید از این قصر که در لیست میراث جهانی به ثبت رسیده باید در تور داخل قصر ثبت نام کنیم.

تور انگلیسی زبان فقط در سانسهای محدودی برگزار می شود و به همین دلیل ممکن است بیش از یکساعت معطل شوید تا تعداد به حد مورد نظر برسد. جالب اینجاست که وقتی تور شروع شد به هر کدام از ما جزوه ای به زبان انگلیسی دادند که به ترتیب محلهای بازدید در آنها مشخص شده بود و توضیح مختصری هم در آن آورده شده بود. راهنمای تور فقط چند کلمه در حد نام اشیا و یا اتاقها می گفت و ما بقی را خود بازدید کننده می بایست از روی جزوه دنبال می کرد. این داستان در تمام مکانهایی که تور برای بازدید داخل بناها بود داشتیم.

قیمت تور برای هر نفر 120 کرون است و تقریبا برای بازدید از این قلعه یکساعت زمان نیاز است.

http://wikitravel.org/en/Litomy%C5%A1l

https://www.youtube.com/watch?v=LA3qDULpB-o

قبل از ظهر Litomysl را ترک کردیم. مقصد شهر کوچک Zdarnad Sazavou است که 90 کیلومتر فاصله دارد و این مسیر زیبا را در کمتر از یک ساعت می توان طی کرد. کلیسا St John Church در لیست میراث جهانی ثبت شده است. محوطه خارجی کلیسا که با دیوار احاطه شده، ستاره ای شکل است. این کلیسا بر روی تپه کوتاهی ساخته شده است.

https://en.wikipedia.org/wiki/Pilgrimage_Church_of_Saint_John_of_Nepomuk

برای بازدید از این کلیسا نیم ساعت زمان و 110 کرون پول نیاز است داخل کلیسا بسیار ساده است ولی طبیعت اطراف بسیار زیباست و ارزش وقت گذاشتن بیشتر را دارد. همچنین قبرستان کنار کلیسا هم دیدنی است.

 به سمت شهر Olomouc حرکت کردیم. فاصله 125 کیلومتری را در کمتر از دو ساعت طی کردیم. در این فصل سال در بیشتر جاده های بین شهری می توان درختان سیب را در کنار جاده یافت که برخی سیبهای بسیار خوشمزه ای هم دارند. در میدان مرکزی شهر ستونی 35 متری به نام Holy Trinity وجود دارد که در لیست میراث جهانی به ثبت رسیده است. بر روی این ستون سنگی مجسمه های سنگی و همچنین چند مجسمه طلایی از حضرت مریم و عیسی وجود دارد. این ستون در فاصله سالهای 1716 تا 1754 ساخته شده است و به سبک باروک است.

در همین محوطه ساعتی آسترونومیکال در سال 1950 ساخته شده است که راس هر ساعت عروسکها و اشیائی که در آن قرار دارند به گردش در می آیند.

 در گوشه دیگر از میدان حوض و فواره ای قرار دارد که با مجسمه حیوانات دریایی از قبیل ماهی، دلفین و لاکپشت مزین شده است.

https://www.youtube.com/watch?v=R9Y5eWfDU4s

هوا رو به تاریکی بود که به سمت شهر Zlobice به راه افتادیم. فاصله 50 کیلومتری را کمتر از یکساعت طی کردیم . شب را در مسافرخانه Wellness Penzion Kromeriz Zlobice اقامت کردیم. بابت یک شب با احتساب صبحانه 40 یورو پرداختیم.

روز سوم، یکشنبه یازدهم سپتامبر:

به شهر Kromeriz که در نزدیک Zlobice است رفتیم. قصر و قلعه این شهر در لیست میراث جهانی ثبت شده است. محوطه قصر که باغ بسیار یزرگ و زیبای است اکنون به مکان پیاده روی و تمدد اعصاب ساکنین تبدیل شده است. ورودیه باغ رایگان است ولی اگر برای گشت و گذار در این باغ از اتومبیلهایی که چند واگن به آنها وصل شده و همانند تور کوچکی مناطق و داستانهای جای جای باغ را برای شما توضیح می دهد، استفاده کنید باید مبلغ کمی بپردازید که با توجه به بزرگی باغ و زمان محدود، قطعا ارزشش را دارد.

قصر در قرن 17 ساخته شده و دکوراسیون داخلی و همچنین تابلوهای نقاشی و نقاشهای دیواری و سقفی آن بسیار زیباست. کتابخانه قدیمی داخل قصر بیش از 4000 کتاب بسیار قدیمی دارد. ورودیه 180 کرون است و برای بازدید از آن حدودا یکساعت و برای بازدید از باغ قصر نیز یکساعت زمان نیاز است.

https://www.youtube.com/watch?v=gAXTo6Dwu9c

میدان مرکزی شهر با فواره داخل آن از مکانهای دیدنی شهر است. در گوشه ای از محوطه میان و روی کف زمین نقاشی سه بعدی جالبی کشیده شده بود که برای دقایقی سبب سرگرمی بازدید کنندگان می شد.

 باغ گیاهشناسی نیز در نزدیک مرکز شهر قرار دارد که قدمتی از قرن هفدهم دارد و جزء میراث جهانی است. این باغ که گونه های مختلفی از گیاهان و گلها را در خود جای داده طراحی جالبی نیز دارد و به اشکال هندسی و قرینه ساخته شده است. بازدید از این باغ نیز به یکساعت زمان نیاز دارد.

بعد از صرف نهار به سمت شهر Brno که 66 کیلومتر و حدودا یکساعت با Kromeriz فاصله دارد حرکت کردیم و مستقیم سراغ ویلا Tugendhat را گرفتیم. این ویلا که در باغ کوچکی ساخته شده است به سبب شکل مدرن سازه و وسایلی که در آن استفاده شده، در سال ساخت آن یعنی 1930 بسیار معروف بود.معمار این بنا  Ludwig Mies van der Rohe است که از آرشیتکتهای بسیار معروف است. همچنین این ساختمان محل بسیاری از تصمیم گیری های سیاسی بوده است از قبیل مقر گشتاپو، محل استقرار قوای شوروی در بعد از جنگ جهانی دوم و همچنین در ۲۶ اوت ۱۹۹۲ واتسلاو کلاوس و ولادیمیر مچیار، رهبران سیاسی چکسلواکی در این ویلا ملاقات کرده و سند جدایی چک و اسلواکی را در این مکان امضا کردند. این ویلا در لیست میراث جهانی قرار دارد. ورودیه آن 50 کرون و زمان بازدید حدودا یکساعت و نیم است. در نظر داشته باشید که برای خرید بلیط تور داخل ساختمان با توجه به محدودیت فضا، بهتر است که رزرواسیون را اینترنتی یا با تلفن انجام دهید.

http://rezervace.spilberk.cz/list

http://whc.unesco.org/en/list/1052/video

شهرBrno از شهرهای بزرگ و زیبای جمهوری چک است که حداقل دو ساعت برای گشت و گذار و لذت بردن از معماری شهری آن پیشنهاد می شود. اگر فرصتتان اندک است پیشنهاد ما پیاده روی در حدفاصل  Cabbage market تا میدان Namesti Svobody است.

https://www.youtube.com/watch?v=9lklJMAUb7k

ما فرصت نکردیم از Capuchin Monastery بازدید کنیم ولی ظاهرا به سبب 150 مومیایی که در آنجا است مکانی دیدنی است.

سپس به سمت دریاچه و منطقه Lednice حرکت کردیم. در این منطقه که جاده از میان دریاچه عبور می کند Landscape بسیار زیبایی را بوجود آورده که در لیست میراث جهانی ثبت شده است.

قصر Lednice هم در صورت وجود زمان کافی از مکانهای دیدنی این منطقه است. درختان زغال اخته در این فصل سال به بار نشسته اند و در جای جای شهر وجود دارند. به سبب نزدیکی این منطقه با شهر Brno (حدودا 60 کیلومتر) بسیاری از اهالی Brno برای خود ویلایی در این منطقه دست و پا کرده اند. به فاصله کوتاهی از Lednice شهر کوچک Voltice قرار دارد که قصر Voltice از بناهای مهم این شهر نقلی است.

http://whc.unesco.org/en/list/763/video

ادامه مسیر به سمت شهر Trebic است حدودا مسیر 100 کیلومتری را در یکساعت و نیم طی می کنیم. شب را در هتل آپارتمان U Cerneho Orla اقامت می کنیم به قیمت 79 یورو به همراه صبحانه.

روز چهارم، دوشنبه دوازدهم سپتامبر:

هتل ما خوشبختانه در میدان اصلی شهر، کنار رودخانه و در نزدیک محله قدیمی قرار دارد. بنابراین با کمی پیاده روی وارد محله قدیمی یهودیان می شویم . یهودیان از قرن 14 میلادی به تدریج به این شهر وارد شدند و در زمان جنگ جهانی دوم اجتماع بسیار بزرگ و مهمی در این شهر داشته اند. خانه های قدیمی همچنان حفظ شده اند و این محله را به همراه کلیسا مرکزی شهر در لیست میراث جهانی قرار داده است.

قبرستان یهودیان این شهر که بر روی تپه قرار دارد، بزرگترین قبرستان یهودیان در جمهوری چک است و حدودا 11000 قبر در این قبرستان شناسایی شده است که قدیمی ترین آنها به نیمه اول قرن 17 بر می گردد.

http://whc.unesco.org/en/list/1078/video

شهر Telc نمونه زیبایی از شهرهای قرون وسطایی است که در فاصله کمی از Trebic قرار دارد(35کیلومتر) و حدود 40 دقیقه ای به آن می رسیم. قسمت قدیمی شهر توسط دریاچه و رودخانه احاطه شده است. میدان اصلی شهر با خانه های رنگارنگ و قدیمی به خوبی حفظ شده است. این ساختمانها به سبک باروک و رونسانس هستند و به زیبایی در یک خط ساخته شده اند و نمایی ویژه به میدان مرکزی شهر داده اند. برخی از این خانه ها قدمتی از قرن 16 میلادی دارند.

 برج کلیسا St James حدود 60 متر ارتفاع دارد و از فراز آن نمایی زیبا از شهر زیبای Telc را می توان شاهد بود. نمای برخی از خانه ها با نقاشی های زیبایی مزین شده است. بافت تاریخی شهر Telc در لیست میراث جهانی ثبت شده است.

https://www.youtube.com/watch?v=VzHpHnLTnaA

 بعد از نهار این شهر را به مقصد روستای Slovonice ترک کردیم (25 کیلومتر). خانه های مجاور میدان شهر درست مثل میدان شهر Telc هستند و بازدید از این روستا را توجیه پذیر می کنند.

بلافاصله به سمت شهر Trebon حرکت کردیم، مسیر زیبای 50 کیلومتری را در کمتر از یکساعت طی کردیم. در این منطقه تعداد زیادی دریاچه وجود دارد که برخی از آنها مصنوعی هستند و به عنوان حوضچه های پرورش ماهی از آنها استفاده می شود. شهر Trebon هم به واسطه چند تا از این دریاچه ها احاطه شده است. برای گردش در اطراف و مرکز شهر شاید بهترین وسیله استفاده از واگنهایی است که به صورت تور، دور مکانهای دیدنی شهر حرکت می کنند. ما مسیرمان را از اطراف یکی از دریاچه ها شروع کردیم و وارد میدان اصلی شهر شدیم. در این شهر هم ساختمانهای رنگارنگ به سبک رونسانس و باروک را می توان دید که نمایی بسیار زیبا به بافت قدیمی شهر داده است.

https://www.youtube.com/watch?v=J2h-ervBugc

شب را در هتل مدرن و زیبای Garni با قیمت 74 یورو برای یک شب با صبحانه گذراندیم.

روز پنجم، سه شنبه سیزدهم سپتامبر:

از Trebon به سمت شهر Ceske Budejovice حرکت کردیم(30 کیلومتر). شاید دیدنی ترین منطقه این شهر نیز همان مرکز شهر و بافت قدیمی و همان ساختمانهای رنگارنگ به سبک رونسانس و باروک است. البته میدان مرکزی شهر بسیار بزرگتر است و به میدان Premysla معروف است.

در گوشه ای از میدان برج 72 متری به نام Black Tower قرار دارد که از فراز آن می توان شهر را بهتر مشاهده کرد. ورودیه آن 30 کرون است و برای رسیدن به بالای از باید 225 پله بالا رفت. این شهر خواستگاه آبجو معروف “بادوایزر” است و یکی از کارخانه های آن نیز در همین شهر قرار دارد و با رزرواسیون اینترنتی می توان یکی از تورهایی را که برای بازدید آن برنامه ریزی شده، خریداری کرد. آبجوسازی یکی از صنایع مهم جمهوری چک است، خواستگاه چندین برند معروف آبجو از این کشور است و گفته شده که اهالی این کشور مصرف سرانه آبجو بالایی در اروپا دارند.

https://www.youtube.com/watch?v=pQh3zBF1TdY

بعد از 25 کیلومتر و نیم ساعت رانندگی به شهر معروف و توریستی Ceske Krumolov رسیدیم. قسمت اصلی شهر بر روی تپه ای قرار دارد که توسط رود Vltava احاطه شده است. یونسکو بافت تاریخی این شهر را در سال 1992 به لیست میراث جهانی اضافه کرد. این شهر بعد از پراگ، توریستی ترین شهر جمهوری چک است. از آنجایی که تردد اتومبیل در بسیاری از قسمتهای قدیمی شهر ممنوع است، باید اتومبیل را در خارج از بافت مرکزی شهر پارک کرد و طبعا با توجه به اینکه مرکز شهر بر روی تپه قرار دارد و کف خیابانها هم سنگفرشی است، لذا برای خانواده هایی که بچه کوچک دارند کار کمی سخت می شود. به هر حال باید خود را به میدان Nemesti Svornosti رساند ستون یادبود قرن 17 و ساختمانهای اطراف میدان تعداد زیادی بازدیدکننده را در کنار خود نگه داشته است.

قلعه شهر با برج آن از دیدنی هایی است که نباید از لیست بازدید حذف شوند. نمای شهر از فراز برج قلعه بسیار زیبا و فراموش نشدنی است ورودیه قلعه 100 کرون و بازدید از برج 50 کرون است.

http://whc.unesco.org/en/list/617/video

در مسیر برگشت به سمت پراگ از روستای Holasovice که در 25 کیلومتری Ceske Krumolov دیدن کردیم. این روستای بسیار کوچک که ساختمانهای رنگارنگش در قرون 18 و 19 ساخته شده است. در وسط روستا یک استخر هم ساخته شده است که نمای زیبایی به این روستا داده است. این روستا نیز در لیست میراث جهانی ثبت شده است. برای بازدید از این روستا نیم ساعت کافی است.

https://www.youtube.com/watch?v=ej_4UOmHJ3c

هوا تقریبا تاریک شده بود که به سمت پراگ حرکت کردیم ، مسیر 160 کیلومتری را در کمتر از 2 ساعت پیمودیم و وارد شهر رویایی پراگ شدیم و سر راست به سمت هتل رفتیم. هر چند هتل در فاصله کوتاهی از مرکز شهر قرار داشت اما یافتنش حتی با استفاده از GPS همچین آسان نبود. چرا که این هتل زیبا داخل باغی بود که برای ورود به آن باید از درب مجزایی وارد می شدیم. نهایتا بعد از اینکه وسایل را داخل اتاق گذاشتیم برای صرف شام از هتل خارج شدیم. ساعت از 11 شب گذشته بود که وارد مرکز شهر شدیم. شهر پراگ را برخلاف بسیاری از شهرهای اروپایی شهری زنده و پویا یافتیم. بافت قدیمی شهر پراگ در لیست میراث جهانی به ثبت رسیده است. پس از صرف شام به هتل برگشتیم.

قیمت غذا در جمهوری چک نسبت به کشورهای اروپای غربی بسیار ارزانتر است مثلا اگر یک پرس غذا در سوئیس 30 یورو باشد و همان غذا در اتریش 20 یورو، شما می توانید همان غذا را در جمهوری چک با 10 یورو میل کنید.

هتل محل اقامت ما در پراگ Silenzio نام داشت و ما بابت سه شب اقامت به همراه صبحانه و پارکینگ  275 یورو پرداختیم یعنی تقریبا شبی 92 یورو.

روز ششم، چهارشنبه 14 سپتامبر:

صبح ابتدا به بازدید مهمترین منطقه توریستی پراگ یعنی” قلعه پراگ” رفتیم. برای اینکار تصمیم گرفتیم تا از وسایل نقلیه عمومی استفاده کنیم تا هم از مشکل یافتن محل پارک راحت شویم و هم تجربه سفر درون شهری با مترو و تراموا را هم داشته باشیم. بلیطهای مترو و تراموا شبیه هم هستند و در هر دو مکان می توان از آنها استفاده کرد البته با توجه به قیمتی که بابت بلیط می پردازید شرایط استفاده از آن می تواند متفاوت باشد. ساده ترین شکل آن بلیطهایی است که برای سفر به مدت نیم ساعت(24 کرون)یک ساعت و نیم(32 کرون) و به شکل نامحدود اعتبار دارد و اشکال دیگر مثل بلیطهای روزانه یا هفتگی و یا …. است. بچه ه ای زیر 6 سال مجانی و برای 6 تا 14 سال نیم بها است.

قلعه پراگ همانند شهر کوچکی است که توسط برج و باروی قلعه احاطه شده است و در گذشته نه چندان دور مردم در داخل آن زندگی می کردند. امروزه برای بازدید از هر قسمت آن باید مبلغ مجزایی پرداخت کنید که با توجه به درخواست شما مکانهای مورد نظر بر روی بلیطی که خریداری می کنید درج می شود. برخی قسمتها هم بلیط فروشی جدا دارند. بلیطی که ما تهیه کردیم برای بازدید از قصر، قلعه، کلیسا سنت جورج، Golden Line، Powder Tower و کلیسا St Vitus بود که 350 کرون بابت آن پرداختیم. بازدید از قلعه از محوطه حیاط اول شروع می شود که از طریق آن وارد حیاط دوم می شویم. St Vitus Cathedral در این محوطه قرار دارد که قطعا یکی از زیباترین و غنی ترین بناهای اروپای مرکزی است.

ساخت این بنا در قرن 14 توسط چارلز چهارم شروع شد و پس از 600 سال به پایان رسید. پنجره های چوبی با شیشه های رنگی، بسیار زیبا هستند. نقاشی های بسیار نفیسی علاوه بر نقاشیهای دیواری در محوطه کلیسا وجود دارند.مجسمه بزرگی از جنس نقره هم در گوشه ای از کلیسا قرار دارد که نظر بازدید کنندگان را به خود جمع می کند. در سردابه کلیسا که اکنون برای بازدید عموم بسته است، تابوت چارلز چهارم، Wenceslas چهارم و برخی دیگر از پادشاهان نگهداری می شود.

قصر سلطنتی قدیمی، حدود 1000 سال قدمت دارد. تراس معروفی دارد که از آنجا می توان شهر و رودخانه Vltava و همچنین پل مهروف چارلز را مشاهده کرد.

برج ناقوس کلیسا، که ورودیه آن 150 کرون است 297 پله دارد. این ناقوس بزرگترین ناقوس در جمهوری چک است. از فراز برج شهر زیبای پراگ را می توان مشاهده کرد.

Golden lane کوچه ای است که خانه هایی کوچک در آن ساخته شده است که ابتدا در قرن 16 مورد استفاده محافظان قلعه بوده ولی با گذشت زمان به افراد مختلف از جمله هنرمندان سپرده شده است. مثلا کافکا -نویسنده مشهور- مدتی را در یکی از همین خانه ها گذرانده است. اکنون بیشتر آنها تبدیل به موزه و یا نمایشگاه شده اند.

Rosenberg Palace در داخل محوطه قلعه قرار دارد و امروزه نمایشگاهی از سکه و جواهرات در آن دایر است. ورودیه آن 150 کرون است.

کلیسا St George که با آجر قرمز مشخص است در قرن 10 ساخته شده و در قرن 19 مرمت اساسی شده است. سردابه این کلیسا مقبره پرنس بولسلاو دوم است.

در گوشه ای از محوطه داخلی قلعه، بنایی استوانه ای شکل به نام Powder Tower قرار دارد که امروزه تبدیل به موزه نظامی شده است و ادوات و لباسهای محافظین قلعه را در آن به نمایش گذاشته اند.

بازدید از قلعه پراگ با توجه به علاقه افراد بین 3 تا 4 ساعت زمان نیاز دارد.

https://www.youtube.com/watch?v=uRBK_cFjeh0

از قلعه به سمت پل چارلز حرکت کردیم. چون قلعه بر روی تپه ساخته شده است لذا مسیر سرپایینی است. خیابانها باریک و خانه ها و مغازه های این منطقه همه قدیمی هستند.

پل چارلز که پلی سنگی با عرض 9 متر و طول 500 متر است در قرن 14 بر روی رودخانه   Vltava با دو دروازه سنگی در طرفین پل ساخته شد. از این دو دروازه که در حقیقت برجهای کوچکی هستند می توان بازدید و منظره ای متفاوت را از فراز آنها مشاهده کرد. تعداد 30 مجسمه سنگی که بیشترشان در قرون 17و 18ساخته شده اند بر کناره های پل نصب شده است. این پل اکنون فقط برای تردد عابرین پیاده قابل استفاده است و مهمترین مرکز توریستی شهر به حساب می آید. دستفروشان، نوازندگان و هنرمندان نقاش بر روی پل و اطراف آن بساط می کنند و سرگرمی جالبی را برای عابران فراهم کرده اند.

https://www.youtube.com/watch?v=-fX6VGG7wOM

بعد از صرف نهار از کوچه و پس کوچه ها به میدان مرکزی شهر می رسیم که به Old Town Square معروف است شاید معروفترین بنای این میدان Astronomical Clock باشد. این ساعت که در سال 1410 ساخته شده است، در نوع خود قدیمیترین ساعت موجود در جهان است. اشکال و با نمادهای مختلفی از قبیل ماه، ستاره و نمادهای مذهبی مزین شده است.

در گوشه دیگر میدان، کلیسا Tyn قرار دارد که به سبک گوتیک در قرن 14 ساخته شد. دو برج این کلیسا قرینه نیستند و یکی حجیمتر از دیگری ساخته شده است و گفته می شود که نمایی از مرد و زن هستند. برخی مدعی هستند کلیسایی که در کارتون زیبای خفته (ساخته شده توسط شرکت والت دیزنی) وجود دارد، برگرفته از این کلیسا است.

با غروب خورشید شکل دیگری از فعالیت در پراگ آغاز می شود. اطراف پل چارلز مملو از توریست است و رستورانها و کافه های اطراف تا نیمه شب باز هستند. همینطور که در این منطقه قدم می زنید، پیشنهادهای وسوسه کننده ای درباره کنسرتهای مختلف موسیقی کلاسیک دریافت می کنید که اگر اهل موسیقی باشید به سختی می توانید تسلیم آنها نشوید!

روز هفتم، پنجشنبه 15 سپتامبر:

مجددا با تراموا خودمان را به مرکز شهر رساندیم و اینبار از میدان Wenceslas برنامه خود را آغاز کردیم. این میدان بزرگ و مستطیل شکل 60 متر عرض و 750 متر طول دارد.

در قسمت جنوبی میدان مجسمه فردی که سوار بر اسب است خودنمایی می کند. این مجسمه متعلق به St Wenceslas است که در قرن دهم قدیس ایالت Bohemia بود. این میدان شاهد اتفاقات بزرگی در تاریخ این کشور است. مثلا در سال 1918 جمهوری چکسلواکی تشکل خود را در این میدان جشن گرفت و در سال 1989  فروپاشی کمونیسم در این مکان اعلام شد. هم اکنون نیز این میدان محل تشکلهای مدنی و اعتراضی در پراگ است. اطراف این میدان علاوه بر چند موزه و گالری، پر است از کافه و رستورانهای مختلف که به همراه فروشگاهها و برندهای معتبر و معروف، مکان مناسبی را برای وقت گذرانی توریستها ایجاد کرده است. پیاده روی در کوچه و خیابانهای اطراف و تماشای ساختمانها و مغازه ها بسیار جذاب است و حتما توصیه می کنم حداقل یکساعت را برای این منظور در نظر بگیرید. با رسیدن به میدان قدیمی تصمیم می گیریم تا با خریدن یک تور درون شهری در وقت خود صرفه جویی کنیم. ولی متاسفانه چند دقیقه پس از حرکت کردن ،اتومبیل تور در پشت ترافیک متوقف می شود. متوجه می شویم که دلیل ترافیک تصادف دو اتومبیل گرانقیمت است که به هیچ وجه حاضر نیستند تا آمدن پلیس راه را باز کنند و از آنجایی که خیابان بسیار باریک است امکان تغییر مسیر نیز نمی باشد. لذا راننده پولمان را پس می دهد و ما پیاده مسیر مورد نظر را طی می کنیم. قبرستان قدیمی یهودیها و محله قدیمی یهودیها در نزدیک این منطقه قرار دارد که در صورت وجود زمان کافی می توان از آنها بازدید کرد. با گذر از یکی از پلها که بر روی رود  Vltava قرار دارد به سمت دیگر رود می رویم و محله قدیمی آنسوی رود را هم تا پل چارلز طی می کنیم و اینبار به بازدید کلیسا St Nicholas میرویم این کلیسا در قرن 18 و به سبک باروک ساخته شده و گفته می شود موتزارت در سال 1787 با ارگ این کلیسا نواخته است یعنی همین ارگی که هم اکنون در کلیسا موجود است (ورودیه 70 کرون و زمان بازدید نیم ساعت).

 سپس در یکی از رستورانهای مجاور کلیسا نهار خود را صرف می کنیم. برای آخرین بار از پل چارلز عبور می کنیم. درست در کنار پل، شرکت Prague Venice مسیر قایقرانی بر روی رود Vltava و کانالهای اطراف رود را پیشنهاد می دهد. قیمت این تور 290 کرون است و تقریبا یکساعت زمان می برد. تا شروع زمان تور شما فرصت دارید از موزه Chales Bridge بازدید کنید که ورودیه آن برای افرادی که این تور را خریده اند مجانی است.در این موزه با طریقه ساخت و تاریخچه پل آشنا می شوید که بسیار جالب است. قایقها ،شما را به سفری 45 دقیقه ای بر روی رود می برند، از زیر پل چارلز عبور می کنید و پل را از منظر دیگری که بسیار زیباست مشاهده می کنید. چند کانال کوتاه هم در اطراف رودخانه وجود دارد که جالب توجه است. این تجربه را به بازدید کنندگان از پراگ توصیه می کنم.

https://www.youtube.com/watch?v=BFKzX7u-3yg

هوا تاریک شده بود که برای تماشای یکی از کنسرتهای کلاسیک به یکی از کلیساهای اطراف پل چارلز رفتیم. برای من جالب بود که از کلیسا غیر از عبادت استفاده دیگری هم می کردند!

روز هشتم، جمعه 16 سپتامبر:

بعد از تسویه حساب با هتل به سمت شهر Kutna Hora پراگ را ترک کردیم. این مسیر تقریبا 80 کیلومتر است و حدودا یکساعت زمان نیاز دارد. ابتدا سراغ کلیسایی رفتیم که داخل آن با استخوانها و اسکلت مردگان تزیین شده است. این کلیسا که نامش Sedlec Ossuary است، قدمتش به قرن 14 برمی گردد ولی دکوراسیون استخوانی آن از سال 1870 شروع شد. تخمین میزنند که این استخوانها مربوط به 40هزار نفر باشد ورودیه آن 90 کرون است و حداقل نیم ساعت برای بازدید آن زمان نیاز است.

با پیاده روی کوتاهی به کلیسا جامع یا Sedlec Cathedral می رسیم. این کلیسا که بسیار ساده به نظر می رسد در حقیقت قدیمی ترین کلیسا در منطقه Bohemia است و در فاصله سالهای 1290 تا 1320 ساخته شده است. این کلیسا یکبار در سال 1421 کاملا در آتش سوخته و تا 279 سال بعد از آتش سوزی کاملا ویرانه بوده است ولی با در قرن 18 مجددا با سبک بروک و گوتیک توسط معمار معروف Jan Blazej Santini بازسازی می شود. در قسمتی از طبقه دوم کلیسا می توانید بنای اولیه را مشاهده کنید.نقاشی های ارزشمندی در این کلیسا نگهداری می شود. این کلیسا در لیست میراث جهانی ثبت شده است. ورودیه آن 50 کرون است و نیم ساعت برای بازدید کافی است.

Cathedral of St Barbara یکی از زیباترین بناهای سبک گوتیک در این منطقه است. ساخت این بنا در سال 1388 شروع شد ولی نهایتا تکمیل شدن آن بیش از 500 سال طول کشید.

 در داخل کلیسا، شاید چیزی که بیش از حد جلب توجه می کند، شیشه های رنگی و نقاشیهای بسیار زیبایی روی آنهاست که داستانهای مذهبی را روایت می کنند. این شیشه ها در پنجره هایی قرار دارد که بسیار بلند ساخته شده اند و چون دور تا دور کلیسا هستند، نور کافی و رنگی را در طول روز به داخل کلیسا منتقل می کنند.

معماری نمای کلیسا بسیار ویژه است. از تراس مجاور حیاط کلیسا می توان نمای زیبایی از شهر و تاکستانهای اطراف را مشاهده کرد.

در قسمت شمالی کلیسا خیابانی در مجاورت ساختمان گالری مرکزی Bohemia وجود دارد که امروزه فقط مسیر پیاده روی است و در یک سمت آن 13 مجسمه به سبک باروک به شکل ردیفی و شبیه مجسمه هایی که بر روی پل چارلز وجود دارند، قرار داده شده است. دومین مجسمه که پیاله ای در دست دارد متعلق به St Barbara  است و به این سبب به این خیابان Barborska می گویند.

 کاتدرال سنت باربارا نیز در لیست میراث جهانی قرار دارد. برای بازدید از این مجموعه که ورودیه آن 85 کرون است، یکساعت زمان نیاز دارید.

Kutna Hora شهر بسیار قشنگی است که برای یک روز کاملا می تواند برنامه شما را پر کنید.

https://www.youtube.com/watch?v=mAUYM4bIrIA

ما شهر Kutna Hora را به سمت فرودگاه پراگ ترک کردیم. حدود ساعت 4 بعدازظهر با فرودگاه رسیدیم  و اتومبیل را تحویل دادیم. در این سفر ما حدود 1200 کیلومتر در جاده های کشور جمهوری چک رانندگی کردیم.

با پرواز ساعت 19:45  پراگ را به مقصد دبی و با توقف کوتاهی در فرودگاه استانبول ترک کردیم.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

iranpour@kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به جمهوری چک- زیبای ترشرو اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

سفر ما به مالزی از شهر دبی در یک زمستان سرد و پر بارش در اواخر بهمن 1395 شروع شد. با توجه به اینکه مالزی در نزدیک خط استوا قرار دارد میشد اینطور برداشت کرد که آب و هوای معتدلی در پیش روی ماست. در این ماه از سال، بارندگی های فصلی نسبتا کاهش یافته است و مالزی را به عنوان مقصد جذابی برای کسانی که از سرمای زمستان در حال فرار هستند، تبدیل کرده است.

تصمیم داشتم که مختصری درباره جغرافیا و تاریخ کشور مالزی بنویسم که با توجه به وجود منبع خوبی مثل ویکیپدیا فارسی از این موضوع صرف نظر کردم و عینا مطالب آن را برایتان در اینجا آورده ام. توصیه می کنم آن را بخوانید، در ابتدا ممکن است کمی کسالت آور باشد ولی نهایتا دید بسیار خوبی درباره این کشور پر نشیب و فراز در قرن حاضر را به شما می دهد. شاید بتوان گفت که مالزی می تواند الگوی خوبی برای توسعه کشورهای جهان سومی باشد که علی رغم وجود منابع بسیار هنوز در کوره راههای سیاست گیر افتاده اند و منابع غنی خود را صرف تجهیزات نظامی و سرکوب مردم خود می کنند.

مساحت کشور تقریبا 330 هزار کیلومتر مربع(66 امین کشور جهان و معدل مساحت استان سیستان و بلوچستان با خراسان جنوبی) و جمعیت آن تقریبا 30 میلیون نفر (40 امین کشور جهان) است. واحد پول مالزی، رینگت است. در زمان سفر ما هر 100 دلار آمریکا را میشد با 440 رینگت  تعویض کرد.

پایتخت شهر کوالالامپور است که اهالی اصطلاحا به آن KL می گویند و جمعیتی معادل دو میلیون نفر دارد.

نوشته زیر برگرفته از ویکیپدیا فارسی است:

“ جغرافیا:

کشور مالزی در جنوب شرقی آسیا واقع شده و از لحاظ جغرافیائی از دو قسمت کاملاً جدا تشکیل شده. میان ۱ تا ۷ درجه عرض شمالی و ۱۰۰ تا ۱۱۹ درجه طول شرقی قرار دارد.

دو بخش متمایز مالزی از طریق دریای چین جنوبی از یکدیگر جدا شده‌اند، که هردو بخش غربی شبه جزیره مالزی و شرق مالزی، دارای منظره بسیار مشابهی از دشتهای مرتفع ساحلی هستند که اغلب از تپه‌ها و کوهستانهای جنگلی انبوه پوشیده شده که مرتفع‌ترین آن، کوه کینابالو به ارتفاع ۴٬۰۹۵ متر بر روی جزیره بورنئو قرار دارد. آب و هوای محلی، استوایی بوده که مشخصه آن بادهای موسمی سالانه‌است که (در ماه‌های آوریل و اکتبر) در جنوب غرب و (از اکتبر تا فوریه) در شمال غرب می‌وزد. تانجونگ پی آی، که در ایالت جنوبی جوهور قرار دارد، جنوبی‌ترین نقطه قاره آسیا می‌باشد. تنگه مالاکا که بین سوماترا و شبه جزیره مالزی قرار دارد، به شکل بحث‌برانگیزی مهمترین مسیر کشتیرانی جهان محسوب می‌شود.

پوتراجایا، مرکز اداری جدید التاسیسی برای دولت فدرال مالزی است که تاحدی در نظر دارد از تراکم فزاینده داخل پایتخت مالزی، کوآلالامپور بکاهد.  سازمان‌های دولتی و وزارت‌خانه‌های این کشور در شهر جدید پوتراجایا (پایتخت اداری) این کشور واقع است. مالزی عضو سازمان ملل متحد و اتحادیه کشورهای همسود است. این فدراسیون شامل سیزده ایالت در جنوب شرقی آسیا است. نام «مالزی» زمانی انتخاب شد که فدراسیون مالایا؛ سنگاپور، صباح و ساراواک یک اتحادیه متشکل از ۱۴ ایالت را تشکیل دادند. در سال ۱۹۶۵ سنگاپور از مالزی جدا شد و به کشوری مستقل تبدیل گردید.

مالزی دربردارنده دو ناحیه جغرافیائی است و دریای جنوبی چین آن‌ها را از هم جدا می‌کند: شبه جزیره مالزی یا مالزی غربی که بر روی شبه جزیره مالایی قرار دارد و از شمال با تایلند مرز خشکی دارد و از طریق جاده شوسه جوهور از جنوب با سنگاپور پیوند دارد. این کشور دربردارنده شاه نشینهای جوهور، کداه، پاهنگ، نگری سمبیلان، کلانتان، پراک، سلانگور، پرلیس و ترنگانا بوده و دو ایالت آن را فرمانداران ملاکا و پنانگ و دو منطقه فدرال پوتراجایا و کوآلالامپور سرپرستی می‌کنند. بورنئوی مالزی یا مالزی شرقی که بخش شمالی جزیره بورنئو را دربردارد باآنکه هم‌مرز اندونزی است، زیر سرپرستی حکومت شاه نشین برونئی قرار دارد. مالزی شرقی دربردارنده ایالات صباح و ساراواک و حوزه فدرال لابوآن است. اگرچه از دیدگاه سیاسی این بخش را مالایی‌ها سرپرستی می‌کنند، اما جمعیت جدید مالزیایی با وجود اقلیتهای چینی و هندی یکدست نیست. سیاست‌های مالزی برای بیان ماهیت ادعاشده مشاوره‌ای آن گفته شده‌است و سه حزب اصلی تشکیل دهنده ناسیونال باریسان، هریک وابستگی خود را به یکی از گروه‌های نژادی کاسته‌است. تنها تنش مهم دیده شده در این کشور، از زمان استقلال آن تا کنون، شورشهای نژادی ۱۳می در آستانه مبارزه انتخاباتی و بر سر درگیری‌های نژادی بوده‌است. با این همه، مالزی الگویی از هماهنگی نژادی شمرده می‌شود.

شبه جزیره مالایی مدت زیادی است که از یک جایگاه مهم (مرکزی) در مسیرهای تجاری بین چین و خاورمیانه برخوردار بوده‌است و از آن به عنوان  “شبه جزیره طلائی”، یاد شده‌است.

تاریخ و سیاست:

قبل از این که اقوام مالایی به این کشور مهاجرت کنند, در بخش شبه جزیره ای مالزی, اجداد گروههای مختلفی زندگی می کردند که در حال حاضر به همه آنها اورنگ اصلی, یا ساکنان اولیه می گویند.

اولین پادشاهی مالزی که بر بنادر شهرهای ساحلی حکومت می‌کرد در قرن ۱۰ میلادی تشکیل شد. این پادشاهی شامل لنگ کاسوکا، لمبابوجانگ، کداه، برآس، گانگانگارا در پراک و پان پان در کلانتن می‌باشند. تصور بر این است که آنها در گذشته کشورهای هندی یا بودائی بوده‌اند.

در سال ۱۵۱۱ میلادی، مالاکا توسط پرتغال تصرف شد و در آنجا یک مستعمره ایجاد نمود. پسران آخرین سلطان مالاکا، دو سلطان نشین را در آن شبه جزیره تاسیس کردند- سلطان نشین پراک در شمال، و سلطان نشین جوهور در جنوب. پس از سقوط مالاکا، سه کشور برسر کنترل تنگه مالاکا با یکدیگر به جدال پرداختند: پرتغالی‌ها (در مالاکا)، سلطان نشین جوهور، و سلطان نشین آچه. این درگیری‌ها تا زمانی که هلند کنترل مالاکا را به دست گرفت در سال ۱۶۴۱ ادامه داشت.

انگلستان اولین مستعمره در شبه جزیره مالایا را در سال ۱۷۸۶، با اجاره جزیره پنانگ، بنیان گذاری نمود. در سال ۱۸۲۴، بریتانیا در پی پیمان ۱۸۲۴ انگلیس – هلند که مجمع الجزایر مالایا را به دو بخش بریتانیایی و هلندی تقسیم کرده بود و مالایا در حوزه انگلیس قرار داشت، مالاکا را تحت کنترل خود درآورد.

در پی تصرف مالزی از سوی ژاپنیها در (۱۹۴۵-۱۹۴۲) طی جنگ جهانی دوم، حمایت عمومی از استقلال افزایش یافت. برنامه‌های پس از جنگ انگلیسیها برای یکپارچگی اداره مالایا تحت یک مستعمره پادشاهی واحد که اتحادیه مالایی نامیده شد با مخالفت شدید از سوی مالایایی‌ها موجه شد که مخالف تضعیف حاکمان مالایایی و اعطای شهروندی به نژاد چینی بودند. اتحادیه مالایایی در سال ۱۹۴۶ تاسیس شد و شامل تمامی املاک بریتانیادر مالایا به استثنای سنگاپور می‌شد، در سال ۱۹۴۸ منحل گردید و با فدراسیون مالایا جایگزین شد که باعث حفظ خودمختاری حاکمان مالایایی ایالات تحت‌الحمایه بریتانیا در آن می‌شد. طی این زمان، شورشیان تحت رهبری حزب کمونیست مالایا عملیات چریکی خود را برای مجبور ساختن بریتانیا به خروج از مالایا انجام دادند. دوره شناخته شده اضطراری مالایا از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ طول کشید، و شامل مبارزه ضدشورش طولانی از سوی نیروهای کشورهای مشترک‌المنافع در مالایا بود. در برابر این دورنما، استقلال برای فدراسیون در داخل مشترک‌المنافع در ۳۱ اوت ۱۹۵۷ اعطا گردید. در سال ۱۹۶۳، این فدراسیون با پذیرش مستعمرات سلطنتی جدید بریتانیا در سنگاپور، ساباه (بورنئوی شمالی بریتانیا)و ساراواک، تغییر نام داد. سلطان نشین برونئی در ابتدا نسبت به پیوستن به این فدراسیون ابراز تمایل نمود، ولی در اثر مخالفت از سوی فرقه‌های مشخصی از مردم و نیز مشاجرات بر سر پرداخت حق‌الامتیاز نفتی و جایگاه سلطان در این اتحادیه ادغامی از آن خارج شد. سالهای اولیه استقلال، مالزی با مشکلاتی در اثر درگیری با اندونزی  همراه بود و سرانجام در سال ۱۹۶۵ سنگاپور از مالزی جدا شد و اعلام استقلال نمود.

مالزی پس از استقلال از انگلیس در سال ۱۹۵۷، حکومت سلطنتی دوره‌ای را پذیرفت. بر اساس قانون اساسی مالزی، پادشاه، از میان ۹ سلطان ایالت‌های مختلف مالزی از ۱۳ ایالت، بطور دوره‌ای و برای مدت ۵ سال انتخاب می‌شود. در چهار ایالت دیگر که سلطان ندارند بالاترین مقام رسمی، فرمانداران انتصابی هستند که آنها نیز با ترتیب خاصی انتخاب شده و مقام تشریفاتی و اختیارات رسمی سلاطین را دارا می‌باشند. پادشاه در مالزی دارای اختیارات و وظایف تشریفاتی است و بر اساس توصیه‌های مجلس و کابینه عمل می‌کند. پادشاه در مقام فرماندهی کل نیروهای مسلح کشور دارای اختیاراتی رسمی بوده و بعنوان بالاترین مقام کشور، تنفیذ نخست وزیر (پس از انتخاب شدن وی از طریق پارلمان) و توشیح پیشنهاد انحلال مجلس یا عدم قبول آن را بر عهده دارد. انتصاب قضات دادگاه فدرال و دادگاه‌های عالی از جمله معدود وظایف پادشاه است. تصمیمات پارلمان نیز به سمع و نظر شاه می‌رسد ولی وی اجازه اظهار نظر ندارد. انحلال مجلس هم از معدود اختیارات پادشاه محسوب می‌شود. قوه قانونگذاری مالزی متشکل از دو مجلس سنا و مجلس نمایندگان است که ۴۰ نفر از ۶۹ عضو مجلس سنا را پادشاه انتخاب می‌نماید.“

 گزارش سفر:

روز نخست 11 فوریه 23 بهمن:

ساعت 8:35 صبح به وقت محلی وارد فرودگاه کوالالامپور شدیم، پرواز 7 ساعته ما بیش از حد انتظار ما را خسته کرد که دلیل آن هم اختلاف 4 ساعته مالزی با دبی بود یعنی ما 4 ساعت از یک روز را از دست داده بودیم. این مشکل در پروازهای طولانی مدتی که اغلب از غرب به شرق انجام میشود معمولا اتفاق می افتد و به Jet Lag معروف است. پیش زمینه ذهنی من از فرودگاه کوالا خیلی بهتر از چیزی بود که دیدم. هر چند که فرودگاه توسعه یافته و بزرگ است ولی به هیچ وجه قابل مقایسه با فرودگاههای بزرگی از قبیل مادرید، دبی و حتی دوحه نیست.

برای ورود به مالزی خوشبختانه نیاز به ویزا نیست و پلیس گذرنامه پاسپورت شما را مهر می کند و اجازه اقامت 15 روزه صادر می شود. از فرودگاه تا شهر کوالا حدود 60 کیلومتر فاصله است که اغلب برای طی این مسیر از تاکسی یا قطار استفاده می شود. ما طبق معمول سفرهایمان و با توجه به دو کودک 2 و 6 ساله ، از داخل فرودگاه اتومبیل اجاره کردیم. برای شش روز تقریبا 250 دلار پرداختیم. اتومبیلی که تحویل گرفتیم یک خودرو نیسان Almera بود. که مناسب سفر برای چهار نفر با صندوق عقبی که به راحتی دو چمدان بزرگ، یک چمدان کوچک و دو کالسکه بچه در آن جا می شود. رانندگی در مالزی صرف نظر از اینکه فرمان اتومبیلها در سمت راست قرار دارد(مثل انگلستان) ساده است، خصوصا که کیفیت اغلب جاده های داخل و برون شهری خوب است و بیشتر افراد قوانین رانندگی را رعایت می کنند. اغلب جاده ها دارای عوارض جاده ای است و اتومبیلها به سه طریق این عوارض را پرداخت می کنند: یا اتومبیلشان مجهز به چیپ الکترونیکی است یا دارای کارت مخصوص تردد در جاده هستند که از قبل مبلغی را در آن شارژ می کنند و هنگام ورود به عوارضی آن را روی کارتخوان می زنند و در آخر هم برخی مثل ما که هیچ کدام را ندارند و بایست پول نقد پرداخت کنند. قبل از نزدیک شدن به عوارضی با توجه به اینکه از کدام سیستم می خواهید استفاده کنید، مسیر مناسب را بایست انتخاب کنید. معمولا پرداخت نقدی در لاین منتی علیه چپ قرار دارد. با ورود به این لاین مسوول باجه مربوطه کارتی را به شما می دهد که شما در انتهای اتوبان آن را به مسوول باجه خروجی می دهید و پس از محاسبه مسیر طی شده به شما اعلام می شود که چقدر باید بپردازید. مثلا برای مسیر فرودگاه تا شهر Ayer Keroh که 100 کیلومتر مسافت بود ما حدود 15 رینگت پرداختیم.

طبق برنامه ما باید مستقیما سفر را از فرودگاه آغاز می کردیم و فرصتی برای رفتن به هتل نداشتیم. لذا ابتدا یک سیم کارت تلفن همراه که 2 گیگ اینترنت هم همراهش بود با قیمت 30 رینگت که برای کل سفر ما کافی بود، تهیه کردیم. واقعا بدون استفاده از جی پی اس پیدا کردن برخی مراکز و همچنین برخی مسیرها اگر نگویم غیر ممکن است، لااقل بسیار دشوار است. از فرودگاه به سمت جنوب و شهر مالاکا راندیم. اولین چیزی که بسیار به چشم آمد، سبزی و طراوت خاصی است که در گیاهان و درختان می شود دید، احساس می کنید که همه چیز تازه است و همین حظ بصری سبب می شود تا خستگی پرواز از تن به در برود. قبل از رسیدن به مالاکا و طی 100 کیلومتر در عرض 2 ساعت، وارد شهر Ayer Keroh شدیم و یک راست سراغ Taman Mini Malaysia یا پارک مینیاتوری مالزی را گرفتیم. ورودیه برای بزرگسالان 24 و برای بچه ها 15 رینگت است. این پارک به دو قسمت تقسیم شده است. قسمت نخست نمونه واقعی از خانه هایی است که در 13 استان مالزی وجود دارد که در هر خانه سعی شده فرهنگ و رسوم کشور مالزی هم نمایش داده شود. قسمت دوم مربوط به خانه های سنتی است که در کشورهای همسایه مالزی وجود دارد که البته این قسمت هنوز تکمیل نشده است. معمولا اجرای رقص سنتی از نواحی مختلف مالزی نیز در محل مخصوصی که برای این کار در نظر گرفته شده است اجرا می شود که بسیار جذاب و دیدنی است. برای بازدید از این مجموعه حدود دو ساعت زمان نیاز است. با توجه به اینکه حدود ساعت یک بعد از ظهر یه این مکان رسیدیم لذا تصمیم گرفتیم که نهار را هم در رستوران مجاور پارک صرف کنیم. از میان منو رستوران غذایی را که بیشتر به نظرمون قابل خوردن بود انتخاب کردیم. برنج با مرغ و یک سوپ کاملا آبکی مرغ، البته که خیلی لذیذ نبود ولی میشد آن را خورد.

به سمت شهر مالاکا حرکت کردیم، مسیر 15 کیلومتری را با توجه به ترافیک حدود نیم ساعت طی کردیم و به شهر قدیمی ملاکا وارد شدیم. این شهر به سبب موقعیت و اهمیت خاصی که در مسیر تجارت کشورهای آسیای شرقی با آسیای غربی و اروپا داشته است دارای تاریخی پر فراز و نشیب است. یونسکو در سال 2008 این شهر را به همراه شهر جورج تاون در لیست میراث جهانی ثبت کرد. http://whc.unesco.org/en/list/1223/video

میدان قدیمی شهر و بناهایی که در مجاورت و خیابانهای اطراف آن قرار دارند اغلب به رنگ قرمز اخرایی هستند.

خیابان Jonker که در محله چینی ها قرار دارد نمونه ای از جذابیتهای خیابانی است که فروشندگان دوره گرد را در خود جای داده است. به علت برگزاری جشنهای سال جدید چینی، بازدید از محله های چینی ها از جذابیت بیشتری برخوردار است.آذین بندی های خاص چینی ها با رنگهای متنوع بر زیبایی خیابانها و کوچه ها افزوده است.

رودخانه ملاکا که از وسط شهر عبور می کند همانند شریانی که زندگی را به شهر می آورد در جریان است. در جای جای شهر بر حفظ پاکیزگی شهر تاکید شده است.

کلیسا St Paul همان جایی است که جسد سنت خاویر(مبلغ مسیحی معروف) نود روز قبل از انتقالش به کلیسا شهر گوا در هند، در آنجا نگهداری شد.

پرسه زدن در کوچه و پس کوچه های ملاکا واقعا لذت بخش است. ریکشا سواران این شهر از جذابیتهای اصلی شهر هستند، آنها با اشکال مختلف وسیله نقلیه خود را آذین بسته اند و اغلب در هنگام حرکت نیز از موسیقی با صدای بلند استفاده می کنند. https://www.youtube.com/watch?v=HIBFTcDj-vE

مسجد صلات ملاکا، در کنار ساحل و در میان دریا ساخته شده است و هنگام غروب آفتاب نمای بسیار زیبایی دارد و به نظر می رسد که مسجد در میان دریا شناور است.

بعد از غروب به سمت کوالالامپور حرکت کردیم و شب را در هتل Fraser Residence اقامت کردیم. ما بابت دو شب اقامت در این هتل 185 دلار پرداختیم که شامل صبحانه و پارکینگ بود. http://klcc-kualalumpur.frasershospitality.com/en

روز دوم 24 بهمن:

باغ پرندگان کوالالامپور قطعا یکی از محلهای دیدنی شهر است. گونه های متنوع پرندگان که بیشترشان آزادانه در حال پرواز و گشت و گذار هستند.بازدید از این مجموعه حداقل 2 ساعت زمان نیاز دارد. https://www.klbirdpark.com/index.php

در صورت فرصت کافی می توان از موزه اسلامی و مسجد Negara که در نزدیک باغ پرندگان قرار دارند بازدید کرد.

سپس به محوطه اطراف برجهای دوقلو پتروناس رفتیم .

ادامه گشت در شهر را با بازدید از میدان Merdeka و بنای سلطان عبدل صمد ادامه دادیم. Petaling street در محله چینی ها قرار دارد و محل خوبی برای قدم زدن و لذت بردن از فعالیت فروشندگان خیابانی چینی است. https://www.youtube.com/watch?v=TzOJjXWSeNE

روز سوم 25 بهمن:

بعد از تحویل هتل، به سمت یکی از معابد هندو که به Batu Cave شهرت دارد حرکت کردیم. مثل بیشتر معابد هندو که در سایر کشورها دیده ام خبری از پاکیزگی نیست. مجسمه 43 متری Lord Murugan در کنار 272 پله ای قرار دارد که شما را به غار بسیار بزرگی می رساند. تعدادی میمون و مرغ و خروس هم در کنار هم زندگی مسالمت آمیزی دارند. بازدید رایگان است و حدود یکساعت و نیم زمان نیاز است. https://www.youtube.com/watch?v=soZ_Tu73XIo

مقصد بعدی منطقه ییلاقی و توریستی Cameron Highland است. برای رسیدن به این منطقه کوهستانی باید از جاده ای جنگلی و پر پیچ و خم عبور کرد. جنگلهای این منطقه از قدیمیترین جنگلهای جهان هستند .در قسمتهایی از این مسیر جاده به حدی باریک است که دو اتومبیل به سختی از کنار هم عبور می کنند.

در میانه راه به ناگاه با ترافیک مواجه می شویم و کمی بعد متوجه می شویم که درختی به وسط جاده سقوط کرده و راه را مسدود نموده است. در همین منطقه آبشار اسکندر قرار دارد و ما هم از فرصت ایجاد شده استفاده می کنیم و تا کنار آبشار قدم می زنیم.

اولین شهرک این منطقه توریستی Ringlet نام دارد. ویلا سازی و همچنین آپارتمانهایی که در این منطقه ساخته شده نشان از تمایل افراد برای گذراندن تعطبلات در این منطقه دارد. کمابیش رد پای سیستم انگلیسی را در جای جای این منطقه می توان دید. دو شهرک بعدی Tanah Rata و Brinchang نام دارند. این سه شهرک 15 کیلومتر به هم فاصله دارند.

مزارع توت فرنگی و همچنین کشتزارهای چای که به شکل تراس در دامنه تپه های این منطقه قرار دارند، مناظر متفاوتی را ایجاد کرده اند. برخی از این کشتزارها( مثل Cameron Bharat Tea Plantation) با ایجاد قهوه خانه هایی که چای همان کشتزار را سرو می کنند اقدام به فروش مستقیم محصولات خود می کنند. چیدن توت فرنگی از مزارع یکی از جذابیتهای توریستی این منطقه است.

از کوالالامپور تا شهرک Brinchang حدودا 210 کیلومتر فاصله است که با توجه به کوهستانی بودن قسمت عمده آن باید بیش از سه ساعت و نیم زمان برای پیمودنش وقت صرف کرد. https://www.youtube.com/watch?v=iFB8fVvotIk

مسیر را به سمت شهر Ipoh ادامه دادیم که البته کیفیت و شرایط جاده بسیار بهتر است.با این وجود مسیر 90 کیلومتری در دوساعت طی می شود. هتل Symphony محل اقامت شبانه ماست و برای یک شب ما حدود 80 دلار پرداختیم. این هتل نیز صبحانه و پارکینگ مسقف دارد. http://www.symphonysuites.com.my/

روز چهارم 26 بهمن:

شهر Ipoh یکی از شهر های بزرگ مالزی است و به سبب “قهوه سفید” مشهور است. البته واقعا رنگ آن سفید نیست ولی به این نام مشهور است. دانه های این قهوه با روغن پالم(نخل) تفت داده می شوند و با شیر خیلی غلیظ سرو می شود. کمی در شهر گردش کردیم و سپس به سمت شهر Kuala Kangsar حرکت کردیم. فاصله 45 کیلومتری را در کمتر از یکساعت طی می کنید. در طول مسیر می توانید درختان کائوچو را ببینید که بر روی ساقه آنها ظرف کوچکی بسته شده تا شیره درخت را که از طریق شیارهایی به این ظرف هدایت می شود را جمع آوری کنند. این شیره، سفید رنگ و چسبناک است و وقتی کمی خشک می شود حالت لاستیکی و جامد پیدا می کند. این ماده سفید و الاستیک مانند را جمع آوری کرده و با حرارت دادن آن با گوگرد که به پدیده ولکانیزاسیون معروف است، به لاستیک یا لاتکس تبدیل می کنند. استفاده گسترده این ماده در صنایع، از دستکشهای لاتکس جراحی گرفته تا تولید تایر ماشین، سبب شده تا به صنعتی مادر تبدیل شود. با توجه به فرصت کافی که داشتیم در کنار یکی از این درختزارها ایستادیم تا با دست خود این شیره معجز را لمس کنیم. برای من جالب بود که درختان همه در فاصله مناسبی از هم قرار داشتند و به نظر نمی آمد که به صورت خودرو باشند. بعدا متوجه شدم که درخت کائوچو، اصلا درخت بومی این مناطق نیست و اصالتا به آمریکای جنوبی و مرکزی تعلق دارد و نام کائوچو نیز در فرهنگ بومیان آمریکای جنوبی به معنی “درخت گریان” است اما نام اصلی این درخت، Hevea است. در تاریخچه آن آمده که این درخت در قرن نوزدهم توسط یک انگلیسی از برزیل یا به صورت نهال از باغهای سلطنتی “کیو” در لندن به مالزی قاچاق شده و با توجه به شرایط اقلیمی مناسب در این مناطق خوب رشد کرده، البته بعدها تعداد دیگری از این درخت از باغ گیاهشناسی سنگاپور نیز به این منطقه منتقل شد و صنعت عظیم کائوچو با همان چند نهال در مالزی پا گرفت. ظاهرا برای اینکه بتوان شیرابه یا صمغ این درخت را به درستی استخراج کرد باید به شیوه مخصوصی پوست درخت را در فاصله زمانی مشخصی خراش داد. صمغ جمع شده را که حالت لاستیکی به خود گرفته را در آفتاب کمی خشک می کنند و سپس به کارخانه های تولیدی می فرستند. این صمغ بوی خاصی دارند که بسیار شبیه به بوی لاتکس دستکشهای یکبارمصرف جراحی هستند. از یکی از مغازها که مقداری از این مواد را در جلو مغازه اش برای خشک شدن ریخته بود پرسیدم که قیمت هر کیلو صمغ چقدر است و او گفت که آنها هر کیلو از این مواد را حدود یک و نیم دلار می فروشند!

حالا که صحبت از صنایع گیاهی شد بهتر است که به صنعت بسیار مهم دیگری که از صنایع مادر کشور مالزی است هم اشاره ای بکنیم. صنعت روغن کشی از نوعی از درختان خانواده خرما به نام درخت روغنی پالم که به Oil Treeمعروف است. این روغن جامد که برای مصارف خوراکی، صنعتی و گاها نظامی کاربرد دارد یکی از مهمترین صادرات مالزی است. شکل درخت بسیار شبیه درخت خرما است ولی دانه های آن با خرما متفاوت و بسیار روغنی است.

بهتر است به سفر برگردیم و شهر Kuala Kangsar. این شهر محل زندگی شاه ایالت Perak است. کاخ شاه در یک منطقه زیبا قرار دارد. مسجد عبودیه از مکانهای دیدنی این شهر است.

و کمی جلوتر Istana Kenangan قرار دارد که خانه ای است با چوبهای بامبو بدون استفاده از هیچ میخ و پیچ آهنی. گالری سلطان ازلان شاه مجموعه ای است تاریخی و زیبا از اشیاء و هدایایی که او در طول زندگی خود جمع آوری کرده بود. http://gsas.perak.gov.my/index.php/en/ سلطان ازلان، در سال 2014 فوت کرد و اکنون پسر او در قصر زندگی می کند. همانطور که قبلا گفته شد حکومت مالزی یک حکومت پادشاهی است که پادشاه هر پنج سال از میان فرمانروایان ایالات به طور چرخشی و به ترتیب انتخاب می شود. سلطان ازلان در فاصله سالهای 1989 تا 1994، عنوان پادشاه مالزی را داشت.

مقصد بعدی دره Lenggong است مسیری 50 کیلومتری که در کمتر از 40 دقیقه طی می شود و مملو است از درختان کائوچو و نخلهای روغنی. این دره که یکی از قدیمی ترین مناطق زیستگاه انسان است در لیست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. http://whc.unesco.org/en/list/1396/ اسکلت و جمجمه کشف شده در این منطقه که به “Perak Man” معروف است قدمتی نزدیک به 11 هزار سال قبل دارد.

http://www.malaysia-traveller.com/perak-man.html تنها موزه این سایت باستانی در دست تعمیرات کلی بود. البته یافتن سایت حفاری و باستانی هم کاری بسیار مشکل است.

نهایتا بعد از گشتی کوتاه در شهر کوچک لنگونگ که اغلب جمعیت آن چینی تبار بودند مسیر را به سمت شهر Gerik ادامه دادیم. سد و دریاچه پشت آن در این مسیر نمایی زیبا به این منطقه سرسبز و جنگلی بخشیده است. مسیر 50 کیلومتری را 45 دقیقه ای طی کردیم تا نهار را در شهر کوچک Gerik بخوریم. یکی از بهترین پارکهای ملی مالزی که حیات وحش آن به سبب زیستگاه ببر و Tapir و همچنین پرندگانی از قبیل Hornbill معروف است، Royal Belum State Park است که حدودا 50 کیلومتر در شمال شرقی Gerik قرار دارد و بازدید از آن باید با هماهنگی قبلی انجام شود. در این پارک امکان ملاقات با بومیان جنگلی مالزی که به Orang Asli معروف هستند نیز امکان پذیر است. https://www.youtube.com/watch?v=RofwaBlclMQ

مقصد بعدی شهر جورج تاون در جزیره پنانگ است. 130 کیلومتر فاصله که با توجه به ترافیک مسیر حدود دو ساعت و نیم طول می کشد. باید از روی پل معروف پنانگ گذشت. این پل در سال 1985 افتتاح شد و 13500متر طول دارد البته در سال 2014 دومین پل ارتباطی نیز که 24 کیلومتر طول دارد گشوده شد تا به ترافیک پل اول کمک کند.

هتل ما در 20 کیلومتری خارج شهر(منطقه Batu Ferringhi ) و با توجه به ترافیک بین نیم ساعت تا یکساعت از مرکز شهر جرج تاون قرار دارد. هتل Hard Rock برای سه شب محل اقامت ماست که بابت این سه شب 385 دلار پرداختیم که شامل صبحانه هم بود. این هتل با توجه به ساحل ماسه ای و همچنین پارک آبی داخل آن محل مناسب برای افرادی است که با بچه مسافرت می کنند.  اتاقهای رو به دریا با تراسهایی که بوی دریا را به مشام شما می رسانند از ویژگی های این هتل است. همچنین شما می توانید غذای مورد نظر خود را از رستوران هتل با قیمت مناسب تهیه کنید. http://penang.hardrockhotels.net/

 روز پنجم 27 بهمن:

بازدید از شهر جورج تاون برنامه اصلی امروز ماست. اتومبیل را در یکی از پارکینگ های داخل شهر پارک می کنیم و قدم زنان به سمت مرکز اطلاعات رسانی توریستی شهر می رویم. با گرفتن چند نقشه شهری کار گردش در شهر راحتتر می شود. شهر جورج تاون نیز در لیست میراث جهانی قرار دارد. https://www.youtube.com/watch?v=Flhgqm4kv6c شاید یکی از دیدنی های کاملا خاص جورج تاون نقاشی های خیابانی باشند که با سبک خاصی در خیابانها و کوچه  پس کوچه های شهر خودنمایی می کنند. این نقاشی ها که به هنر خیابانی(Street Art) تعبیر می شوند، ابتدا در سال 2012 در زمانی که فستیوال جورج تاون در جریان بود توسط Ernest Zacharevic هنرمند اهل لیتوانی پایه گذاری شد. او 6 نقاشی دیواری که از عناصر شهری هم در خلق آنها کمک گرفته بود ایجاد کرد. از آن پس برخی دیگر از هنرمندان نیز این سبک را ادامه دادند و اکنون در شهر حدود 30 اثر هنری وجود دارد. http://www.onlypenang.com/penang-attractions/penang-street-art-wall-painting-at-penang/

تعدادی کاریکاتور دیواری که با میله های آهنی درست شده اند نیز در جای جای شهر مشاهده می شوند که خود جذابیت مضاعفی برای شهر ایجاد کرده است. جورج تاون شهر شلوغ و پرترافیکی است اما تا نیمه های شب کاملا زندگی در آن جریان دارد.

خانه Pinang Peranakan یکی از موزه های شهر است که اشیاء قیمتی و تاریخی را در خود جای داده و شما را با فرهنگ چینی به خوبی آشنا می کند. ورودیه آن 21 رینگت است و یکساعت زمان برای بازدیدش نیاز است. http://www.pinangperanakanmansion.com.my/index.htm

پیاده از محله هندی ها و چینی ها گذر کردیم، سعی کردیم نقاشی های دیواری را با نقشه ای که در دست داشتیم بیابیم و ببینیم. کمی هم از سوغاتی فروشی های محله چینی ها یادگاری خریدیم. بازار روی آب Chew Jetty که باقی مانده بازارهایی است که از قرن نوزدهم در این شهر ایجاد شده است، اکنون قسمتی از محله های قدیمی و میراث جهانی جورج تاون است. اکنون 75 خانه و مغازه و تعدادی معبد چینی بر روی این سازه چوبی که از ساحل تا روی آب ساخته شده است، قرار دارند. http://travelerfolio.com/penang-georgetown-chew-jetty/

عصر را به تفریحات آبی هتل و همچنین قدم زدن در هتل سپری کردیم. ساحل Batu Ferringhi ماسه های بسیار نرمی دارد و برای بازی مناسب است اما شیب ساحل به دریا زیاد است و شنا در دریا می تواند بسیار خطرناک باشد. شرکتهایی که انواع و اقسام تفریحات دریایی را ارائه می کنند در ساحل مرتبا پیشنهادهای وسوسه انگیزی از پاراسیلینگ گرفته تا جت اسکی با قیمتهای مناسب به شما می دهند.

روز ششم 28 بهمن:

کلیسا St George با نمای سفید رنگ در قسمت قدیمی شهر قرار دارد

در کوچه های اطراف هم خانه های قدیمی شهر را می توان به وفور دید که خوشبختانه بسیاری از آنها سالم نگه داشته شده اند. در لابه لای آنها هنوز می توان نقاشی های دیواری را یافت.

معبد Hainan معبدی بودایی-چینی است که جزئیات زیبایی دارد. مجسمه ها و همچنین اشکال برجسته دیوارها و ستونها بسیار دیدنی است.

معبد  Kuan Yin Teng (Temple of the Goddess of Mercy)  یک معبدی چینی است. خارج از معبد تعداد زیادی فقیر و ژنده پوش در حال تردد هستند. چندین دکه فروش لوازم عبادت مثل شمع، گردنبند، عود و… در اطراف معبد موجود است. به ناگاه تمامی فقرا اطراف معبد جلو یکی از این دکه ها به صف می شوند و خانم فروشنده از دسته اسکناسی که در دست دارد به هر کدام 2 رینگت می دهد. دقت کردم و دیدم که هیچ کس در میان صف نزد و یا دو بار برای گرفتن پول در صف نیایستاد!! وقتی هم که پول تمام شد هیچ کس التماس نکرد. به یاد نذری عاشورا در محله های بالا شهر تهران افتادم که برای یک وعده غذا، میلیاردرها همدیگر را کتک می زنند.

شما با قدم زدن در خیابانهای جورج تاون هر لحظه با موضوع یا عمارت جذابی مواجه می شوید. بعد از دو ساعت شهر گردی، به سمت بزرگترین معبد بودایی مالزی حرکت کردیم. این معبد Kek Lok Si نام دارد و 10 کیلومتر تا مرکز شهر جورج تاون فاصله دارد. به نظر می آید بدون بازدید از این معبد هرگز سفر به جزیره پنانگ پایان نمی یابد. Kek Lok Si مجموعه ای از معابد است که بر روی تپا ای قرار دارد و برای رسیدن به بالای تپه یا باید از اتومبیل شخصی استفاده کرد یا از قطار کابلی. در بالاترین قسمت معبد، مجسمه بودای ایستاده از جنس برنز به بلندای 36 متر قرار دارد. تعداد زیادی از مجسمه های سنگی به اشکال حیوانات و انسان در اطراف معبد وجود دارد که محل مناسبی برای عکاسی است. معابد پایین دستی از دکوراسیون بسیار زیبایی برخوردارند. مجسمه های بودا در اشکال مختلف وجود دارد. در زمانی که من آنجا بودم تعداد زیادی از زائران در سالن اصلی به صورت گروهی مشغول خواندن دعا بودند. https://www.youtube.com/watch?v=xnhvYUeuQ8w برای بازدید از این معبد دو ساعت زمان نیاز است. ورودیه زیارتگاه 2 رینگت است.

روز هفتم، 29 بهمن:

قبل از ساعت 9 صبح، هتل را به مقصد فرودگاه ترک کردیم. برای رسیدن به فرودگاه پنانگ که با شهر جورج تاون 20 کیلومتر فاصله دارد دو راه موجود است یا به جورج تاون بروید یا مستقیما از قسمت غربی و کوهستانی جزیره عبور کنید. طبعا ما مسیر دوم را انتخاب کردیم. ابتدا به روستای Teluk Bahang رسیدیم که در 5 کیلومتری غرب هتل قرار دارد.

سپس مسیر را به سمت جنوب ادامه دادیم. جاده کم کم کوهستانی و کاملا جنگلی می شود. در لا به لای کوهها دریاچه بزرگ و زیبایی که در حقیقت دریاچه پشت سد است نمایان می شود و منظره بسیار زیبایی را در پیش رو قرار می دهد. تا رسیدن به شهر Balik Pulau مسیر کوهستانی است. باغ پروانه ها و همچنین باغ میوه های استوایی در این مسیر قرار دارد و در صورت اینکه زمان کافی در اختیار داشته باشید بازدید از آنها خالی از لطف نخواهد بود. این مسیر 20 کیلومتری کوهستانی را تقریبا در 40 دقیقه میشود طی کرد. از این شهر تا فرودگاه مسیر عادی است(کوهستانی نیست) و حدودا این مسیر 17 کیلومتری را در کمتر از نیم ساعت می توان پیمود. ما قبل از اینکه اتومبیل را تحویل دهیم ابتدا باک بنزین را طبق قرار با کمپانی اجاره اتومبیل پر کردیم و سپس اتومبیل را تحویل دادیم. قیمت هر لیتر بنزین در مالزی در این زمان 3/2 رینگت یعنی تقریبا نیم دلار است و ما در کل مسافرت 1175 کیلومتری که داشتیم 100 لیتر بنزین مصرف کردیم.

فرودگاه پنانگ، فرودگاهی بین المللی است که به کشورهای مختلف پرواز مستقیم دارد مخصوصا به کشورهای آسیای جنوب شرقی. پرواز ما به KL پنجاه دقیقه طول کشید و ازآنجا پس از چهارساعت استراحت به سمت دبی حرکت کردیم.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

www.kanoonirangardan.ir/

نوشته مالزی- در مسیر توسعه اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

گزارش سفر به سرزمین موسیقی- اتریش

اتریش کشوری در اروپا مرکزی است که از شمال با آلمان و جمهوری چک، از شرق با اسلوواکی و مجارستان، از جنوب با ایتالیا و اسلوونی و از غرب با سوئیس و لیختنشتاین هم‌مرز است.

ما سفری کوتاه را برای بازدید از دیدنیهای اتریش در چهار روز ترتیب دادیم.

طبق معمول تمام گزارش سفرهایم، ابتدا خلاصه ای از تاریخ کشور اتریش از ویکیپدیا فارسی برایتان انتخاب کرده ام:

“تاریخ

پیش از سده‌های میانه، رومیان، اتریش کنونی را نوریکوم می‌نامیدند. نام اتریش از دوره شارلمانی باقی‌ماند. اتریش تا سالیان درازی هویت سیاسی مستقلی نداشت و در سده‌های میانه بخشی از شاهنشاهی روم به شمار می‌آمد.

در پایان سدهٔ ۱۳ رودلف هابسبورگ بر اتریش کنونی چیره شد و دودمان هابسبورگ از آن پس تا سده بیستم میلادی بر اتریش فرمان راندند. پس از فروپاشی امپراتوری مقدس روم در سال ۱۸۰۶، امپراتوری اتریش تشکیل شد. در ۱۸۶۷ امپراتوری دوگانه اتریش-مجارستان شکل گرفت که بعد از شکست دولت‌های محور در جنگ اول جهانی به چند بخش تقسیم شد.

در ۱۹۳۳ انگلبرت دولفوس حکومتی با گرایش‌های فاشیستی برپا کرد. در ۱۹۳۸ هیتلر کشور اتریش را به آلمان منضم کرد. بعد از پایان جنگ دوم جهانی اتریش به اشغال متفقین درآمد.

سیاست

اتریش بعد از اتمام جنگ جهانی دوم تاکنون یک جمهوری فدرال است. صدر اعظم و رئیس جمهور این کشور توسط مردم انتخاب می‌شود.

جمعیت:

جمعیت این کشور در سال ۲۰۰۷ میلادی ۸٫۳۱۵٫۰۰۰ نفر گزارش شد.

جغرافیا:

کشور اتریش با مساحت ۸۳٬۸۵۵ کیلومتر مربع تقریباً هم‌اندازه امارات است و از ۹ ایالت تشکیل یافته‌است. حدود ۶۰٪ این کشور را رشته کوه‌های آلپ شرقی شامل می‌شوند“

گزارش سفر:

روز اول پنجم آگوست 2016، 15 تیر 1395:

ما سفر خود را در تاریخ 15 تا 18 تیرماه 1395 از دبی آغاز کردیم و با پرواز خطوط هوایی قطری ابتدا با سفری یکساعته به فرودگاه دوحه رسیدیم و پس از 6 ساعت توقف به سمت وین به راه افتادیم. قطر با گشایش فرودگاه جدید سعی کرده موقعیت منطقه ای خود را بهبود بخشد. فرودگاه جدید دارای پنج ترمینال بزرگ است. پس از پروازی 4 ساعته به وین رسیدیم.

فرودگاه وین کاملا فرودگاه معمولی است و به سرعت کارهای چک کردن ویزا و پاسپورت و تحویل بار انجام می شود. در داخل ترمینال فرودگاه شما می توانید سیم کارت تلفن همراه را که یک گیگابایت اینترنت هم شامل آن است با پرداخت 20 یورو تهیه کنید. ما برای این سفر از قبل یک اتومبیل استیشن رزرو کرده بودیم که بابت 4 روز 262 یورو پرداختیم.

طبق برنامه بلافاصله به سمت شهر سالزبورگ حرکت کردیم. مسیر حرکت را با توجه به زمان مناسبی که در اختیار داشتیم طوری انتخاب کردیم تا چند منطقه مهم را نیز ببینیم. کرانه های رود دانوب همواره از مکانهای دیدنی است اما حدفاصل روستای Krems تا شهر کوچک Melk جلوه ای خاص دارد که به دره Wachau معروف است و در لیست میراث جهانی ثبت شده است. http://whc.unesco.org/en/list/970/video

ما از فرودگاه تا روستای Krems که حدود 100 کیلومتر است را تقریبا یکساعت و ربع طی کردیم. از این روستا تا انتهای دره Wachau که شهر Melk قرار دارد مسیر بسیار زیبا و در کنار رود دانوب است. قایق های تفریحی و همچنین کشتی های کروز مخصوص رود دانوب که کم ارتفاع و دراز هستند را به وفور در رود دانوب مشاهده می کنیم که از در حال تردد هستند. مسیرهای دوچرخه سواری کنار جاده محل جولان دوچرخه سواران است. باغهای میوه علاوه بر تاکستانهای انگور در کنار رود به وفور به چشم می خورند و در فصلی که ما سفر کرده ایم در کنار جاده میوه های تازه از قبیل زردآلو و گیلاس به فروش می رسند که بسیار لذیذ هستند. زردآلو این منطقه بسیار معروف است و از آن در تهیه انواع و اقسام خوراکی ها از مارمالاد گرفته تا شیرینی پزی و ساخت لیکور استفاده می کنند.

دره Wachau حدود 40  کیلومتر طول دارد و حتما برای لذت بردن از این مسیر به یکساعت زمان نیاز است. روستاهای متعددی در دو سوی دانوب وجود دارند که در برخی از آنها و حتی در روی برخی کوههای مشرف به رود، صومعه ها و قلعه هایی ساخته شده است. که در صورت فرصت کافی بازدید از آنها خالی از لطف نخواهد بود. با ورود به Melk شاید بزرگترین و مجلل ترین بنای آن بیشتر به چشم بیاید. Melk Abbey بر روی تپه ای مشرف به شهر و رود دانوب قرار دارد.

این بنا به سبک باروک در سال 1089 ساخته شده و بعدا به راهب های بندیکت واگذار شده است. این بنا یکبار در سال 1702 دچار آتش سوزی بزرگی شد که منجر به تعمیرات اساسی شد که بیش از سی و پنج سال طول کشید. در ساخت این بنا که بیش از 500 اتاق دارد بیش از 9 میلیون آجر بکار رفته است. در حال حاضر بازدید از همه اتاقها ممکن نیست. قیمت بلیط 11 یورو و زمان بازدید از 9:30 تا 17:00 است.

باغ گیاهشناسی زیبایی نیز در مجاورت این بنا قرار دارد که بازدید از آن حدود یکساعت زمان نیاز دارد و ورودیه آن 4 یورو است. این باغ به باغ بهشت معروف است و برخی درختان آن بیش از 250 سال سن دارند. شما تا ساعت 18:00 می توانید از آن دیدن کنید. علاوه بر این بنا، گشت و گذار در کوچه های سنگی Melk خالی از لطف نیست و حتما توصیه می شود. http://www.stiftmelk.at/englisch/

https://www.youtube.com/watch?v=3wzjkLjQogc

مقصد بعدی ما شهر بزرگ Linz است که 100 کیلومتر از Melk فاصله دارد ولی با توجه به جاده اتوبانی و خوب حدود یکساعته طی می شود. شهر Linz شهری دانشجویی است که تعداد زیادی دانشجوی ایرانی هم در آنجا تحصیل و زندگی می کنند. این شهر با 200 هزار نفر جمعیت سومین شهر بزرگ اتریش است که در کنار رود دانوب قرار دارد. جالب است بدانید که هیتلر در این شهر به دبیرستان می رفته است.

میدان مرکزی شهر به نام Hauptplatz نام دارد و با توجه به تعداد زیاد رستورانها و فروشگاههای اطراف آن مرکز تجمع توریستهاست. در بافت قدیمی شهر باید قدم زد و ساعتی را گذراند.

کلیسا جامع شهر بسیار عظیم است و برج کلیسا بیش از 130 متر ارتفاع دارد. متاسفانه ما بعد از ساعت 18:00 به کلیسا رسیدیم که تعطیل بود.

هوا کاملا تاریک شده بود که به سمت مقصد نهایی که شهر سالزبورگ بود، حرکت کردیم. هتلی که رزرو کرده بودیم خارج از شهر سالزبورگ قرار داشت.حدود دو ساعت طول کشید تا پس از طی 140 کیلومتر به هتل رستوران Neuwirt در روستای Eugendorf رسیدیم. هتلی با اتاقهای بزرگ و بسیار تمیز با کادر پذیرایی خوب. آرامش و سکوت این هتل مثال زدنی است. برای بچه ها هم زمین بازی وجود دارد و مشکلی هم برای پارکینگ وجود ندارد. ما برای دو شب اقامت در این هتل 244 یورو پرداختیم.

قیمت غذا در اتریش نسبتا مناسب است. یعنی برای یک وعده غذا کامل حدود 10 تا 15 یورو باید پرداخت کرد.

روز دوم، 16 تیر:

صبح بعد از صرف صبحانه ای مفصل به سمت سالزبورگ حرکت کردیم، تا سالزبورگ 12 کیلومتر یعنی 15 دقیقه مسافت است. شهر سالزبورگ شهری بسیار زیبا در کنار رودخانه زالدساخ است که جزء میراث جهانی است. شاید بیشترین شهرت شهر به سبب محل تولد موزیسین مشهور، موتسارت است.

سالزبورگ امروزی 150 هزار نفر جمعیت دارد و چهارمین شهر پرجمعیت اتریش است. اتومبیل را در پارکینگ عمومی پارک کردیم و راهی مرکز شهر شدیم. خیابان Getreidegasse خیابان قدیمی شهر است که مرکز خرید نیز می باشد. ورود اتومبیل به این خیابان ممنوع است تابلو فروشگاهها به صورت فرفورژه با علائم فانتزی و بسیار جالب است.

خانه ای که موتسارت در آن متولد شده در این خیابان قرار دارد. این خانه چهارطبقه و زردرنگ اکنون به موزه تبدیل شده است و ورودیه آن 10 یورو است. برای بازدید از این موزه حداقل یکساعت زمان نیاز است.

در انتهای خیابان میدان موتسارت با مجسمه موتسارت قرار دارد. کلیسا جامع نیز در همینجا قرار دارد.

قلعه سالزبورگ بر روی صخره مشرف به شهر قرار دارد و برای رسیدن به بالای آن می توان از قطار کابلی استفاده کرد که با شیب زیادی مسافران را به قلعه می رساند. قیمت بلیط این وسیله نقلیه 11 یورو است. قلعه بسیار بزرگ است و داخل آن تعدادی رستوران قرار دارد. قسمتی از قلعه هم با وسایل قدیمی که دارد به شکل موزه درآمده است. نمای شهر از فراز قلعه بسیار شگفت انگیز است. برای بازدید از این مجموعه 2 ساعت زمان نیاز است. http://whc.unesco.org/en/list/784/video

بعد از صرف نهار به سمت دریاچه Hallstatt حرکت کردیم. این دریاچه و روستاهای مجاور آن در لیست میراث جهانی قرار دارند. از سالزبورگ با 90 کیلومتر رانندگی و صرف یکساعت و نیم می توانید به این منطقه که در کوههای آلپ قرار دارد رسید. منظره ای بی نظیر با آب و هوای آلپی. ویلاهای بسیار زیبایی در اطراف دریاچه وجود دارد. آب دریاچه بسیار شفاف و خنک است. مناطق مخصوصی جهت کمپینگ در نظر گرفته شده که امکانات اولیه ای هم دارند. در این منطقه تعدادی معدن نمک وجود دارد که درصورت فرصت کافی، بازدید از آنها خالی از لطف نیست. توصیه می کنم که حداقل دو ساعت برای لذت بردن از طبیعت در این منطقه اختصاص دهید. http://whc.unesco.org/en/list/806/video

مسیر برگشت را به سمت Eugendorf انتخاب کردیم در طول این مسیر 70 کیلومتری از کنار چندین دریاچه کوچک دیگر گذر کردیم. در روستاهای بسیار تمیز اطراف این دریاچه ها تعداد زیادی مهمانسرا احداث شده که اکثر مواقع سال از قبل رزرو شده اند.

روز سوم، 17 تیرماه:

صبح به سمت وین حرکت کردیم، در مسیر ابتدا برای بازدید از صومعه-کلیسا Kremsmünster رفتیم که حدودا 100 کیلومتر فاصله داشت. این کلیسا بسیار زیبا که قدمت آن را به سال 777 میدانند دارای تعداد بسیار زیادی اشیاء از جنس طلا است، جسد یکی از قدیسان قدیمی این کلیسا هم در درون تابوتی شیشه ای قرار دارد. مدرسه ای هم جهت تربیت کشیشها و راهبها دارد. بازدید از کلیسا رایگان است. و نیم ساعت زمان نیاز دارد. https://www.youtube.com/watch?v=jv3SGla898A

مسیر را به سمت وین ادامه دادیم. با وجود استفاده از اتوبان، مسیر 200 کیلومتری را حدودا دو ساعت و نیمه طی کردیم و یک راست به مهمترین مکان دیدنی وین یعنی کاخ شونبرون رفتیم. حدود ساعت دو بعد ازظهر بود که وارد محوطه کاخ شدیم. برای بازدید از این کاخ بسیار بزرگ چندین پکیج وجود دارد که اطلاعات دقیق آن را می توانید در لینک زیر ببینید. https://www.schoenbrunn.at/en/

ساعت بازدید از قسمتهای مختلف کاخ بسیار مختلف است و در برنامه ریزی سفر حتما باید این موضوع را مد نظر داشته باشید. ما با توجه به زمان محدودی که برای بازدید داشتیم، پکیج Classic Pass را به قیمت 24 یورو تهیه کردیم که با آن میشد بیشتر قسمتهای قصر را بازدید کرد. بر روی بلیطها ساعت ورود به داخل ساختمان اصلی قصر ذکر شده است که قبل از آن ورود ممکن نیست. در ایام شلوغ سال شاید از زمان خرید بلیط تا زمان اجازه ورود به ساختمان اصلی چندین ساعت زمان انتظار وجود داشته باشد که البته با توجه به بزرگی این مجموعه میشود از سایر قسمتها بازدید کرد و سپس در ساعت معین به ورودیه ساختمان مراجعه نمود. ما نیز با توجه به زمان نیم ساعته که در اختیار داشتیم ابتدا نهار مختصری خوردیم و سپس از ساختمان اصلی قصر که بنایی بسیار باشکوه است بازدید را شروع کردیم. به همراه بردن کوله پشتی و حتی کالسکه بچه به داخل قصر ممنوع است و باید وسایل خود را تحویل محل مخصوصی دهید و پس از بازگشت تحویل بگیرید.

کمی درباره کاخ شونبرون را از ویکیپدیا فارسی برای شما انتخاب کرده ام که در زیر می خوانید:

“ کاخ شون‌برون (به آلمانی: Schloß Schönbrunn) به معنای «چشمه زیبا»، اقامتگاه تابستانی پادشاهان اتریش در وین پایتخت اتریش بوده‌است و اکنون یکی از آثار مهم فرهنگی این کشور است که تا سال ۱۹۶۰ بنا شده‌است و اکنون جزو میراث جهانی یونسکو است. این کاخ  بیش از ۱۴۰۰ اتاق دارد که به سبک روکوکو تزیین شده‌است و یکی از جاذبه‌های مهم توریستی در وین به شمار می‌آید. کاخ‌ها و باغ‌ها نشان دهنده سلیقه‌ها، علایق و آرزوهای پادشاهان این کشور می‌باشد.

سبک روکوکو سبکی است که با رشد طبقه متوسط و بورژوای اروپا به وجود آمد و خاستگاه آن فرانسه بود. این سبک در ادامه باروک و در واقع به عنوان واکنشی علیه شکوه و جلال افراطی آن در کاخ‌ها پدید آمد. از نخستین نتایج آن ساختن خانه‌های شهری کوچک و راحت با تزئینات و ریزه‌کاری فراوان در فضاهای داخلی بود. هنر روکوکو باطراوت و مملو از سرزندگی است. در تزئینات آن از خطوط منحنی اشکال صدفی رنگ‌های صورتی آبی و سبز روشن به وفور استفاده می‌شود. در زمینه نقاشی شیوه‌های گوناگونی در این دوران پدید آمد. نقاشان به شیوه‌های فردی گرایش پیدا کردند و دست به آزمون‌های تازه‌ای زدند که به رومانتیسیسم منتهی شد.

قصر شونبرون در دوره باروک ساخته شده و در آن سالنی قرار دارد که به سالن ایرانی مشهور است و معماری آن به سبک معماری ایران است . همچنین شونبرون دارای یک گلخانه بسیار بزرگ و مجهز می باشد که در نوع خود بی‌نظیر است و تنوع گیاهانی که در آن کاشته‌ شده تا آنجا است که تا صد سال پیش در آنجا درخت انار می‌کاشتند .

در بنای این کاخ باغ‌های وجود دارد که به سبک‌های مختلف طراحی و شکل داده شده‌است. همچنین قدیمی‌ترین باغ‌وحش موجود دنیا، در این باغ قرار دارد که در سال ۱۷۵۲ تاسیس شده‌است. داستان تاسیس این باغ وحش از این قرار است که ظاهرا برای یکی از دختران شاهانی که در این کاخ اقامت داشته، از طرف روسای کشورهای دیگر حیوان هدیه می اوردند و او از پدرش فضایی را برای نگهداری حیواناتش درخواست می کند که نهایتا به باغ وحش تبدیل می شود.”

قبل از ورود به داخل ساختمان اصلی، بر روی دیوارها تابلوهای بزرگی نصب شده که اطلاعات کاملی از تاریخ قصر و همچنین افرادی که در این قصر ساکن بوده اند در اختیار شما می گذارد. دودمان هابسبورگ شاید مهمترین ساکنان این قصر بودند که با تکمیل قصر در قرن 18 میلادی در آن ساکن شدند. از مشهورترین آنها می توان به ماریا ترزا اشاره کرد که شخصا در دکوراسیون داخلی قصر دخالت داشته است. همچنین در زمان فرانس جوزف و همسرش الیزابت این قصر رونق بسیاری داشته است. الیزابت که به سی سی معروف است از زیباترین زنان دوران خود بوده و در میان مردم آن زمان از احترام خاصی برخوردار بوده است. http://whc.unesco.org/en/list/786/video

در حال حاضر تنها 40 اتاق از 1441 اتاق این قصر آماده بازدید است و تعدادی از این اتاقها به سبب دکوراسیون و همچنین افرادی که در آنها زندگی می کردند از بقیه شهرت بیشتری دارند از قبیل اتاق خواب ماریا ترزا، اتاق ناپلئون، اتاق جوزف و الیزابت، گالری بزرگ و… که البته شرح کامل هر کدام را می توانید در لینک زیر بخوانید. https://www.schoenbrunn.at/en/about-schoenbrunn/the-palace/tour-of-the-palace/ در یکی از اتاقها تابلویی از یک مهمانی بسیار بزرگ و مجلل وجود دارد که تنها کودک دعوت شده به آن مهمانی کسی نبوده بجز موتسارت!! تصویر او در میان مهمانها با ذره بین بزرگتر شده تا نظر بازدید کنندگان را جلب کند.

متاسفانه مثل تمامی کاخهای دیگر، عکاسی در داخل اتاقهای قصر ممنوع است. برای بازدید از داخل قصر حداقل یکساعت و نیم زمان نیاز است.

باغ این قصر بسیار باشکوه است و از قسمتهای مختلفی تشکیل شده است. گلخانه، لابیرنت، Maze ، زمین بازی برای کودکان، باغ وحش، فواره نپتون و رومی از قسمتهای دیگر است. در تپه روبرو بنا هم Gloriette قرار دارد که از آنجا منظره زیبایی از قصر و همچنین شهر وین را می شود مشاهده کرد.

برای بازدید از کل مجموعه حداقل 4 ساعت زمان نیاز است ولی من توصیه می کنم که برای استفاده بیشتر از این مکان حداقل نصف روز یعنی از 12 ظهر تا 7 بعدازظهر را اختصاص دهید. گاهی نیز در این مجموعه کنسرتهای موسیقی برگزار می شود که درصورت وجود چنین شانسی، قطعا شرکت در آن خالی از لطف نخواهد بود.

بعد از خروج از کاخ شونبرون به سمت هتل Springer Schlossl که از قبل رزرو کرده بودیم حرکت کردیم. خوشبختانه بسیار نزدیک به کاخ شونبرون بود. این هتل دو طبقه که در میان باغ بسیار زیبا با درختانی تنومند قرار گرفته بسیار تمیز و مرتب است. برای پارک اتومبیل فضای کافی دارد و بسیار محیط آرامی دارد. ما برای یک شب اقامت در این هتل 98 یورو پرداختیم. http://www.springer-schloessl.at/

با توجه به اینکه در تابستان هوا دیر تاریک می شود. تصمیم گرفتیم تا قبل از تاریک شدن هوا از فرصت استفاده کنیم و با اتومبیل در شهر وین چرخی بزنیم. همانطور که می دانید کانال دانوب که انشعابی از رود دانوب است از میان شهر می گذرد و در اغلب قسمتهای آن مکانهای مناسبی برای پیاده روی و دوچرخه سواری طراحی شده است. قایقرانی در این قسمت هم از ورزشهای متداول است. طبعا تعدادی کافه و رستوران نیز در طول این مسیر وجود دارد که ما شام را در یکی از آنها صرف کردیم.

روز چهارم، 18 تیر 1395:

بافت قدیمی شهر وین که هم اکنون در مرکز شهر قرار دارد از مکانهای دیدنی شهر زیبای وین است. یک خط تراموا دور تا دور این محدوده را پوشش داده است. که در لیست میراث جهانی ثبت شده است.  http://whc.unesco.org/en/list/1033/video در این میان خیابان Karntner به سبب اینکه فروشگاهها و برندهای معروف در آن قرار دارند بیشتر مورد توجه توریستها قرار دارد.

این خیابان به نقطه مرکزی شهر یعنی کلیسا جامع Stephansdom ختم می شود. این کلیسا که در سال ۱۱۴۷ میلادی ساخته شده و کلیسای مادر کاتولیک در اروپای مرکزی، جایگاه اسقف اعظم و کاردینال کریستوف شون‌بورن است. کلیسای جامع سنت اشتفان دارای ۱۰۷ متر طول و ۳۴ متر عرض می‌باشد و فرازای بلندترین گلدستهٔ آن به ۱۳۶ متر می‌رسد. این کلیسا توسط رودولف چهارم (Rudolf IV) بر روی ویرانه‌های دو کلیسای قدیمی تر ساخته شد. کل ساختمان بیرونی این کلیسا به رنگ سفیدبوده ولی در حال حاضر به علت آلودگی هوا تیره شده، سقف کلیسا به صورت طرح کاشیکاری و طرح نماد امپراتوری وین و دارای حدود ۲۵۰۰۰ آجر شیروانی رنگارنگ است. این کلیسا سمبل رسمی شهر وین محسوب می‌شود و بزرگترین ناقوس اتریش به نام «پومرین» در این کلیسا قرار دارد. این کلیسا در قرن ۱۲ میلادی به سبک «رُمانسک» توسط «دوک هاینریش دوم جاسومیرگوت» ساخته شد و بعد از آتش‌سوزی در سال ۱۲۵۸ دوباره به سبک «رمانسک» بازسازی شد. برج‌های کلیسا به سبک «گوتیک» بعداً به کلیسا اضافه شدند و به پایان رسیدن برج‌ها دو قرن و حتی بیشتر طول کشیده است.یکی از جالب‌ترین قسمت‌های این کلیسا سردابه آن است که بقایای اسکلت قربانیان طاعون در قبرهای دست جمعی آن جا نگه داری می‌شود. بازدید از این کلیسا رایگان است و حددا 30 دقیقه زمان نیاز دارد.

کلیسا Peterskiche در نزدیکی کلیسا جامع قرار دارد و به سرعت می توان از آن بازدید کرد.

میدان Michaelerplatz در حقیقت درب ورودی مجموعه قصر Hofburg است.

در این مجموعه تعدادی موزه قرار دارد که همه اشان در ساختمانهای بسیار شکیل مربوط به قرون 13 و بعد از آن دایر شده اند.

کمی جلوتر به میدان ماریا ترزا می رسیم که دو موزه، Naturhistorisches یا تاریخ طبیعی و موزه Kunsthistorisches در اطراف آن قرار دارند.

گشت و گذار در خیابانها و کوچه های بافت قدیمی بسیار لذت بخش است و حتما توصیه می شود که حداقل نصف روز را برای این منظور در وین اختصاص دهید. ما پس از صرف نهار در یکی از رستورانهای خوب این منطقه به سمت دریاچه Neusiedler و شهر توریستی Neusiedl am see حرکت کردیم. این دریاچه در 80 کیلومتری جنوب شرقی وین قرار دارد و علاوه بر اتریش قسمتی از آن در کشور مجارستان است و به سبب Landscape خاصی که دارد در لیست میراث جهانی قرار گرفته است. بنا بر پیش بینی من حدودا یکساعت تا رسیدن به این دریاچه زمان لازم بود که با وجود ترافیک سنگین این مسیر را دوساعته طی کردیم. در این دریاچه تعداد زیادی پرنده آبزی و کنار آبزی زندگی می کنند که برای پرنده نگری مکان مناسبی را ایجاد کرده است. ساحل دریاچه برای شنا و ورزشهای آبی مناسب است و با توجه به اینکه اتریش به دریا دسترسی ندارد، خصوصا در ایام آفتابی تعداد زیادی توریست را به خود جلب می کند.

ما پس از 45 دقیقه از دریاچه به سمت فرودگاه حرکت کردیم خوشبختانه ترافیکی وجود نداشت و مسیر 40 کیلومتری تا فرودگاه را کمتر از نیم ساعت پیمودیم. پس از تحویل دادن اتومبیل با پرواز ساعت 19 وین را به مقصد دوحه و سپس دبی ترک کردیم و سحرگاه 19 تیر به دوبی رسیدیم.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

iranpour@kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به سرزمین موسیقی- اتریش اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

اگر از هر کدام از ما بپرسند که با شنیدن نام سوییس به یاد چه می افتید شاید برخی بگویند ساعت مچی، بعضی شکلات نستله و برخی دیگر هم بانک پولدارها.

سفر به سوییس، شاید سفری متفاوت در کشورهای اروپایی باشد که تجربه اش برای جهانگردان خالی از لطف نیست. برای اینکه کمی با سوییس بیشتر آشنا شوید، بهتر دیدم اطلاعاتی را عینا از ویکی پدیا قبل از شروع روایت سفر بیاورم.

“سوئیس (آلمانی: Schweiz، فرانسه: Suisse، ایتالیایی: Svizzera) با نام رسمی کنفدراسیون سوئیس (به لاتین: Confoederatio Helvetica)، کشوری است در اروپای غربی که از شمال با آلمان، از شرق با اتریش و لیختنشتاین، از جنوب با ایتالیا و از غرب با فرانسه همسایه است.

این کشور ۷٫۵ میلیون نفر جمعیت(کمی بیشتر از استان خراسان رضوی) و مساحتی بالغ بر ۴۱٬۲۹۰ کیلومتر مربع دارد(کمی کوچکتر از استان آذربایجان شرقی). سوئیس کشوری است به صورت جمهوری فدرال و از ۲۶ ایالت تشکیل شده‌است که «کانتون» خوانده می‌شوند.

پایتخت سوئیس شهر برن است و قطب‌های اقتصادی این کشور دو شهر جهانی ژنو و زوریخ هستند. سوئیس یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان است و درآمد سرانه در این کشور با ۳۹٬۰۰۰ دلار برای هر نفر از بالاترین‌ها در جهان است.

سوئیس کشوری چندزبانه است و در آن چهار زبان آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی و رومانش به رسمیت شناخته می‌شوند.

سوئیس دارای سابقهٔ طولانی بی‌طرفی در مناسبات جهانی است، به طوری که این کشور از سال ۱۸۱۵ تاکنون وارد هیچ جنگی نشده‌است. این کشور مقر بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی چون صلیب سرخ و سازمان تجارت جهانی است. یکی از دو دفتر اروپای سازمان ملل نیز در این کشور و در شهر ژنو قرار دارد.

تاریخ: سلت‌ها اولین ساکنان سوئیس بودند. تیره‌ای از این قوم که هلوتیا (Helvetia) نام دارند پیش از تسلط رومیان بر سوئیس، در کوهستان‌های ژورا و آلپ ساکن شدند و آنجا را هلوتیا نامیدند. هلوتیا در سال ۵۸ پیش از میلاد به تصرف ژولیوس سزار امپراتور روم درآمد. در قرن پنجم میلادی ژرمن‌ها به این سرزمین وارد و در ساحل غربی رود آر ساکن شدند. ژرمن‌ها و اقوام بورگون (Burgun) و فرانک جامعه‌ای مستقل تشکیل دادند. آنها در سال ۶۳۹ میلادی دولتی را بنیان گذاشتند که بعدها فرانسه نامیده شد. در سدهٔ نهم بین سوابیا (Swabia) و بورگوندی‌ها (Burgundians) تقسیم و در سال ۱۰۳۳ تحت نظارت امپراتوری مقدس روم وحدت پیدا کردند. حکومت منطقه در قرن سیزدهم بین کنت‌ها و خاندان هابسبورگ و حکمرانان محلی تقسیم شد. در سال ۱۲۹۱ سه منطقهٔ آوری (Uri)و شویتس(Schwyz) و اونتروالدن (Unterwalden) اتحادیه‌ای تشکیل دادند که اساس کنفدراسیون سوئیس قرار گرفت.

قانون اساسی سوئیس در ۲۹ مه ۱۸۷۴ تصویب شد و پس از آن اصلاحات زیادی در آن صورت گرفته است. سیستم سیاسی سوئیس مرکب از دموکراسی مستقیم و غیرمستقیم بر مبنای حق حاکمیت مردم و جدایی از قدرت‌ها است. در انتخابات فدرال همهٔ شهروندان بالای ۱۸ سال واجد شرایط رای دادن هستند. مردم سوئیس با فرهنگ سیاسی غنی و پیشرفته و به پشتوانهٔ قانون اساسی و تجربیات گران‌بهای تاریخی این کشور، در فرایندهای قانون‌گذاری و اجرایی، به شیوه‌ای بدیع و فعال مشارکت دارند. بدین‌گونه که برای تصویب شدن یا نشدن قانون‌های خاص، در کشور همه پرسی صورت می‌گیرد. برطبق قانون اساسی اگر دادخواستی حداکثر آرا را کسب کند تصویب خواهد شد.

سوئیس یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان است. سوئیس عضو اتحادیه اروپا نیست ولی عضو انجمن تجارت آزاد اروپا(EFTA) است. در سال ۱۹۹۹ میلادی سوئیس با اتحادیه اروپا قرارداد بست و عضو EFTA گردید. به موجب این قرارداد، داد و ستد بین کشورهای عضو اتحادیه با سوئیس آسان تر گشت. بانکداری در سوئیس یکی از مهم‌ترین بخش‌های این کشور محسوب می‌شود. شرکت‌های بیمه نیز سهم زیادی در اقتصاد سوئیس دارند. دیگر بخش مهم اقتصادی صنعت توریسم است. ژنو و زوریخ جزو شهرهای گردشگرپذیرند. همچنین کوهستان‌های این کشور میزبان گردشگرانی است که برای ورزش‌های برفی به این کشور سفر می‌کنند.”

گزارش سفر به سوییس:

روز نخست، 21 خرداد 1395 یا 4/6/2016 :

من و همسرم به همراه دو پسربچه شیطون دو و شش ساله این سفر را از دبی شروع کردیم. پرواز مستقیم ما از دبی به زوریخ بود. این پرواز شش ساعته و نیم به لطف سرگرمی های داخل هواپیما خسته کننده نبود و در ساعت یک و نیم بعد از ظهر وارد فرودگاه زوریخ شدیم. فرودگاه زوریخ همانطور که انتظار می رود، فرودگاهی مدرن است. مراحل چک کردن پاسپورت و دریافت چمدانها طولی نمی کشد و ما از فرودگاه خارج می شویم. ابتدا برای خرید سیم کارت به فروشگاه داخل فرودگاه مراجعه می کنیم. مدارک مورد نیاز، پاسپورت و 20 فرانک سوییس برای سیم کارت با اعتبار یکماه و 2 گیگابایت اینترنت است. سپس به باجه ماشینهای کرایه ای رفتیم و اتومبیلی را که از قبل برای سفر رزرو کرده ایم را تحویل گرفتیم. مدارک مورد نیاز: رزرواسیون اتومبیل، گواهینامه بین المللی و اصل گواهینامه ای که در کشور محل اقامت اعتبار دارد، پرداخت کل مبلغ با کارت اعتباری. ما برای این اتومبیل که قابلیت حمل هفت مسافر را داشت، جهت هفت روز مبلغ 380 فرانک سوییس پرداختیم. قیمت گازوییل در زمان سفر ما حدودا 4/1 فرانک بود. طبق قانون شرکت اجاره اتومبیل، ماشین را با باک پر تحویل می دهند و با باک پر تحویل می گیرند.

با کمک GPS فرودگاه زوریخ را به مقصد محل اقامتمان -در شهرک Ennetburgen که در بیست کیلومتری جنوب Lucerne می باشد-ترک کردیم. از فرودگاه تا آنجا حدود یکساعت راه است. از ابتدای ورود به سوییس کم کم متوجه می شویم که با سایر کشورها متفاوت است. طبعا جاده های بین شهری نیز از این قاعده مستثنی نیست. بسیار مرتب با راهنمای مناسب. استفاده از GPS این حسن را دارد که شما را تا درب منزل راهنمایی می کند و احتمال گم شدن در بزرگراهها را کم می کند. حدود ساعت چهار و نیم بعد از ظهر بود که به Ennetburgen رسیدیم. پسر دایی من منتظرمان بود. زیبایی این منطقه که در کنار دریاچه لوزرن و در منطقه کوهستانی قرار دارد، منظره ای بسیار زیبا را پدید آورده است.

بعد از کمی استراحت تصمیم گرفتیم که در این شهرک قدم بزنیم. آرامش عجیب آن این فکر را به انسان القا می کند که اصلا کسی در اینجا زندگی نمی کند!! ولی با گذر از کنار خانه هایی که بسیارشان به سبک سوییسی و یا بهتر بگم خانه های آلپی ساخته شده است نظرمان عوض می شود چون علاوه بر اتومبیل، در برخی از خانه ها قایق تفریحی نیز وجود دارد.

تقریبا در همه جا محل ویژه ای برای عبور دوچرخه و عابر پیاده وجود دارد. در مدت زمانی که در این کشور بودیم هرگز ندیدم کسی برای عبور از عرض خیابان، خارج از خطوط عابر پیاده عبور کند. رانندگان احترام عجیبی برای پیاده ها قائل هستند. هرگاه فرد پیاده ای به کنار خیابان بیاید تمام رانندگان کاملا می ایستند تا پیاده از عرض خیابان عبور کند و یا نظرش عوض شود و مجددا به پیاده رو برگردد. پیاده ها نیز پس از عبور از خیابان با تکان دادن دست از راننده تشکر می کنند، این فرهنگ حتی در کودکان نیز وجود دارد.

روز دوم:

مقصد نخست برای امروز شهر Bellinzona است که در بزرگراه لوزرن-میلان قرار دارد. این مسیر  126 کیلومتری حدودا یکساعت و نیم زمان نیاز دارد. مناظر اطراف بسیار زیباست چرا که از میان کوههای آلپ عبور می کند. به شکل باورنکردنی از جای جای کوهستان آبشارهای کوتاه و بلندی جاری است. جنگل و مرتع نیز در کنار شماست. این بزرگراه به لطف تونلهای متعدد، شاهراه اصلی اروپا به ایتالیا است و در طول مسیر اتومبیلهای بسیاری را از سایر کشورهای اروپایی می بینید که عازم جنوب اروپا و ایتالیا هستند. تونل Gotthard  با 17 کیلومتر طول یکی از طویلترین و مشهورترین تونلهای جهان است که در این مسیر قرار دارد. در سوییس عوارض جاده ای وجود ندارد اما برای تردد، همه وسایل نقلیه باید برچسبهای مخصوصی  بخرند که بر روی شیشه جلو انومبیل نصب می شود.

شهر Bellizona در منطقه Ticino واقع شده که عمدتا ایتالیایی زبان هستند. این شهر به سبب وجود سه قلعه قدیمی که بیش از 700 سال قدمت دارند در لیست میراث جهانی ثبت شده است. دوک میلان نیز از این قلعه ها استفاده می کرده است. این قلعه ها Castelgrande, Castel di Montebello, Castello di Sasso Corbaro نام دارند و در مرکز شهر به همراه کلیسا مرکزی شهر قرار دارند. برای بازدید از این مجموعه 2 ساعت زمان نیاز است.

بعد از صرف نهار مسیر خود را به سمت شرق ادامه دادیم. گذر از میان مراتع زیبای کوههای آلپ که پوشیده از گلهای رنگارنگ است و گاوهای تنومند آلپی در آنجا مشغول چرا هستند یادآور کارتونهای دوران کودکی ما است.

مقصد بعدی یافتن روستای Filisur است. بعد از 110 کیلومتر و حدود 1:45 دقیقه به روستای کوهستانی Filisurرسیدیم. با کمی پیاده روی پل زیبای خط راه آهن معروف Albula/Bernina را پیدا کردیم.

این مسیر راه آهن قدیمی که از میان کوههای آلپ عبور می کند به سبب پلهای متعدد، دشواری ساخت و مناظر بینظیر به عنوان یک میراث جهانی در یونسکو به ثبت رسیده است. http://www.unesco.org/archives/multimedia/?s=films_details&pg=33&id=1093

سپس با عبور از میان دره های عمیق و زیبای کوههای آلپ به شهر Chur رسیدیم و راه خود را به سمت شهر Vaduz که پایتخت کشور کوچک لیختن اشتاین است ادامه دادیم. برای ورود به لیختن اشتاین نیازی به اجازه نامه خاصی ندارید. با عبور از روی پلی که بر روی رودخانه راین احداث شده، وارد لیختن اشتاین می شوید و شاید اگر پرچمهای دو کشور سوییس و لیختن اشتاین در دو سوی پل نباشد هرگز متوجه عبور از مرز نشوید. از روستای Filisur تا Vaduz حدود 90 کیلومتر و یکساعت راه است. شهر Vaduz و همچنین شهر مجاور آن Schaan بسیار کوچک و آرام هستند چند کلیسا کوچک در آنها وجود دارد و نهایتا با اتومبیل کمتر از نیم ساعت می توان کل منطقه را دید و از روی پل دیگری که بر روی رودخانه راین قرار دارد مجددا به کشور سوییس برگشت. لیختن اشتاین از سمت شرق با کشور اتریش هم مرز است.

هوا کم کم داشت تاریک می شد که به دریاچه Walensee رسیدیم. این دریاچه طولی حدود 15 کیلومتر و عرض 2 کیلومتری دارد کوههای شمال این دریاچه کاملا گویای منطقه است که صفحات تکتونیک قشر کره زمین نمای دو تکه ای را بروی آنها ایجاد کرده است و به همین سبب در لیست میراث طبیعی یونسکو به ثبت جهانی رسیده است. http://www.myswitzerland.com/en-us/unesco-world-heritage-the-castles-of-bellinzona.html

هوا کاملا تاریک شده بود که به منزل برگشتیم.  از Vanduz تا Ennetburgen 150 کیلومتر است که حدود 2 ساعت برای پیمودن آن زمان نیاز دارید.

روز سوم:

پسردایی من برای امروز ما برنامه ای هیجان انگیز ترتیب داده است. یکی از دوستانش خلبان هواپیماهای سبک است و طبق هماهنگی که با او انجام داده، قرار است پروازی بر فراز کوههای آلپ و مخصوصا یخچالهای دائمی(Glacier) آن منطقه داشته باشیم. حدود ظهر بود که به اتفاق در یکی از فرودگاههای محلی در Sarnen که 20 دقیقه با محل اقامت ما فاصله دارد، حاضر شدیم. لازم است بدانید که در سوییس تعداد زیادی فرودگاه کوچک وجود داره که به نظر از زمان جنگ جهانی باقی مانده و اکنون برای مقاصد تفریحی و همینطور آموزشی استفاده می شود. ما با اتومبیل شخصی وارد باند پروازی شدیم و سپس در نزدیک یک آشیانه هواپیما پارک کردیم. خلبان درب آشیانه را باز کرد و یکی از چند هواپیما را از آشیانه خارج کرد. ابتدا سوختگیری را از پمپ بنزینی که در مجاور آشیانه بود انجام داد و سپس ما سوار هواپیمای چهارنفره تایگر شدیم. هواپیما به آرامی به ابتدای باند رانده شد و پس از یک Take off  سریع از روی باند بلند شد. فرودگاه در نزدیک یک دریاچه قرار داشت و با اوجگیری هواپیما مناظر زیبا بیش از پیش نمود پیدا می کردند.

کم کم قلل بلند آلپ نیز نمایان شدند. ما به سمت آنها راندیم با گذر از کنار قلل Eiger, Monch, Wengen که همگی بالای 4000 متر ارتفاع دارند وارد یخچال Jungfrau شدیم. این منطقه نیز ثبت میراث جهانی شده است. قلل بلند و صخره ای آلپ که بعضی از آنها بسیار صعب العبور هستند در اطراف ما به چشم می خورند. در بعضی مناطق که به کوهها نزدیک می شدیم کوهنوردانی را می دیدیم که در تلاش برای صعود بودند. پرواز ما بیش از یکساعت طول کشید و ما علاوه بر یخچالهای دائمی که بیشتر به رودخانه هایی از یخ شبیه هستند، پروازی هم بر فراز منطقه Interlaken و آبشارهای سحرآمیز آن داشتیم. پرواز با هواپیمای سبک بر فراز آلپ تجربه ای بسیار منحصر به فرد است مخصوصا که من این شانس را هم داشتم تا چند دقیقه ای رانندگی با هواپیما را تجربه کنم. http://www.unesco.org/archives/multimedia/?s=films_details&pg=33&id=1430

پس از بازگشت از این پرواز خاطره انگیز و کمی استراحت در منزل، به سمت شهر لوسرن حرکت کردیم.

در سوییس استفاده از بالابرهای کابلی در مناطق کوهستانی بسیار متداول است و اکثرا به شکل ترنهای کوچکی هستند که بر روی ریل توسط کابل به سمت بالا کشیده می شوند. همچنین تله کابین نیز در برخی مناطق کوهستانی گردشگران را تا نزدیک قلل مرتفع می برند.

لوسرن در کنار دریاچه زیبای لوسرن قرار دارد و از شهرهای زیبای سوییس است. بر روی رودخانه ای که به دریاچه می ریزد (Reuss river)چند پل چوبی بسیار زیبا احداث شده است که با گلهای رنگارنگ تزیین شده است.

رود و دریاچه بسیار آب شفاف و تمیزی دارد. هنگامی که در کنار دریاچه قدم می زنید همواره تعدادی اردک و قو را در نزدیک خود می بینید. پیاده روی در قسمت قدیمی شهر خالی از لطف نیست فقط به این نکته توجه داشته باشید که همه مغازه ها بعد از ساعت 6 بعدازظهر تعطیل می شوند.

از مکانهای دیدنی شهر می توان به بنای یادبود Lion Monument و همچنین Chaple Bridge نام برد. خرید شکلات از مغازه های شکلات فروشی معروف در لوسرن هم خالی از لطف نیست. حتما شکلاتهای تخته ای را امتحان کنید.

روز چهارم:

صبح به سمت پایتخت کشور سوییس یعنی شهر برن حرکت کردیم. تا برن 130 کیلومتر و حدود یکساعت و نیم راه است. با ورود به شهر برن به سمت مرکز شهر که شهر قدیمی برن را شامل می شود، راندیم. شهر قدیم برن نیز در لیست میراث جهانی است. https://www.youtube.com/watch?v=SHZYWEbpye4

خیابان Kramgasse با مغازه هایش و همچنین پرچمهای رنگارنگی که در طول آن آویخته شده است، از زیباترین خیابانهای برن است.

بناهای قدیمی عمدتا در محدوده این خیابان قرار دارند. برج ساعت که به سبب عروسکهایش معروف است  Zytglogge نام دارد. راس هر ساعت عروسکها از داخل برج خارج شده و با نوای موسیقی شروع به حرکت می کنند.

چندین مجسمه نیز در این خیابان وجود دارد. تزیینات بناها و همچنین مغازه ها بسیار جالب است. در طول خیابان، علاوه بر مغازه هایی که همسطح با خیابان قرار دارند، تعدادی نیز در سطحی پایینتر از خیابان هستند که با تعدادی پله به سطح خیابان می رسند. جالب است که درب اصلی این مغازه ها به صورت تقریبا افقی در سطح خیابان قرار دارد.

کلیسای جامع شهر در خیابان مجاور است و قطعا ارزش دیدن را دارد و حدودا نیم ساعت زمان نیاز دارد.

خانه  آلبرت انیشتین که از سال 1905-1903 در آنجا زندگی کرده (ورودیه 6 فرانک) نیز در این خیابان است.

در انتهای این خیابان، پارک خرسها است که تعدادی خرس در آن نگهداری می شوند. گفته می شود دوک برتولد بعد از ورود به این شهر به سبب اینکه یک خرس آخرین حیوان وحشی بوده که شکار کرده، نام این شهر را Bern به معنی خرس، گذاشت. هم اکنون نیز بر روی پرچم این ایالت تصویر یک خرس نقش بسته است.

در کنار رود Aare که از سه طرف شهر قدیمی را احاطه کرده است بناهای زیبایی ساخته شده است. همچنین این رود در ایام گرم سال محل خوبی برای آبتنی است.

بعد از ظهر به سمت شهر کوچک Le Locle حرکت کردیم این شهر تا برن حدود 80 کیلومتر فاصله دارد که در زمان یکساعت و نیم می توان به آن رسید. مسیر بسیار زیباست و از میان جنگل و دشتهای سبز و همچنین از کنار چندین دریاچه عبور می کند. شهر Le Locle هم در لیست میراث جهانی ثبت شده است. http://www.unesco.org/archives/multimedia/?s=films_details&pg=33&id=1433

اداره پلیس در ساختمانی با طراحی و نقاشی  بسیار زیبا قرار دارد.

این شهر محل تولد ساعت هایی است که اکنون در دست همه ماست. برندهای معروف ساعتهای مچی که ساخت سوییس هستند همگی در این شهر یا حومه آن کارخانه ای دارند. قطعا یکی از دیدنی ترین محلهای این شهر، موزه ساعت آن است.

ورودیه آن 10 فرانک و برای بچه های زیر 10 سال مجانی است. شما علاوه بر دیدن ساعتهای مختلف و آشنایی با روند تکاملی ساعتهای مچی، اطلاعات جالبی نیز درباره ساخت ساعت به دست می آورید. زمان بازدید حدود 2 ساعت. برای آشنایی بیشتر با این موزه لینک زیر را ببینید. http://www.mhl-monts.ch/en/horaires.php

شهر La Chaux-de-Fonds  در 10 کیلومتری Le Locle قرار دارد و این شهر هم در لیست میراث جهانی است. کلیسا شهر بسیار ساده است و در صورت کمبود وقت می توان از دیدن آن صرف نظر کرد. این شهر محل تولد Le Corbusier آرشیتکت، نقاش، طراح و نویسنده معروف سوییسی- فرانسوی است. بناهایی که این شخص طراحی کرده به سبب نوآوری و نبوغ آن در سال 2016 در لیست میراث جهانی به ثبت رسید. http://www.swissinfo.ch/eng/business/le-corbusier—world-heritage_swiss-came-round-late-to-appreciating-architect/42301408

این بناها علاوه بر سوییس و فرانسه در کشورهایی چون هند، آرژانتین، بلژیک، ژاپن و آلمان قرار دارند. بنای Maison Blanche در این شهر قرار دارد و Le Corbusier این بنا را برای والدینش ساخته بود. http://www.galinsky.com/buildings/chauxdefonds/

مسیر برگشت ما به Ennetburgen که 160 کیلومتر بود از شهر Biel/Bienne می گذشت که کارخانه های بزرگ ساعت سازی در آن قرار دارند و بیشتر شهری صنعتی است تا توریستی.

روز پنجم:

به سمت شهر سنت گالن حرکت کردیم. این مسیر 160 کیلومتر حدودا 2 ساعت زمان نیاز دارد. سنت گالن از شهرهای قدیمی، آلمانی زبان و زیبای سوییس است. منطقه مرکزی شهر بافتی قدیمی دارد.

کلیسا جامع شهر که بنای اولیه آن در قرن هشتم میلادی ساخته شده، در این محل قرار گرفته که در لیست میراث جهانی ثبت شده است. http://www.unesco.org/archives/multimedia/?s=films_details&pg=33&id=1426

از نکات جالب این کلیسا نقاشیهای سقفی است که بسیار تیره رنگ است. ورود به این کلیسا رایگان است و برای بازدید از آن نیم ساعت زمان لازم است.  بازدید از کتابخانه این کلیسا حتما توصیه می شود. https://en.wikipedia.org/wiki/Abbey_of_Saint_Gall

از سنت گالن به سمت دریاچه Bodensee و شهر Kreuzlingen راندیم و با گذر از مرز وارد کشور آلمان شدیم. گذر از مرز به سادگی انجام شد. تنها چند مرزبان که در پست کوچکی ایستاده بودند به صورت رندوم برخی از اتومبیلها را متوقف می کردند و مدارکشان را چک می کردند. بلافاصله بعد از مرز پل بزرگی بر روی رودخانه راین قرار دارد و سوییس را به شهر Konstanz آلمان وصل می کند. مقصد ما شبه جزیره Reichenau است که در مجاور شهر کونستانز است و تا مرکز شهر تنها 10 کیلومتر مسافت است. این شبه جزیره بسیار زیبا در میان دریاچه Untersee قرار گرفته است و تنها با راه بسیار باریکی به خشکی وصل است. سه کلیسا قدیمی این شبه جزیره(St.Mary, St.George, St.Peter)  به همراه طبیعت فوق العاده آن به ثبت جهانی یونسکو درآمده است. کلیساها بسیار ساده هستند و عمدتا نقاشی های دیواری زیبایی دارند. تاریخ ساخت آنها بین قرون 9 تا 11 میلادی است . http://www.unesco.org/archives/multimedia/?s=films_details&pg=33&id=948

Reichenau بسیار منطقه توریستی است و ویلاهای مجللی در آن ساخته شده که بسیاری از آنها متعلق به پولدارهایی است که برای گذراندن تعطیلات به آنجا می آیند. اگر مایل به اقامت در این محل هستید شاید بهترین راه مراجعه به راهنمای توریستی روستا در میدان مرکزی است. برای اجاره یک ویلا و یا یک اتاق از یک ویلای مجلل می توانید با هزینه قابل قبولی مثلا شبی 100 یورو در آنها اقامت کنید.بازدید از این شبه جزیره زیبا حداقل به سه ساعت زمان نیاز دارد.

زمان مورد نیاز از سنت گالن تا مرکز Reichenau حدود یکساعت و نیم است هر چند این فاصله کمتر از 60 کیلومتر می باشد. https://en.wikipedia.org/wiki/Reichenau_Island

با گذر از مرز مجددا به سوییس بازگشتیم و تصمیم گرفتیم که از روستای Stein Am Rhein دیدن کنیم.

این روستا در کنار رودخانه راین قرار دارد و ما برای رسیدن به آن حدودا نیم ساعت فاصله 35 کیلومتری را از هنگامی که وارد سوییس شدیم، راندیم. این روستا که از روستاهای قرون وسطایی است دارای بافت قدیمی بسیار زیبایی است. بسیاری از خانه ها با نقاشی یا کاشیکاریهای رنگارنگ تزئین شده اند. ورود اتومبیل به قسمت مرکزی روستا ممنوع است. میدان مرکزی مجسمه ای زیبا از یک جنگجوی قرون وسطایی دارد. برای گردش در این روستا یکساعت زمان نیاز است. http://www.myswitzerland.com/en/stein-am-rhein.html

رود راین تا مسافتی طولانی مرز میان آلمان و سوییس را مشخص می کند تا اینکه از نزدیک شهر باسل وارد فرانسه می شود و مسیر خود را بعد از 1320 کیلومتر و عبور از آلمان و هلند به دریای شمال پایان می دهد.

از Stein Am Rhein تا محل اقامت ما حدود 130 کیلومتر (2 ساعت) مسافت بود.

روز ششم:

برنامه امروز سفر به سمت غرب و بازدید از دریاچه Leman بود. این دریاچه بزرگ در مرز میان سوییس و فرانسه قرار دارد و شهرهای بزرگی چون ژنو و لوزان در کنار آن واقع شده اند.

مقصد اولیه ما Corsier-sur-Vevey است. این مسیر نسبتا طولانی 210 کیلومتری را حدودا در دو ساعت و نیم طی کردیم و قبل از ظهر رسیدیم. خانه چارلی چاپلین در این شهر کوچک قرار دارد و او 25 سال آخر عمرش را پس از بازگشت از آمریکا در این خانه گذراند. این خانه در سالهای اخیر با کمک فرزندان او به موزه تبدیل شده است. این خانه در باغ بزرگی قرار دارد ورودیه این موزه برای بزرگسالان 23 فرانک و برای زیر شش سال رایگان است.

پس از اینکه از خانه چاپلین بازدید کردید شما را برای دیدن قسمتهای کوتاهی از فیلمهای چاپلین به سالن سینمای کوچکی هدایت می کنند. این نمایش 10 دقیقه طول می کشد و سپس پرده نمایش بالا می رود و شما لوکیشنی از یکی از فیلمهای چاپلین را با مجسمه های بسیار طبیعی می بینید. از شما درخواست می شود تا وارد سن شوید و با کارکترها عکس بگیرید ولی این تمام ماجرا نیست و شما از دالانهای مختلف وارد لوکیشنهای مختلف فیلمهای چاپلین می شوید. http://www.chaplinsworld.com/en/ برای بازدید از این موزه حداقل 4 ساعت زمان نیاز است.

ظهر بود که از موزه خارج شدیم و به سمت شهر لوزان حرکت کردیم. جاده زیبایی به طول 20 کیلومتر در امتداد دریاچه قرار دارد. تاکستانهای بسیار زیبایی در دامنه تپه و ارتفاعات منطقه Lavaux وجود دارد که به سبب مرغوبیت محصول و شکل خاص این تاکستانها در لیست میراث جهانی ثبت شده است. https://www.youtube.com/watch?v=c1ZMM8Dul-w

روستای cully یکی از روستاهای این منطقه و در کنار دریاچه است.

شهر معروف لوزان نیز در کنار دریاچه قرار دارد. شاید دیدنی ترین مکان شهر لوزان، کلیسا جامع شهر است که به Cathedrale Notre-Dame مشهور است. پنجره های زیبا با شیشه های رنگی آن شهرت زیادی دارد. برای بازدید از این کلیسا نیم ساعت کافی است. http://www.myswitzerland.com/en-us/cathedrale-de-notre-dame-cathedral-of-our-lady-lausanne.html

پس از کمی پیاده روی در شهر، به سمت محل سکونت ادامه مسیر دادیم ولی این بار تصمیم گرفتیم تا از منطقه زیبا Interlaken برگردیم. این منطقه که در دره ای در منطقه ای کوهستانی- جنگلی قرار دارد به سبب طبیعت منحصر به فردی که دارد از جذابیتهای طبیعی کشور سوییس است. روستای اینترلاکن در میان دو دریاچه قرار دارد. این منطقه چندین دریاچه و تعداد زیادی آبشار دارد. همچنین شما می توانید تعدادی از قلل مرتفع منطقه را که بر فراز آنها پرواز کرده بودیم را ببینید. هوا تاریک شده بود که به منزل رسیدیم.

روز هفتم:

روز آخر سفر را با جمع آوری وسایل شروع کردیم. چمدانها را در صندوق اتومبیل گذاشتیم و بعد از خداحافظی از صاحب خانه مهربان به سمت شهر کوچک Zug حرکت کردیم. مسافت 45 کیلومتری را یکساعته پیمودیم. این شهر کوچک قرون وسطایی در کنار دریاچه زیبای Zugersee قرار دارد. نهار را در یکی از رستورانهای کنار دریاچه صرف کردیم. کوچه پس کوچه های Zug بسیار دیدنی است و پر است از ساختمانهای زیبا با نماهای زیبا.

مقصد نهایی شهر زوریخ است که در 35 کیلومتری Zug قرار دارد. زوریخ از شهرهای بزرگ سوییس و مرکز تجاری و مالی کشور است.

از مناطق دیدنی شهر زوریخ که نسبت به سایر شهر ها شلوغتر بود می توان از کلیسا Fraumünsterنام برد. این کلیسا به سبب پنجره های رنگی نقاشی شده که داستانهایی از دوران مسیحیت را بازگو می کند معروف است. ورودیه کلیسا مجانی است و برای بازدید از آن 30 دقیقه زمان نیاز است.

قدم زدن در کنار رود Limmat و خیابانهایی که در موازات آن تا رسیدن به دریاچه کشیده شده است خالی از لطف نیست. در مرکز شهر فروشگاهها و مراکز خرید متنوعی وجود دارد. در زوریخ بیش از نقاط دیگر کشور تنوع نژادی مشاهده می شود و وجود سیاه پوستان آفریقایی تبار بیش از سایر شهرها به چشم می آید. در خیابان Limmatquai که در شرق رود قرار دارد تعدادی مغازه سوغاتی فروشی هست که قیمتهای مناسبی دارد. دریاچه زوریخ با آب آبی رنگ و بسیار شفافش محل تفریح توریستهاست. قایق رانی و سایر ورزشهای آبی و حتی شنا در آن بسیار رواج دارد. تعداد زیادی قو، اردک و سایر پرندگان آبزی در این دریاچه مشغول شنا و گرفتن غذا از توریستها هستند.

ساعت 5 بعدازظهر به سمت فرودگاه زوریخ حرکت کردیم. ابتدا باک بنزین اتومبیل را پر کردیم و سپس اتومبیل را در فرودگاه تحویل شرکت مربوطه دادیم. ما در این سفر 2100 کیلومتر طی کردیم که برای سفر یک هفته ای کمی زیاد به نظر می آید.

پرواز برگشت ما به دبی با خطوط هوایی قطری با یکساعت توقف در فرودگاه دوحه بود.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

خرداد 1395

iranpour@kanoonirangardan.ir

نوشته گزارش سفر به سوئیس- کشور دریاچه و تونل اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.