در سفر مرداد ۱۴۰۲ به کشورهایی که از تجزیه یوگسلاوی ایجاد شده بودند، از بوسنی و هرزگوین وارد کشور مونته نگرو شدیم و روز بعد این کشور را به سمت کرواسی ترک کردیم. این سفر کوتاه بود ولی تا حدودی ما را با این کشور زیبا آشنا کرد. لذا بهتر دیدم که شرح این سفر یک روزه را با خوانندگان به اشتراک بگذارم.

ابتدا کمی درباره مونته نگرو بیشتر بدانیم:

“کشور مونته نگرو (به معنی کوه سیاه) تقریبا ۱۴ هزار کیلومتر مربع (اندازه استان گیلان) وسعت دارد. پایتخت آن شهر پودگوریتسا است. این کشور از جنوب با آلبانی، از شمال با کرواسی و بوسنی، از شرق با کشور صربستان همسایه است.  مونته نگرو در سال ۲۰۰۶ از کشور صربستان جدا شد. این کشور تقریبا ۷۰۰ هزار نفر جمعیت دارد که یک سوم آن در پایتخت زندگی می کنند.” 

گزارش سفر: 

۱۸ آگوست ۲۰۲۳:

تقریبا به غروب آفتاب نزدیک می شدیم که کشور بوسنی و هرزگوین را ترک کردیم. در مرزبانی مونته نگرو پاسپورت هایمان را به پلیس مرزی دادیم. افسر مذکور با دیدن پاسپورت ما شروع کرد به تورق دفترچه ای که در کنار دستش بود، من هم که می دانستم دنبال چه می گردد، منتظرش نگذاشتم و به او گفتم که ما با ویزا شنگن وارد کشور مونته نگرو می شویم. او هم بلافاصله دفترچه را کنار گذاشت و ویزاهای ما را در پاسپورت چک کرد و مهر ورود زد. به این ترتیب وارد کشور مونته نگرو شدیم. منطقه همچنان کوهستانی و جنگلی بود بعد از طی نیم ساعت و گذر از یک گردنه کوهستانی کم کم شروع به کم کردن ارتفاع کردیم و کمی بعد منظره بسیار زیبای خلیج کوتور Kotor در جلو چشم ما آشکار شد. فرصت این را پیدا کردیم تا قبل از تاریک شدن کامل ، توقفی در راه داشته باشیم و کمی عکاسی کنیم. کوههای این منطقه صخره ای و از جنس سنگهای رسوبی است، درختها از لا به لای سنگها رشد کرده اند و همین موضوع سبب شده تا پوشش گیاهی خیلی متراکم نباشد.

 خلیج کوتور به شکل یک T  و یکی از بهترین مقاصد گردشگری در دریای آدریاتیک است. وقتی از ارتفاع به این خلیج نگاه کنید دو جزیره کوچک در وسط آن خود خودنمایی می کند که بعدا درباره آنها صحبت خواهم کرد. دور تا دور این خلیج با شهرها و روستاهای کوچک و بزرگ احاطه شده است. که همین موضوع سبب ترافیک قابل توجه می شود. به هر حال با گذر از برخی از این شهرها به انتهای خلیج و شهر کوتور رسیدیم.

 هوا کاملا تاریک بود و هتل ما در ارتفاعات جنوبی شهر قرار داشت. هنگامی که این مسیر پیچ در پیچ کوهستانی را صعود می کردیم، مرتب با منظره زیبای خلیج در شب که همچون انگشتر پر از برلیان درخشان بود، مواجه می شدیم. 

شب را در هتل کوهستانی  Ethno Village St George اقامت کردیم و بابت یک شب به همراه صبحانه  130 یورو پرداخت کردیم.

19 آگوست 2023:

بعد صرف یک صبحانه مفصل به سمت پارک ملی Lovcen حرکت کردیم. خوشبختانه هتل ما تنها ۱۰ دقیقه به این پارک ملی فاصله داشت.

در مسیر رسیدن به ورودی پارک مناظر بسیار زیبایی از دریای آدریاتیک، خلیج کوتور و همچنین شهرها و روستاهای این منطقه را مشاهده کردیم. جاده تقریبا تا قله کوه ادامه داشت. بلندترین کوه این منطقه که 1749 متر ارتفاع دارد به نام “کوه سیاه” یا همان مونته نگرو است که اسم کشور نیز از روی همین کوه گرفته شده است.

 در انتهای جاده ای که به سمت قله کوه Lovcen ادامه دارد میدانچه ای وجود دارد که اتومبیل را در آنجا پارک کردیم. در این پارک مقبره حاکم و شاعر مونته نگرو، پتار دوم پتروویچ نجگوس قرار دارد. برای رسیدن به این مقبره باشکوه می بایست از 461 پله که از پارکینگ تا مقبره ادامه دارد صعود کرد. ساخت این بنا در سال 1951 آغاز شد و در سال 1974 بر روی عموم باز شد.  این کوه نماد ملی کشور مونته نگرو است. 

وقتی از در مقبره وارد لابی می شوید دو مجسمه بزرگ جلو شما قرار دارد. مجسمه یک مادر و یک دختر که وزن آنها 7، 5 تن است. 

در نمای مقبره نجگوس پیکره ای باشکوه از بهترین و مرغوب ترین سنگ به وزن 28 تن و بالای آن یک عقاب خاکستری با بال های باز قرار گرفته است. در پایین دخمه قبر Njegoss در یک تابوت با سنگ مرمر سفید قرار دارد. 

با کمی پیاده روی به محلی می رسید که منظره ای شگفت انگیز دارد. گفته شده در شرایط آب و هوایی خوب شما قادر خواهید بود علاوه بر خلیج کوتور و دریای آدریاتیک، قسمتهایی از کشور ایتالیا، آلبانی و صربستان را ببینید.

ورودی این محل ۳ یورو است و تقریبا سه ساعت برای بازدید از این محل لازم است. 

تقریبا یک ساعت طول کشید تا از بالای کوه به شهر ساحلی کوتور رسیدیم. بندرگاه این شهر یکی از مقاصد اصلی کشتی های کروز در دریای مدیترانه و آدریاتیک است. معمولا کشتی های عظیم تفریحی صبح زود وارد بندرگاه می شوند و مسافرها تا عصر همان روز فرصت دارند تا در شهر زیبای کوتور گردش کنند و با غروب خورشید شهر را ترک می کنند. 

کوتور، شهری است که هنوز استحکامات دفاعی ونیزی و دیوار سنگی دور تا دور آن با قدمت بیش از 11 قرن باقی مانده است. وقتی با دقت از بندرگاه به سمت شهر نگاه کنید آنگاه متوجه عظمت این دیوار که قسمتهایی از آن هنوز بر روی ارتفاعات، سالم باقی مانده اند، جلب توجه می کند. گفته شده که طول این دیوار چهار و نیم کیلومتر بوده است. 

دو دروازه سنگی برای ورود به بافت قدیمی شهر وجود دارد. به آنکه روبروی دریا قرار دارد Sea Gate و به آنکه در کنار رودخانه قرار دارد River Gate می گویند.  چند کلیسا و همچنین برج ساعت از مکانهای دیدنی شهر قدیمی هستند.

  با ورود به بافت قدیمی با حجم باور نکردنی از توریستها مواجه می شوید که بسیار بیشتر از ظرفیت توریستی این منطقه است. شهر بسیار زیباست ، کوچه ها باریک و سنگفرشی هستند. با کمی قدم زدن در داخل شهر به راحتی در آن گم خواهید شد. 

 موزه گربه ها، یکی از پربازدیدترین مکانهای داخل شهر است. این موزه هر چند بسیار کوچک است و ورودی آن 2 یورو است ولی همیشه پر است از افرادی که به گربه ها علاقه دارند. در داخل موزه تصاویری از گربه هایی که یا متعلق به افراد مشهور بوده اند و یا در فیلمها یا سریالها بازی کرده اند و همچنین گربه هایی که شخصیت کارتونی دارند، به چشم می خورد. در حیاط جلو موزه، چند گربه جا خوش کرده اند و مورد نوازش بازدیدکنندگان قرار می گیرند.  

طبق اطلاعات موجود تاکنون چندین زلزله بزرگ در این منطقه رخ داده است و صدمه های بسیاری به بافت تاریخی وارد کرده که آخرین آنها در سال ۱۹۷۹ بود. برای بازدید از شهر قدیمی که در لیست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است، حداقل به دو ساعت و نیم زمان نیاز دارید.  

در کنار بندرگاه تورهای خلیج کوتور با قایق های تندرو برگزار می شود که یکی از قسمتهای بسیار هیجان انگیز و خاص سفر به این منطقه می تواند باشد. برنامه این تورهای سه ساعته که نفری ۴۰ یورو هزینه آن است، به این ترتیب است که ابتدا شما را به جزیره ای که روبروی روستای Perast قرار دارد می برند. دو جزیره در این محل قرار دارند، آن که کوچکتر است Sveti Djordje یا جزیره مرگ نام دارد و یک جزیره طبیعی است که ورود به آن امکان پذیر نیست و دیگری که یک جزیره مصنوعی است Gospa od Skrpjela‌نامیده می شود در این جزیره یک کلیسا و همچنین یک مغازه سوغاتی فروشی وجود دارد. معمولا قایق ۲۰ دقیقه در این محل توقف می کند و سپس با گذر از تنگه کوتور وارد خلیج کوتور می شود. 

در قسمت جنوبی این خلیج سه سازه بسیار جالب که پناهگاه زیردریایی ها بوده اند وجود دارد. قایق، شما را به داخل یکی از این پناهگاهها که تقریبا ۱۵۰ متر طول دارند و در زیر کوه ساخته شده می برد. این سازه از جنس بتون است و گفته می شود از طریق تونل به پناهگاههای دیگر مرتبط است. در زمان جنگ سرد از این مکان برای مخفی نگهداشتن زیردریایی ها و همچنین تعمیرگاه آنها استفاده می شد. این پناهگاهها طوری استتار می شوند که چه از طریق دریا و چه از طریق هوا به سختی قابل مشاهده هستند.

 در ادامه با خروج از خلیج کوتور و ورود به دریای آدریاتیک، ابتدا از کنار جزیره Mamula گذشتیم که در حال حاضر یک هتل بسیار مجلل در آن ساخته شده است.

بعد به غار آبی رنگ Blue Cave رسیدیم که بخاطر زاویه ورود نور به آب، داخل آن به رنگ آبی فیروزه ای دیده می شود. به دلیل تعداد زیاد قایق هایی که وارد غار می شوند، شنا کردن در این محل توصیه نمی شود. کمی جلوتر این فرصت را داشتیم تا کمی در دریای آدریاتیک شنا کنیم. سپس همین مسیر را به سمت اسکله کوتور برگشتیم.

بعد از صرف ناهار از جاده کناره به سمت مرز کرواسی حرکت کردیم. از شهرها و روستاهای متعددی مثل دوبروتا، پراست، ریسان و هرتسک نووی عبور کردیم که هر کدام بافت روستایی زیبایی دارند. تقریبا ۱۰ کیلومتر مانده به مرز گرفتار یک ترافیک سه و نیم ساعته شدیم تا به مرزبانی مونته نگرو رسیدیم. مدارک اتومبیل و پاسپورتها را تحویل افسر مربوطه دادم. نگاهی به جلد پاسپورتها انداخت و بلافاصله بدون آنکه آنها را باز کند تحویل من داد و بدون صرف حتی چند ثانیه، گیت خروجی را باز کرد تا از کشور آنها خارج شویم. 

 کمتر از دو کیلومتر جلوتر مرزبانی کرواسی قرار دارد که به سرعت مدارک اتومبیل و پاسپورتها را اسکن کردند و به این ترتیب وارد کشور کرواسی شدیم.  

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

af6872@gmail.com

www.kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به بالکان، قسمت چهارم – مونته نگرو اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

سفر به بوسنی و هرزگوین در ادامه سفر ما از اسلوونی به کرواسی در مرداد سال 1402 (آگوست 2023) انجام شد. 

قبل از شرح سفر بهتر است کمی درباره این کشور بیشتر بدانیم:

کشور بوسنی و هرزگوین یکی از کشورهایی است که پس از تجزیه یوگسلاوی به وجود آمد. جمعیت غالب این کشور مسلمان هستند و شاید دلیل اصلی آن حکومت چهارصد ساله عثمانی ها بر این منطقه باشد. 

در سال 1992 شروع جنگ داخلی چهار ساله موجب نسل کشی در این کشور شد. بیش از صد و پنجاه هزار نفر جان خود را از دست دادند و سپس با پادرمیانی نیروهای بین المللی و با حضور نیروهای حافظ صلح ناتو و پس از آن اتحادیه اروپا این جنگ به پایان رسید.

مساحت این کشور 51 هزار کیلومتر مربع(کمی بزرگتر از استان آذربایجان شرقی) و جمعیت آن حدود سه میلیون نفر است. این کشور در غرب و شمال غربی با کرواسی، در شرق با صربستان و در جنوب با مونته نگرو همسایه است. اقلیم بوسنی و هرزگوین کوهستانی و جنگلی است. 

گزارش سفر:

 14 آگوست 2023:

ما صبح از شهر زاگرب کرواسی، به سمت مرز بوسنی و هرزگوین در شهر گرادیشکا حرکت کردیم. مرز رسمی رودخانه Sava است. قبل از پل، مرزبانی کرواسی و بعد از پل، مرزبانی کشور بوسنی و هرزگوین است. خوشبختانه چک کردن مدارک توسط پلیس مرزی به سرعت انجام شد و ما وارد شهر گرادیشکا شدیم. 

در همان چند دقیقه نخست می توان تغییر را حس کرد و متوجه شد که به یک کشور مسلمان پا گذاشته اید. تعداد قابل توجهی از زنان حجاب دارند و مساجد نسبتا زیادی در سطح شهر وجود دارد. به نظر می آید که وضعیت اقتصادی این کشور نسبت به دو کشور قبلی که ما از آنها عبور کردیم یعنی اسلوونی و کرواسی، ضعیفتر باشد و این موضوع را از کیفیت آسفالت خیابانها و همچنین نمای ساختمانها میشود حدس زد.

ما به سرعت به سمت شهر Banja Luka بانیالوکا، حرکت کردیم. این شهر بعد از سارایوو بزرگترین شهر بوسنی و هرزگوین است. 

مسجد فرهاد پاشا در مرکز این شهر قرار دارد. این مسجد نخستین بار در قرن 16 و در دوره عثمانی ساخته شد ولی در طول جنگ داخلی به شدت صدمه دید و کار بازسازی آن در سال 2016 به پایان رسید. این مسجد تا قبل از اینکه تخریب شود در لیست میراث جهانی ثبت شده بود ولی بعد از صدمات بسیار زیادی که به آن وارد شد از لیست میراث جهانی خارج شد.

قلعه قدیمی شهر در کنار رود Vrbas ساخته شده است. این قلعه از یک سو توسط رودخانه و از سوی دیگر توسط دیواری قطور محافظت می شود. اطراف قلعه کلی رستورانهای مختلف وجود دارد. ما ناهار را در یکی از این رستورانها که فقط یک نوع ساندویچ سرو می کرد صرف کردیم. این ساندویچ یه چیزی شبیه به تکه های کباب کوبیده بود. تکه های گوشت را داخل یک نان محلی که شبیه به نان همبرگری بود گذاشته بودند. به این ساندویچ Cevapi می گویند و با پیاز سفید سرو می شود. علی رغم اینکه یه کم چرب بود ولی خوشمزه بود. ما تقریبا دو ساعت را در این شهر گذراندیم. صاحبان رستورانی که ما غذا را در آنجا خوردیم، دو خواهر بودند که که کارهای رستوران را خودشان انجام می دادند و ظاهرا کاسبی خوبی به راه انداخته بودند و آنطور که ما متوجه شدیم اغذیه فروشی آنها در سطح شهر بهترین بود. 

بعد از یک استراحت کوتاه به سمت روستای Jajce ادامه دادیم. مسیر از یک دره سرسبز در کنار رود Vrbas می گذرد. در میانه راه به یک کلیسا و یک بنا که  شکل مارپیچی دارد رسیدیم. با توجه به منظره خوبی که داشت کمی استراحت کردیم و به راه ادامه دادیم اسم این کلیسا Crkva sv. Ivana Krstitelja است. 

درست در محلی که رودخانه Plivsko به Vrbas می پیوندد، آبشار زیبای Pliva را تشکیل می دهد که 22 متر ارتفاع دارد و در ورودی شهر Jajce می باشد. بر لب آبشار یک تخته شیرجه نصب شده است که در برخی مواقع محل برگزاری مسابقات شیرجه می باشد.

 شهر Jajce یایسه در قرن 14 تاسیس شد، قلعه در این زمان در شهر ساخته شد و پس از مرگ پادشاه عثمانی چندین بار بین مجارها و عثمانی ها دست به دست شد. اما یایسه بیشترین صدمه را در زمان جنگ داخلی سال 1992 تحمل کرد به طوری که جمعیت آن از 45 هزار نفر به چند هزار نفر کاهش یافت. از دیدنی های دیگر این شهر می توان به یک سرداب و همچنین کلیسا شهر اشاره کرد ولی قطعا قدم زدن در کوچه های این شهر بهترین تجربه از بازدید ما بود.

در منطقه Mlinčići و کنار دریاچه زیبای Plivsko تعدادی آسیاب آبی که هرکدام در یک اتاقک چوبی قرار دارند، ساخته شده است. درب بعضی از آنها باز است و می توان داخل آنها را مشاهده کرد. گفته می شود که قدمت این آسیابها به 400 سال قبل بر میگردد و از جنس چوب بلوط است. ظاهرا تعداد آنها بیشتر بوده ولی اکنون فقط 20 عدد از آنها باقی مانده است. اکثر بازدیدکنندگان برای لذت بردن از زیبایی مناظر طبیعی و شنا و ماهیگیری در دریاچه به این منطقه می آیند. بازدید از این منطقه رایگان است و حداقل نیاز به دو ساعت زمان دارد.

ما شب را در هتل Apart hotel Family  شهر سارایوو که پایتخت کشور بوسنی و هرزگوین است، اقامت کردیم و بابت دو شب با صبحانه ۲۴۵ یورو پرداختیم.

15 آگوست 2023:

سارایوو در دره رود میلیاکا و در ارتفاع ۵۰۰ متر از سطح دریا ساخته شده و با کوههایی که بیش از ۲۰۰۰ متر ارتفاع دارند، احاطه شده است.  این شهر در سال ۱۹۸۴ میزبان المپیک زمستانی بود و هم اکنون نیز از زیرساختهای آن زمان برای ورزشهای زمستانی استفاده می کند. 

نخستین مکانی که تصمیم گرفتیم از آن بازدید کنیم، تونل نجات یا تونل امید نام دارد. این تونل در سال ۱۹۹۳ و در بحبوحه جنگ بوسنی زمانی که شهر کاملا در محاصره بود ساخته شد. این تونل محله‌های سارایوو دوبرینجا و بوتمیر را به فرودگاه متصل می‌کرد و از این طریق مواد غذایی، تجهیزات جنگی و کمک‌های بشردوستانه وارد شهر می شد. این تونل راهی اصلی برای دور زدن تحریم‌های بین‌المللی تسلیحاتی و تامین تسلیحات مدافعان شهر شد. 

ورودی این مکان که اکنون به موزه تبدیل شده ۱۰ مارک است. نمای ساختمان همانطور که در زمان جنگ توسط گلوله های متعدد سوراخ سوراخ شده، حفظ شده است. عکسهای متعدد که در گالری نصب شده، احساس حقیقی از همان زمان را به بازدیدکنندگان القا می کند. همچنین اتاقهایی که مرکز نگهداری و انتقال سلاح و مواد غذایی بوده، کاملا بازسازی شده اند. ورودیه تونل از داخل حیاط کوچکی است که تا باند فرودگاه فاصله زیادی ندارد. راه ورود به تونل کاملا بازسازی شده و با آنچه از آن استفاده میشده کاملا فرق دارد. تصاویر افرادی که برای حفر این تونل زحمت کشیدند و برخی از آنها کشته شدند در کنار تونل نصب شده است. حفر این تونل با بیل و کلنگ و زیر نور شمع در مدت شش ماه انجام شد.  این تونل حدود  800 متر طول، کمی بیش از یک متر عرض و ارتفاع متوسط ​​آن 1.5 متر است. در حال حاضر فقط  ۲۵ متر از این تونل برای بازدید باز است. حدود یکساعت برای بازدید از این مجموعه کافی است.

پیرامید بوسنی که به هرم خورشید معروف است در ۳۵ کیلومتری شمال غربی سارایوو و در منطقه Visoko قرار دارد و در حقیقت کوهی به شکل یک هرم است. چندین سال قبل فردی ادعا کرد که این اثر طبیعی، سازه ای است که توسط انسان یا موجودات فرا زمینی ساخته شده است هر چند که این ادعا به سرعت توسط انجمن باستان شناسی اروپا مردود اعلام شد اما با توجه به تبلیغات گسترده ای که صورت گرفته بود جمعیت قابل توجهی از توریستها را به این محل هدایت کرد. در دامنه این کوه تعدادی غار طبیعی  و تونل دستکن وجود دارد که محل مناسبی برای افرادی است که علاقمند به مدیتیشن هستند. با اتومبیل تا نزدیک قله می توان رفت. از فراز این کوه منظره زیبایی از دره رود میلیاکا را می توان مشاهده کرد. ما تقریبا دو ساعت را در این منطقه گذراندیم. 

موزه باستان شناسی، مردم شناسی و تاریخ طبیعی سارایوو قطعا یکی از جالب ترین مکانهای داخل شهر می باشد. ما تقریبا دو ساعت را در این موزه بسیار غنی گذراندیم. در حیاط این موزه تعدادی سنگ به شکل سنگ قبر ولی به صورت عمودی قرار داده شده است که هر کدام دارای سنگ نگاره و نقش برجسته های متعددی هستند. این سنگها را از منطقه Radimlja در جنوب شرقی کشور به موزه آورده اند و جزء میراث جهانی هستند. این موزه حاوی آثار بسیار ارزشمندی از دوره عثمانی و مزین به خط فارسی است.

همچنین در گالری عکس این موزه میتوان عکسهای قدیمی بسیار جالبی که روایتگر داستان هایی هستند مشاهده کرد از جمله تصویر جنازه آرشیدوک فرانتس فردیناند و همسرش که در ادامه داستان ترور آنها را خواهم گفت.  

قسمت قدیمی شهر در کنار رودخانه میلیاکا قرار دارد. این رودخانه نه چندان عریض، با توجه به ساخت و ساز در دو سوی آن به شکل یک کانال درآمده است که در دو سوی آن خیابان به موازات رودخانه ساخته شده است و توسط پلهای متعدد به هم مربوط هستند.

 نبش یکی از خیابانهای منتهی به رودخانه، مکانی است که یکی از مهمترین ترورهای تاریخ به وقوع پیوست. در صبح روز ۲۸ ژوئن ۱۹۱۴ آرشیدوک فرانتس فردیناند (ولیعهد و وارث تاج و تخت پادشاهی اتریش-مجارستان) و همسرش سوفی خوتک درست روبروی پل لاتین و کنار یک اغذیه فروشی توسط گاوریلو پرنسیپ یکی از گروه شش‌نفرهٔ تروریست‌ها (۵ صرب و یک بوسنیایی) کشته شدند. دولت اتریش، صربستان را به مداخله در این امر متهم کرد. صربستان با انجام تحقیقات مخالفت کرد و این مساله دستاویز اعلان جنگ دولت اتریش به صربستان شد. آلمان هم متعاقب این امر و به حمایت از اتریش به روسیه و فرانسه اعلان جنگ داد و به این ترتیب جنگ جهانی اول آغاز شد.

حالا ما درست در همان محل ایستاده بودیم. اتومبیل فردیناند با تعدادی عکس در همین محل قرار داده شده تا بازدیدکنندگان بتوانند تصور درستی از محل انجام ترور داشته باشند. 

پل لاتین، قدیمی ترین پل بر روی رودخانه در مرکز شهر سارایوو است. این پل سنگی، دارای چهار طاق و سه ستون و در سال ۱۵۴۱ ساخته شد.

مرکز بافت قدیمی سارایوو، میدانچه ای است که باسکارسیجا نام دارد. مغازه های سوغاتی فروشی و رستورانها، این محل را احاطه کرده اند. در وسط این میدانچه، چشمه سبیلج برونن (Sebilj Brunnen) قرار دارد که بسیاری از اهالی سارایوو وقتی از کنار آن رد می شوند چند جرعه آب می نوشند.

 هنوز هم می توان کاملا ردپای معماری دوره عثمانی را در این محل دید. بازارچه مسقف غازی حسروبیگ یک دروازه سنگی دارد که چند پله پایین تر از سطح خیابان است. قدمت لین بازارچه به قرن ۱۶ برمی گردد و در آن زمان بیشتر مرکز تجارت خواربار بود.

 از دیدنی های اطراف این محل می توان به مسجد Gazi Husrev-beg و برج ساعت اشاره کرد. این مسجد در قرن ۱۶ و توسط ادزم اسیرعلی، یک ایرانی تبریزی که معمار اصلی امپراتوری عثمانی بود، ساخته و طراحی شد. مسجد غازی هوسرف بیگ بزرگترین مسجد در بوسنی و هرزگوین  و  مهمترین اثر معماری دوران حکومت عثمانی در بالکان می باشد. ورودی اصلی با مقرنس هایی تزیین شده است که شبیه سبکی است که به نام معمار عثمانی معمار سینان (1490-1588) به «سبک سینان» معروف شده است. مناره این مسجد ۴۵ متر ارتفاع دارد و از فراز آن می توان منظره زیبایی از شهر را مشاهده کرد.  این مسجد در جریان محاصره سارایوو در سال 1996 آسیب دید، اما کار بازسازی بلافاصله پس از پایان جنگ آغاز شد.

 کلیسا “قلب مسیح” که توسط معمار مشهور جوزپ وانکاز در سال ۱۸۸۹ به سبک نئوگوتیک ساخته شد از بناهای زیبای شهر است. 

شعله‌ ابدی بنای یادبودی است که در نوامبر سال ۱۹۴۷ برای بزرگداشت قربانیان نظامی و غیرنظامی جنگ جهانی دوم در سارایوو احداث شد. گفته می شود که شعله‌ این یادبود تنها یک بار در سال ۱۹۹۰ هنگام محاصره‌ سارایوو خاموش شد، اما پس از آن دوباره روشن شد و تا امروز برای شهر و مردمش معنای امید و روشنایی می‌دهد.

در قسمتی از بافت مرکزی شهر به فروشگاه بزرگی برخوردیم که تابلو آن رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران بود. اجناس داخل فروشگاه عمدتا صنایع دستی و برخی محصولات فرهنگی از قبیل کتاب و CD بودند. یکی از فروشندگان خانمی بود که فارسی را نسبتا خوب صحبت می کرد ولی از اهالی سارایوو بود و از فرهنگ ایرانی تعارف کردن را خوب بلد بود و چند بار به ما گفت که اینجا خانه شماست. 

علی رغم اینکه مدتهاست جنگ در این کشور به پایان رسیده ولی هنوز می توان آثار گلوله را بر ساختمانها مشاهده کرد.

از دیگر بناهای جالب توجه، تالار شهر است که متاسفانه ما نتوانستیم از داخل آن بازدید کنیم.

خارج از محوطه بافت قدیمی، سارایوو محله های مدرن نیز دارد که خصوصا برای جوانان شهر جذاب است.

۱۶ آگوست ۲۰۲۳:

قبل از اینکه شهر سارایوو را ترک کنیم، به قبرستان قدیمی یهودیان که در لیست ثبت میراث جهانی قرار دارد رفتیم. این قبرستان که بیش از ۳۸۰۰ قبر دارد بعد از قبرستان پراگ، دومین قبرستان بزرگ یهودی ها در اروپا است. برخی از قبرها، سنگ قبرهای عجیب و خاصی دارند تعدادی از آنها به شکل نیم دایره هستند. ورود به این قبرستان که بالای یک تپه واقع شده، رایگان است و تقریبا نیم ساعت برای بازدید از آن کافی است.

مقصد بعدی ما شهر کونجیچ Konjic در 60 کیلومتری جنوب سارایوو بود این شهر در کنار رودخانه نرتوا Neretva قرار دارد. یک پل سنگی زیبا به نام پل Stara Ćuprija که بین سال های 1682 و 1683 (دوره عثمانی) بر روی شش طاق سنگی کمی نوک تیز ساخته شده است، از مکانهای دیدنی این شهر است. البته پل اصلی در سال 1945 توسط ارتش آلمان تخریب شد و پل حاضر بین سال های 2003 و 2009 به شکل اولیه کاملا بازسازی شد. این پل اکنون به عنوان یادبود ملی بوسنی و هرزگوین معرفی شده است. 

در 8 کیلومتری جنوب این شهر و در دره سرسبز و جنگلی رودخانه نرتوا، سازه ای بسیار مهم در دوران جنگ سرد وجود دارد. این سازه که به پناهگاه هسته ای ژنرال تیتو مشهور است به دستور رییس جمهور یوگسلاوی – یوسیپ بروز تیتو – ساخته شد(1979-1953). هدف از ساخت این سازه، محافظت از شخص رییس جمهور و حداکثر 350 نفر از اعضای حلقه درونی او در صورت درگیری اتمی بود. همچنین با توجه به ادوات موجود امکان فرماندهی جنگ از این محل وجود داشت. این پناهگاه تا پس از فروپاشی یوگسلاوی در دهه 1990 به صورت یک مکان کاملا سری محافظت می شد.

ما وقتی به در اصلی رسیدیم متوجه شدیم که می بایست برای بازدید از این مجموعه که اکنون به یک فضای نمایشگاهی منحصر به فرد تبدیل شده است از پیش اقدام می کردیم. امکان بازدید فقط در غالب تورهای گروهی میسر است و روزانه فقط سه تور برگزار می شود( ساعت 9، 12، 15). خوشبختانه در تور بعدی که یک ساعت بعد برگزار می شد جای خالی وجود داشت و ما در آن ثبت نام کردیم. در این فاصله تصمیم گرفتیم تا در رودخانه نرتوا که آب بسیار سرد و تمیزی داشت آبتنی بکنیم. 

در زمان مشخص به درب ورودی مجموعه مراجعه کردیم تقریبا با یک ربع پیاده روی به ورودی اصلی پناهگاه رسیدیم. این پناهگاه به شکل حرف U (نعل اسبی) در در عمق 280 متری کوه ساخته شده است. این سازه در برابر انفجار هسته ای 20 کیلو تنی مقاوم است و به 12 بلوک به هم پیوسته تقسیم شده است و شامل بیش از 100 اتاق، از جمله خوابگاه، دو اتاق کنفرانس بزرگ، پنج مرکز عملیاتی، دو آشپزخانه، پنج حمام بزرگ، یک مرکز رمزنگاری، دسترسی به تلویزیون کابلی، و یک اتاق عمل بیمارستان کاملاً مجهز می باشد. اقامتگاه پرزیدنت تیتو از پنج اتاق تشکیل شده است: یکی برای منشی و رهبران حزب، دفتر تیتو، اتاق خواب او که از آنجا می توان وارد اتاق بانوی اول یوگسلاوی، جووانکا بروز، و یک اتاق استراحت شد. 

در یکی از اتاقها تعدادی نقاشی به دیوار الصاق شده بود که درباره جنگ احتمالی ایران و اسرائیل گمانه زنی هایی کرده بود. نیروها و ادوات ایرانی و اسراییلی را با هم مقایسه و مراکز حساس نظامی و هسته ای هر دو کشور را بر روی نقشه مشخص کرده بود.

ورودیه این مجموعه 20 مارک و تقریبا دو ساعت و نیم برای بازدید از این مجموعه زمان نیاز است. البته توصیه می کنم در صورت مناسب بودن هوا، حتما در رودخانه Neretva آبتنی بکنید که خالی از لطف نیست.

همانطور که مسیر را به سمت شهر Mostar ادامه می دادیم به دریاچه بزرگ و زیبایی رسیدیم که حاصل سد Jablanica بر روی رودخانه نرتوا است. چندین مرکز تفریحی در فضای زیبای این دریاچه ایجاد شده است که ما ناهار را در یکی از آنها صرف کردیم. 

حدود ساعت 4:30 بود که به شهر موستار رسیدیم و چون هنوز فرصت کافی داشتیم به سمت یکی از مشهورترین مناطق گردشگری این شهر که در 15 کیلومتری جنوب شهر واقع شده است رفتیم. 

Vrelo Bune یک مجموعه طبیعی و معماری است که در چشمه رودخانه بونا در نزدیکی روستا Blagaj واقع شده است. تعداد زیاد رستورانها و دکه هایی که در کنار جاده  ساخته شده اند و همچنین مراکزی که قایق های کوچک و بزرگ کرایه می دهند همه موید این هستند که به یک مرکز گردشگری مهم نزدیک می شوید. اتومبیل را می بایست در یکی از پارکینگهای روستا Blagaj پارک کرد و پیاده به سمت سرچشمه رودخانه حرکت کرد. این رود پرآب از داخل یک غار در زیر یک صخره بزرگ آغاز می شود. 

درست در کنار غار یک ساختمان قدیمی به نام تکیه بلاگاج وجود دارد که قدمت آن به قرن 16 و دوره عثمانی بر می گردد. این بنا به اقامتگاه دراویش صوفی تعلق داشته و دارای یک مهمانخانه، خانقاه و مقبره است. در خانقاه شجره نامه ای بود که نشان می داد چگونه اصل و نسب این دراویش که از دراویش نقشبندی بوده اند، به حضرت محمد می رسد. برای ورود به این مجموعه از بازدیدکنندگان می خواهند که کاملا پوشیده و با حجاب وارد شوند و به افرادی که پوشش مناسب ندارند روسری داده می شود. ورودیه این مجموعه 4 مارک است.

شهر موستار پنجمین شهر بزرگ و پراهمیت بوسنی و هرزگوین است. همیشه نام این شهر برای من یادآور جنایتهایی است که کرواتهای بوسنیایی تبار با ساکنین این منطقه کردند. به خوبی به یاد می آورم که تصاویر متعددی از جنگ در این منطقه در تلویزیون به نمایش درمی آمد. زنان و کودکان آواره بودند، خانه ها ویران شده بود و اجساد در شهر پراکنده بود. نخستین بار تصویر پل سنگی موتسار را در خلال این جنگ دیدم. 

پل قدیمی شهر یا Stari Most قطعا شاخصترین بنای این شهر که در لیست میراث جهانی ثبت شده، پل زیبایی است که بر روی رودخانه نرتوا ساخته شده است. این بنا به سفارش سلیمان باشکوه در سال 1557 و توسط معمار حیرالدین، شاگرد معمار سینان طراحی شد. این پل کاملا از سنگ ساخته شده است و کف سنگفرشی آن پله پله است تا افراد بتوانند به راحتی از آن عبور کنند و مخصوصا در زمستان سر نخورند. در دو سوی پل دو برجک سنگی مستحکم وظیفه نگهبانی از پل را عهده دار هستند. طول پل 30 متر، عرض آن 4 متر و ارتفاع پل از کف رودخانه تقریبا 24 متر است و با توجه به عمق مناسب رودخانه، محل مناسبی برای برگزاری مسابقات سالانه شیرجه است که اکثرا توسط شرکتهایی که فعالیتهای ماجراجویی انجام می دهند (مثل Red Bull)برگزار می شود.  این پل در سال 1993 و در جریان جنگهای داخلی تخریب شد ولی مجددا به همان شکل اولیه در سال 2004 بازسازی شد.

 شهر قدیمی در دو طرف این پل قرار دارد. کوچه های باریک و سنگ فرشی از مشخصات این قسمت شهر است. در داخل این کوچه ها رستوران، بار و مغازه های سوغاتی فروشی بسیار زیادی احداث شده اند که به جمعیت قابل توجهی از توریستها خدمات می دهند. در کنار رودخانه ورزشهای آبی مثل رفتینگ، کانو، کایاک ، شیرجه و شنا قابل انجام است.  

در قسمت دیگری از شهر قدیم یک پل سنگی دیگر که بسیار شبیه به پل قدیمی است ساخته شده است که به آن پل شیبدار می گویند این پل در قرن 16 و توسط معمار عثمانی Cejvan Kethoda ساخته شد.

ما شب را در هتل Emerald اقامت کردیم و بابت یک شب با صبحانه 115 یورو پرداختیم.

 17 آگوست 2023:

موستار را به سمت مرز مونته نگرو ترک کردیم. ابتدا به منطقه Ljubuski رفتیم. این منطقه کوهستانی- جنگلی از نظر زمین شناسی منطقه کارستی Karest است. به همین خاطر پدیده هایی مثل غار و آبشار در این منطقه فراوان است. آبشارهای کراویکا یکی از زیباترین آبشارهای این منطقه است و بر روی رودخانه تربیژات، در 10 کیلومتری جنوب لیبوشکی و 40 کیلومتری جنوب موستار است. ارتفاع بلندترین آبشار حدود 25 متر و شعاع دریاچه پای این آبشارها 120 متر است. ورودی این مجموعه 20 مارک است و تقریبا با 300 متر پیاده روی به آن می رسید و حتی می توانید در دریاچه ای که در پای آبشار ایجاد شده شنا و کایاک سواری کنید. البته بازدیدکنندگان نمی توانند تا زیر آبشارها شنا کنند که شاید دلیل آن مربوط به جنبه زیبایی شناختی این سایت باشد. در حال حاضر شما می توانید از آبشارها بدون آنکه سوژه مزاحم دیگری مثل یک انسان در زیر آنها باشد عکاسی کنید. تعدادی کافه و رستوران در محدوده اطراف آبشار وجود دارد که اغلب مشتریان فراوانی نیز دارند.

 ما تقریبا یکساعت در آنجا شنا و آبتنی کردیم و سپس به سمت روستای پوچتلی Počitelj که در کنار جاده اصلی قرار داشت حرکت کردیم. اتومبیل را در پارکینگ یک رستوران پارک کردیم و وارد روستا شدیم. این روستا نمونه ای از روستاهای قرون وسطایی است که در کنار رودخانه نرتوا بنا شده است. استحکامات دفاعی آن به صورت قلعه و برج و بارو، روستا را از حمله مهاجمان محافظت می کرد. ما تقریبا نیم ساعت را در این روستای کوچک گردش کردیم و ناهار را در همان رستوران که اتومبیل را پارک کرده بودیم صرف کردیم.

ما حدود 20 کیلومتر به سمت شرق راندیم تا به روستای رادیملیا Radimlja رسیدیم. درست در مجاور جاده اصلی، گورستان رادیملیا که قسمتی از سایت میراث جهانی “سنگ قبرهای قرون وسطایی Stećci” است، قرار دارد. این گورستان به همراه 27 گورستان دیگر که علاوه بر بوسنی و هرزگوین در کشورهای صربستان، مونته نگرو و کرواسی پراکنده هستند، دارای سنگ  قبرهایی هستند که قدمت آنها به قرون وسطی برمی گردد. نقش برجسته ها و کتیبه های روی سنگ قبرهای عمدتاً آهکی، نشان دهنده سنت خاصی از منطقه است. آنها شامل نمادهای مذهبی مسیحی، صحنه های رقص و شکار، اشکال هندسی و کتیبه های سیریلیک هستند. در تعدادی از سنگ قبرهای سایت رادیملیا می توان نقش مردی را دید که یک یا دو دستش را بالا گرفته و در کنار دستش حلقه و کمان دارد.

برای بازدید از این سایت می بایست 6 مارک پرداخت کرد. خوشبختانه در مجاورت این سایت یک ساختمان برای اطلاع رسانی ساخته شده که با نمایش یک فیلم سه دقیقه ای شما را بیشتر با این سایت آشنا می کند. همچنین این امکان وجود دارد تا از فروشگاه سوغاتی فروشی آن ماکت کوچکی از این سنگ قبرها را برای مجموعه یادگاریهای سفر، تهیه کرد. 

کمتر از 4 کیلومتر جلوتر به شهر کوچک  Stolac رسیدیم. در حیاط یک کلیسا یکی دیگر از همین سنگها در مرکز یک نیم دایره سنگی قرار داشت.

در ادامه مسیر پس از یکساعت و ربع وارد شهر زیبای  تربینجه Trebinje شدیم. این شهر در منتهی جنوب شرقی کشور بوسنی و هرزگوین قرار دارد و جمعیت آن حدود 35 هزار نفر است.

شهر تربینجه، بسیار شهر تمیز و خلوتی است. صومعه هرسگوواچکا گراچانیکا با نمای آجری قرمز و سنگهای قهوه ای در بالای تپه ای که مشرف به شهر است در سال 2000 ساخته شد. 

 از فراز این تپه می توان رودخانه Trebišnjica را که از وسط شهر می گذرد، دنبال کرد. پل سنگی ارسلاناگیج که قدمتی 400 ساله دارد بر روی این رود احداث شده است و از بناهای دیدنی این شهر است. 

در ادامه مسیر وارد یک جاده بسیار زیبا و کاملا کوهستانی- جنگلی شدیم که به تدریج ارتفاع می گرفت. خوشبختانه فرصت این را داشتیم تا در قسمتهایی از مسیر توقف کنیم و از مناظر لذت ببریم. 

سپس از مرز Klobuk کشور بوسنی و هرزگوین را  ترک کردیم و وارد کشور مونته نگرو شدیم.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

af6872@gmail.com

www.kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به بالکان، قسمت سوم- بوسنی و هرزگوین اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

ما در ۱۲ آگوست ۲۰۲۳ که مقارن با ۲۱ مرداد ۱۴۰۲ است، با خطوط هوایی ترکیش از دبی وارد فرودگاه لیوبلیانا در کشور اسلوونی شدیم و بعدازظهر همان روز به سمت شهر زاگرب که پایتخت کشور کرواسی است حرکت کردیم و تقریبا دو ساعته این مسیر ۱۴۰ کیلومتری را پیمودیم. نکته جالب این بود که به محض خروج از مرز اسلوونی کیفیت جاده ها به شکل واضح کاهش یافت و بزرگراه دارای عوارض شد .هتل ما در روستایی به نام Zabok در ۵۰ کیلومتری شمال زاگرب بود. این هتل قدیمی ولی زیبا بابت دو شب اقامت ۲۹۰ یورو از ما پول گرفت.

 وقتی به هتل رسیدیم هنوز تا غروب آفتاب چند ساعتی فرصت داشتیم و ما از این زمان استفاده کردیم و کمی در حول و حوش شهر Zabok گردش کردیم. قبرستان روستای Ciglenica Zagorska یکی از مکانهای جالبی بود که خیلی اتفاقی آن را پیدا کردم. قبرستان بر روی یک تپه ساخته شده است. بر روی بسیاری از قبرها سنگ قبری نصب شده که تعدادی اسم بر روی آن ذکر شده است. به نظر می رسد قبرهای خانوادگی در این منطقه خیلی زیاد هستند. همچنین بر روی برخی از سنگ قبرها، اسامی افرادی ذکر شده بود که تاریخ تولد نوشته شده بود ولی تاریخ فوت نداشت و به این مفهوم بود که هنوز در قید حیات هستند. از تعداد شاخه های گل که بر روی سنگهای قبر بود میشد به راحتی حدس زد که این افراد به درگذشتگان خود خیلی اهمیت می دهند. همچنین بر روی بسیاری از قبرها چراغهای کوچکی به شکل شمع گذاشته بودند که با باتری کار می کردند و هنگام غروب نمای بسیار زیبایی به قبرستان داده بودند. 

قبل از ادامه گزارش سفر بهتر است کمی با تاریخ و کشور کرواسی آشنا شویم:

 “کرواسی از شرق با صربستان و از شمال با مجارستان و اسلوونی هم مرز است . از سمت غرب یک نوار ساحلی طولانی(۱۸۰۰ کیلومتری) را در امتداد دریای آدریاتیک تشکیل می دهد و نوک جنوبی آن مونته نگرو را لمس می کند . از جنوب شرقی مرز طولانی با بوسنی و هرزگوین دارد. همچنین کرواسی ۱۱۰۰ جزیره در دریای آدریاتیک دارد که بیشتر آنها بسیار کوچک و غیر مسکونی هستند.

کرواسی بخشی از کشور یوگسلاوی در قرن بیستم بود و پس از فروپاشی این کشور در اوایل دهه 1990 به شدت آسیب دید. مسیر اروپایی کرواسی سرانجام در سال 2013 با پیوستن به اتحادیه اروپا محقق شد. در سال 2023 کرواسی یورو را به عنوان واحد پول خود پذیرفت.”

گزارش سفر:

یکشنبه ۱۳ آگوست ۲۰۲۳:

صبح بعد از صرف یک صبحانه خوب در حیاط زیبای هتل، به سمت شهر زاگرب که پایتخت کشور کرواسی است، حرکت کردیم. اتومبیل را در یک پارکینگ عمومی پارک کردیم و به مرکز شهر آمدیم. بسیاری از مکانهای دیدنی شهر در همین محدوده قرار دارد و با پای پیاده می توان به آنها دسترسی داشت. ابتدا به میدان Cvjetni trg رفتیم. کلیسا Transfiguration of the lord در این محل قرار دارد. نقاشی های داخل کلیسا زیباست و برای بازدید از آن نیم ساعت کافی است. 

مجسمه Petar Preradović که شاعر، نویسنده و ژنرال کروات بود در محوطه جلویی کلیسا گذاشته شده است و کمی جلوتر مجسمه نیکولا تسلا قرار دارد.

پارک زرین یوویچ در مرکز شهر زاگرب یکی از قدیمی ترین محوطه های سبز مرکزی زاگرب است. ساختمانهای این مناطق بیشتر به سبک بناهای دوران کمونیستی و با ابعاد بزرگ ساخته شده اند.

 در انتهای جنوبی پارک ایستگاه قدیمی قطار زاگرب و مجسمه تومیسلاو سوار بر اسب قرار دارد. کرالی تومیسلاو یکی از پادشاهان کروات در قرن ۱۰ میلادی بود. 

با ورود به میدان Ben Jelacic با مجسمه یوسیپ ییلا چیچ سوار بر اسب و شمشیر به دست مواجه می شوید. ییلا چیچ از افسران برجسته و یکی از قهرمانهای ملی کرواسی است.

درست در کنار کلیسا جامع زاگرب که در حال مرمت است، قلعه Kaptol و بقایای استحکامات قدیمی شهر زاگرب قرار دارد که روزگاری از تهاجم ترک های عثمانی به شهر جلوگیری می کرد.

در مسیر پیاده روی به قسمت بالایی شهر که بر روی تپه قرار دارد از کنار مجسمه سنت جورج سوار بر اسب و ایستاده بر جنازه یک اژدها عبور کردیم.

کمی بعد وارد یک دروازه شدیم که در واقع یکی از ورودی های شهر قدیم است که تاریخ ساخت آن بین سالهای ۱۲۴۲ تا ۱۲۶۶ ذکر شده است.درست در همین فضای کوچک تعدادی شمع و چند نیمکت مشاهده می کنید. هم اکنون نیز از این مکان به عنوان عبادتگاه استفاده می شود و اسامی تعداد از افراد که در جنگ جهانی دوم کشته شده اند بر دیوار آن نوشته شده است. به طور عجیبی این مکان من را به یاد سقاخانه های قدیمی انداخت. 

 در بالای تپه، برج Lotrasak قرار دارد که قدیمی ترین بنای زاگرب است. از محوطه کنار این برج می توان نمای زیبایی از شهر زاگرب را مشاهده کرد. بیشتر خانه ها و بناهای زاگرب شیروانی های قرمز رنگ دارند و برای ما که چشممان به این رنگ آمیزی عادت ندارد بسیار زیباست. فونیکولار یا قطار تسمه ای، وسیله ای است که بازدید کنندگان می توانند به وسیله آن از پایین تپه به بالا بیایند و ایستگاه آن دقیقا در کنار برج قرار دارد. 

 از کنار همین برج به واسطه تعدادی پله می توان به پایین تپه رفت. درست قبل از اینکه پله ها شروع شود مردی با یک دوربین پولاروید که عکسهای فوری می گرفت ایستاده بود و در ازای دریافت یک یورو از شما یک عکس یادگاری با نمایی از کلیسای جامع زاگرب می انداخت. پس از آن به مشتری ها می گفت تا به دفترکار او بروند تا با ماژیک روی عکس چیزی بنویسند. بعد ادامه می داد که دفترکار او درست چند قدم پایینتر و روی پاگرد پله ها قرار دارد. روی پاگرد یک کاغذ که آدرس اینستاگرامش قرار داده بود را  در کنار یک ماژیک گذاشته بود. کلا مرد بامزه ای بود و به همین دلیل از او خواستیم که از ما هم یک عکس یادگاری بگیرد. بعدا این عکس را به مجموعه یادگاریهای سفرهایم اضافه کردم. قطعا کلیسا سنت مارک مهمترین بنای این قسمت از شهر است. نمای خارجی آن با کاشی های رنگی لعابدار و براق تزیین شده است. متاسفانه بعلت عملیات مرمت، بازدید از داخل آن امکان پذیر نبود.

پرسه زدن در کوچه های باریک این منطقه که اکثر آنها با گرافیتی(دیوارنگاری) های جالب نقاشی شده، بسیار لذت بخش است 

موزه Broken Relationship یکی از موزه های محبوب در زاگرب است که برای بازدید از آن می بایست از چند ساعت قبل بلیت آن را رزرو کرد. هر چند ما موفق شدیم با چند ساعت انتظار از آن بازدید کنیم ولی به نظر من به غیر از موضوع آن مابقی بسیار معمولی بود!

قبرستان بزرگ شهر که در خارج شهر قرار دارد و به گورستان میروگوج شهرت دارد، یک پارک گورستانی و یکی از مکان‌های دیدنی شهر زاگرب محسوب می‌شود. این گورستان اعضای همه گروه های مذهبی از قبیل کاتولیک، ارتدکس، مسلمان، یهودی، پروتستان، مقدسین آخرالزمان و همچنین گورهای افراد غیر مذهبی را در خود جای داده است. بیشتر قبرها به بیش از چند نفر تعلق دارند. بر روی برخی از این گورها، مجسمه ها و تمثالهای زیبایی گذاشته شده است. به راحتی می توان چند ساعت را در این گورستان که بیشتر قسمتهای آن شبیه به پارک است، وقت گذراند.

جمعه ۱۸ آگوست ۲۰۲۳، بیست و هفتم مرداد ۱۴۰۲:

در ادامه سفر، ما در عصر جمعه از کشور مونته نگرو خارج شدیم قبل از رسیدن به مرز کرواسی ، گرفتار ترافیک سنگین شدیم که حدود ۲ ساعت ادامه داشت. 

در هنگام عبور از مرز مونته نگرو و ورود به کرواسی پاسپورت های ما چک و اسکن شد، سپس وارد خاک کرواسی شدیم و در ادامه با عبور از شهرهای Gruda و Cavtat به شهر معروف و زیبای دوبروونیک رسیدیم. شب از نیمه گذشته بود که در به در به دنبال هتلی که رزرو کرده بودیم می گشتیم. خوشبختانه شماره تلفنی که چند ساعت قبل از آن به ما پیام داده شده بود و ساعت ورود ما را پیگیری کرده بود را داشتیم و توانستیم با چندین بار سوال و جواب محل آپارتمان را پیدا کنیم. هر چند که ساعت از یک صبح گذشته بود ولی اقامت در این هتل آپارتمان که Zolla نام داشت بسیار راحت بود به خصوص که مجهز به جکوزی بود و خستگی یک روز پر مشغله  را از تن به در کرد. ما بابت ۲ شب اقامت ۳۵۰ یورو پرداختیم.

شنبه ۱۹ آگوست:

حدود ساعت ۱۱ صبح بود که از هتل خارج شدیم و یک راست به سمت بافت قدیمی شهر دوبروونیک Dubrovnic رفتیم. این قسمت از شهر که توسط استحکامات دفاعی شامل برج و باروهای قدیمی کاملا محفوظ شده، در لیست میراث جهانی ثبت شده است. طبعا ورود اتومبیل به داخل این محدوده ممنوع است و ما خوشحال از اینکه یک جا پارک مناسب نزدیک یکی از دروازه های ورودی شهر قدیمی پیدا کرده ایم، اتومبیل را در این پارکینگ عمومی پارک کردیم. ابتدا ناهار را در یکی از رستورانهای کنار دروازه ورودی شهر صرف کردیم و از مناظر اطراف که جنب و جوش مردم هم قسمتی از آن بود لذت بردیم.

 شهر قدیم دوبروونیک چند دروازه قدیمی دارد که یکی از آنها Pile Gate نام دارد. ما از این دروازه وارد شدیم. 

پس از عبور از این دروازه به یک بنای مدور مواجه می شوید که دور تا دور آن را شیر آب گذاشته اند و مردم از این آب برای آشامیدن استفاده می کنند. این مکان در روزگار گذشته یکی از جاهایی بود که آب آشامیدنی شهر از آن تامین می شد. 

در سمت چپ دروازه، راه پله ای وجود دارد که از طریق آن می توان به بالای دیواره قلعه رفت. البته برای این موضوع باید بلیت تهیه کرد. در سمت راست دروازه ساختمانی قرار دارد که محل برگزاری نمایشگاه موضوعی از آثار سالوادور دالی است. سوژه تابلوهای به نمایش درآمده درباره اسب بود. برای بازدید از این نمایشگاه حداقل یک ساعت زمان نیاز است. 

خیابان اصلی شهر قدیمی که بین دروازه Pile و کاخ اسپونزا قرار دارد، خیابان Stradun نامیده می شود. در دو سوی این خیابان که سنگ فرش است،تعداد زیادی مغازه سوغاتی فروشی، بوتیک، رستوران و کافه قرار دارد. 

وقتی در این خیابان قدم می زدیم صدای ساز و آواز بلندی را شنیدیم و به دنبال آن عده ای را دیدیم که به دنبال عروس و داماد مشغول پیاده روی در این خیابان بودند و عکاسها مرتب عکس می گرفتند. 

در انتهای خیابان برج ساعت و همچنین مجسمه اورلاندو قرار دارد. در زمان بازدید ما در حال مرمت این مجسمه بودند. 

کاخ Sponza بنایی متعلق به قرن شانزدهم  و از بناهایی است که می بایست از آن بازدید کرد. چند کلیسا با نماهای زیبا در این محدوده وجود دارند که بازدید از آنها را توصیه می کنم.

 کاخ Rector بنایی متعلق به قرن ۱۴ است که به موزه تبدیل شده و علاوه بر اشیا قدیمی، مجموعه عکسهایی از زمان جنگ جهانی و تخریب شهر بعد از بمبارانهای پیاپی به نمایش گذاشته شده است. در برخی از این تصاویر، تلاش مردم برای حفظ بناهای تاریخی و همچنین انتقال اشیا با ارزش به مکانهای امن در خور توجه است. یکی از نقاشیهایی که متعلق به قرن ۱۸ است، روایتی را از هرودوت بازگو می کند که ملکه تومیریس که بر اقوامی از سکاها به نام Messagetae حکومت می کرد در یک جنگ کوروش بزرگ را شکست داد و  سر او را به خونخواهی پسرش در ظرفی پر از خون گذاشت.

ما تقریبا دو ساعتی را داخل شهر قدیمی پیاده روی کردیم. نمای بافت قدیمی تا حد امکان سعی شده تا دست نخورده باقی بماند. بر روی نمای ساختما نها حداقل مدرن سازی صورت گرفته اما در داخل شما با بناهایی کاملا مدرن و مجهز رو به رو هستید. 

بعد تصمیم گرفتیم تا دور تا دور شهر قدیم را از روی دیوار محافظ شهر طی کنیم. که این پیاده روی حدود یک ساعت و نیم طول کشید. مشاهده شهر قدیم با ساختمانهای آجری که سقفهای آنها با سفال هایی به رنگ قرمز پوشیده شده، منظره بسیار زیبایی است. همچنین از بالای باروی شهر می توان نمای زیبایی از خلیج دوبروونیک را مشاهده کرد. 

با توجه به فرصت کافی که داشتیم، از بندرگاه کوچک کنار برج های قلعه نیز بازدید کردیم. 

هنگام پرداخت قبض پارکینگ متوجه شدم که می بایست ۷۵ یورو بابت هفت ساعت و نیم توقف در این پارکینگ پرداخت کنم. اینجا بود که فهمیدم هر خلوتی بی دلیل نیست! آن هم درست روبروی دروازه اصلی شهر قدیمی. چاره ای نبود جز اینکه این مبلغ را پرداخت کنم تا از دفعه بعد قوانین و تعرفه پارکینگها را قبل از ورود چک کنم.   

هنگامی که در محوطه شهر قدیمی مشغول گردش بودیم، نظرم به ارتفاعات مشرف به شهر جلب شد و تصور کردم که احتمالا از آن محل منظره جالبی از شهر را بتوان رویت کرد. به همین دلیل با کمک نقشه گوگل خودمان را به آن محل رساندیم. هوا گرگ و میش شده بود و علاوه بر ما تعداد زیادی با اتومبیل یا تله کابین برای مشاهده غروب زیبای آفتاب بر روی دریای آدریاتیک و با منظره شهر زیبای دوبروونیک به این محل آمده بودند. 

برای صرف شام مجددا به شهر برگشتیم و در یک رستوران کاملا سنتی به اصرار فرزندان، پیتزا و پاستا صرف کردیم و قدم زنان از کوچه های زیبای دوبروونیک به خانه برگشتیم.

یکشنبه ۲۰ آگوست:

طبق برنامه می بایست شب را در هتل Elu Iris در شهر اسپلیت اقامت و در طول این مسیر از چند شهر کوچک بازدید کنیم. طبیعت این منطقه چون نمایی از کوه و دریا  دارد، بسیار زیباست. بزرگراهی که ما را به شهر اسپلیت می رساند در برخی نواحی بسیار به دریا نزدیک می شود و در برخی از نواحی از طریق تونل هایی از میان تپه ها عبور می کند. ما برای بازدید از روستای Mali Ston وارد شبه جزیره Ston شدیم. روستای Mali Ston به خاطر دیوار سنگی بسیار طویلی که دور آن کشیده شده است، معروف است. در منابع آمده است که دیوار Ston طویلترین دیوار در اروپا است. این دیوار قسمتی از استحکامات این روستا است که ساخت آن از اواسط قرن ۱۴ شروع شد و در اوایل قرن ۱۵ با طول بیش از پنج و نیم کیلومتر به پایان رسید. در طول این دیوار ۴۰ برج (۲۰ برج آن اکنون وجود دارد) و ۵ قلعه ساخته شد. این منطقه از دیرباز یکی از معادن نمک بود و به همین دلیل مورد توجه قرار داشته،‌ هم اکنون نیز تعدادی کارگاه استخراج نمک در این محل فعالیت می کنند. روستای Mali یک روستای ماهیگیری کوچک است که چند هتل در آن ساخته شده است. صدف دریایی یکی از مهمترین و باکیفیت ترین محصولات دریایی این منطقه است. ما صبحانه را در رستوران یکی از این هتلها و در محیطی بسیار آرام و به دور از هیاهوی شهری صرف کردیم. چندین زوج مسن در میزهای اطراف ما نشسته بودند و کاملا مشخص بود که از این محیط لذت می برند. حدود نیم ساعت را در روستا گردش کردیم. فرصت نبود تا به بالای برج و بارو دور روستا برویم و مسیر خود را به سمت شهر Neum ادامه دادیم.

 Neum  تنها شهر بندری کشور بوسنی و هرزگوین است. تنها منطقه ای که این کشور به دریا دسترسی دارد همین باریکه کوتاه است که کمتر از ۱۰ کیلومتر طول دارد. بوسنی از همین ساحل  برای تجارت دریایی خود استفاده می کند. کسانی که می خواهند از دوبروونیک به سمت شمال کرواسی بروند دو راه در پیش رو دارند. یا اینکه وارد شبه جزیره Ston شوند و طول این شبه جزیره را طی کنند و از طریق پل جدید و بسیار زیبای Peljeski به سرزمین اصلی برگردند و به این ترتیب وارد سرزمین بوسنی نشوند.

 گزینه بعدی عبور از باریکه ساحلی کشور بوسنی است. برای ورود به این منطقه مجددا پاسپورتها چک می شود. شهر Neum شهر کوچکی است که مشخصا تعداد نسبتا زیادی از ویلاهای ساحلی در آن ساخته شده است و به نظر می رسد که تفرجگاه خوبی برای پولدارهای بوسنیایی باشد. تقریبا هر جا که به دریا راه دارد یا هتل ساخته شده و یا به طریقی اشغال شده است. قبل از ورود به شهر Neum به یک پمپ بنزین رفتیم و علاوه بر بنزین مقداری هم خرید کردیم. نکته جالب این بود که صاحب پمپ بنزین از قبول پول یورو امتناع کرد و گفت که فقط مارک بوسنی و هرزگوین را قبول می کند. حالا نمی دانم این موضوع بخاطر وطن پرستی او بود یا دلیل دیگری هم داشت! بعد گذر از این منطقه به مرزبانی کرواسی می رسیم، ویزاها چک می شود و بار دیگر وارد کرواسی می شویم و به سمت شهر Split حرکت می کنیم.

در مسیر از شهر Komin که در کنار رود Neretva قرار دارد عبور کردیم. در کنار جاده اصلی و در جلگه این رود که به دریای آدریاتیک متصل است محصولات کشاورزی متعددی از جمله هندوانه، انگور، هلو و برخی میوه های فصل فروخته می شود که کیفیت بسیار خوبی دارند.  این چندمین باری بود که این رود را در قسمتهای مختلفی که در جریان بود ملاقات می کردیم. رود نرتوا یکی از رودهای اصلی کشور بوسنی و هرزگوین است، از ارتفاعات آلپ دیناریک سرچشمه می گیرد و با گذر از شهرها و روستاهای بسیار و از جمله شهر  موستار و کومین به دریای آدریاتیک وارد می شود. 

با توجه به کمبود وقت از خیر مسیر ساحلی گذشتیم و مسیر بزرگراه را انتخاب کردیم. این مسیر تقریبا 170 کیلومتر طول دارد و در حدود 2 ساعت طی می شود. بیشتر قسمتهای این راه از میان تپه ماهورهای جنگلی و سرسبز عبور می کند. برای تسهیل تردد، تعداد قابل توجهی تونل احداث شده است. حدود ساعت 3 به شهر ساحلی اسپلیت رسیدیم. اتومبیل را در یک پارکینگ عمومی نزدیک به بلوار ساحلی Riva پارک و ناهار را در “میدان مردم” صرف کردیم. 

 بافت قدیمی شهر و کوچه پس کوچه های آن بسیار زیباست. کاخ دیوکلیتان  که در بافت قدیمی شهر قرار دارد در لیست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. در پایان قرن سوم میلادی، امپراتور روم دیوکلتیان Diocletian کاخ خود را در اینجا ساخت. پس از سقوط امپراتوری روم، کاخ او به خانه های کوچک برای مردم محلی تقسیم شد. مقبره دیوکلتیان به کلیسای جامع تبدیل شد. کلیساهای رومی قرن 12 و 13، استحکامات قرون وسطایی، کاخ های گوتیک قرن 15، و کاخ های دیگر به سبک رنسانس و باروک سایر بناهای ثبت شده را در این محدوده تشکیل می دهند. هر چند اسم این بنا کاخ است اما عملا شامل بیش از ۲۰۰ ساختمان  است که توسط دیوار سنگی قدیمی با چهار دروازه احاطه شده است. دروازه ها اسامی مختلفی دارند از قبیل دروازه طلایی، نقره ای، برنزی و آهنی. 

ما از سمت دروازه برنزی وارد شدیم. ابتدا از میان دالان نسبتا طویل با تعداد زیادی غرفه، فروش سوغاتی و صنایع دستی عبور کردیم. سپس وارد محوطه ای شدیم که یک سوی آن کلیسا سنت دومنیوس با برج ناقوس قرار داشت و سمت دیگر آن معبد ژوپیتر. معبد ژوپیتر که بعدا به تعمیدگاه تبدیل شد یک بنای دایره ای با گنبد است. در داخل این بنا نقش برجسته هایی از امپراتور دیوکلتیان و خانواده او به چشم می خورد.  برای بازدید از این مجموعه می بایست ۹ یورو پرداخت کرد. در کنار کلیسا و زیر یکی از ستونهای طاق های رومی، یک مجسمه اسفینکس(شبیه به مجسمه ابوالهول ولی در ابعاد بسیار کوچکتر) سیاه رنگ قرار دارد که به همراه ۲ مجسمه مشابه در اواخر قرن سوم از مصر به این مکان آورده شد.  قطعا یکی از مهمترین بناهای این شهر کلیسا جامع سنت دومنیوس است. کلیسای جامع سنت دومنیوس که به شکل یک هشت ضلعی منتظم می باشد، مجموعه ای از یک کلیسا و یک مقبره امپراتوری رومی(مقبره دیوکلتیان)  است و یک برج ناقوس ۵۷ متری  دارد. گفته می شود این کلیسا قدیمی ترین کلیسا کاتولیک در جهان است که بنای آن از زمان ساخت دست نخورده باقی مانده و در حال حاضر به همان شکل اولیه استفاده می شود. امپراتور دیوکلتیان رومی در سالهای پایانی قرن سوم، در این شهر قصری برای خود ساخت و پس از آن خود را از سمت امپراتوری بازنشسته کرد.

کوچه و پس کوچه های باریک در بافت قدیمی که مملو از رستوران، بار و مغازه ها است، لذت قدم زدن در این مکان را چند برابر کرده است. 

در خارج از محدوده کاخ، میتوان از موزه توهم illusion museum بازدید کرد. همانطور که از اسم آن مشخص است در این موزه با انواع خطاهای حواس آشنا می شوید و حداقل برای یک ساعت سرگرمی خوبی است. ورودیه این موزه ۱۳ یورو است. 

همانطور که گفتم، خیابان ساحلی که در مجاور بندر قرار دارد محلی است که بیشتر توریستها زمان زیادی را در آن می گذرانند. اسپلیت یکی از بنادری است که محل توقف کشتی های کروز دریای آدریاتیک است و همین موضوع سبب شده که به رونق آن اضافه شود.

ما در هتل Elu Iris برای یک شب اقامت به همراه صبحانه، ۲۰۰ یورو پرداختیم.

دوشنبه ۲۱ آگوست، ۲۰۲۳:

در ۵ کیلومتری شمالی شهر اسپلیت، شهر باستانی Salona قرار دارد. در این شهر کوچک چندین محوطه باستانی متعلق به دوران روم باستان وجود دارد. همینطور که از پشت نرده های دور محوطه باستانی سرک می کشیدم و سعی می کردم که راه ورود را پیدا کنم، چشمم به پیرمردی افتاد که داخل مجموعه داشت گردش می کرد. از او پرسیدم که چطور میشه به داخل اومد و او درب ورودی که بسته بود را به من نشان داد و همزمان به سمت در آمد. بعد به من گفت که 10 دقیقه زمان دارم تا داخل مجموعه را ببینم. وقتی وارد شدم آمفی تئاتر کوچک این مجموعه را دیدم. از وسایل اطراف آن  مشخص بود که شب قبل در این محل کنسرت اجرا شده و پیرمرد نگهبان به آنجا آمده بود تا هماهنگی های لازم را برای تخلیه لوازم انجام دهد. من به سرعت به قسمتهای مختلف این سایت سرک کشیدم. هنوز مرمت کامل در این سایت انجام نشده است و تنها بقایایی از یک شهر قدیمی به همراه کلیسا و تعدادی ستون رومی قابل مشاهده است.

مقصد بعدی شهر Trogir بود. این شهر در جزیره ای به همین نام قرار دارد. این جزیره با پل به سرزمین اصلی متصل است و به راحتی می توان وارد آن شد. اتومبیل را در پارکینگ عمومی پارک کردیم و پیاده در این جزیره کوچک قدم زدیم. شهر تاریخی تروگیر در لیست میراث جهانی ثبت شده است. این شهر توسط استعمارگران یونانی در قرن سوم قبل از میلاد در جزیره کوچکی تاسیس شد. در زمان رومیان شکوفا شد و قدرت خود را به طور قابل توجهی تحت حکومت ونیزی (قرن 13 تا 15) گسترش داد. از نکات قابل توجه این است که این شهر بافت شهری قرون وسطایی خود را به خوبی حفظ کرده است.

کلیسا جامع St Lawrence شاید مهمترین بنای این شهر باشد که یک برج ناقوس هم دارد و درست در روبروی آن برج ساعت قرار دارد که به نظر قدیمی می آید. تزیینات ورودی کلیسا که بر روی ستون از جنس مرمر سفید انجام شده، بسیار زیبا و راوی قصه ای است که می بایست جذاب باشد. پایه ستون اینطور به نظر می رسد که بر روی دوش مردانی از اقوام مختلف است. به طور مشخص تعدادی از آنها لباس هایی بر تن دارند که در آن زمان به مسلمانان تعلق داشته است. بر روی یک ستون نقش آدم و بر روی دیگری حوا، نقش بسته است. انسانهایی را می توان مشاهده کرد که در کنار حیوانات مشغول کارهای روزمره هستند. در قسمتهای فوقانی نقشی از قدیس ها و فرشتگان وجود دارد. 

توصیه می کنم که از بخشی از دیوار قدیمی دور شهر که متعلق  به قرن 14 است بازدید کنید و در ادامه آن به قلعه Kamerlengo که در جنوب غربی جزیره ساخته شده، برسید و از فراز برج و بارو آن، منظره زیبایی از دریای آدریاتیک و شهر قدیمی را مشاهده کنید. برای بازدید از این جزیره کوچک حداقل دو ساعت زمان اختصاص دهید.

در ادامه مسیر به سمت شمال کرواسی، بعد از عبور از تاکستانهای معروف پریموستن به شهر کوچک و ماهیگیری Primosten رسیدیم که مثل تمامی شهرهای کنار دریای آدریاتیک دارای یک بافت قدیمی با کوچه های سنگفرشی و کلیسا مرکزی است.

 برای رسیدن به مقصد بعدی که شهر Sibenik بود از مناطق کوهستانی با پوشش جنگلی که در بیشتر جاها، منظره زیبایی به دریا داشت، عبور کردیم. 

با ورود به شهر شیبنیک، بلافاصله به سراغ کلیسا سنت جیمز که در لیست میراث جهانی قرار دارد رفتیم. 

این کلیسا ترکیبی از معماری کلیساهای گوتیک و رنسانس است و در سه مرحله بین سال‌های 1431 و 1535 ساخته شد. سبک آن به سبک گوتیک ونیزی آغاز شد، اما توسط دو معمار بعدی به رنسانس تبدیل شد. از نکات جذاب در مورد این کلیسا وجود 74 مجسمه سر کوچک از افراد نامی این شهر است. همچنین گفته می شود برای ساخت آن فقط از تخته‌ سنگهای جزیره براک استفاده شد. تفاوت عمده ای که این کلیسا با سایر کلیساهای این منطقه دارد این است که تمام قسمتهای این کلیسا از سنگ ساخته شده است. برای مثال سقف کلیسا از قطعات سنگی بزرگ که شباهتی به سقفهای سفالی ولی در ابعاد بزرگ دارد ساخته شده است. این سنگها طوری تراش داده شده اند که ضخامت نسبتا کمی دارند ولی به شکل منحنی هستند و وقتی در جای خود قرار می گیرند روی هم قفل می شوند. در موزه ای که در نزدیک کلیسا قرار دارد می توانید با برخی از اشیا و همچنین نحوه ساخت کلیسا آشنا شوید.

 در یکی از طبقات این موزه ماکت کلیسا و در کنار آن یک صفحه نمایش متصل به کامپیوتر قرار دارد. بازدیدکنندگان می توانند بازسازی این کلیسا را با قطعاتی که کامپیوتر در اختیار آنها قرار می دهند شبیه سازی کنند. هر کس که این کار را در زمان کمتر انجام دهد می تواند نامش را با توجه به رکورد ثبت کند. تقریبا همه بازدیدکنندگان زمانی از بازدید خود را صرف انجام این بازی می کنند که اکثرا موفق به انجام کامل آن نمی شوند. بعد از اینکه بازدید از موزه را انجام دادم به همین طبقه برگشتم تا بتوانم این بازی را امتحان کنم. وقتی با تلاش زیاد کلیسا را بازسازی کردم و خواستم اسم خودم را در لیست افرادی که در این روز این بازی را با موفقیت به پایان رسانده اند ثبت کنم، متوجه شدم که اسم پسر 9 ساله من در صدر لیست و با بهترین رکورد زمانی قرار دارد. بعد که از او درباره این بازی پرسیدم به من گفت که خیلی آسان بوده!!!! اینجا بود که متوجه اختلاف نسلهای مختلف شدم!

 خوشبختانه جمعیت توریست هایی که از این شهر بازدید می کنند نسبت به برخی دیگر از شهرهای کنار دریای آدریاتیک که ما از آنها بازدید کردیم کمتر است و این امکان را به ما داد تا با راحتی بیشتری در کوچه و خیابانهای باریک آن گردش کنیم.  

مقصد نهایی ما شهر Zadar در فاصله یک ساعتی شمال شیبنیک بود. این شهر یکی از معروفترین شهرهای ساحلی آدریاتیک است. این شهر ابتدا در یک شبه جزیره بنا شد و سپس گسترش پیدا کرد. شهر قدیم در همین شبه جزیره قرار دارد. یک بلوار ساحلی دور تا دور این شبه جزیره کشیده شده است. قدمت بیشتر بناهای تاریخی این شهر به دوره روم و قرن 4 بر می گردد. از این مجموعه می توان به کلیسا جامع سنت آناستازیا و باسیلیکای مسیحی و همچنین بقایای فروم رومی اشاره کرد. کلیسای سنت دوناتوس، یک ساختمان مدور با یک گنبد است و گفته می شود بزرگترین ساختمان پیش رومانسک در کرواسی است. این کلیسا بخاطر شکل خاصی که دارد می بایست مورد توجه قرار گیرد. این کلیسا علاوه بر 6 ستون اصلی ، دارای 2 ستون به سبک ستونهای رومی نیز می باشد. توسط یک راه پله حلزونی می توان به طبقه دوم آن دسترسی پیدا کرد.

 در مجاورت این کلیسا، برج ناقوس و در پشت آن کلیسا سنت آناستازیا قرار دارد. 

یکی از مکانهای معروف شهر زادار، ارگ دریایی آن است. در ساحل شمال غربی این شبه جزیره در سال 2005، معماری به نام نیکولا باشیچ مجموعه ای از لوله های پلی اتیلن و محفظه ای برای تشدید کردن صدا در ساحل دریا کارگذاشت به شکلی که با ورود آب به داخل آنها توسط امواج دریا، اصوات مختلفی ایجاد می شود که با ارتفاع، شدت و قدرت امواج رابطه مستقیم دارد. در این قسمت از ساحل پله هایی از جنس سنگ مرمر و به سمت دریا کار گذاشته شده که بازدیدکنندگان زیادی روی آنها می نشینند و از صدای ارگ دریایی لذت می برند. کمی جلوتر  به سازه جالب دیگری بر می خوریم که Greeting to the sun نام دارد. در کف زمین 300 قطعه صفحه شیشه ای چند لایه که قابلیت جذب انرژی خورشیدی در طی روز دارد، قرار داده شده است. این صفحات پس از غروب آفتاب، نمایشی زیبا از رنگهای مختلف را کنار آب ایجاد می کنند. این قسمت از ساحل محل تفریح و قدم زدن اهالی بومی و بسیاری از توریست هایی است که به زادار سفر می کنند. ما تقریبا سه ساعت را در همین منطقه گذراندیم و از شنیدن صدای ارگ دریایی و همچنین مناظر زیبا، لذت بردیم.   

از مکانهای دیدنی دیگر این شهر، دیوار دفاعی سنگی اطراف آن است که به استحکامات ونیزی مشهور می باشد. این استحکامات در لیست میراث جهانی ثبت شده اند. 

سه شنبه 22 آگوست:

صبح به سمت یکی از معروفترین سایتهای طبیعی کرواسی که در لیست میراث جهانی قرار دارد، حرکت کردیم. مجموعه دریاچه ها و آبشارهای پلیتویچ Plitvice در 150 کیلومتری شمال شرقی Zadar و بعد از منطقه حفاظت شده Velebit با کوههای زیبایش قرار دارد و بزرگترین و قدیمی ترین پارک ملی کرواسی می باشد. در منطقه حفاظت شده Velebit می توان قسمتی از جنگلهای درختان راش که از آخرین دوران یخبندان به جا مانده اند را دید. 

 تقریبا دو ساعت طول کشید تا به پارک ملی پلیتویچ رسیدیم. اتومبیل را در پارکینگ عمومی پارک کردیم و بعد از تهیه بلیط ورودی به یکی از ورودی های پارک رفتیم. این منطقه از 16 دریاچه کوچک و بزرگ  پلکانی که با هم اختلاف ارتفاع دارند تشکیل شده است. معمولا آب دریاچه ای که ارتفاع بالاتر دارد به تشکیل یک یا چند آبشار به دریاچه پایین تر می ریزد. 

این دریاچه ها که در حوضه‌ای از سنگ‌های کارستیک، عمدتاً دولومیت و سنگ آهک قرار گرفته‌اند به دلیل زیبایی منظره و رنگ های متمایز خود از لاجوردی تا سبز، خاکستری یا آبی شناخته شده اند. رنگ دریاچه ها به طور مداوم بسته به مقدار مواد معدنی یا گیاهان و موجودات(خزه، جلبک و باکتری) در آب و زاویه تابش نور خورشید تغییر می کنند.

بازدیدکنندگان از مسیرهای ویژه ای که در نظر گرفته شده است می توانند از لا به لای این دریاچه و آبشارها عبور کنند و از دیدن آنها لذت ببرند. حتی برای عبور از روی یکی از این دریاچه ها قایق در نظر گرفته شده است. برای اینکه عبور و مرور بازدیدکنندگان به طبیعت این منطقه صدمه وارد نکند، در بسیاری از مکانها، پلها و مسیرهای چوبی نصب شده است. متاسفانه شنا در دریاچه ها ممنوع است! نهایتا پس از طی ۸ کیلومتر با رسیدن به پایان مسیر، بازدیدکنندگان توسط اتوبوس به درب ورودی منتقل می شوند.برای بازدید از این سایت بسیار زیبا حداقل به ۵ ساعت زمان نیاز است. بلیت ورودی در زمان سفر ما برای بزرگسالان ۴۰ یورو و زیر ۱۸ سال ۱۵ یورو بود. 

مقصد بعدی ما شهر بندری Rijeka ری یکا بود. این شهر که تقریبا دو ساعت و نیم با دریاچه های پلیتویچ فاصله دارد سومین شهر پرجمعیت کرواسی است و در سال ۲۰۲۰ به عنوان پایتخت فرهنگی اروپا معرفی شد. در مرکز شهر کلیسا کاپوچین با نمای آجری قرمز و سنگ مرمر سفید قرار دارد. دو ردیف راه پله قرینه از سطح خیابان دسترسی به کلیسا را امکان پذیر می کند. 

بافت قدیمی شهر به سایر شهرهای این منطقه که قدمت رومی دارند، شبیه است. کوچه های باریک و سنگ فرشی که معمولا به یک محوطه با کلیسا مرکزی متصل هستند. شهر ری یکا پس از زلزله شدید در سال ۱۷۵۰ صدمه شدید دید و بسیاری از ساختمانهای آن که قدمت قرون وسطایی داشتند از بین رفت. 

ما بعد از صرف شام در یکی از رستورانهایی که میز و صندلیش را در کنار خیابان چیده بود به سمت شهر Pula حرکت کردیم. این مسیر ۱۱۰ کیلومتری را با توجه به کیفیت بسیار خوب اتوبان، در کمتر از یکساعت طی کردیم. 

اقامت ما در هتل Aurora بود که برای یک شب به همراه صبحانه ۲۰۰ یورو پرداخت کردیم.

چهارشنبه ۲۳ آگوست:

شهر بندری Pula دارای چندین اثر تاریخی مهم است که یکی از آنها Pula Arena یا آمفی تئاتر است. نقشه این بنا شبیه به کولوسئوم شهر رم است و گفته می شود از لحاظ بزرگی ششمین بنا با این سبک معماری است. دیوار بیرونی آن از سنگ آهک ساخته شده است . قسمت رو به دریا از سه طبقه تشکیل شده در حالی که قسمت روبروی آن که در شیب ساخته شده تنها دو طبقه دارد. حداکثر ارتفاع دیوار خارجی حدود ۳۰ متر است. دو طبقه اول هر کدام دارای 72 طاق هستند، در حالی که طبقه آخر از 64 دهانه مستطیل شکل تشکیل شده است. گنجایش آن در زمانی که همه طبقات سالم بودند حدود ۲۳ هزار نفر بود، ولی در حال حاضر ظرفیت آن ۵۰۰۰ نفر است و اغلب برای برگزاری کنسرت استفاده می شود. این بنا از زمان ساخت (۲۷ قبل از میلاد تا ۶۸ بعد از میلاد) تا کنون مورد استفاده قرار گرفته است و مرتب در طول زمان مرمت شده که آخرین بار آن در سال ۱۹۳۲ بود. بازدید از این بنا که ورودی آن ۱۰ یورو است، حداقل یکساعت و نیم زمان می برد. 

شما می توانید علاوه بر سکوها و محوطه خارجی، از راهرو زیر زمین که روزگاری گلادیاتورها به همراه حیوانات وحشی عبور می کردند و امروز به موزه کوزه های سفالی تبدیل شده بازدید کنید. در این موزه انواع مختلف کوزه ها و ظروف سفالی با کاربری خاصی که داشتند به نمایش گذاشته شده است. برای مثال شکل کوزه هایی که برای نگهداری گندم استفاده می شده با کوزه هایی که برای نگهداری و حمل و نقل شراب یا روغن زیتون بکار می رفته، کاملا متفاوت است. 

تعدادی از دروازه های قدیمی شهر هنوز پابرجاست ما از کنار دروازه هرکول که یک دروازه سنگی متعلق به قرن اول قبل از میلاد است و مجسمه ای از سر هرکول بر بالای آن نصب شده عبور کردیم و از دروازه دوقلو که دارای دو طاق کنار هم است، وارد بافت قدیمی شدیم.

 شاید جالب ترین مکان دیدنی در Pula ، مجموعه تونلهای زیرزمینی باشد که به صورت شبکه در زیر بافت قدیمی گسترش یافته است. به این تونل ها  Zerostrasse گفته می شود و در خلال جنگ جهانی اول به دستور پادشاهی اتریش_مجارستان ساخته شده اند. ما وارد یکی از این تونلها شدیم و بعد از طی کردن حدود 200 متر به یک میدانگاه رسیدیم که شاخه های دیگری از تونلهای دیگر به آن وارد می شدند. البته ورودی برخی از آنها مسدود بود و تنها می شد وارد دو یا سه تای دیگر شد. سراسر این تونلها که عرض آنها بین ۳ تا ۶ متر و ارتفاعشان بیش از دو و نیم متر بود کاملا بازسازی شده اند و در قسمتهایی از آن نمایشگاهی از عکسهای قدیمی شهر و به ویژه تصاویری از این تونلها به نمایش گذاشته شده بود. برخی تصاویر حاکی از آن بود که در زمان جنگ از این تونلها به عنوان پناهگاه و انبار مهمات استفاده می شد. بر روی تابلو راهنما نوشته شده بود که این شبکه زیرزمینی در دو سطح ساخته شده است. همچنین این تونل به طور مستقیم به قلعه متصل است و بازدید کنندگان این امکان را دارند تا از طریق آسانسور مستقیما به بالای قلعه بروند از منظره شگفت انگیز آن لذت ببرند.

 وقتی از تونل خارج شدیم خودمان را درست در آنسوی شهر یافتیم و کمی بعد به معبد آگوستوس رسیدیم. معبد آگوستوس در فاصله قرن دوم پیش از میلاد تا سال 14 بعد از میلاد ساخته شد و در کنار آن دو معبد دیگر نیز وجود داشته که تخریب شده اند. البته از ستونهای یکی از آنها برای ساخت یک ساختمان که هم اکنون موجود است استفاده شده است. معبد آگوستوس 6 ستون کورینتیانس دارد و در حال حاضر به موزه بسیار کوچک تبدیل شده است.

همینطور که در کوچه های سنگفرشی و زیبای شهر قدم می زدیم به تاق پیروزی Sergii رسیدیم که در سال 27 قبل از میلاد برای یادبود سه عضو یک خانواده ساخته شد. این طاق کوچک یک جفت ستون‌ کورنتی تاج‌دار و منقش به فرشتگان بالدار است که به نماد شهر Pula تبدیل شده است.

برای اینکه بافت قدیمی و همچنین بندرگاه زیبای شهر Pula را خوب ببینید نیاز به چندین ساعت صرف زمان است. متاسفانه به خاطر برنامه فشرده ای که داشتیم نتوانستیم بیش از این در این شهر دوست داشتنی  بمانیم و پولا را  به مقصد شهر پورچ Porec ترک کردیم. مهمترین بنای این شهر مجموعه باسیلیکا Euphrasian است که در سال 553 در زمان اسقف Euphrasius بر روی ویرانه های کلیسای قدیمی‌تر ساخته شد.

 علی رغم اینکه تمام اجزای اساسی مانند کلیسا، کلیسای یادبود، دهلیز، غسل تعمید و کاخ اسقفی به خوبی حفظ شده اند، اما در طول زمان دستخوش تغییراتی نیز شده اند. موزاییک های دیواری توسط استادان بیزانسی و موزاییک های کف توسط کارشناسان محلی اجرا شده است. موزاییک ها شاخص ترین نماد این مجموعه هستند و بیشترین توجه به آنها شده است. 

مخصوصا از موزاییک هایی با زمینه طلایی برای بیان برخی از روایتهای تاریخی و مراسم و قصه های دینی استفاده شده است. در زیر طاق عبادتگاه کلیسا، با استفاده از همین موزاییکها تصویر اسقف افراسیوس که مدل همین کلیسا را در دست دارد در میان قدیسان دیده می شود. 

 شهر Porec ، بندر ماهیگیری است که قسمت قدیمی آن در یک شبه جزیره کوچک ساخته شده است. قدمت این شهر نیز مثل بسیاری از شهرهای این منطقه، به سده های نخستین میلادی باز می گردد. بافت قدیمی شهر شامل کوچه و خیابانهای باریک سنگفرشی شده است که به یک میدانگاه مرکزی که کلیسا و برج ناقوس در آن قرار دارد منتهی می شوند.

حدود ساعت 5 به سمت روستای Motovun حرکت کردیم(تقریبا نیم ساعت با Porec فاصله دارد). نمای این روستا از دور بسیار زیباست زیرا بر روی یک تپه و در وسط یک دشت سبز ساخته شده است.

 ما اتومبیل را نزدیک روستا پارک کردیم و با کمی پیاده روی و عبور از یک دروازه سنگی وارد روستا شدیم. کلیسا روستا بر مرتفع ترین محل احداث شده است و میدانگاه دور آن محل مناسبی برای رستورانها و فروشگاههای سوغاتی فروشی است. منظره دشت از فراز روستا بسیار زیباست و همین موضوع سبب شده که یک سایت پرش با پاراگلایدر برای علاقه مندان به این رشته در این روستا تاسیس شود. 

در ادامه مسیر به سمت مرز اسلوونی، به روستای Buje رسیدیم. این روستا که یک روستای قرون وسطایی است بر روی یک تپه قرار دارد و به نگهبان ایستریا معروف است. ایستریا بزرگترین شبه جزیره در دریای آدریاتیک است. این شبه جزیره در راس دریای آدریاتیک بین خلیج تریست و خلیج کوارنر واقع شده است و بین سه کشور کرواسی، اسلوونی و ایتالیا مشترک است که البته بیشترین سهم را کشور کرواسی دارد. 

چون هوا داشت کم کم تاریک می شد، خودم را به سرعت به مرکز روستا رساندم. کلیسا مرکزی روستا در محوطه میدانگاهی روستا ساخته شده است و در کنار آن برج ناقوس قرار دارد. نمای خارجی کلیسا علی رغم سادگی بسیار زیبا و از سنگهای تراش نخورده ساخته شده است.

 وقتی خواستم وارد کلیسا شوم، خانم و آقایی که لباس بسیار رسمی پوشیده بودند به من سلام کردند و یک بروشور به من دادند. از تصویر روی بروشور متوجه شدم که مربوط به یک کنسرت پیانو است. داخل کلیسا صدای پیانو پخش می شد ولی کسی پشت پیانو بزرگ انتهای سالن کلیسا نبود. تزیینات و نقاشی های داخل کلیسا به اندازه ای که حداقل یک ربع را در آنجا بگذرانم، جذاب بود. در این مدت مرتب بر جمعیتی که بر روی صندلی های کلیسا می نشستند افزوده می شد. احساس کردم که یواش یواش به زمان برگزاری کنسرت نزدیک می شویم. به همین خاطر کلیسا را ترک کردم. 

روستای Buje نمونه بسیار خوبی از روستاهای قرون وسطایی در شبه جزیره ایستریا است و حتما می بایست برای بازدید از آن زمان کافی را در نظر گرفت. 

ما در ادامه سفر پس از گذر از مرز وارد کشور اسلوونی شدیم.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

af6872@gmail.com

www.kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به بالکان- قسمت دوم، کرواسی اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

در تابستان ۱۴۰۲ تصمیم گرفتیم تا به چند کشور که قبلا قسمتی از کشور یوگسلاوی بودند سفر کنیم. برای این سفر ۱۳ روز زمان داشتیم و همین موضوع برنامه ریزی سفر را دشوار می کرد. با کمی بررسی متوجه شدم که بهتر است سفر را محدودتر کنم. همانطور که میدانید یوگسلاوی بعد از فروپاشی به کشورهای اسلوونی، کرواسی، بوسنی و هرزگوین، مونته نگرو، مقدونیه شمالی و صربستان تقسیم شد. 

ما تصمیم گرفتیم که فقط از چهار کشور اول بازدید کنیم.

در این گزارش سعی کرده ام فقط به مناطقی که در منطقه اسلوونی بود بپردازم و سایر کشورها را در گزارشهای دیگر بیاورم.

سفر به منطقه بالکان مخصوصا کشور سابق یوگسلاوی بدون اطلاع از تاریخ آن بسیار بی معنی خواهد بود. لذا در ادامه مطالب اندکی درباره این منطقه با تمرکز بیشتر بر روی اسلوونی خواهم آورد. 

اسلوونی نظیر کرواسی زیر سلطهٔ امپراتوری عثمانی نرفت ولی قدرت‌های ناحیه‌ای اروپایی نظیر جمهوری ونیز و باواریا به ویژه امپراتوری اتریش-مجارستان قرنها بر این قسمت حاکمیت داشتند. حکومت محلی باواریا از قرن هفتم و هم‌زمان با ورود اسلاوها به اسلوونی بر آن دست یافت و تا قرن سیزدهم و ورود امپراتوری اتریش-مجارستان به حضور خود ادامه داد. منطقه اسلوونی امروزی قرن‌ها متعلق به اتریش بود.  در سال ۱۸۶۶ برخی از نواحی اسلوونی‌نشین جزئی از ایتالیا شدند. اسلوونی از سال ۱۹۱۸ به بعد در زمرهٔ جمهوریهای سه‌گانه پادشاهی یوگسلاوی قرار گرفت. در آن زمان، در دوره ۱۹۱۹–۱۹۲۰، مرزهای اسلوونی در پیمان سن ژرمن (مرز شمالی)، پیمان راپالو (مرز غربی) و پیمان تریانون (مرز شمال شرقی) تعیین شد. پس از اشغال اسلوونی در سال ۱۹۴۱ (که در آن خاک این کشور بین آلمان، ایتالیا و مجارستان تقسیم شد) جبهه آزادیبخش اسلوونی مبارزه شدیدی را برای آزادی آغاز کرد و این جبهه در این نبرد به پارتیزان‌های تیتو پیوست. در ۱۰ اوت ۱۹۴۵، اسلوونی با عنوان «جمهوری خلق اسلوونی» تبدیل به بخشی از جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی شد. این واحد سیاسی جدید چند ماه بعد، در پی یک انتخابات غیر آزاد که در ۱۱ نوامبر برگزار شد، جمهوری خلق فدرال یوگسلاوی، نام گرفت. یکبار دیگر در ۱۹۶۳–۱۹۹۱، نام آن به جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی (SFRJ) تغییر نام یافت. پس از ۱۹۴۴ در کنار پاکسازی‌های سیاسی، پاکسازی قومی نیز در اسلوونی صورت گرفت. در آن زمان آلمانی‌تباران بومی اسلوونی به همراه آلمانی‌های مهاجری که توسط نازی‌ها به اینجا فرستاده شده‌بودند از کشور اخراج شدند.

اسلوونی ثروتمندترین جمهوری در فدراسیون یوگسلاوی بود. در ۷ مارس ۱۹۹۰ نام «جمهوری سوسیالیستی اسلوونی» به «جمهوری اسلوونی» تغییر کرد. اسلوونی در سال ۱۹۹۱ کشوری مستقل شد. پیش از این استقلال جنگی ده‌روزه درگرفت، که با توافق‌نامه بریونی متوقف شد. اسلوونی در ۱ مه سال ۲۰۰۴، به اتحادیه اروپا پیوست و پس از آن نیز عضو ناتو شد. یکم ژانویه ۲۰۰۷، اسلوونی رسماً به منطقه یورو پیوست و واحد پول پیشین یعنی تولار اسلوونی را کنار گذاشت.

اسلوونی از غرب با ایتالیا، از شمال با اتریش، از جنوب و جنوب شرقی با کرواسی و از سمت شمال شرق با مجارستان هم‌مرز است. وسعت آن حدود ۲۰ هزار کیلومتر مربع(به اندازه استان ایلام ) و جمعیت آن حدود دو میلیون نفر است.“ویکی پدیا فارسی”

گزارش سفر:

شنبه ۱۲ آگوست ۲۰۲۴، ۲۱ مرداد ۱۴۰۲:

ما با پرواز خطوط هوایی ترکیش در ساعت ۸ صبح وارد فرودگاه کوچک لیوبلیانا (Ljubljana Jone Pucnik Airport) شدیم. طبق معمول به همراه داشتن پاسپورت ایرانی همواره سبب می شود تا پلیس گذرنامه  چند سوال و جواب بیشتر ما را مهمان کند. طبعا وقتی به محل تحویل چمدانها رسیدیم همه رفته بودند و از چمدانهای ما خبری نبود. بلافاصله متوجه شدم که تاخیر در پرواز دبی- استانبول سبب شده است که بار ما به موقع به پرواز استانبول-لیوبلیانا نرسد. به قسمت بار مراجعه کردم و مشکل را برای مسئول آنجا توضیح دادم او هم با آرامش تمام به من گفت که با پرواز بعدی بار ما خواهد آمد و ما می توانیم خودمان مراجعه کنیم و یا آدرس هتل را به او بدهیم تا چمدانها را برایمان به هتل بفرستد. مجبور شدم که به او توضیح دهم که هتل محل اقامت ما در شهر زاگرب است که پایتخت کشور کرواسی است. انتظار داشتم بگوید که ارسال بار به کشور دیگر ممکن نیست که او چنین پاسخی نداد و از من خواست تا آدرس و شماره تلفن هتل را به او بدهم و قول داد تا قبل از طلوع آفتاب ما چمدانهایمان را دریافت خواهیم کرد. همچنین به من گفت که می توانم وسایل مورد نیاز از قبیل مسواک و … را بخرم و صورتحساب را برای شرکت هواپیمایی ترکیش بفرستم تا آنها پرداخت کنند. همینجا این مطلب را بگویم همان شد که او گفت و ما صبح روز بعد چمدانهایمان را پشت درب اتاق یافتیم. 

 با خروج از محوطه فرودگاه ابتدا تصمیم گرفتیم تا صبحانه مختصری در یکی از معدود کافه های فرودگاه بخوریم. هوای مطبوع و بسیار تمیز خستگی راه را از تن به در کرد. سپس به سمت دفتر اجاره اتومبیل که در قسمت پارکینگ فرودگاه قرار داشت رفتیم. خوشبختانه کوچک بودن فرودگاه این حسن را داشت که همه چیز بسیار در دسترس و نزدیک بود. مسئول اجاره اتومبیل از من پرسید که چند نفر هستیم و چند چمدان داریم. بعد از میان چند تا سوییچ ماشین که جلو دستش بود یکی را انتخاب کرد و به من داد و با هم به سمت محل پارک اتومبیلها آمدیم. خوشبختانه یک دستگاه فولکس واگن T-Roc مدل ۲۰۲۳ را به ما داد که بسیار نو بود و به جرات می توانم بگویم که ما دومین نفر بودیم که از آن استفاده می کردیم. 

وسایل را بار زدیم و طبق برنامه ریزی قبلی به سمت دریاچه فیروزه ای رنگ Bled حرکت کردیم. جاده ها از کیفیت خوبی برخوردار بودند و عوارض جاده ای هم وجود نداشت. ما با گذر از شهر کوچک و توریستی Bled به دریاچه ای بسیار زیبا در دامنه کوههای آلپ رسیدیم که عکسهای متعددی از آن را در سایتهای گردشگری اسلوونی دیده بودم.  

ابتدا برای بازدید از قلعه به بالای صخره ای که مشرف به دریاچه بود رفتیم. ورودیه آن ۷ یورو است و برای بازدید از آن حداقل نیم ساعت زمان نیاز است. ساختمان داخل قلعه به موزه تبدیل شده است. از بالکن و محوطه خارجی آن، بهترین منظره از دریاچه و جزیره داخل آن را می توان مشاهده کرد. این بنا یک ساختمان قرون وسطایی است و گفته می شود قدیمی ترین قلعه اسلوونی می باشد. یک کلیسا کوچک نیز در داخل قلعه وجود دارد.

دور و بر دریاچه کاملا شلوغ بود و به سختی پارکینگ پیدا کردیم. قایقهای کوچک و جذابی که فقط مخصوص این دریاچه هستند یکی از جاذبه های این منطقه اند و حتما باید تجربه سوار شدن  آنها را داشته باشید. تقریبا ۱۵ نفر گنجایش دارند و قایقران به صورت ایستاده پاروها را که در انتهای قایق قرار دارند به حرکت درمی آورد. به نظر کار سخت و طاقت فرسایی می آید ولی در فصولی که توریستها به این محل می آیند قطعا درآمد خوبی برای محلی ها دارد. به این قایق ها Pletna می گویند. از هر کجای دریاچه که سوار شوید شما را به جزیره کوچکی در مرکز دریاچه می برند. نیم ساعت فرصت خواهید داشت تا از این جزیره کوچک که یک کلیسا در آن وجود دارد بازدید کنید و یک بستنی خوشمزه در آنجا بخورید. همچنین این امکان وجود دارد که در دریاچه شنا یا قایقرانی کنید. از ایستگاهی که ما سوار پلتنا شدیم تقریبا ۲۰ دقیقه طول کشید تا به جزیره رسیدیم. 

پیاده روی در کنار دریاچه از فعالیت هایی است که تقریبا تمام افرادی که به این محل می آیند انجام می دهند. تعداد زیاد هتلها و رستورانها بیانگر این است که توریستهای زیادی به این محل سفر می کنند. ما تقریبا ۳ ساعت را در این منطقه گذراندیم.  سفر ما در کشورهای کرواسی، بوسنی و هرزگوین و مونته نگرو ادامه یافت و در غروب چهارشنبه ۲۳ آگوست کشور کرواسی را از مرز Plovanija ترک کردیم و وارد اسلوونی شدیم و به سمت شهر ساحلی Piran حرکت کردیم. کرواسی خط ساحلی کوتاهی در دریای آدریاتیک دارد و شهر پیران مهمترین شهر این خط ساحلی است. پیران زیباترین شهر در سواحل اسلوونی است و تا حدودی به شهر دوبرونیک شباهت دارد. به خاطر نزدیکی به ایتالیا، این شهر در بیشتر طول تاریخ قسمتی از کشور روم و یا تحت نفوذ آن بود. خوشبختانه ورود اتومبیل به قسمت مرکزی شهر ممنوع است و می بایست اتومبیل را در پارکینگ خارج از بافت مرکزی پارک کرد و پیاده و یا استفاده از اتوبوسهای برقی به مرکز شهر رسید. در میدان Tartinijey که مجسمه ویولونیست معروف و اهل این شهر-جوزپه تارتینی- در مرکز آن قرار داده شده است، تعداد قابل توجهی رستوران و کافه وجود دارد و ما شام خود را در آنجا صرف کردیم. با کمی پیاده روی می شود قسمت ساحلی شهر و بافت قدیمی با آن کوچه های باریک و تو در تو را دید. خانه های این شهر نیز بر طبق فرمول بیشتر شهرهای کناره دریای آدریاتیک اکثرا نارنجی رنگ هستند.

 محل اقامت ما در یک خانه ویلایی در شمال شرقی شهر با منظره ای عالی به سمت دریا بود. ما برای یک شب اقامت در این خانه سه خوابه ۲۰۰ یورو پرداختیم.

پنجشنبه، بیست و چهارم آگوست ۲۰۲۴. دوم شهریور ۱۴۰۲:

مقصد بعدی ما شهر ساحلی Koper‌ بود. تقریبا نیم ساعت طول کشید تا این مسیر کوهستانی که منظره بسیار زیبایی از کوه و دریا داشت را طی کردیم.

 شهر کوپر یکی از بندرهای قدیمی در دریای آدریاتیک است که بیشترین شهرت آن بخاطر صادرات نمک بود. دیدنی‌های کوپر شامل کاخ پراتورین قرن پانزدهمی و لژیا به سبک گوتیک ونیزی، کلیسای کارمین روتوندا متعلق به قرن دوازدهم، و کلیسای جامع سنت نازاریوس با برج قرن چهاردهمی است. 

ما بعد از ورود به شهر اتومبیل خود را در یک پارکینگ عمومی نزدیک بندر پارک کردیم و از میان کوچه های باریک خودمان را به میدان مرکزی شهر به نام میدان Titov رساندیم. چند تا از بناهای قدیمی شهر در این میدان قرار دارند. مهمترین آنها کاخ Praetorian است که قسمتی از آن به اداره میراث فرهنگی تبدیل شده است. برای بازدید از داخل کاخ باید در تورهایی که در ساعات مشخص انجام می شوند ثبت نام کرد که ما با توجه به برنامه ای که داشتیم نتوانستیم داخل این کاخ را ببینیم. نمای خارجی آن بنایی سفید رنگ است و از طریق راه پله ای در خارج از ساختمان می توان به طبقه دوم دسترسی داشت. این بنا متعلق به قرن ۱۵ است. در گوشه دیگر این میدان کلیسا با برج ساعت ۳۶ متری قرار دارد. در اطراف این میدان ساختمانهایی که قدمت آنها به اواخر قرن ۱۷ و قرن ۱۸ برمیگردد هنوز وجود دارد.

ما شهر زیبای کوپر را به سمت یکی از مهمترین مکانهای دیدنی اسلوونی ترک کردیم. غارهای Skocjan در ۴۰ کیلومتری شمال شرقی کوپر است. وقتی ما به این محل رسیدیم با تابلویی مواجه شدیم که روی آن نوشته شده بود: “تمام بلیت ها فروخته شده است”. با این وجود اتومبیل را پارک کردیم و به باجه بلیت فروشی مراجعه کردیم. مسئول مربوطه به ما گفت که معمولابلیت ها از چند روز قبل فروخته شده است و گاهی ممکن است شخصی بلیت خود را کنسل کند و در این مواقع شاید بتوان بلیت پیدا کرد. او که در سیستم رزرواسیون خود مشغول بود به من گفت که چهار بلیت برای ساعت ۱۲ ظهر  روز بعد وجود دارد. علی رغم اینکه ما برای روز بعد برنامه کاملی داشتیم ولی بی درنگ آن چهار بلیت را خریدیم. قیمت ورودیه برای بزرگسالان ۱۶ و بچه ها هفت و نیم یورو بود. 

بلافاصله به سمت غارهای Postojna که فقط ۳۰ کیلومتر در شمال ما بود حرکت کردیم. از محوطه بسیار وسیع و همچنین کافه رستورانها و مغازه ها و غرفه های سوغاتی فروشی متوجه شدیم که این مکان توریستی تر است. قیمت بلیت ورودیه با امکان بازدید از قلعه Predjama مجموعا ۴۲ یورو می باشد. این غار یکی از بزرگترین غارهای جهان است که ۲۴ کیلومتر طول دارد اما برای بازدیدکنندگان امکان بازدید از ۵ کیلومتر آن وجود دارد. این غار توسط رودخانه پیوکا که از لایه های کارستی عبور می کند ایجاد شده است. آثاری از حضور انسان از قرن ۱۲ در این غار مشاهده شده است هرچند که کاوش از اواخر قرن ۱۷ در آن آغاز شد و نخستین بار در سال ۱۸۱۸ برای بازدید عموم آماده شد. برای پیمایش این غار تقریبا مسیری به طول یک و نیم کیلومتر را می بایست پیاده طی کرد و سه و نیم کیلومتر را توسط قطار برقی. 

از نکات جالب این غار می توان به وجود نوع خاصی از سمندر به نام Olm اشاره کرد که نمونه هایی از آن در آکواریوم تاریکی در غار وجود دارد. همچنین یک باجه پستی در داخل غار قرار داده شده تا بازدیدکنندگان بتوانند کارت پستال به آدرس دوستان خود ارسال کنند.

 زمان در نظر گرفته شده برای بازدید از این غار حدود یک ساعت و نیم است. بازدید کنندگان با اشکال جالبی که توسط استالاگمیت ها و استالاکتیت ها ایجاد شده اند شگفت زده می شوند. دمای داخلی غار در تابستان و زمستان تقریبا ثابت و حول و حوش ۱۰ درجه سانتیگراد است بنابراین همراه داشتن لباس مناسب ضروری است. 

قلعه Predjama در ۱۰ کیلومتری غرب غار قرار دارد و ما چون بلیت این قلعه را خریده بودیم می توانستیم از اتوبوسهای رایگان که هر ۱۵ دقیقه به آنجا میرفت استفاده کنیم. از محل پارکینگ تا دهانه غار تقریبا ۱۰ دقیقه پیاده روی باید کرد و در تمام طول این مسیر منظره زیبایی از قلعه که در دل یک صخره ۱۲۳متری جای گرفته در پیش رو قرار دارد.

 برای ساخت این قلعه از یک غار طبیعی استفاده شده است و بیشتر فضای داخلی این قلعه در داخل کوه است. ظاهرا این قلعه در قرن سیزده ساخته شده است (یعنی بیش از ۸۰۰ سال قدمت دارد) و در طول تاریخ چندین بار صدمه های جدی دیده است. رودخانه لوکوا وارد همان غاری که قلعه در آن ساخته شده می شود و در اعماق زمین ناپدید می شود. تاریخ این قلعه با افسانه شوالیه دزد Erazem Predjamski مرتبط است که پس از اختلاف با امپراتور اتریش فردریک سوم، بیش از یک سال با موفقیت در برابر محاصره کنندگان قلعه مقاومت کرد تا اینکه یکی از خدمتکارانش با روشن کردن شمعی در قلعه به او خیانت کرد. در قلعه می توانید انواع اقلام اصلی و همچنین ماکت ها و مدل ها را مشاهده کنید که روزگاری به کار می آمدند. اتاق شوالیه و سالن غذاخوری از جذاب ترین اتاقهای این قلعه هستند، در طبقه سوم، سالن رنسانس قرار دارد که شامل اسلحه و ابزار شکار به همراه تعدادی شاخ گوزن متعلق به آخرین مالک قلعه -شاهزاده ویندیشگرتز- به نمایش گذاشته شده است. برای بازدید از این قلعه یک ساعت اختصاص دهید.

هوا کاملا تاریک شده بود که به شهر لیوبلیانا رسیدیم. لیوبلیانا پایتخت کشور اسلوونی است. رودخانه ای به همین نام از وسط شهر عبور می کند و بیشتر مناطق دیدنی و گردشگری شهر در اطراف همین رود قرار دارند. تعداد زیاد رستوران و کافه در همین محل، سبب شده  برخلاف خیلی از کشورهای اروپایی تا پاسی از شب رفت و آمد در آنجا برقرار باشد و به بازدید کنندگان این حس را القا کند که در یک شهر زنده قدم می زنند. شهر بسیار تمیز است و بسیاری از مردم از دوچرخه برای رفت و آمد استفاده می کنند. 

ما در هتل city یک شب اقامت کردیم . بابت آن ۲۵۰ یورو پرداختیم. بر روی رودخانه لیوبلیانا تعدادی پل احداث شده است که برخی از آنها قدیمی هستند. Dragon Bridge یکی از این پلهاست که در سال ۱۹۰۱  احداث شد و یکی از نخستین سازه های بتنی در این شهر بود. ابتدا چهار مجسمه شیر در اطراف پل کار گذاشتند که بعد  آنها را با ۴ مجسمه بزرگ و ۱۶ مجسمه کوچک برنزی به شکل اژدها جایگزین کردند.

پل Butcher با فاصله کمی از پل اژدها ساخته شده است. این پل در سال ۲۰۱۰ کاملا بازسازی شد و با مجسمه های آدم و حوا، صدف و قورباغه تزیین شده است. همچنین تعداد زیادی قفل به نرده های پل متصل است که بیشتر جنبه نذر دارد!

قلعه لیوبلیانا بر روی تپه ای که مسلط به رود است ساخته شده است. زیباترین پل این رودخانه، Triple Bridge نام دارد. این پل پرترددترین پل شهر است. پل اولیه که چوبی بود در سال ۱۲۸۰ احداث شد ولی بعدا در یک آتش سوزی از بین رفت و بجای آن یک پل سنگی ساختند.  معمار مشهور اسلوونی Jože Plečnik, نرده های فلزی پل سنگی قدیمی را برداشت و هر سه پل را با نرده ها و پله های سنگی و چراغهایی برای روشنایی پل تجهیز کرد. از هر یک از پل‌های جانبی، دو راه پله به تراس‌هایی منتهی می‌شوند که درست بالای رودخانه قرار دارند، جایی که درختان صنوبر برای کمک به ظاهر کلی پل کاشته شده‌اند.

بافت قدیمی شهر لیوبلیانا در لیست میراث جهانی ثبت شده است.

جمعه ۲۵ آگوست:

پرواز برگشت ما ساعت ۸:۳۰عصر بود و به همین دلیل فرصتی داشتیم تا به سرعت چند سایت را که ندیده بودیم، ببینیم. در مسیر راه به سمت غارهای Skocjan به شهر کوهستانی Idrija رفتیم. این منطقه که طبیعتی زیبا دارد یکی از مهمترین معادن جیوه در اروپا است. تعدادی از این معادن هنوز مشغول به کار هستند و تعدادی از آنها تعطیل شده اند. یکی از این معدنها که در داخل شهر قرار داشته، اکنون تبدیل به موزه شده است. ما کمی قبل از ساعت ۱۰ صبح به موزه رسیدیم که بسته بود و مجبور شدیم تا ساعت ۱۰ صبر کنیم تا متصدی موزه بیاید.

 در موزه اطلاعات بسیار خوبی درباره زمین شناسی این منطقه، نحوه استخراج و خالص سازی جیوه ارائه می شود. چون این موزه در محل یکی از معدنهای قدیمی احداث شده، لذا می توان به داخل معدن رفت و از نزدیک با فضای داخل معدن و نحوه کار ابزارآلات و پروسه استخراج جیوه آشنا شد. 

قبل از ساعت ۱۲ به غار Skocjan رسیدیم و راس ساعت ۱۲ به صورت گروهی به سمت در غار حرکت کردیم. تقریبا با ۱۰ دقیقه پیاده روی به در غار رسیدیم. راهنما کمی درباره غار و همچنین قوانین بازدید از غار  برای ما توضیح داد که یکی از این قوانین ممنوعیت عکسبرداری در داخل غار بود. از طریق یک تونل چند ده متری وارد غار شدیم. این غار به خاطر ویژگی های خاصی که دارد در لیست میراث جهانی به عنوان یک اثر طبیعی شاخص ثبت شده است.

با ورود به غار کم کم استالاگمیت ها و استالاکتیتها که اشکال عجیب و غریبی را خلق کرده اند در جلو چشم ظاهر می شوند. اما قسمت عجیب در این غار وقتی آشکار می شود که شما وارد محوطه ای می شوید که داستان تخیلی سفر به اعماق زمین نوشته ژول ورن را جلو چشم شما می آورد. شما به ناگاه خود را در جایی پیدا می کنید که رودخانه ای خروشان بیش از ۱۰۰ متر پایین پای شما در کف غار جریان دارد.  مسیر پیاده روی بر دیواره غار حفر شده تا بازدیدکنندگان با خطر سقوط مواجه نشوند و این مسیر که با لامپهای زرد رنگ روشن شده است همچون ماری در دل تاریکی پیچ می خورد و اما -بی شک- زیباترین قسمت پل فلزی است که با ارتفاع ۴۵ متر از کف رودخانه احداث شده است. با کمی دقت می توان یک پل چوبی-تسمه ای را کمی بالاتر از این پل فلزی مشاهده کرد که توسط غارنوردان و بر روی مسیر قدیمی پیش از بازگشایی غار برای عموم ساخته شده بود. من به سبب علاقه ای که دارم از غارهای زیادی که هرکدام زیبایی خاص خودشان را داشته اند، بازدید کرده ام ولی به جرات می توانم بگویم این غار یکی از پرابهت ترین و عجیب ترین غارهایی بود که تاکنون دیده ام. علی رغم احترامی که برای قوانین محلی قائلم ولی نتوانستم در برابر منظره ای که در جلو دیدگانم بود مقاومت کنم و یک عکس از پل و یک عکس از مسیر گرفتم. هر چند که بعدا در موزه، کتابی پیدا کردم که چند عکس زیبا از محوطه داخلی غار در آن بود. 

راهنما با نشان دادن اثر آب بر روی دیواره غار به ما توضیح داد که چند بار در اثر سیلهای فصلی، آب رودخانه تا بیش از ۱۰۰ متر در غار بالا رفته است. در دو قسمت از غار ریزشهای عظیمی صورت گرفته و تالارهای بزرگی را شکل داده که ارتفاع یکی از آنها از کف رودخانه بیش از ۱۴۰ متر است. حدودا یکساعت و نیم طول کشید تا ما به خروجی غار رسیدیم و وارد فضای جنگلی شدیم. ادامه مسیر بعد از ۱۵ دقیقه ما را به باجه بلیت فروشی رساند.

 در کنار این محل یک موزه قرار دارد که ورودی آن رایگان است. این موزه علاوه بر اینکه شما را با ابزارآلاتی که کاشفان اولیه تا غارنوردان حرفه ای برای کشف این غار استفاده کرده اند آشنا می کند، اطلاعات بسیار جالبی از نحوه تشکیل غارهای کارستی و همچنین شواهدی از زیستگاه ۱۰ هزار ساله انسانهای نخستین، به بازدید کننده ارایه می دهد. بر اساس نقشه ای که در موزه وجود دارد، این غار دارای دالانهای دیگری نیز می باشد که فقط غارنوردان مجاز به ورود آن هستند.

ساعت ۳ بعدازظهر به سمت فرودگاه به راه افتادیم ولی قبل از آن تصمیم گرفتیم تا از کلیسا سنت Michael در حومه جنوبی لیوبلیانا بازدید کنیم. این کلیسا توسط Jože Plečnik طراحی شده است و نمای آن با همه کلیساهایی که تاکنون دیده ایم متفاوت است. نمای خارجی به شکل یک ساختمان دو طبقه که برج ناقوس در وسط قرار گرفته و دسترسی به کلیسا با یک راه پله است که از حیاط به طبقه دوم و درست به زیر برج ناقوس می رسد. متاسفانه درب کلیسا بسته بود و ما نتوانستیم داخل کلیسا را ببینیم.

از آنجا به سمت فرودگاه حرکت کردیم و بعد از تحویل اتومبیل با خطوط هوایی ترکیش و بعد از یک توقف کوتاه به دبی رسیدیم.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

af6872@gmail.com

www.kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به بالکان- قسمت اول: اسلوونی اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

در یازدهم دسامبر سال ۲۰۲۳ از مرز لوکزامبورگ و با عبور از روی پل رودخانه موزل وارد کشور آلمان شدیم. شهر کوچک Igel اولین توقفگاه ما بود. درست در کنار جاده اصلی که از میان شهر عبور می کند به یک ستون سنگی متعلق به قرن سوم که گفته می شود یک سنگ قبر است بر می خوریم. بنای یادبود ستون ایگل با ارتفاع ۲۳ متر یکی از مشهورترین بناهای ستون رومی در آلمان (Igel a.d. Mosel) است.  نقش برجسته های روی این ستون روایتگر  صحنه هایی از زندگی روزمره و حرفه ای تاجران پارچه و همچنین اساطیر است. از جمله این اشکال می توان به نقش برجسته خرس‌هایی که با گرازهای وحشی می‌جنگند، زنانی که موهای خود را می‌پوشند، کودکانی که به مدرسه می‌روند، مردمی که پارو می‌زنند،  می‌رقصند، جشن می‌گیرند یا به شکار می‌روند، اشاره کرد. علاوه بر یادبود برای مردگان خانواده، این بنا احتمالاً هدف تبلیغ تجارت پارچه برای این خانواده نیز بوده است. بازدید از این بنا رایگان است و ۱۵ دقیقه زمان نیاز دارد.

وقتی به شهر تریر Trier رسیدیم مستقیما به مرکز شهر رفتیم و قبل از اینکه ساعت بازدید از باسیلیکا به پایان برسد وارد این بنا شدیم. این بنا در اوایل قرن چهارم به دستور کنستانتین اول، امپراتور روم ساخته شد. سیستم گرمایشی که از طریق کف و دیوارها تامین می شد از نکات برجسته این بنا بود. این بنا بزرگترین تالار بجا مانده از دوران باستان است و در طول تاریخ تغییرات و کاربری متفاوتی داشته  تا اینکه در سال 1856، به یک کلیسای پروتستان تبدیل شد. در سال 1944، ساختمان به دلیل حمله هوایی نیروهای متفقین در طول جنگ جهانی دوم در آتش سوخت. هنگامی که پس از جنگ تعمیر شد، تزئینات داخلی تاریخی قرن نوزدهم بازسازی نشد، به طوری که اکنون  دیوارهای آجری از داخل نیز نمایان است. این کلیسا علیرغم سالن بسیار بزرگ، تزیینات بسیار ساده ای دارد و به همراه چندین بنای دیگر شهر تریر در لیست میراث جهانی ثبت شده است. 

در مجاورت باسیلیکا، کاخ الکترال یا کاخ انتخاباتی قرار دارد که ابتدا بخشی از قصر کنستانتین بود و از قرن ۱۶ تا ۱۸ محل اقامت اسقف اعظم و اکنون محل برگزاری کنسرت موسیقی کلاسیک است. در روبروی این بنا باغ سلطنتی با استخر و مجسمه های رومی قرار دارند. 

در انتهای باغ به محوطه باستانی می رسیم که گفته می شود بقایای بزرگترین حمامهای رومی در خارج از رم می باشد مجسمه ای سنگی به شکل یک پا بزرگ در جلو در اصلی موزه قرار دارد که گفته می شود مدلی از پا کنستانتین بزرگ بوده است. متاسفانه ما زمانی به این قسمت از شهر رسیدیم که زمان بازدید از این محوطه باستانی تمام شده بود. 

قدم زنان خودمان را به مرکز شهر رساندیم. در میدان مرکزی تعداد زیادی غرفه فروش مواد غذایی که انواع و اقسام غذا و نوشیدنی های محلی را سرو می کردند، حال و هوای خوبی به این شهر داده بود. هوا سرد و بارانی بود ولی جمعیت کثیری که بیشترشان خانواده بودند از این جشن خیابانی لذت می بردند. 

دوازدهم دسامبر ۲۰۲۴:

برای بازدید از مهمترین و معروفترین بنای شهر تریر به مرکز شهر رفتیم. Porta Nigra یا دروازه سیاه در سال ۱۷۰ بعد از میلاد با بیش از ۷۰۰۰ بلوک سنگی ساخته شد و به خاطر رنگ تیره اش به دروازه سیاه مشهور شد. در قرن ۱۱ ساختمان این دروازه قسمتی از کلیسا شد تا اینکه در سال ۱۸۰۲ ناپلئون کلیسا را ​​منحل کرد و قسمتهایی از آن تخریب شد. برای بازدید از آن بهتر است ابتدا کمی از آن فاصله بگیریم و به عظمت آن دقت کنیم. بهای بلیط بازدید از طبقات بالایی ۸ یورو است. این بنا دو طبقه دارد. بیشتر تزیینات داخلی همان هایی است که در بیشتر کلیساها  وجود دارد. از پنجره های طبقات فوقانی مناظر زیبایی از شهر تریر را می توان دید. بازدید از آن ۴۵ دقیقه زمان نیاز دارد. 

پس از خروج، بهتر است مسیر خیابان اصلی را به سمت مرکز شهر ادامه دهید. مهمترین شاخصی که ما را به مرکز شهر هدایت می کند برج ناقوس کلیسا جامع شهر است. 

کلیسا جامع تریر قدیمیترین و یکی از زیباترین کلیساهای آلمان است. پایه و اساس این کلیسا به قرن سوم برمی گردد. گفته می شود که مادر کنستانتین کبیر(سنت هلنا) ردای حضرت عیسی در زمانی که به صلیب کشیده شد را به این کلیسا اهدا کرد. این کلیسا یک بار تخریب شد و کلیسایی که هم اکنون می بینیم در قرن ۱۱ ساخته شد. مجسمه ها و تزیینات داخل کلیسا بسیار غنی است. صومعه این کلیسا درست در مجاورت آن قرار دارد و به راحتی قابل بازدید است. کلیسا Liebfrauenkirche درست در کنار کلیسا جامع قرار دارد و به همراه آن در لیست میراث جهانی به ثبت رسیده است. بازدید از این مجموعه به بیش از یکساعت زمان نیاز دارد و مجانی است.

حدود ساعت ده و نیم به سمت شهر Lorsch حرکت کردیم. فاصله شهر تریر تا لورش تقریبا ۲۰۰ کیلومتر است که کمتر از دو ساعت می توان آن را طی کرد. در برخی از اتوبانهای آلمان محدودیت سرعت وجود ندارد و شما می توانید تا هر قدر که دوست دارید روی پدال گاز فشار دهید. اتومبیلی که ما اجاره کرده بودیم یک هیوندای Tocson مدل ۲۰۲۳ بود که فقط ۱۲۰۰۰ کیلومتر کار کرده بود. به همین خاطر وسوسه شدم تا ماکزیمم سرعت آن را امتحان کنم. دو بار تلاش کردم ولی هرگز نتوانستم از سرعت ۱۹۹ کیلومتر در ساعت بیشتر برانم. به نظرم که شرکت اجاره اتومبیل با دستکاری ماشین اجازه نداده بود که سریعتر  برود. البته در این اتوبانها اکثر رانندگان با سرعت حدود ۱۶۰ کیلومتر می راندند و هر از چندگاهی اتومبیل یا موتورسیکلتی با سرعت بسیار زیاد از بقیه سبقت می گرفت. 

شهر کوچک لورش که در ۶۰ کیلومتری جنوب فرانکفورت قرار دارد، بخاطر خانه های نیمه چوبی و رنگارنگ آن معروف است. کشت تنباکو در لورش قدمت چند صد ساله دارد و به همین دلیل یک موزه درباره تنباکو در آن مشغول به کار است.

اما دلیل اصلی که ما را به این شهر کوچک رساند بازدید از بقایای صومعه و همچنین دروازه ای است که به سلسله کارولنژی در قرن هشتم برمی گردد. سوای از اهمیت تاریخی، این بنا از نظر معماری بسیار شاخص و تا حدودی منحصر به فرد است. چیزی که اکنون روبروی ما قرار دارد، یک دروازه با سه ورودی دالان شکل است و روی این دروازه کلیسا ساخته شده است. این بنا در محوطه ای قرار دارد که چند ساختمان که به صومعه تعلق داشته هنوز در آن وجود دارد. برای بازدید از این محل نیم ساعت فرصت اختصاص دهید. بازدید از آن رایگان است.

 توصیه می کنم حداقل نیم ساعت در محوطه اطراف که مرکز شهر است قدم بزنید. چند مجسمه جالب در همین محدوده قرار دارد که گرفتن عکس یادگاری از آنها خالی از لطف نیست. 

مقصد بعدی ما شهر Speyer اشپیر بود که در ۵۰ کیلومتری جنوب لورش واقع است. کلیسا جامع اشپیر یکی از مهمترین کلیساهای آلمان است که با حمایت کنراد دوم-امپراتور مقدس روم- در سال ۱۰۳۰ ساخته شد. کنراد دوم به همراه هفت امپراتور و پادشاه دیگر در سرداب آن دفن شده اند. کلیسا در سال ۱۶۸۹ دچار حریق شد و صدمه بسیار جدی دید. تقریبا ۵۰ سال بعد پروژه بازسازی آن شروع شد، شبستان را به همان سبک رومی ساختند ولی نمای کلیسا با سبک باروک بازسازی شد و در نهایت، یک قرن بعد با یک نئورومانسک جایگزین شد تا به سبک اصلی خود نزدیکتر باشد.

 ورود به این کلیسا رایگان است ولی برای بازدید از سرداب می بایست ۲ یورو پرداخت کرد. توصیه می کنم که سرداب را حتما ببینید چون علاوه بر این که تابوتها و قبر پادشاهان و اقوام نزدیک آنها در آن است، این سرداب برخلاف دیگر سردابها دارای ستون است. 

 تالار اصلی بسیار باشکوه و مجلل است. آجرهای بکار رفته در ساخت کلیسا تقریبا دورنگ هستند و این موضوع به زیبایی نمای داخلی و خارجی افزوده است. این کلیسا چهار برج دارد که دو برج جلویی کمی کوتاهتر از برجهای عقبی هستند.

  شهر اشپیر، به غیر از کلیسا جامع، جذابیتهای بیشتری نیز دارد. در خیابان روبروی کلیسا جامع ، مخصوصا در ایام جشنهای سال نو میلادی، تعداد زیادی دکه برای فروش مواد غذایی وجود دارد. علاوه بر اینها، فروشگاه‌های کوچک و رستوران‌های متعدد، خانه‌های کوچک و ساختمان‌های تاریخی بسیاری مانند تالار شهر، ضرابخانه قدیمی  و همچنین دروازه قدیم شهر -با ارتفاع ۵۵ متر- در همین خیابان هستند.

 موزه SchPIRA، در محله یهودی ها قرار دارد و بینش جالبی از زندگی آیینی یهودیان اسپایر ارائه می دهد. این شهر یکی از شهرهایی است که جامعه یهودی در آن بسیار شاخص بوده است. 

شهر Speyer در کنار رود راین احداث شده است و به همین دلیل از دیرباز بخاطر تاکستان ها و زمینهای حاصلخیز، صنعت کشاورزی خوبی داشته است.

هرچند برای دیدن شهر اشپیر نیاز به زمان بیشتری داشتیم ولی تصمیم گرفتیم تا پیش از تاریک شدن هوا خودمان را به روستای مولبرون Maulbronn برسانیم. این روستا بخاطر صومعه قدیمی آن که در لیست میراث جهانی قرار دارد، معروف است.  برای رسیدن به این روستا تقریبا ۶۰ کیلومتر به سمت جنوب راندیم و درست قبل از غروب آفتاب به صومعه رسیدیم. این صومعه قرون وسطایی در سال ۱۱۴۷ تاسیس شد و به تدریج تا قرن ۱۶ کاملتر شد. در محوطه صومعه ساختمانهای متعددی وجود دارد که نمای آنها بسیار زیباست و منطبق بر معماری این منطقه است. اغلب نمای آنها چوبی- آجری و سقف سفالی است.  

از نکات برجسته این صومعه سیستم مدیریت آب آن است. سیستم پیچیده ای از مخازن، کانال های آبیاری و زهکش ها در امتداد دره رودخانه و در تپه های اطراف آن قرار دارد که برای تامین آب صومعه، پرورش ماهی و آبیاری مزارع کشاورزی استفاده می شود. علیرغم تغییرات قرن نوزدهم، با زهکشی چندین مخزن، و همچنین گسترش شهر مولبرون، سیستم مدیریت آب هنوز یکی از گسترده ترین و بهترین سیستم های آبی است که حفظ شده است.

هوا کاملا تاریک شده بود که به سمت شهر بادن بادن Baden-Baden حرکت کردیم. این شهر در محدوده جنگل سیاه قرار دارد و بخاطر چشمه های آبگرم مشهور است. Caracalla Spa یکی از مشهورترین این چشمه های آبگرم است که دارای چند استخر در محوطه باز و سرپوشیده است. دمای آب در استخرهای سرباز بین ۳۸ تا ۳۲ درجه متغیر است و این موضوع سبب می شود تا استفاده از این استخرها را در فصل زمستان لذتبخش کند. اما باید این موضوع را در نظر داشت که تا حدامکان از خیس شدن سر می بایست جلوگیری کرد. چون دمای حدود ۶ تا ۷ درجه سانتیگراد در فضای باز به شدت قسمتهایی از بدن را که داخل آبگرم نیستند، آزار می دهد. ما تقریبا دو ساعت را در این مجموعه گذراندیم. قیمت بلیط ورودی ۲۰ یورو می باشد.

ما شب را هتلی در روستای Neuweier اقامت کردیم. این هتل در حقیقت یکی از خانه های سنتی بسیار زیبا و دو طبقه این منطقه بود که صاحبخانه اتاقهای آن را به حمام و دستشویی مجزا تجهیز کرده بود و اجاره می داد. طبقه همکف به رستوران اختصاص داده شده بود که با سلیقه بسیار خوب او تزیین و دکور شده بود. ما برای یک شب اقامت به همراه صبحانه ۱۲۰ یورو پرداختیم.

افشین ایران پور

 کانون گردشگران جوان ایران

af6872@gmail.com

www.kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به جنوب غربی آلمان اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

لوکزامبورگ کشوری کوچک با مساحت تقریبی ۲۵۰۰ کیلومتر مربع (به اندازه مساحت شهرستان فیروزکوه) با جمعیت حدود ۶۰۰ هزار نفر است. پایتخت آن شهر لوکزامبورگ است و با کشورهای بلژیک، فرانسه و آلمان مرز مشترک دارد. نام رسمی این کشور، دوک نشین لوکزامبورگ است و با سیستم پادشاهی اداره می شود. بخاطر شرایط جغرافیایی خاص، در طول تاریخ بارها بین کشورهای مختلف دست به دست شد تا سرانجام در سال ۱۸۳۹ استقلال یافت.

لوکزامبورگ اقتصاد بسیار قوی دارد و در بین کشورهای جهان بیشترین میزان درآمد سالانه را به خود اختصاص داده است. بخش صنعتی این کشور در حوزه‌هایی همچون فولاد، مواد شیمیایی و لاستیک فعال است. بخش زیادی از اقتصاد لوکزامبورگ به خدمات، به ویژه بانکداری و امور مالی متکی است. لوکزامبورگ مهم‌ترین مرکز بانکداری خصوصی در ناحیه یورو است.

۱۰ دسامبر ۲۰۲۳:

در ادامه سفر که از پاریس شروع شده بود، شب قبل به شهر آرلون Arlon در بلژیک رسیدیم و در این شهر اقامت کردیم. شهر آرلون به لوکزامبورگ خیلی نزدیک است و چون اقامت در بلژیک بسیار ارزانتر از لوکزامبورگ است هر روز تعداد زیادی برای کار به لوکزامبورگ می روند و شب به محل اقامت خود در آرلون برمی گردند. 

صبح، قبل از حرکت به سمت لوکزامبورگ تصمیم گرفتیم تا گردش کوتاهی در شهر آرلون داشته باشیم. 

کلیسای سنت Donat، بر روی تپه Knipshen  از سنگ خاکستری رنگ به سبک گوتیک در سال 1626 ساخته شد. جاذبه اصلی مجموعه کلیسا، صحنه 14 تراس سنت دوناتوس با 14 صلیب سنگی به همین شکل است که از سال 1992 به عنوان یک بنای تاریخی شناخته شده است.

 از بالای برج کلیسا مناظری زیبا از بلژیک دیده می شود. در بسیاری از شهرهای اروپایی، سقف و شیروانی خانه ها به رنگ قرمز رنگ آمیزی می شود ولی در آرلون تقریبا سقف تمام خانه ها سیاه رنگ بود.

مهمترین و زیباترین بنای شهر کلیسا سنت مارتین Saint-Martin است این بنای نئوگوتیک در قرن نوزدهم به شکل صلیب ساخته شد. برج عظیم شرقی با ارتفاع 97 متر با یک گلدسته چند ضلعی و چهار برجک تاج گذاری شده است. توجه داشته باشید که روکش ها از سنگ آبی ساخته شده اند که بنا را زیباتر جلوه می دهند. پنجره ها با شیشه های رنگی و مخصوصا پنجره رز این کلیسا بسیار زیبا است. برای بازدید از این محل نیم ساعت کافی است.

فاصله مرکز شهر آرلون تا شهر لوکزامبورگ حدود ۳۵ کیلومتر است. ما برای بازدید از شهر لوکزامبورگ چهار ساعت زمان اختصاص دادیم. بافت قدیمی شهر ، در لیست میراث جهانی ثبت شده است. ما اتومبیل را در خارج بافت قدیمی و در نزدیک صخره باک Bock پارک کردیم و از این منطقه وارد شهر قدیم شدیم.  ما از روی یک گذرگاه باریک بر روی صخره ای که بیش از ۵۰ متر بالاتر از بستر رودخانه است عبور کردیم. به این دیواره های سنگی که قسمتی از برج و باروی شهر هم بر روی آن ساخته شده است، دیواره های کورنیش گفته می شود. این محل تقریبا ۶۰۰ متر طول دارد. عده ای معتقد هستند بهترین تراس و بالکن اروپا است. دقیقا در زیر جایی که ایستاده اید. شبکه بسیار طویلی از غارهای تو در تو ساخته شده است که در زمان جنگ جهانی اول و دوم به عنوان پناهگاه استفاده می شد. برای ورود به این غارها می بایست بلیط ۸ یورویی تهیه کنید. 

میدان Guillaume II میدان اصلی شهر لوکزامبورگ است. این میدان در قلب منطقه تاریخی Upper Town واقع شده است. در نیمه غربی آن تالار شهر قرار دارد و در مرکز آن مجسمه دوک بزرگ سابق -ویلیام دوم- سوار بر اسب به چشم می خورد. این میدان میزبان بسیاری از رویدادهای مهم فرهنگی شهر مانند کنسرت ها، جشنواره ها و بازارهای کریسمس است.

بنای یادبود Gëlle Fra به معنای “بانوی طلایی”، یک یادبود جنگ در شهر لوکزامبورگ است و به هزاران نفر از لوکزامبورگی ها که داوطلب خدمت در نیروهای مسلح قدرت های متفقین در طول جنگ جهانی و جنگ کره بودند، تقدیم شده است. بخش میانی این بنای تاریخی یک ابلیسک گرانیتی به ارتفاع 21 متر است . در بالای ابلیسک مجسمه برنزی طلاکاری شده ای قرار دارد که نشان دهنده نایک ، الهه پیروزی، یا “ملکه آزادی” است و تاج گلی را که گویی آن را بر سر ملت گذاشته است، در دست دارد . در پای ابلیسک دو مجسمه برنزی (طلا نشده) وجود دارد که نمایانگر سربازان لوکزامبورگی است که داوطلب خدمت برای فرانسه شده اند . یکی در پای مجسمه دراز کشیده و در راه خدمت به کشورش مرده است و دیگری در سوگ هموطن مرده خود نشسته است.Gëlle Fra در میدان قانون اساسی، در محله Ville Haute در مرکز شهر لوکزامبورگ واقع شده است. 

در ادامه مسیر از کلیسا جامع شهر بازدید کردیم و از میان کوچه و پس کوچه ها خودمان را به کنار کاخ دوک لوکزامبورگ که به کاخ بزرگ دوکال مشهور است، رساندیم. این کاخ بطور رسمی محل اقامت دوک لوکزامبورگ است. البته این کاخ از سال ۱۸۹۰ میزبان خانواده سلطنتی شده و قبل از آن محل اقامت ایشان در ساختمان فعلی تالار شهر بود. نخستین دوک بزرگ، ویلیام اول نام داشت و در سال ۱۸۱۵ به سلطنت رسید. در حال حاضر این وظیفه به عهده هانری است. مراسم تعویض شیفت گارد کاخ هر روز در ساعات خاصی و طی مراسم ویژه ای انجام می شود. در فصل تابستان تورهای برای بازدید از داخل این کاخ برگزار می شود.

ما ناهار را در رستوران Urban که در یک ساختمان قدیمی بود، خوردیم. سپس وارد کوچه و پس کوچه های قدیمی شهر شدیم. هر چند هوا سرد و بارانی بود ولی بیشتر میدانها و خیابانها برای جشنهای کریسمس آذین بندی شده بودند و عده زیادی مشغول خرید بودند. ما هم از فروشگاههای سوغاتی فروشی کمی خرید کردیم و به سمت محل پارک اتومبیل به راه افتادیم.

مقصد بعدی ما شهر Trier در آلمان بود. مرز رسمی آلمان و لوکزامبورگ رودخانه موزل است. پل Sauerbrücke بر روی این رود احداث شده است. با ورود به کشور آلمان همچنان می توان تعداد زیادی از اتومبیلها با شماره لوکزامبورگ را مشاهده کرد. به نظر می رسد که افراد زیادی در آلمان زندگی می کنند و برای کار به لوکزامبورگ می روند. رود موزل، رودخانه عریضی است و قایقرانی به راحتی در آن انجام می شود. این رود در شهر کوبلنتس Koblenz آلمان به رود راین می پیوندد.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

af6872@gmail.com

www.kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به لوکزامبورگ- پادشاهی بی سر و صدا  اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

این سفر قسمتی از سفر ما به اروپا بود که در دسامبر ۲۰۲۳ انجام شد.

شمال شرقی فرانسه از نظر تاریخی یکی از مناطقی است که جنگ جهانی اول به شدت در آنجا جریان داشت و تعداد زیادی از نیروهای هر دو سوی جبهه کشته شدند. میزان تلفات به حدی بود که بسیاری از آنها در گورهای جمعی به خاک سپرده شدند. پس از جنگ این مناطق شناسایی شدند و یادمان هایی برای بزرگداشت این افراد در این مناطق ساخته شد. یونسکو در سال ۲۰۲۳ این مناطق را در لیست میراث جهانی خود ثبت کرد.

گزارش سفر:

۸ دسامبر ۲۰۲۳

ما با پرواز خطوط هوایی امارات وارد فرودگاه  شارل دوگل پاریس شدیم و به سرعت به محل اجاره اتومبیل رفتیم و خودرویی را که قبلا رزرو کرده بودیم تحویل گرفتیم. خوشبختانه اتومبیلی کاملا نو و بسیار جادار به ما تحویل دادند. بلادرنگ فرودگاه را ترک کردیم و به سمت شهر Epernay حرکت کردیم. هوا کمی بارانی و البته سرد بود. ساعت، ۱۰ شب را نشان می داد که به هتل رسیدیم.

۹ دسامبر ۲۰۲۳

شهر اپرنه در استان شامپاین فرانسه قرار دارد و یکی از مشهورترین محصولات فرانسه در این منطقه تولید می شود. شراب گازدار که به شامپاین شهرت دارد نخستین بار در این منطقه ساخته شد. در جای جای این شهر آثاری از این محصول را می توانید ببیند از ساختمان بسیار بزرگی که قلعه شامپاین نام دارد تا میدانی که مزین به مجسمه ای به شکل انگور است.

  در حال حاضر شراب سازی های بسیار بزرگ و معروف در این منطقه وجود دارد که در لیست میراث جهانی ثبت شده اند. بسیاری از این شراب سازی ها دارای تونلهای بسیار طویل در زیر زمین برای نگهداری و انبار شراب هستند. یکی از این کارخانه ها که شامپاین بسیار مرغوبی تولید می کند Mercier نام دارد. هوا کاملا بارانی بود که ما به این مکان رسیدیم. برای بازدید از این مجموعه حتما می بایست از تورهایی که توسط همین شرکت اجرا می شوند استفاده کرد. بهتر است چند روز قبل و به صورت آنلاین یکی از این تورها را رزرو کرد. خوشبختانه در زمانی که ما مراجعه کردیم توانستیم با یکساعت انتظار در یکی از این تورها شرکت کنیم.

بنیانگذار این کارخانه فردی به نام یوژن مرسیه Eugène Mercier است. او در سال ۱۸۷۱ برای انبار کردن محصول کارگاه خود دستور حفر تونلهایی در زیر زمین را می دهد که بیش از ۱۸ کیلومتر طول داشتند. این تونلها طوری حفر شده بودند که با شبکه ای از ریل آهن به هم مربوط بودند و این شبکه ریلی به راه آهن استراسبورگ-پاریس متصل بود. او برای تامین برق  و روشنایی این تونلها از یک موتور بخار پرقدرت استفاده می کرد. مرسیه به مناسبت نمایشگاه جهانی سال ۱۹۰۰ که در پاریس برگزار می شد یک بشکه بسیار بزرگ با ظرفیت ۱۶۰ هزار لیتر در محل کارخانه ساخت این بشکه بیش از ۲۰ تن وزن داشت و برای انتقال آن به پاریس از ۲۴ گاومیش قوی هیکل استفاده کرد. هم اکنون این بشکه در محوطه داخلی این کارخانه قرار دارد. مرسیه نخستین شخصی بود که به پتانسیل اختراع برادران لومیر پی برد. او از آنها خواست که درباره محصول او یک فیلم تبلیغاتی با حضور او بسازند. 

تور کارخانه شراب سازی مرسیه که ۳۰ یورو قیمت دارد، تقریبا یک ساعت زمان می برد و بازدید کنندگان با یک آسانسور به طبقه زیرین می روند. یک فیلم کوتاه درباره تاریخچه این کارخانه می بینند. آنگاه سوار یک قطار برقی می شوند که با توضیحات راهنمای تور در داخل تعدادی از تونلهای حفر شده، گردش می کنند و با نحوه نگهداری و انبار این محصول آشنا می شوند. قسمت پایانی تور بازدید از فروشگاه و تست رایگان یک گیلاس شامپاین است.

فاصله اپرنه تا  Remis ریمز  ۳۰ کیلومتر است که از یک طبیعت بسیار زیبا عبور می کند. شهر ریمز به شهر شامپاین مشهور است و به عنوان پایتخت سابق فرانسه شناخته می شود. ریمز در طول جنگ جهانی اول به شدت بمباران شد و کلیسای جامع آن در آتش سوزی سال 1914 آسیب دید و بسیاری از قسمت های داخلی آن ویران شد. پس از جنگ ، کلیسای جامع ریمز به طور کامل بازسازی شد و برخی از پنجره های رنگی با طرح های جدید جایگزین شدند. کلیسای جامع Reims که نام دیگر آن کلیسای نوتردام ریمز است، به عنوان کلیسای جامعی که 30 پادشاه فرانسه در آن تاجگذاری کردند، مشهور است. ساخت این کلیسا در قرن سیزدهم آغاز شد و در قرن چهاردهم تکمیل شد.این بنا نمونه ای خیره کننده از معماری گوتیک است. اگر علاقه مند به بناهای مذهبی هستید بازدید از این کلیسا نیازمند صرف چندین ساعت است. جزییات بسیار زیادی در ساخت و تزیین این بنا به کار رفته است.

 علاوه بر کلیسا جامع که در لیست میراث جهانی ثبت شده است، پرسه زدن در کوچه خیابانهای ریمز بسیار لذت بخش است. در ایام نزدیک به سال جدید جشنهای خیابانی به همراه دکه هایی که انواع و اقسام محصولات مختلف را عرضه می کنند در مرکز اغلب شهرهای اروپایی برقرار است و مردم از شرکت در آنها لذت می برند.

تقریبا ۱۲۰ کیلومتر به سمت شمال شرقی راندیم تا به Ossuary Douaumont رسیدیم. این منطقه محل یکی از بزرگترین نبردهای جنگ جهانی اول به نام نبرد وردون است. نبرد وردون از 21 فوریه 1916 تا دسامبر 1916 به مدت 300 روز و 300 شب ادامه داشت. بیش از ۲۶ میلیون گلوله توسط توپخانه شلیک شد، یعنی 6 گلوله در هر متر مربع، چند میلیون نفر کشته و زخمی شدند و حدود 300000 سرباز فرانسوی و آلمانی مفقود شدند. این نبرد در آلمانی به نام Die Hölle von Verdun (به انگلیسی: The Hell of Verdun) و در فرانسه به عنوان L’Enfer de Verdun شناخته شد. در این مکان یادمانی برای سربازان کشته شده در جنگ جهانی اول ساخته شده است. در این ساختمان که به شکل صلیب می باشد اسامی تعدادی از سربازان بر روی دیوار نوشته شده است.

 از فراز برج ۴۶ متری این بنا می توان نمایی از قبرستان با تعداد زیادی صلیب سفید که منظم بر روی زمین قرار دارند مشاهده کرد. ورودیه این بنا هفت یورو برای بزرگسالان است. سالن نمایش فیلم در کنار بلیت فروشی قرار دارد و هر نیم ساعت فیلم کوتاهی درباره این نبرد نمایش می دهد. برای بازدید از این مجموعه حداقل یکساعت اختصاص دهید.

شهر وردون Verdun یک دیوار دفاعی دارد که طراح آن نابغه ای به نام مهندس Vauban بود. او شخصی بود که در اواسط قرن ۱۷ به دنیا آمد و در ارتش فرانسه تا درجه مارشال ارتقا یافت. استراتژی او برای جنگ سبب شد تا در بیشتر جنگها، فرانسه را برنده خارج کند. 

هوا رو به تاریکی میرفت که به شهر وردون رسیدیم. کمی در قسمت قدیمی شهر که چراغانی شده بود پیاده روی کردیم. بارش بی وقفه باران سبب شد تا به یک شیرینی فروشی پناه ببریم.

 هنوز قسمتی از دیوار قدیمی و استحکامات دور شهر باقی مانده است. همانطور که گفته شد طراح این استحکامات در تعدادی از شهرهای فرانسه سباستین لو پرستر،مشهور به  مارکیز ووبن بود. یونسکو در سال 2008 این استحکامات را به لیست میراث جهانی اضافه کرد.

آخرین شهری که امروز موفق به دیدارش شدیم، شهر Longwy بود. این شهر در شمال شرقی فرانسه و در مرز بلژیک قرار دارد. وقتی وارد شهر شدیم هوا کاملا تاریک و بارانی بود. به مرکز شهر رفتیم. در وسط میدان مرکزی شهر یک بنای مدور وجود دارد که در حال حاضر مرکز اطلاعات توریستی است. در اطراف میدان کلیسا جامع و ساختمان شهرداری قرار دارد. Longwy از شهرهایی است که استحکامات دفاعی با طراحی ووبن  دارد. این استحکامات به خوبی حفظ شده اند. 

ما شب را در شهر آرلون بلژیک اقامت کردیم تا روز بعد به لوکزامبورگ برویم.

** در ادامه سفر ما از لوکزامبورگ وارد آلمان شدیم، دو شب را در آلمان بودیم و در ۱۲ دسامبر از طریق مرز بادن بادن، آلمان را به مقصد استراسبورگ ترک کردیم.

۱۲ دسامبر ۲۰۲۳:

حدود ساعت ده و نیم صبح وارد شهر استراسبورگ شدیم. شهر استراسبورگ از شهرهای بسیار مهم اروپاست و در حال حاضر پارلمان اروپا در این شهر مستقر است. این شهر چون در مرز آلمان قرار دارد، علاوه بر فرهنگ فرانسوی، فرهنگ آلمانی نیز در آن رواج دارد. 

ما برای بازدید از مرکز شهر تصمیم گرفتیم تا اتومبیل را در یکی از پارکینگهای مرکزی شهر پارک کنیم. یکی از وسایل نقلیه عمومی در استراسبورگ، تراموا است و همین امر سبب شده تا رانندگی در داخل شهر با عبور از ریلهای تراموا برای من مشکل باشد. با کمک GPS یک پارکینگ در نزدیک بافت مرکزی شهر پیدا کردم. وقتی به ورودی پارکینگ رسیدم با علامت بسته بودن موقت پارکینگ مواجه شدم. ناچار مسیر پیش رو را ادامه دادم و بعد از چند دقیقه متوجه شدم که در منطقه ای هستم که بجز اتومبیل ما، فقط اتومبیلهای امدادی و پلیس رفت و آمد می کنند. لذا به سرعت محل را ترک کردم و در مسیر بازگشت از خیابانهای باریکی عبور کردم که همگی با دوربینهای ترافیکی کنترل می شد. 

قسمت مرکزی شهر استراسبورگ که Grande ile نامیده می شود، توسط رود ایل و کانالهای منشعب از آن به شکل جزیره ای در آمده که توسط تعداد زیادی پل به مناطق اطراف متصل است. بر روی تمام پل ها ایستگاههای پلیس قرار دارد که ورود افراد و اتومبیلها را تحت نظر دارند و به صورت رندوم کوله پشتی افراد را هم بازرسی می کنند. در مدتی که ما در فرانسه بودیم، در بیشتر مناطق توریستی و شلوغ شهرها، نیروهای پلیس و یگان ویژه مشغول گشت زنی بودند. 

ما اتومبیل را در یکی از خیابانهای خارج از بافت مرکزی پارک کردیم و از روی یکی از همین پلها، وارد بافت قدیمی شهر شدیم. بیشتر قسمت ها فقط برای تردد عابران پیاده در نظر گرفته شده بود و اتومبیلها اجازه عبور نداشتند. فروشگاهها و رستورانها مشغول سرویس دهی به مشتری ها بودند. در بسیاری از جاها چراغانی و آذین بندی به چشم می خورد. 

میدان Kleber ، میدان مرکزی شهر است که در این موقع از سال با تعداد زیادی غرفه که هر کدام محصولهای مختلفی را عرضه می کردند احاطه شده بود. یک درخت کاج آذین بسته و بسیار بزرگ، در قسمتی از میدان قرار داده بودند تا جشن کریسمس چیزی کم نداشته باشد. 

علی رغم سرد بودن هوا ولی جمعیت بسیار زیادی در این میدان مشغول خرید از این غرفه ها بودند. تعدادی از این غرفه ها، عرضه کننده خوراکی ها و نوشیدنی های سنتی بودند. یکی از این نوشیدنی ها که مخصوصا در ایام سرد و در جشنهای آخر سال میلادی ارائه می شود، mulled wine یا شراب داغ است که در زبان آلمانی به آن گلووین(Glühwein) می گویند و اغلب در لیوان سفالی(ماگ) سرو می شود.  

مجسمه ژان باپتیست کلبر، در مرکز این میدان قرار دارد. کلبر یکی از فرماندهان عالی رتبه ناپلئون بود که در سال ۱۸۰۰ در مصر ترور شد و جسد او به مارسی منتقل شد. 18 سال بعد به  دستور  لویی هجدهم، جسد او را به زادگاهش استراسبورگ و به  محل فعلی منتقل کردند. البته قلب او در یک کوزه و در سرداب کلیسای سنت جان در Les Invalides، پاریس است.

به طور حتم، باشکوه ترین بنا در استراسبورگ، کلیسا جامع نوتردام است. ساخت این بنا باشکوه در قرن ۱۱ شروع شد و در اواسط قرن ۱۵ به پایان رسید. ارتفاع برج ناقوس آن ۱۴۲ متر است و بر این اساس مرتفع ترین برج ناقوس را در فرانسه دارد. نمای خارجی کلیسا که در زمان بارندگی تقریبا قرمز رنگ می شود، با صدها مجسمه کوچک و بزرگ تزیین شده است که هر کدام جزییات بسیار زیبایی دارند. این کلیسا شاهکاری از سبک گوتیک است. 

برای ورود به محوطه داخلی کلیسا صف طولانی وجود داشت ولی ورود به آن مجانی بود. در داخل، با راهروهای طویل مواجه می شوید. سقف بسیار بلند است و دیوارها با پنجره های شیشه ای رنگی قرون ۱۲ تا ۱۴ پوشیده شده اند. مخصوصا پنجره رز در منتهی الیه سالن اصلی بسیار بزرگ و چشم نواز است. 

در ضلع جنوبی و در داخل کلیسا ساعت نجومی معروف استراسبورگ نصب شده است. طبق مستندات موجود، اولین ساعت در میانه های قرن ۱۴در این مکان قرار داده شد و پس از آن بارها مرمت و نوسازی شد. در سال ۱۵۴۷ یک ساعت جدید کار گذاشته شد که تا سال ۱۷۸۸ کار می کرد و اکنون در موزه هنرهای تزیینی استراسبورگ است. ساعت کنونی در نیمه های قرن ۱۹ ساخته شد.  

تمام قسمت های این ساعت با هم 18 متر ارتفاع دارند. این ساعت علاوه بر زمان رسمی میتواند زمان خورشیدی، روز هفته (هر کدام توسط یک خدای اساطیری نشان داده شده است)، ماه، سال، علامت زودیاک، مرحله ماه و موقعیت چند سیاره را نشان دهد. قسمت پایین پایه عظیم ساعت دارای مجسمه‌هایی از آپولو و الهه دیانا است. این قسمت از ساعت توسط چهره های نقاشی شده احاطه شده است که نشان دهنده امپراتوری های باستانی – یونان، آشور، ایران و روم است.

 جذابیت اصلی ساعت، فیگورهای متحرک آن است که هر روز در ساعت دوازده و نیم ظهر برای شادی عموم بیرون می‌آیند. در طول این اجرا، بازدیدکنندگان با مناظری از سنین مختلف زندگی روبرو می شوند که توسط یک کودک، یک نوجوان، یک بزرگسال و یک پیرمرد که همگی در کنار مرگ رژه می روند، نمایش داده می شوند. یک پله بالاتر و قبل از مسیح، رژه رسولان به نمایش درآمده که با بال زدن و صدای بانگ خروس بزرگ همراه است. در مقابل ساعت، بازدیدکنندگان می توانند ستون عظیم فرشتگان را تحسین کنند که نمایشی بسیار بدیع از آخرین داوری ارائه می دهند.

برای بازدید از کلیسا جامع استراسبورگ حداقل یکساعت اختصاص دهید. 

وقتی از کلیسا خارج شدیم سعی کردم تا بهترین محل را برای عکاسی از کلیسا پیدا کنم. عظمت این بنا به اندازه ای است که نمی توان همه آن را با یک لنز معمولی در کادر قرار داد مگر اینکه از لنز واید استفاده کنید. مشغول این چالش فنی بودم که نظرم به ماشینی که چند واگن به آن متصل بودند و تورهای داخل شهری برگزار می کنند، جلب شد. خوشبختانه ایستگاه اصلی آنها در کنار کلیسا قرار داشت و با توجه به بارانی بودن هوا، بهترین گزینه برای گردش در داخل شهر بود. گردش در داخل بافت مرکزی استراسبورگ و مشاهده ساختمانها، فروشگاهها و بالاخص آذین بندی کریسمس بسیار جذاب است. این تور تقریبا ۴۵ دقیقه ما را در داخل شهر گرداند و چون مجهز به اودیوگاید به زبان انگلیسی بود توانستیم اطلاعات خوبی از این محدوده شهر به دست بیاوریم. قطعا برای بازدید از داخل ساختمانها و موزه های این منطقه به چند روز نیاز است. 

در همان ایستگاهی که سوار شده بودیم، پیاده شدیم. در یکی از کوچه های منتهی به کلیسا رستورانی را پیدا کردیم که داخل یکی از ساختمانهای قدیمی این محل بود. با ورود به داخل رستوران متوجه شدیم که از رستورانهای قدیمی شهر است. رستوران Le Gruber بسیار شلوغ بود و یکی از کارکنان ما را به سمت انتهای رستوران که میز خالی موجود بود هدایت کرد. فضای داخلی رستوران بسیار بزرگ بود و اینطور به نظر می رسید که به مرور زمان قسمتهایی از این رستوران تدریجا به آن اضافه شده اند.

 در این رستوران با غذای جدیدی که تا بحال امتحان نکرده بودیم آشنا شدیم. Tarte Flambee تارت فلامبی، غذایی است که ظاهری شبیه به پیتزا دارد و خاستگاه آن در این منطقه است. این غذا از یک لایه نازک خمیر نان  تشکیل شده است که با خامه ضخیم یا نوعی پنیر سفید کشدار ، پیاز، قارچ و بیکن پوشیده شده است و به طور سنتی در اجاق چوبی بسیار داغ پخته می شود و معمولا لبه های آن که کمی نازکتر است بایست شبیه نان سوخته شده باشد. در برخی از رستورانها قبل از سرو، کمی کنیاک یا سایر نوشیدنی های الکلی قوی روی آن می ریزند و آتش می زنند، الکل می سوزد و طعمی غیر معمول و تند به غذا می دهد. اغلب این اتفاق نمایشی در مقابل مشتری می افتد هرچند که بخاطر مسایل ایمنی، بسیاری از رستورانها این قسمت از سرو غذا را از خدمات خود برداشته اند.

بعد از ناهار، کمی در اطراف کانال کمی قدم زدیم. تعدادی از ساختمانهای قرن هجدهمی کنار کانال به ادارات دولتی یا موزه تبدیل شده اند. 

بالاخره از پیاده روی در استراسبورگ دل کندیم و به سمت اتومبیل رفتیم. با اولین چیزی که مواجه شدیم یک عدد جریمه ۳۵ یورویی زیر برف پاک کن ماشین بود. در حوالی جایی که ما اتومبیل را پارک کرده بودیم، تابلویی ندیدم. حتی بعدا دستگاه پرداخت عوارض پارکینگ را بسیار دورتر از محلی که توقف کرده بودیم یافتم. البته کنجکاوی من سبب شد که متوجه شوم تابلو پرداخت پارکینگ در ابتدای خیابان نصب شده بود.

از استراسبورگ به سمت شهر نانسی حرکت کردیم. بیشتر مسیر از میان کشتزارها عبور می کرد و مناظر بسیار زیبایی داشت. تقریبا مسافت 160 کیلومتری این مسیر را با در نظر گرفتن توقف های بین راهی دو ساعت و نیم طی کردیم.

هنگامی که به شهر نانسی رسیدیم، هوا کاملا تاریک بود و ما هم از یک روز بسیار فشرده، کاملا خسته بودیم. با کمک نقشه گوگل خودمان را به هتل رساندیم. وقتی برای Check in به رسپشن مراجعه کردم و مدارک خود را تحویل دادم، مسئول رسپشن گفت که ما اتاقی در این هتل رزرو نکرده ایم. من برگه رزرو را به او نشان دادم و او با لبخندی به من گفت که اتاق ما در یکی دیگر از شعبه های این هتل، چند خیابان آنطرف تر رزرو شده است. مدارک را جمع کردم و به هتلی که آدرسش را گرفته بودم رفتیم. مراحل Check in را انجام دادیم. اتومبیل را در پارکینگ هتل پارک کردیم و چمدانها را به اتاقی که برای ما در نظر گرفته شده بود بردیم. هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود که متوجه شدیم، سینک دستشویی شکسته است و روی زمین افتاده!

 دوباره به رسپشن مراجعه کردم و موضوع را اطلاع دادم. سوپروایزر هتل با من به اتاق آمد و بعد از مشاهده شرایط موجود به ما گفت که اتاق دیگری در اختیار ما قرار خواهد گرفت. وسایل را جمع کردیم و من به رسپشن رفتم تا کلید اتاق جدید را بگیرم، اما اتاقی در کار نبود و همه اتاقها کاملا پر بود. چند دقیقه بعد، سوپروایزر با عذرخواهی به من گفت که اتاقی مشابه در یکی دیگر از شعبه های این هتل برای ما در نظر گرفته اند و ما را به شعبه دیگر فرستاد که از قضا همان هتل اول بود. فردی که در رسپشن نشسته بود با دیدن من از جایش بلند شد و به گمان اینکه من آدرس را پیدا نکرده ام به من گفت:”آدرس هتل شما خیلی سر راست است، چطور آن را پیدا نکرده اید؟” تا خواستم قضیه را توضیح دهم، فرد دیگری از راه رسید و به زبان فرانسوی چیزی به او گفت. آنگاه آن خانم از من بخاطر مشکلی که پیش آمده بود عذرخواهی کرد و به سرعت کلید یک اتاق را به من داد و فردی را فرستاد تا در جابجایی چمدانها به ما کمک کند. 

۱۳ دسامبر ۲۰۲۳:

هتل تا مرکز شهر فاصله چندانی نداشت. لذا تصمیم گرفتیم تا از اتومبیل استفاده نکنیم. بچه ها که هنوز از خستگی روز قبل شاکی بودند را با تبلت و کامپیوترشان در هتل گذاشتیم و پیاده به سمت مرکز شهر حرکت کردیم.

کلیسا جامع نانسی یکی از مکانهای دیدنی شهر است. در زمانی که ما از کلیسا بازدید کردیم قسمتهایی از آن تحت مرمت بود. این کلیسا از بناهای قرن ۱۸ است. برای بازدید از آن ۱۵ دقیقه کافی است و در مقایسه با سایر کلیساهای جامع، چیز بیشتری برای بازدید ندارد.

 سه میدان و بناهای اطراف آن در سال ۱۹۸۳ به ثبت میراث جهانی رسیدند و همین موضوع سبب شد تا توجه بیشتری به بافت قدیمی شهر نانسی بشود

شاید مهمترین مکان شهر نانسی، میدان استانیسلاس باشد. ما از دروازه جنوبی وارد شدیم و نخستین چیزی که نظر من را جلب کرد دروازه فرفورژه بزرگی بود که با رنگ طلایی خود نمایی می کرد.

 در مرکز این محل مجسمه استانیسلاس قرار دارد. او در سال ۱۶۷۷ به دنیا آمد و برای مدت کوتاهی پادشاه لهستان و دوک لیتوانی بود.

 ساختمان های اصلی در اطراف میدان استانیسلاس شامل تالار شهر (ساختمان بزرگی به سبک کلاسیک که بر یک طرف میدان غالب است)، موزه هنرهای زیبا، اپرا، “فواره نپتون” و همچنین  مجسمه‌ها و فواره‌های مختلف اشاره کرد.

 طاق پیروزی یکی از دیدنی های اصلی شهر نانسی است که در سمت شمالی میدان استانیسلاوس قرار دارد و توسط امانوئل هره دو کورنی بین سال های 1752 تا 1755 برای بزرگداشت پادشاه فرانسه لوئی پانزدهم طراحی شد.

در انتهای بلوار کاریر، باسیلیکا سنت اپور Basilique Saint-Epvre قرار دارد. این کلیسا که به پس از صدماتی که در زمان جنگ به آن وارد شد، با سبک نئوگوتیک بازسازی شد. برج ناقوس این کلیسا تقریبا از همه قسمتهای شهر قابل رویت است.

La Porte de la Craffe آخرین بازمانده استحکامات قرون وسطی شهر نانسی است. دروازه با دو برج استوانه ای با سقف مخروطی محافظت می شود. اگر تصمیم دارید تا در کافه ای استراحت کنید، قطعا این محل یکی از بهترین گزینه ها خواهد بود.

دروازه دسیل Porte Désilles در سال ۱۷۸۳ به عنوان توسعه ای از فضای سبز  Léopold ساخته شد. گفته می شود نام آن یادآور نام یک ستوان است که در هنگام دفاع از سربازان پادگان در بحبوحه شورش جان باخت. تزئینات حجاری شده آن تداعی کننده جنگ های مختلف از جمله نبرد نانسی در سال 1477 است. امروزه این بنا قدیمی‌ترین یادبود جنگ در فرانسه و نشان‌دهنده شجاعت مردم نانسی در طول تاریخ است. 

کمی جلوتر به بنای یادبود کارنو می رسیم این بنا به شکل یک ابلیسک از سنگ گرانیت است که در سال ۱۸۹۶ برای بزرگداشت سعدی کارنو (رئیس جمهور فرانسه که در قاهره ترور شد) در این محل کار گذاشته شد. 

تقریبا پس از چهار ساعت و حدود ۱۱ کیلومتر پیاده روی به هتل برگشتیم و بلافاصله  نانسی را به سمت شهر پرووینز Provins ترک کردیم. تقریبا فاصله این دو شهر ۲۴۰ کیلومتر است و با توجه به توقف های کوتاهی که برای عکاسی از طبیعت بسیار زیبای این منطقه داشتیم، حدود ۴ ساعت طول کشید تا به مقصد رسیدیم. 

این شهر در لیست میراث جهانی به عنوان یک شهر قرون وسطایی ثبت شده است. این شهر از سال ۱۱۲۰ یک مرکز اقتصادی و میزبان نمایشگاههای متعددی بود. استحکامات بسیار قدرتمندی در دور تا دور شهر بنا شد به طوری که هم اکنون مقدار زیادی از آن باقی مانده است. برج سزار نمونه نسبتا سالمی از آن دوران است. قدم زدن در خیابانهای باریک با خانه های نیمه چوبی و بازدید از بارو قدیمی شهر و برج سزار از فعالیت هایی است که در این شهر می توان انجام داد.

با غروب آفتاب این شهر را به سمت پاریس ترک کردیم.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

af6872@gmail.com

www.kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به شمال شرقی فرانسه اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

سفر کوتاه من به پایتخت کشور مجارستان در روزهای آخر ژانویه ۲۰۲۴ (بهمن ۱۴۰۲) انجام شد.

با رود دانوب نخستین بار هنگامی که فقط ۹ سال داشتم آشنا شدم. بخاطر دارم که خاله ام برای جشن تولد ۹ سالگی ، کتاب اطلس جهان چاپ انتشارات گیتاشناسی را خرید. در نقشه طبیعی قاره اروپا طویل ترین رود، دانوب نامگذاری شده بود. سرچشمه این رود از کوههای آلپ در آلمان است و پس از عبور از آلمان، اتریش، اسلواکی، مجارستان، کرواسی، صربستان، بلغارستان و رومانی دلتای بزرگ دانوب را در کشورهای رومانی، مولداوی و اوکراین تشکیل می دهد و نهایتا به دریای سیاه می ریزد. دانوب در مسیر خود از چهار پایتخت کشور اروپایی(وین، براتیسلاوا، بوداپست و بلگراد) عبور می کند.

در سفری که به اتریش داشتم، موفق شدم مسیر این رود را بیش از ۵۰ کیلومتر دنبال کنم. حالا این موقعیت برای من مجددا بوجود آمد تا قسمتی دیگر از آن را اینبار در شهر بوداپست ببینم.

واحد پول مجارستان، فورینت HUF نام دارد. در ابتدای سال ۲۰۲۴ میلادی هر یک دلار آمریکا تقریبا معادل ۳۶۰ فورینت مجارستان بود.

قبل از شرح سفر، بهتر است کمی درباره تاریخ و جغرافیای بوداپست بدانیم.

“بوداپست، پایتخت کشور مجارستان است. این شهر حدود دو میلیون نفر جمعیت دارد. بوداپست از سه بخشِ پشت (سمت شرقی رود دانوب)، بودا (برخلاف پشت تپه‌ای و در کرانهٔ غربی دانوب)، و اُبودا (بودای قدیم) تشکیل شده‌است. تا قبل از قرن اول میلادی، این منطقه سکونتگاه اقوام سلتی بود. تا اینکه رومی ها به این منطقه وارد شدند و شهر اکوئینکوم را تاسیس کردند. در قرن پنجم آتیلا که از اقوام هون بود توانست رومی ها را از این منطقه بیرون کند. تا قرن دوازدهم که این شهر توسط مغولها کاملا ویران گشت، تعداد زیادی از اقوام مختلف بر این منطقه حکمرانی کردند. پس از حملهٔ مغولان به دستور بلای چهارم دیوارهای سنگی در اطراف شهر و قصر سلطنتی در بالای آن روی تپه‌های بودا برای دفاع از شهر ساخته و در سال ۱۳۶۱ بودا پایتخت مجارستان شد. اهمیت بودا از این زمان آغاز شد ولی اُبودا (بودای قدیم) همچنان یک شهر مهم باقی ماند. سلطان سلیمان به سال ۱۵۲۶ در نبرد موهاچ مجارها را شکست داده و سپاهیانش تا بودا و استرگم پیشروی کردند ولی نماندند. اشغال اصلی شهر در سال ۱۵۴۱ به مدت ۱۴۰ سال باعث پسرفت و ویرانی شهر شد. در نهایت پس از جنگ اتحاد مقدس ‎۱۶۸۳–۱۶۹۹ و شکست امپراتوری عثمانی و به موجب پیمان کارلوویتز در صربستان بخش اعظم مجارستان، بوسنی و هرزگوین و کرواسی به امپراتوری هابسبورگ واگذار شد. پس از عقب نشینی عثمانی‌ها در ۱۶۸۶ ساکنان جدید آلمانی، صرب، یونانی و بالکانی وارد این شهر شدند. در سال ۱۷۷۷ به دستور ماریا ترزا دانشگاه کاتولیک پازمانی از شهر ترناوا به قلعهٔ بودا منتقل شد. بوداپست از سال ۱۸۷۳ تا سال ۱۹۱۷ به عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز اروپایی و پایتخت اتریش-مجارستان به‌شمار می‌رفت، کشوری که پس از جنگ جهانی اول به موجب پیمان تریانون منحل شد. بوداپست هستهٔ اصلی آشوب‌ها و وقایع مهمی چون انقلاب ‎۱۸۴۸–۱۸۴۹، جنگ جهانی دوم و انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان بود. در جریان جنگ جهانی دوم ارتش مجارستان به نیروهای محور پیوست. بعد از شکست سختی در کنار رودخانه دُن دولت هورتی شروع به مذاکره برای تسلیم به نیروهای متفقین کرد. در ۱۹ مارس ۱۹۴۴ در نتیجه این سیاست دوگانه ارتش آلمان، مجارستان را اشغال، دولت هورتی را ساقط و یک دولت دست‌نشانده نازی را به ریاست فرنتس سالاشی از حزب صلیب پیکان جایگزین کرد. در پی محاصرهٔ بوداپست به مدت دو ماه خیلی از مناطق شهر از جمله قلعه، پل زنجیر و پارلمان تخریب شدند و در ۱۹۴۴ میلادی شوروی مجارستان را اشغال کرد. در عرض دو ماه بیش از صد هزار نفر جان خود را در بمباران، قتل‌عام نازی‌های مجار و سربازان شوروی از دست دادند. پس از جنگ، مجارستان زیر نظر روس‌ها به یک جمهوری مورد نظر کمونیست‌ها به نام جمهوری خلق مجارستان بدل گردید که تا سال ۱۹۸۹ ادامه داشت. در ۲۳ اکتبر ۱۹۵۶ تظاهرات دانشجویی در بوداپست برای اصلاحات دموکراتیک شکل گرفت. تظاهرکنندگان ایستگاه رادیویی بوداپست را تسخیر کرده و در خواست‌هایشان را از آنجا بیان کردند که شروع انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان شد. تظاهرات تا ۱۰ نوامبر ادامه پیدا کرد و نهایتاً توسط نیروهای شوروی سرکوب شد.” 

گزارش سفر:

روز نخست، ۲۹ ژانویه ۲۰۲۴- نهم بهمن ۱۴۰۲:

شب قبل از دبی با خطوط هوایی Wizzair وارد بوداپست شدم و به هتل Expo Congress Hotel در منطقه ای در شرق بوداپست رفتم. این هتل در منطقه نمایشگاه جهانی EXPO  بوداپست در سال ۱۹۷۱ ساخته شد. خوشبختانه در محوطه این هتل ۱۵ طبقه، پارکینگ به میزان کافی موجود بود. بیشتر هتلهای بوداپست یا پارکینگ اختصاصی ندارند و یا بابت پارکینگ حداقل شبی ۲۰ یورو می گیرند.

طبق دستورالعمل هتل، صبحانه از ساعت ۷ سرو می شد. کمی بعد از ساعت ۷ به رستوران مراجعه کردیم. با جمعیت کثیری که همگی اهل کره جنوبی بودند مواجه شدیم. در تمام مدتی که مشغول صبحانه بودم رفتارشان نظرم را جلب کرده بود و ناخودآگاه آنها را با ژاپنی ها مقایسه می کردم. شاید سطح توقع من از کره که اکنون جزو کشورهای پیشرفته جهان است خیلی بیشتر از آن چیزی بود که می دیدم. برخلاف ژاپنی ها خیلی با صدای بلند با هم حرف می زدند و موقع برداشتن غذا خیلی بیش از آن مقدار که لازم بود بر می داشتند و حتی سعی می کردند صف را رعایت نکنند.  بچه هایشان نیز بسیار پر سر و صدا بودند.

پس از صبحانه به سمت مرکز شهر حرکت کردیم. خوشبختانه فاصله هتل تا مرکز شهر کمتر از ۲۰ دقیقه است در مسیر ابتدا از استادیوم اصلی شهر که به یاد فوتبالیست افسانه ای مجارستان، استادیوم پوشکاش نامیده شده است عبور کردیم.

 ایستگاه قطار Keleti یکی از قدیمی ترین ایستگاههای قطار مجارستان است که به سبک گوتیک ساخته شده است و هنوز هم یکی از ایستگاههای اصلی در بوداپست است. ما بارها از کنار آن رد شدیم ولی فرصت نکردیم تا داخل آن را ببینیم و به مشاهده ظاهر آن اکتفا کردیم.

میدان قهرمانان یا Hosok Tere یکی از مشهورترین مکانهای بوداپست است. این میدان در سال ۱۸۹۶ به مناسبت هزارمین سال تشکیل کشور مجارستان ساخته شد. در این میدان یک ستون بلند ۳۶ متری با مجسمه جبرئیل در حالی که تاج مقدس را در دست دارد ساخته شده است. دو بنای نیم دایره ای شکل با مجسمه هایی از پادشاهان، قهرمانان و جنگجویان آزادیبخش مجارستان قرار دارد. در دو سوی دیگر این میدان ساختمانهای موزه هنرهای زیبا و تالار هنر را می توان دید. برای بازدید این محل نیم ساعت زمان نیاز است.

از میدان قهرمانان وارد معروفترین خیابان بوداپست می شویم. خیابان آندراشی حدود دو و نیم کیلومتر طول دارد و مجموعه ای زیبا از ساختمانهای قدیمی است که بیشتر آنها در نیمه دوم قرن ۱۹ ساخته شده اند. دیْولا آندراشی نخست‌وزیر مجارستان طرح ساخت این خیابان را به سبک خیابانهای پاریس  ارائه داد و به همین خاطر نام او را بر این خیابان نهادند. خیابان آندراشی یکی از مهمترین مراکز خرید در این شهر بوده و افراد بسیار زیادی به این منظور به سوی این خیابان روانه می شوند. از دیگر بناهای موجود در این خیابان می توان به مدارس قدیمی، دانشگاه هنرهای زیبای مجارستان، اپرا هاوس دولتی، موزه فرنتس هوپ، رستوران ها، کافه ها، سفارت خانه ها و تئاتر اشاره نمود.

اتومبیل را در پارکینگ طبقاتی میدان لیبرتی پارک کردیم. در اطراف این میدان چندین ساختمان قدیمی از جمله ساختمان سابق بورس اوراق بهادار، سفارت آمریکا و بانک ملی مجارستان قرار دارد. در داخل میدان چند یادمان جالب وجود دارد از قبیل بنای یادبود شوروی که یکی از معدود بناهای تاریخی باقیمانده دوران شوروی در بوداپست است. این بنای یادبود توسط کارولی آنتال ساخته شده است و به سربازان ارتش سرخ که در سالهای 1944-1945 در جریان آزادی بوداپست جان باختند، احترام می گذارد. این بنای تاریخی شامل یک ابلیسک با یک تاج است که داس و چکش کمونیست را نشان می دهد. در پایین نقش برجسته ای از سربازان شوروی درگیر در نبرد وجود دارد. ابلیسک با یک ستاره کمونیست پنج پر تاج گذاری شده است.

مجسمه دو تن از روسای جمهور سابق آمریکا(رونالد ریگان و جورج دابلیو بوش) در این میدان قرار دارد.

با کمی پیاده روی به ساختمان بزرگ پارلمان مجارستان می رسیم. این بنا یکی از بناهای عظیم و زیبای اروپا و مهمترین ساختمان بوداپست است. 

پس از سازش اتریش و مجارستان در سال 1867، که در آن یک سلطنت دوگانه ایجاد شد، مجارستان استقلال بیشتری یافت، دارای قانون اساسی شد و ساخت ساختمان پارلمان را آغاز کرد. مسابقه ای برای این پروژه به طور رسمی توسط امپراتور فرانتس جوزف و نخست وزیر Kálman Tisza راه اندازی شد و در پایان طرح نئوگوتیک اثر ایمره اشتایندل با الهام از مجلس پارلمان لندن به عنوان برنده انتخاب شد. کلنگ ساخت این بنا در سال 1885 آغاز شد و پس از هفده سال در سال 1902 به پایان رسید. در زمان افتتاح بزرگترین ساختمان پارلمانی جهان با طول 268 متر و عرض 118 متر بود. مجلس پارلمان شامل بیش از بیست کیلومتر راه پله و همچنین 691 اتاق است. این ساختمان دارای بیست و هفت گلدسته با تزئینات پیچیده است. ارتفاع گنبد که از دور قابل مشاهده است 96 متر می باشد. نمای ساختمان با هشتاد و هشت مجسمه از فرمانروایان مجارستانی، طاق های نوک تیز و گارگویل های متعدد، گلدسته ها و تزیینات گوتیک تزئین شده است. 

در حیاط شرقی و در میدان Kossuth، مجسمه  Ferenc Rákóczi II ( پرنس ترانسیلوانیا) سوار بر اسب قرار دارد و به مناسبت دویستمین سالگرد مرگ او در سال ۱۹۳۷ ساخته شد. عکس او را بر روی اسکناسهای ۵۰۰ فورینت می توان دید.

در حیاط جنوبی مجسمه گیولا آندراشی ، نخست وزیر مجارستان و وزیر خارجه اتریش-مجارستان در نیمه قرن نوزدهم  را می توان سوار بر اسب دید. آندراسی فردی محافظه کار و به دنبال گسترش امپراتوری به اروپای جنوب شرقی، ترجیحاً با حمایت بریتانیا و آلمان بود . 

بازدید از داخل ساختمان پارلمان تنها در غالب تورهای دسته جمعی و در زمانهای مشخص انجام می شود و گاهی ممکن است مجبور شوید چند ساعت معطل بمانید. قیمت ورودیه ۱۰۵۰۰ فورینت است. در بدو ورود به بازدیدکنندگان یک دستگاه اودیوگاید داده می شود تا در طول مسیر بتوانند اطلاعات کاملتری دریافت کنند.

فضای داخلی مجلس که توسط برخی از بهترین هنرمندان مجارستان تزئین شده است به اندازه نمای بیرونی آن خیره کننده است. در این بنا معماری نئوگوتیک با تأثیرات رنسانس و حتی بیزانس آمیخته شده است. این موضوع را به ویژه در سالن پلکانی که با ستون‌های کورینتی گرانیتی، زیورآلات طلاکاری شده و نقاشی سقف عظیم کارولی لوتز تزئین می توان دید و تحسین کرد. اتاق جالب دیگر، تالار دایره ای شکل کوپولا است که دارای مجسمه های پادشاهان مجارستانی و تقریباً شبیه کلیسای جامع است. تاج مقدس و نشان شاه استفان به همراه یک عصا، گرز و شمشیر هم اکنون در اینجا نمایش داده می شود. این اقلام ابتدا در موزه ملی بود اما در سال 2000 به مجلس پارلمان منتقل شد. این تاج نخستین بار برای تاجگذاری  در سال 1000 به سنت استفان داده شد. تاج مقدس همواره توسط دو سرباز به صورت تمام وقت محافظت می شود. سربازها در ساعات مشخص طی مراسمی خاص شیفت خود را عوض می کنند. عکاسی از تاج مقدس و نزدیک شدن به آن ممنوع است.

سالن اصلی یا صحن اصلی مجلس به صورت نیم دایره ای ساخته شده، دارای سیستم تهویه مطبوع مخصوص است. بر روی میز جلو شرکت کنندگان دکمه هایی برای شرکت در رای گیری تعبیه شده است. مثل بسیاری دیگر از قسمتهای این ساختمان از روکش طلا برای زیباسازی برخی مجسمه ها و اشیا داخلی استفاده کرده اند. گفته می شود حدود ۴۰ کیلوگرم طلا به این منظور استفاده شده است. بازدید کمی بیش از یکساعت طول می کشد.

در ضلع شمالی پارلمان مجسمه استفان و درست در ضلع شرقی، ساختمان های وزارت کشاورزی و موزه مردم شناسی قرار دارند. در همین منطقه بنای یادبود Kossuth را می توانید ببینید. این اثر هنری خیره کننده، ادای احترام به Lajos Kossuth، یکی از مشهورترین رهبران سیاسی مجارستان است. مجسمه ای که توسط Miklós Ligeti در سال 1927 ساخته شد، کوسوث را نشان می دهد که بر روی یک پایه ایستاده است و در یک دست شمشیر و در دست دیگر تاج گل دارد. این مجسمه نمونه بارز مجسمه سازی نئوکلاسیک است و به دلیل توجه به جزئیات و عظمت آن مورد تحسین قرار می گیرد.  مجسمه Kossuth بخش مهمی از تاریخ و فرهنگ مجارستان است و گواهی بر میراث هنری غنی این کشور است.

از کنار رود دانوب به سمت جنوب حرکت کردیم. دانوب علی رغم اینکه در این منطقه کاملا عریض می باشد ولی جریان آب در آن سریع است و کاملا می شود حس کرد که کشتی ها با دشواری در جهت خلاف جهت آب حرکت می کنند.

 مجسمه Attila József که توسط لازلو مارتون ساخته شده، یکی از مجسمه های معروف در کنار رود دانوب و در منتهی الیه ساختمان پارلمان است. مجسمه مردی را نمایش می دهد که صورتی لاغر دارد و بر روی پله مشرف به دانوب نشسته، کتش بر روی زمین افتاده و به رود می نگرد. آتیلا یوزف بزرگترین شاعر مجارستانی بود که از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۳۷ زندگی کرد. این مجسمه بسیار مورد توجه توریستها قرار دارد و همه سعی می کنند تا کمی کنار او بنشینند و به دانوب خیره شوند.

 کمی جلوتر به تعدادی کفش فلزی بر می خورید که در کنار ساحل چیده شده اند. این مجسمه های به یاد قربانیانی است که در جنگ جهانی دوم توسط فاشیستهای حزب Arrow Cross در کنار رود دانوب کشته شده اند. ابتدا به قربانیان دستور دادند تا کفش‌هایشان را در بیاورند (کفش‌ها ارزشمند بودند و پس از کشتار می‌توانستند توسط شبه‌نظامیان دزدیده و مجدداً فروخته شوند) آنگاه آنان را در کنار آب مورد اصابت گلوله قرار دادند تا اجسادشان به رودخانه بیفتد. 

مقصد بعدی ما کلیسا جامع سنت استفان بود. ولی قبل از آن با کمی جستجو توانستیم ساختمان قدیمی بانک پس انداز پستی مجارستان یا Hungarian Postal Savings Bank را در یک کوچه باریک پیدا کنیم. این ساختمان یکی از چند بنایی است که توسط آرشیتکت برجسته-Ödön Lechner- طراحی شد و در سال ۱۹۰۰ برای وی مدال طلای انجمن هنرمندان هنرهای زیبا را به ارمغان آورد. نمای بیرونی ساختمان با کاشی های کارخانه چینی زسلنای و نقوش هنر عامیانه مجارستان پوشانده شده است. عناصر تزئینی با الهام از طبیعت را می توان در همه جا یافت، از جمله کندوهای زنبور سرامیکی بزرگ که در بالای سقف طرح دار سبز قرار دارند. 

ساخت باسیلیکا در سال 1851 آغاز شد. اولین معماری که روی این طرح کار کرد جوزف هیلد بود که ایده های او برای سازه منعکس کننده سبک کلاسیک بود. در سال 1867، زمانی که هیلد در حین ساخت سنت استفان درگذشت، معمار Miklós Ybl مسئولیت را بر عهده گرفت و سلیقه خود را به بازیلیکا اضافه کرد که بیشتر به سمت سبک نئو رنسانس بود. فروریختن گنبد در سال 1868 – در نتیجه استفاده از مصالح نامرغوب – روند ساخت و ساز را به طور قابل توجهی کند کرد. علاوه بر این مرگ معمار دوم، Miklós Ybl، در سال 1891 به این روند دامن زد. چیدمان داخلی ساختمان باسیلیکا و تکمیل ساختمان در نهایت توسط معمار سوم، جوزف کراوس، نظارت شد. این کلیسا سرانجام در سال 1905 تقدیس شد و در 8 دسامبر سال بعد، امپراتور فرانتس جوزف سنگ نهایی را گذاشت. پلان کلیسا به شکل صلیب است و گنبد آن ۹۶ متر ارتفاع دارد. فضای داخلی فوق‌العاده پرآذین و دارای حدود پنجاه نوع مختلف از سنگ مرمر و مجسمه‌های بسیار است، از جمله مجسمه نیم تنه قدیس حامی کلیسایی که اولین پادشاه مسیحی مجارستان بود. همچنین دست مومیایی شده سنت استفان در این کلیسا نگهداری می شود. ورودیه این کلیسا ۲۳۰۰ فورینت است. اگر تصمیم دارید تا از تراس پانورامیک کلیسا دیدن کنید می بایست ۴۳۰۰ فورینت دیگر بپردازید.

خیابان آندراشی فاصله بسیار کوتاهی تا کلیسا سنت استفان دارد. این خیابان معروفترین خیابان بوداپست است و اکثر برندهای مشهور در این خیابان شعبه دارند. ساختمان اپرا دولتی مجارستان در همین خیابان قرار دارد. ساخت این بنا در ۱۸۷۵ شروع و در سال ۱۸۸۴ به پایان رسید. این خانه اپرا به سبک نئو رنسانس دارای تعدادی عناصر باروک است. ساختمان دارای نمای دو طبقه با رواق و ایوان در بالا می باشد. در نرده بالای قرنیز، بازدیدکنندگان شانزده مجسمه از آهنگسازان بزرگ جهان از جمله بتهوون، موتزارت، وردی، بیزه، چایکوفسکی و مونته‌وردی را خواهند دید. اما برجسته ترین مجسمه ها به دو تن از محبوب ترین آهنگسازان مجارستانی اختصاص دارد که در طاقچه های بزرگی در دو طرف ورودی اصلی نشسته اند. در سمت راست ورودی، فرانتس لیست، آهنگساز/پیانیست پرکار قرن نوزدهم، و در سمت چپ فرنس ارکل، آهنگساز سرود ملی مجارستان و اولین کارگردان اپرا قرار دارد. مجسمه ها توسط Alajos Stróbl، مجسمه ساز مشهور مجارستانی ساخته شده است. برای بازدید از داخل ساختمان دو امکان وجود دارد. اول اینکه بلیط اجرای یک اپرا را خریداری کنید و یا اینکه در تورهای روزانه شرکت کنید. این تورها که به زبانهای مختلف برگزار می شود ۹۰۰۰ فورینت قیمت دارند و شامل ۴۰ دقیقه معرفی قسمتهای مختلف سالن اپرا به همراه ۲۰ دقیقه اجرا یک اپرا دو نفره است. داخل سالن اپرای دولتی مجارستان حتی چشمگیرتر از نمای خارجی آن است. نقاشی‌های دیواری و مجسمه‌های برخی از برجسته‌ترین هنرمندان کشور، از جمله کارولی لوتز، برتالان سیکلی، و مور تان، فضای داخلی را زیبا می‌کند. حدود ۳ کیلوگرم طلا برای تزئین داخل سالن بزرگ که حدود ۱۲۰۰ نفر را در خود جای می دهد، استفاده شده است. سالن با یک لوستر عظیم به وزن سه تن و سقف با نقاشی دیواری که خدایان یونانی را نشان می دهد تزئین شده است. سرسرا دارای ستون‌های مرمری، لوسترها و نقاشی سقفی از نه الهه است.

بازار مرکزی بوداپست، در نزدیک پل آزادی قرار دارد. این بنا در اواخر قرن نوزدهم ساخته شد و در زمان جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دید. مرمت و بازسازی این ساختمان با عجله و بدون استحکامات کافی انجام شد تا اینکه در سال ۱۹۹۱ به همین دلیل تعطیل و چند سال بعد پس از رفع نقایص و استحکام سازی و البته زیبا سازی آن با کاشیهای براق و تمیز بازگشایی شد. این بازار دارای دو طبقه و یک زیرزمین است. اگر از تالار بزرگ بازار دیدن کنید، سه طبقه از غرفه هایی را خواهید دید که انواع اجناس را می فروشند. طبقه همکف بیشتر به مغازه های میوه و سبزیجات، ادویه، سوسیس، شکلات و مواد خوراکی اختصاص دارد. زیرزمین به فروش ماهی‌ و گوشت تازه اختصاص دارد. در طبقه بالا، مغازه ها عمدتا محصولات هنری ، صنایع دستی و سوغاتی های مجارستان را می فروشند. البته تعدادی غرفه  فست فود را نیز در آنجا خواهید یافت که عرضه کننده غذا به سبک مجاری هستند. این بازار از ساعت ۸ صبح تا ۶ عصر باز است. ما حدود ساعت ۴ وارد بازار شدیم. بجز غرفه اغذیه و صنایع دستی، مابقی بازار تا ساعت چهار و نیم به تدریج تعطیل شد. 

درست در روبروی بازار بزرگ، خیابان واچی Vaci قرار دارد. این خیابان که به موازات دانوب است از بازار بزرگ شروع می شود و به میدان وروسمارتی Vörösmarty ختم می شود. این خیابان یکی از معروفترین مراکز خرید در بوداپست است. امروزه اتومبیلها اجازه تردد در آن را ندارند و گردشگران با خیال راحت از این سوی خیابان به سوی دیگر می روند و بیشتر زمان خود را در بوتیکهای مجلل، مغازه های سوغاتی فروشی و همچنین رستوران-بار های این خیابان می گذرانند.

پل زنجیر یا Chain Bridge یکی از قدیمیترین و زیباترین پل هایی است که بر روی دانوب ساخته شده است. این پل در قرن ۱۹ ساخته شد تا شهر پست را به شهر بودا که در آن زمان دو شهر جدا از هم بودند، متصل کند. ساخت پل زنجیره ای در سال 1842 تحت نظارت مهندس اسکاتلندی آدام کلارک آغاز شد. پل 375 متر طول و 16 متر عرض (1230 x 52 فوت) در 20 نوامبر 1849 افتتاح شد. در آن زمان این پل معلق، طولانی ترین پل در اروپا و شگفتی مهندسی بود که فقط دو برج از دهانه ها پشتیبانی می کرد. زنجیرهای آهنی غول پیکر آن سبب شد که به آن پل زنجیر بگویند. شیرهای سنگی با ابهت، کار مجسمه ساز یانوس مارشالکو، از دو طرف پل محافظت می کنند. این پل باعث احیای اقتصادی مجارستان شد که به قرن طلایی بوداپست منجر شد و یکی از عواملی بود که شهرهای استانی پست و بودا را به یک کلان شهر به سرعت در حال رشد تبدیل کرد. این پل همچنین نماد استقلال است و محل تظاهرات در زمان سقوط پرده آهنین در سال 1989 بود که مردم روی پل تظاهرات کردند. پل زنجیره ای از تلاش اتریشی ها برای تخریب آن در سال 1848 در طول جنگ استقلال جان سالم به در برد. با این حال، در سال 1945، نزدیک به پایان جنگ جهانی دوم، توسط آلمانی ها در تلاش برای متوقف کردن پیشرفت ارتش سرخ منفجر شد. این پل یکی از اولین سازه هایی بود که پس از جنگ بازسازی شد و در سال 1949 بازگشایی شد. پل فعلی کپی دقیقی از پل اصلی است.

تصمیم گرفتیم تا شام را در یک رستوران ایرانی صرف کنیم. با جستجوی کوتاه رستوران زیتون را پیدا کردیم. رستوران زیتون بیشتر شبیه به یک مغازه کوچک است که چند میز و صندلی بسیار ساده در آن چیده شده است. صاحب رستوران خانم ایرانی حدود ۴۰ ساله ای است که با خوشرویی به ما خوش آمد گفت و یک منو چند صفحه ای جلو ما گذاشت که شامل غذاهای کلاسیک ایرانی، پیتزا و انواع دسر و پیش غذا بود. از میان این لیست طویل، غذایی به نام “لای پلو” را انتخاب کردیم. این غذا یک خوراک قشقایی است و با برنج، گوشت، کشمش، پیاز ، گردو و مقداری ادویه تهیه می شود. جالب این بود که علی رغم وجود چند مشتری دیگر، تمام سرویس دهی توسط این خانم انجام میشد و ما کسی را ندیدیم که به او کمک کند. گاهی یک پیک موتوری از راه میرسید و غذای بیرون بر را تحویل می گرفت. 

در مسیر برگشت به هتل دوباره کنار میدان قهرمانان ایستادیم. کمی بعد متوجه شدیم تا در ضلع شمال شرقی میدان چند نورافکن قوی روشن است. به آن سمت رفتیم و دیدیم یه محوطه بزرگ و پوشیده از برف کوبیده شده درست کرده اند و تعداد زیادی از علاقه مندان مشغول اسکیت می باشند. جالب این بود که کنار زمین اصلی، محوطه ای قرار داشت که مملو از برف بود، در حالی که در هیچ قسمتی از شهر ما برف ندیدیم. این سوال برای ما ایجاد شد که آیا برف را از مکان دیگری به اینجا منتقل کرده اند و یا این برف مصنوعی است؟! 

روز دوم، ۳۰ ژانویه ۲۰۲۴:

در قسمت مرکزی شهر و در خیابان دوهانی، یکی از بزرگترین کنیسه های جهان قرار دارد. در نمای خارجی،  آجرهای زرد و قرمز نمای آن را تشکیل داده اند و دو برج هشت ضلعی به ارتفاع ۴۳ متر دارد. در حیاط آن برای یادبود کشته شدگان هولوکاست یک درخت با شاخ و برگ فلزی ساخته شده است. ما حدود ساعت ۹ صبح به کنیسه رسیدیم که هنوز بسته بود. خوشبختانه از خیابان مجاور میشد ساختمان و حیاط این بنا را به راحتی دید. گنبد خاکستری رنگ این بنا از قسمتهای مختلف شهر به راحتی قابل مشاهده است. تاریخ ساخت این کنیسه را سال ۱۸۵۴ ذکر کرده اند.

از طریق پل Erzebet وارد قسمت غربی شهر شدیم. برای رسیدن به بالای تپه ای که قلعه بودا روی آن ساخت شده است، راه پر پیچ و خمی را طی کردیم. ورود به داخل محوطه قلعه با اتومبیل شخصی مستلزم داشتن مجوز و یا پرداخت عوارض است. ما اتومبیل را در یکی از کوچه های مجاور گیت شمالی که به Vienna Gate مشهور است پارک کردیم. دستگاه پرداخت عوارض فقط سکه قبول می کرد و ما سکه کافی برای پرداخت نداشتیم. خوشبختانه یکی از اهالی بوداپست به کمک ما آمد و مقداری سکه در اختیار ما قرار داد و به این ترتیب ما سه ساعت فرصت داشتیم تا در محوطه قلعه قدیمی گردش کنیم. برخی از گردشگران برای رسیدن به بالای تپه از فونیکولار که یک بالابر تسمه ای است استفاده می کنند. همانطور که گفتم ما از دروازه وین وارد شدیم.خیابان اصلی Fortuna نام دارد و ساختمانهای مهم در آن ساخته شده اند. کمی جلوتر از هتل هیلتون، به میدان ترینیتی می رسیم. نام این میدان از ستون ترینیتی (Szentháromság oszlop) گرفته شده است، این ستون برای جشن پایان طاعون بین سالهای ۱۷۱۰ تا ۱۷۱۳ با طرحی به سبک باروک توسط فیلیپ اونگلیچ ساخته شد. شهروندان امیدوار بودند که آنها را از یک بیماری همه گیر دیگر محافظت کند. مجسمه در بالا نشان دهنده تثلیث مقدس است و روی ستون محکمی قرار دارد که با مجسمه‌های فرشته‌های کوچک و در زیر مجسمه‌های بزرگ قدیسان تزئین شده است. این ستون بر روی یک پایه بزرگ قرار دارد که با نقش برجسته و تاج مجارستانی مزین شده است. 

در ضلع شرقی این میدان، کلیسا ماتیاس قرار دارد. این کلیسا یکی از مهمترین کلیساهای مجارستان است و بسیاری از پادشاهان مجارستان در اینجا تاجگذاری کرده اند. این کلیسا در سال ۱۲۵۵ ساخته شد و در طی تاریخ شاهد تغییرات مهمی بود. برای مثال  در سال 1541، زمانی که ترک ها بودا را تصرف کردند، به مسجد تبدیل شد. رژیم حاکم گنجینه های گرانبهای کلیسا را به براتیسلاوا فرستاد و روی نقاشی های دیواری که دیوارهای کلیسا را ​​تزئین کرده بودند، سفید کرد. اثاثیه داخلی زیبا کنار گذاشته  یا دور ریخته شدند. از نمای کلیسای اصلی فقط پایه ها، ستون ها و برخی دیوارها به قرن سیزدهم باز می گردد. کوچکترین برج به نام برج بلا شناخته می شود و به نام بنیانگذار کلیسا، پادشاه بلا چهارم، که کلیسا تحت سلطنت او ساخته شد، نامگذاری شده است. سقف آن با کاشی های رنگارنگ ماژولیکا تزئین شده است. درب اصلی با نقش برجسته های ایجاد شده توسط Lajos Lantai تزئین شده است. در بالای در یک پنجره بزرگ رز به سبک نئوگوتیک قرار دارد که کپی دقیقی از پنجره اصلی است. بلندترین برج، برج ماتیاس است که در ابتدا در قرن پانزدهم ساخته شد و به نام فرمانروای آن دوران، پادشاه ماتیاس کوروینوس، نامگذاری شد. نشان او، منقش به یک کلاغ (corvus در لاتین)، در داخل کلیسا نشان داده شده است.  باشکوه ترین بنای یادبود در کلیسا، تابوت دوتایی پادشاه بلا سوم و همسرش آن دو شاتیون در کلیسای کوچک ترینیتی است. در طبقه دوم موزه‌ای شامل مجموعه‌ای از آثار مقدس، حکاکی‌ روی سنگ و ماکت جواهرات تاج مجارستان به نمایش گذاشته شده است. برای بازدید از این کلیسا حتما ۴۵ دقیقه اختصاص دهید. نرخ بلیط ورودی ۲۴۰۰ فورینت است.

Fisherman’s Bastion یا سنگر ماهیگیر درست در پشت کلیسای ماتیاس در منطقه قلعه واقع شده و یکی از مهمترین جاذبه های گردشگری شهر است. از این مکان می توان منظره بسیار زیبایی از شهر بوداپست را مشاهده کرد. نام این قلعه را ماهیگیر گذاشته‌اند چرا که در گذشته، مسئولیت دفاع از شهر بر عهده ماهیگیران بود. همچنین در بخشی از این قلعه راه‌پله‌ای قرار دارد که ماهیگیران برای رسیدن به بازار ماهی از آن استفاده می کردند. این بنا سفید رنگ که به سبب برج و بارو بیشتر شبیه به قلعه می ماند توسط معمار فریگیس شولک طراحی و بین سال‌های 1899 تا 1905 ساخته شد و ترکیبی از معماری نئوگوتیک و نئورومانسک است. با پرداخت ۲۰۰۰ فورینت این اجازه به شما داده می شود تا وارد برجک ها و بارو این بنا شوید و از منظره شهر بوداپست لذت ببرید. البته بعد از ساعت ۶ عصر، ورود به این محل رایگان است.

در مرکز حیاط جنوبی، نزدیک کلیسای ماتیاس ، مجسمه سلطنتی اولین پادشاه مسیحی مجارستان، سنت استفان قرار دارد. او را سوار بر اسب، بالای یک پایه پرآذین نشان می دهند.این پایه بزرگ توسط شولک ساخته شده و از دو سطح تشکیل شده است. قسمت پایین با تابلوهای برجسته تزئین شده است که صحنه هایی از زندگی سنت استفان را به تصویر می کشد. قسمت بالای پایه با شش مدال تزئین شده است که agnus dei (بره خدا)، صلیب دوتایی و نشان های چهار انجیلی را نشان می دهد. در اطراف این بخش فوقانی شش ستون وجود دارد که سکوی نگهدارنده مجسمه سوارکار را نگه می دارند. چهار شیر در هر گوشه از مجسمه محافظت می کنند. حداقل یک ساعت و نیم برای این محل وقت اختصاص دهید. قطعا بهترین عکسهای سفر را در اینجا خواهید گرفت.

در ادامه گشت و گذار در منطقه قلعه، از کوچه و خیابانهای قدیمی عبور کردیم و از دیدن ساختمانهایی که بعضا بسیار قدیمی بودند و با رنگهای مختلف نقاشی شده اند بسیار لذت بردیم. هنوز تعدادی از مراکز دولتی و دیپلماتیک در این منطقه قرار دارند برای مثال Sandor Palace به صورت رسمی محل اقامت رئیس جمهور مجارستان است و توسط چند سرباز محافظت می شود.

از بناهای دیگر قلعه، می توان به گالری ملی مجارستان، موزه تاریخ بوداپست، کتابخانه ملی و دروازه شیرها اشاره کرد. چون فرصت ما بسیار کوتاه بود تصمیم گرفتیم که وارد این ساختمانها نشویم و به مشاهده نمای خارجی آنها اکتفا کنیم.

 البته چند مجسمه بسیار جالب در این محدوده وجود دارد که تصاویر برخی از آنها را در کتابهای گردشگری دیده بودم. درست در کنار پله هایی که به پله های هابسبورگ مشهور است، مجسمه یک پرنده شکاری که به کرکس شباهت بسیاری دارد قرار داده شده است. در فرهنگ مجاری به این پرنده تورول Turul می گویند. بر اساس افسانه، تورول پرنده اصلی مجارها است که از دشت‌های آسیای مرکزی کوچ کردند؛ در ۸۹۶ پس از میلاد، تورول شمشیر خود را در بوداپست کنونی انداخت و به مجارها نشان داد که این منطقه باید وطن آنها باشد. 

با پایین آمدن از پله ها، اولین چیزی که جلب نظر میکند مجسمه شاهزاده یوجین ساووی است که بر روی تراس قرار دارد. این مجسمه کاری از  یوزف رونا است که در سال 1900 و به افتخار مردی که مسئول شکست ارتش عثمانی و آزادسازی بوداپست از دست ترک ها بود، رونمایی شد. سکویی که این مجسمه بر روی آن قرار دارد با مجسمه های اسیران ترک و نقش برجسته هایی که صحنه هایی از نبرد حیاتی زنتا (1697) را به تصویر می کشد، تزئین شده است.

 در گوشه دیگری از این مجموعه، فواره ماتیاس قرار دارد. این فواره صحنه شکار را نشان می دهد که در کنار دیوار قرار گرفته و توسط ستون های عظیم کورنتی قاب شده است. در بالا، در مقابل طاقچه، نقش برنزی پادشاه ماتیاس وجود دارد که یک کمان پولادی در دست دارد و با افتخار در نزدیکی یک گوزن کشته شده ایستاده است. در پای او، مقابل یک آبشار کوچک، سه سگ شکاری بزرگ، شکاربان و سپردار او قرار دارند. در سمت چپ، در پایه ستون ها، نقش نشسته گالئوتو مارتزیو، مورخ دربار ایتالیایی که اولین بار داستان ایلونکا را ثبت کرد، قرار دارد. مورخ که سگی او را همراهی می کند، شاهینی را روی مچ دست خود گرفته است. در طرف دیگر، قهرمان داستان، Szép Ilonka قرار دارد که به نظر می رسد در حال غذا دادن به یک گوزن جوان است. این فواره داستانی(افسانه ایلونکا) از دوران پادشاه ماتیاس کوروینوس (Mátyás) را به یاد می‌آورد که توسط مورخ دربار ضبط شده و بعداً توسط شاعر و نمایشنامه‌نویس قرن نوزدهم، میهالی وروسمارتی منتشر شد. طبق این افسانه، پادشاه ماتیاس اغلب به صورت ناشناس به شکار می رفت. یک روز، زمانی که او و دوستانش به سمت شکارگاه میرفتند، با دختر دهقانی جذاب به نام Ilonka آشنا شد. آن ها در نگاه اول عاشق شدند. هنگامی که ماتیاس به کاخ خود بازگشت، هویت خود را فاش نکرد، اما در عوض به ایلانکا گفت که به دیدار او در بودا بیاید. ایلانکا در اولین فرصت به سرعت به سمت بودا رفت. وقتی او به آنجا رسید، جمعیت زیادی برای استقبال از شاه که از یک نبرد پیروزمندانه می آمد، جمع شده بودند. زمانی که ایلونکا، ماتیاس را با لباس های کامل سوار بر اسب دید، از اینکه متوجه شد عاشق پادشاه شده است، شوکه شد. او که یک دختر دهقان ساده بود، متقاعد شده بود که هرگز نمی تواند با او ازدواج کند و غمگین به خانه رفت. مدت کوتاهی بعد، او بر اثر عارضه ای که به قلب شکسته معروف است، درگذشت. دو هفته بعد، پادشاه که متوجه ایلونکا در میان جمعیت نشده بود، به خانه او بازگشت، اما خانه را خالی دید.

ما تقریبا سه ساعت را در منطقه قلعه گذراندیم. برای بازدید از تمام بناهای داخل این محدوده حتما به یک روز کامل زمان نیاز است. 

یکی از قدیمی ترین آثار تاریخی بوداپست در قسمت شمالی شهر و در غرب رود دانوب قرار دارد. آمفی تئاتر آکوینکوم یکی از بناهای بجا مانده از یک شهر قدیمی رومی در کنار رود دانوب است. این آثار به قرن دوم میلادی و پادشاهی امپراتور هادریان باز می گردد و به مدت ۲۰۰ سال یکی از شهرهای مهم امپراتوری روم بود تا با افول قدرت رومی ها، شهر به تدریج اهمیتش را از دست داد و در آخر توسط اقوام بربر ویران شد. محوطه آمفی تئاتر در حال حاضر بیشتر شبیه به یک استادیوم فوتبال ولی در ابعاد کوچک است. درب آن باز است و محل مناسبی برای افرادی است که سگهای خود را برای گردش و بازی می آورند.به نظر می آید که مثل همه آمفی تئاترهای رومی، دارای یک تونل در زیرزمین و همچنین دالان هایی برای ورود ورزشکاران به داخل زمین ورزش بود. تماشاگران در دو طبقه می توانستند فعالیتهای ورزشی را تماشا کنند. هنگامی که در جایگاه تماشاگران قرار داشتم نظرم به یک مجسمه فلزی بسیار کوچک از یک سرباز رومی جلب شد که به جایگاه تماشاگران متصل بود. همانطور که گفتم بازدید از این مکان رایگان است و نیاز به نیم ساعت زمان دارد.

از کنار غربی رود به سمت جنوب ادامه مسیر دادیم. بزرگترین جزیره دانوب، جزیره مارگارت نام دارد. در قرون وسطی چند صومعه مذهبی در این مکان قرار داشت و تنها راه ارتباطی آن قایق بود ولی اکنون با دو پل به سوی دیگر رودخانه متصل است. در حال حاضر با احداث چند هتل، پارک و ورزشگاه به محل تفریحی مناسبی برای اهالی شهر تبدیل شده است.  

در سمت غربی پل آزادی و در داخل یک غار، کلیسایی ساخته شده که به Gellert Hill Cave مشهور است. ورودیه این کلیسا ۱۰۰۰ فورینت است. همانطور که از اسم آن مشخص است در دالانهایی چند عبادتگاه ساخته شده است. این غار به لطف لایه ای از سنگ آهک در داخل صخره غول پیکر دولومیت شکل گرفته است که با گذشت زمان توسط آبهای زیرزمینی فرسایش یافته و غار بزرگی را ایجاد کرده است. قبل از تبدیل آن به کلیسا این غار در چندین دوره مختلف مسکونی بود. دمای ثابت حدود 20 درجه سانتیگراد و دسترسی به آب شیرین از چشمه طبیعی، زندگی در این مکان را آسان کرده بود. بازدید از آن ۱۵ دقیقه زمان نیاز دارد.

درست در خارج از ورودی کلیسا و مشرف به پل آزادی در دامنه جنوبی تپه گلرت ، مجسمه سنگی سنت استفان Szent István-szobor قرار دارد که کنار اسبش ایستاده و مدلی از یک کلیسای رومی را در دست دارد. این مجسمه در سال 2001 توسط Pál Kő ساخته شد.

 در همین محل هتل و آبگرم گلرت قرار دارد. این مجموعه که یکی از لوکس ترین و قدیمی ترین حمامهای آبگرم بوداپست است در سال ۱۹۱۸ افتتاح شد.

تپه گلرت با ارتفاع ۱۴۰ متر در کنار دانوب قرار دارد و نام خود را مدیون اسقف گلرت ساگردو است. این کشیش در قرن یازدهم برای تبلیغ مسیحیت به مجارستان آمد، اما سرنوشت خوبی نداشت. بت پرستان او را داخل بشکه گذاشتند و از بالای همین تپه به داخل رود دانوب هل دادند و بدین سال او به قتل رسید. در سال 1904، بنای یادبودی در محلی که گلرت در آنجا به شهادت رسید، ساخته شد و مجسمه او در همان مکان نصب گردید. بنای یادبود آزادی در بالاترین نقطه تپه گلرت و در یک پارک جنگلی بزرگ که اکنون یکی از تفرجگاههای بوداپست است، قرار دارد. این بنا مجسمه ۱۴ متری از زنی است که برگ نخل را با دو دستش در بالای سرش نگه داشته است. این بنا در سال 1947 ساخته شد و در اصل به سربازان شوروی که شهر را در طول جنگ جهانی دوم از دست نازی‌ها آزاد کردند، ادای احترام می کند. تقریبا از همه مناطق بوداپست این بنا قابل دیدن است. در حال حاضر تپه گلرت یکی از مناطقی در بوداپست است که خانه های مجلل و بزرگ در آن ساخته شده است و اغلب منظره ای بسیار عالی به شهر و رود دانوب دارند. متاسفانه در زمانی که ما آنجا بودیم دسترسی با اتومبیل، به خاطر ساخت و ساز در این منطقه، ممکن نبود و بازدیدکنندگان می بایست یک مسیر طولانی را با استفاده از پله های بسیار زیاد طی کنند. لذا ما این شانس را نداشتیم که این بنا را از فاصله نزدیک ببینیم. 

به قول یکی از دوستان، سفر به بوداپست کامل نخواهد بود مگر اینکه در یکی از چند حمام آبگرم آن تنی به آب زده شود. آبگرم Széchenyi بزرگترین حمام آبگرم اروپا است و دارای چندین استخر سرپوشیده و سرباز می باشد. نمای ساختمان اصلی شامل سه غرفه گنبدی بزرگ است که بیشتر یادآور کاخ است تا حمام. سقف تالار مرکزی با مجسمه‌های برنزی اسب‌های در حال تاخت تزئین شده است و ورودی‌ها با ستون‌های عظیم کورنتی احاطه شده‌اند. ورودیه آن ۱۰۵۰۰ فورینت است. توجه داشته باشید که حتما با خود حوله و دمپایی ببرید چون در غیر این صورت مجبور خواهید بود یک جفت دمپایی به قیمت ۴۰۰۰ فورینت بخرید و بابت کرایه حوله هم مقداری بپردازید. علی رغم اینکه هوا بسیار سرد بود ولی تعداد قابل توجهی در داخل استخر بزرگ سرباز  مشغول تفریح بودند. دمای آب طبق مانیتور نصب شده در کنار استخر ۳۲ درجه را نشان می داد. دمای بسیار پایین هوا اجازه نمی داد تا از استخر خارج شویم و به سمت استخرهای سرپوشیده برویم. لذا بعد از ۴۵ دقیقه از استخر خارج شدیم.

قلعه وجداهونیاد Vajdahunyad Castleبنایی بسیار زیباست که در نزدیک آبگرم Széchenyi قرار دارد. این بنا برای جشن‌های هزاره سال 1896 و از چوب و مقوا ساخته شد و علاوه بر مردم محلی مورد استقبال افرادی که از بوداپست بازدید می‌کردند، نیز قرار گرفت. به همین دلیل تصمیم گرفتند تا همین بنا را با آجر و سنگ بازسازی کنند. چیزی که این قلعه را بسیار خاص می کند ترکیب سبک های معماری آن است. سبک رومی برای عصر سلسله آرپاد، گوتیک برای بسیاری از خانه‌های سلطنتی مجارستانی و سبک‌های رنسانس و باروک برای دوره خاندان هابسبورگ. 

هوا داشت به سمت تاریکی می رفت که برای بار دوم به سمت قلعه بودا حرکت کردیم تا از آنجا منظره شهر را در شب ببینیم. در مسیر قلعه بودیم که اتفاقی از کنار موزه Hospital in the Rock Nuclear Bunker عبور کردیم و تصمیم گرفتیم تا در صورت امکان این مکان خاص را هم ببینیم. خوشبختانه آخرین تور این موزه در ساعت ۶ عصر برگزار می شد. لذا کمتر از ۱۰ دقیقه فرصت داشتیم تا اتومبیل را پارک کنیم و بلیط را تهیه کنیم. قیمت بلیط برای یک تور ۶۰ دقیقه ای ۱۰۰۰۰ فورینت است. 

طبق گفته راهنمای تور، نخستین گزارشها از حضور انسان در این غارها به قرون وسطی برمیگردد. شواهدی از قرن سیزدهم در این مکان یافت شده که از این غارها برای ذخیره شراب استفاده می کردند. در جنگ جهانی دوم، از سالن ها و تونل ها که بیش از ۱۰ کیلومتر طول دارند، به عنوان پناهگاه استفاده می شد. در سال 1941، با دستور شهردار بوداپست ساخت یک پناهگاه کمک های اولیه  که می توانست در برابر بمباران مقاومت کند در دستور کار قرار داده شد که غارهای زیر منطقه قلعه انتخابی منطقی بود. بیمارستان در راک – به عنوان یک موسسه پزشکی زیرزمینی مناسب – در فوریه 1944 با سه بخش پزشکی و یک اتاق عمل مدرن افتتاح شد. این بیمارستان در طول محاصره بوداپست (1944-1945)، زمانی که هم غیرنظامیان و هم سربازان مجروح به طور همزمان در آنجا مداوا می شدند، با ظرفیت کامل استفاده می شد تا اینکه در ژوئیه 1945 تعطیل شد. در اوایل انقلاب در سال 56 مجددا به عنوان یک بیمارستان فعال دوباره افتتاح شد. در سال 1958، بیمارستان در راک به یک پناهگاه هسته‌ای ارتقا یافت، که برای زنده ماندن از هرگونه حمله هسته‌ای یا شیمیایی طراحی شده بود و در عین حال همچنان به عنوان یک بیمارستان کار می‌کرد. 

ما پس از خروج از موزه از طریق آسانسوری که نزدیک درب موزه بود، وارد محوطه قلعه شدیم و یک راست به سمت قلعه ماهیگیر رفتیم. به راستی که مشاهده شهر بوداپست در شب مخصوصا از این محل بسیار زیباست. ساعتی را با وجود سرمای هوا در این محل گذراندیم و برای صرف شام مجددا به سراغ رستوران زیتون و آشپز ایرانی و غذای لای پلو رفتیم.

روز سوم، ۳۱ ژانویه:

بعد از مراسم Check out، هتل را به سمت فرودگاه ترک کردیم. اتومبیل را تحویل دادیم و من برای پرواز به دبی به ترمینال ۲ رفتم. دو ساعت و نیم تا زمان پرواز زمان داشتم. کانتر خطوط هوایی Wizz air را پیدا کردم. وقتی نوبت به من رسید، شخصی که پشت کانتر نشسته بود پرسید که آیا به صورت آنلاین Check in کرده ام؟ که جواب من منفی بود. بعد به من گفت که می بایست به صورت آنلاین این کار را انجام می دادم و حالا بایست ۵۴ یورو بابت Check in در فرودگاه بپردازم. او ادامه داد در ایمیلی که روز قبل به من ارسال شده است این موضوع توضیح داده شده و مقصر این موضوع مشتری است که به ایمیل توجه نکرده است. علی رغم اینکه می دانستم توضیحات من فایده ندارد و او فقط یک کارمند است ولی با این وجود به او گفتم که من این پول را همین الان می پردازم ولی نظر من را به مدیریت این خط هوایی اطلاع دهید. اولا که شخص ممکن است در طول سفر به اینترنت دسترسی نداشته باشد، دوما اگر این قانون برای این ایرلاین است پس چرا در دبی اعمال نشد؟! سوما شخص ممکن است به حساب بانکی یا کردیت کارت دسترسی نداشته باشد(فقط با کارت امکان پرداخت جریمه امکان پذیر بود). البته قضیه به همین جا ختم نمی شد و قبل از ورود مسافر به هواپیما، سایز و وزن بار همراه او را به دقت بررسی می کردند و در صورتیکه حتی اندکی بیش از مقدار استاندارد بود مجددا او را با یک برگه جریمه به صندوق می فرستادند. غرض از بازگو کردن این تجربه فقط این بود که به خوانندگان یادآوری کنم که هنگام استفاده از خطوط هوایی ارزان حتما به دقت به قوانین آن توجه کنند، در غیر این صورت ممکن است مجبور شوند مبلغی بیش از خطوط هوایی گرانقیمت پرداخت کنند. 

سفر به شهر بوداپست مسلما در فصول مختلف سال متفاوت خواهد بود و به نظر من برای بازدید از این شهر حداقل به سه روز کامل نیاز است. اگر تصمیم دارید که حومه این شهر را ببینید، حتما یک یا دو روز را به مدت زمان سفر خود بیافزایید.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

af6872@gmail.com

www.kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به بوداپست پایتخت مجارستان و نگین دانوب اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

گزافه گویی نیست اگر بگویم که پاریس یکی از مهمترین و محبوب ترین مقاصد گردشگری است.

سفر ما به پاریس قسمتی از سفر ۹ روزه به فرانسه و غرب آلمان بود که تصمیم گرفتم جداگانه به آن بپردازم.

ما در شبانگاه ۱۳ دسامبر ۲۰۲۳ از جنوب شرقی حومه پاریس به منطقه Igny که هتل ما در آنجا واقع بود وارد پاریس شدیم و مجموعا چهار شب در هتل B&B Hotel Igny Palaiseau اقامت کردیم. این هتل در حومه شهر و منطقه ای خوش آب و هوا در جنوب پاریس قرار دارد و با توجه به خانه های ویلایی و بزرگ به نظر میرسد که افراد متمول در این منطقه زندگی می کنند. برخلاف بسیاری از هتلهای فرانسه، اتاق آن بزرگ بود و پارکینگ رایگان هم در اختیار مسافران قرار می داد. همه این موارد بعلاوه محیط آرام و صبحانه مناسب سبب شد تا در مدت اقامت در این هتل کاملا احساس آرامش داشته باشیم.

 روز نخست، ۱۴ دسامبر ۲۰۲۳:

چون بلیط موزه لوور را در ساعت ۱۲:۳۰ رزرو کرده بودیم. تصمیم گرفتیم تا اتومبیل را در یک پارکینگ حوالی موزه پارک کنیم. کلا هزینه پارکینگ در پاریس گران است و پارکینگهای مسقف در مناطق مرکزی شهر بسیار گرانتر است و به همین سبب بیشتر گردشگران ترجیح می دهند تا برای گشت و گذار در مرکز پاریس از سیستم حمل و نقل عمومی بسیار کارآمد پاریس استفاده کنند. 

با کمک نقشه گوگل به سمت مرکز پاریس به راه افتادیم. از میان منطقه جنگلی Meudon عبور کردیم و با عبور از روی پل sevres که یکی از پلهای مهم رود سن (Seine) است به خیابان ساحل شمالی رود سن رسیدیم و ادامه مسیر را از همین خیابان به سمت شرق ادامه دادیم. هنوز عملیات ساخت و ساز در بسیاری از قسمتهای پاریس وجود دارد و دلیلی است برای ایجاد ترافیک. رود سن رود بزرگ و بسیار مهمی در فرانسه و اروپا است. شهر پاریس در کنار این رود ساخته شد و با گسترش شهر هر چه بیشتر و بیشتر به حریم این رود تجاوز شد و امروزه تقریبا تا چند متری حاشیه رودخانه مراکز مختلفی احداث شده است. در محدوده شهر پاریس، رود سن دارای چند جزیره کوچک است. هنگامی که ما از پل Sevres عبور کردیم ابتدا جزیره Seguin با مرکز نمایشی Le Seine Musicale را دیدیم. کمی جلوتر جزیره Saint Germain که از نظر وسعت از بقیه بزرگتر است قرار دارد. جزیره Cygnes باریکه ای است که اهالی پاریس برای ورزش و قدم زدن به آنجا می آیند و در منتهی الیه شرقی آن مجسمه آزادی نصب شده که مدل کوچکی از مجسمه آزادی نیویورک است. این مجسمه یازده و نیم متر ارتفاع دارد و در سال ۱۸۸۹ توسط کمیته آمریکایی های پاریس به مناسبت صدمین سالگرد انقلاب فرانسه به این کشور اهدا شد. لازم به یادآوری است که مجسمه ای که هم اکنون در نیویورک قرار دارد و ارتفاع آن ۹۳ متر است، در سال ۱۸۸۶ توسط دولت فرانسه به ایالات متحده اهدا شد.

هر چه به برج ایفل نزدیک می شوید بیشتر به عظمت آن پی می برید. درست در روبروی برج ایفل، میدان تروکادرو (Trocadero) قرار دارد. این میدان جایی است که از آن می‌توانید چشم‌اندازی بی‌نظیر از برج ایفل داشته باشید، در باغ آراسته‌ و مزین آن گردش کرده و از موزه‌های جالبش دیدن کنید. این میدان در سال ۱۸۶۹ در زمان حکمرانی امپراطوری دوم، تحت عنوان «میدان پادشاه رم» ساخته شد. نام فعلی آن یعنی میدان تروکادِرو در سال ۱۸۷۷ به خاطر جنگی به همین نام در اسپانیا، اتخاذ شد.

میدان کنکورد یکی از معروفترین میدانهای شهر پاریس است که در کنار رود سن و انتهای شرقی خیابان شانزلیزه قرار دارد. در زمان انقلاب فرانسه افراد مهمی چون لویی شانزدهم، مادام آنتوانت و آنتوان لاوازیه توسط دستگاه گیوتین،در این مکان گردن زده شدند. در مرکز این میدان ستون تاریخی ابلیسک قرار دارد. این ستون از سوی والی مصر، محمدعلی پاشا به فرانسه هدیه داده شد. قدمت این ستون به دوره رامسس دوم می‌رسد و قدیمی‌ترین اثر موجود در فضای شهری پاریس است.

ماشین را در نزدیک موزه لوور و در یک پارکینگ مسقف پارک کردیم و از قسمت شرقی وارد محوطه موزه شدیم. ساعت حدود ۱۱ بود و باد خیلی سردی می وزید. چون بلیط ما برای ساعت ۱۲:۳۰ بود لذا می بایست کمی زمان خود را می گذراندیم تا اجازه ورود به ما بدهند. کمی در محوطه و در کنار هرمهای شیشه ای عکاسی کردیم.

سپس به سمت   طاق پیروزی کاروسل ( Arc de Triomphe du Carrousel) رفتیم. این طاق در میان سال‌های ۱۸۰۶ تا ۱۸۰۸ برای یادبود پیروزی‌های ناپلئونی در سال پیش از آن ساخته شد. در بالای این طاق 4 اسب و یک کالسکه قراردادند تا یادآور نبردهای ناپلئون باشد. در زمان بازدید ما این طاق و مجسمه ها در حال مرمت بودند. برای مرمت مجسمه ها  فضای زیر طاق را با دیوارهای پیش ساخته چوبی پوشیده بودند. افرادی که از این محل عبور می کردند می توانستند از پنجره های تعبیه شده مراحل مرمت این آثار را ببینند.  

در باغ کاروسل که حد فاصل طاق پیروزی تا باغ تویلری قرار دارد تعدادی مجسمه که بیشتر آنها nude هستند به نمایش گذاشته شده اند.

در زمان مقرر وارد موزه شدیم. درب ورودی اصلی درست در زیر بزرگترین هرم شیشه ای است. پس از ورود بایست با آسانسور یا پله به اندازه یک طبقه پایین رفت و به لابی اصلی موزه رسید. 

مکانی مخصوص برای قرار دادن کوله پشتی و کیف و سایر وسایل در نظر گرفته شده است. بازدیدکنندگان می توانند با ۵ یورو یک دستگاه اودیوگاید پیشرفته کرایه کنند و در هنگام بازدید از قسمتهای مختلف موزه اطلاعات مفیدی کسب کنند. این دستگاه به طور خودکار مکان شما را در هر قسمت از موزه نشان می دهد و شما می توانید توضیحاتی را درباره برخی اشیا که در مانیتور دستگاه میبینید، انتخاب کرده و گوش دهید.

موزه در حقیقت در کاخ لوور واقع شده که در اواخر سده ۱۲ تا اوایل ۱۳ میلادی، ساخت استحکامات آن به فرمان فیلیپ دوم آغاز گردید. امروزه نیز باقی‌مانده‌های این استحکامات و قلعه در زیرزمین موزه قابل مشاهده است.  کاخ لوور فعلی، ساختمانی است که چندین مرتبه گسترش یافته. در سال ۱۶۸۲، لوئی چهاردهم، کاخ ورسای را مکان اصلی اقامت خود قرار داد و این مکان را تبدیل به محلی برای نمایش شکوه و عظمت سلطنتی نمود که از جملهٔ آنها می‌توان به نمایش مجموعهٔ عتیقه و باستانی یونان و روم اشاره داشت. موزه لوور از سال ۱۷۹۳ میلادی تا امروز به عنوان «موزهٔ عمومی» فعال بوده‌است.  همانطور که میدانید، موزه لوور یکی از بزرگترین موزه های جهان است و بازدید از آن شاید به چند روز زمان نیاز داشته باشد. پس بهتر است چند گالری مهم را ابتدا انتخاب کنید و در صورت انرژی و زمان کافی از گالری های دیگر بازدید کنید. حتما توصیه می کنم که یا با یک تورلیدر مجرب به این موزه بروید و یا از اودیوگاید استفاده کنید. متاسفانه توضیحات کافی درباره اشیا در موزه وجود ندارد و یا به زبان فرانسوی است. برای من سالن تمدنهای کهن بین النهرین، ایران و قسمت مجسمه های یونانی- رومی از بقیه قسمت ها جذاب تر بود. بیش از نیمی از سالن ایران اشیا منطقه باستانی شوش است. در منطقه بین النهرین آثار بسیار زیادی از تمدنهای آشور، بابل و سومر وجود دارد. سالن مصر بازدیدکنندگان زیادی داشت ولی از چیزی که تصور می کردم خیلی ضعیف تر بود. 

تمرکز موزهٔ لوور روی هنر، تاریخ بشر و فرهنگ است و آثار بسیاری در این زمینه‌ها در این موزه جای گرفته‌اند.  علاقه مندان به تاریخ در هنگام بازدید از موزه لوور بسیاری از اشیا را می بینند که تصاویر آنها در کتابهای تاریخ دست به دست می شود که از آن جمله می‌توان به لوح حمورابی، تابلوی بانوی صخره‌ها و تابلوی مونالیزا اثر لئوناردو داوینچی، تندیس ناپیرآسو(تمدن عیلامی)، نقش برجسته آجری شیر کاخ آپادانا شوش، سرستون گاو دوسر کاخ آپادانا شوش، سنگ‌نگاره کمان‌داران شوش، جام زرین مارلیک با نقش اژدهای دوسر، بسیاری از آثار مفرغی لرستان و گنجینه جیرفت، ونوس میلو و تابلو تاج‌گذاری ناپلئون اشاره کرد.

ساعت ۶ عصر موزه تعطیل شد و بالاجبار موزه را ترک کردیم. به پیشنهاد پسرم قدم زنان به سمت یکی از رستورانهای مشهور پاریس به نام Relais de l’Entrecote که فقط استیک و سیب زمینی سرخ شده سرو می کند حرکت کردیم و ساعت ۶:۳۰ به رستوران رسیدیم. رستوران ساعت ۷ باز می شد ولی ۹۷ نفر جلوتر از ما در صف ورود به رستوران ایستاده بودند. حدود ساعت ۷:۱۵ به داخل رستوران رفتیم. مشتریها در میزهای چسبیده به هم نشسته بودند. برای همه سوپ سرو شد و بلافاصله سیب زمینی سرخ کرده و استیک آوردند. پس از ۱۵ دقیقه دوباره استیک آوردند و در انتها دسر سرو کردند. بشقابها به سرعت جمع آوری شد تا مشتری ها رستوران را ترک کنند و افراد بعدی جایگزین شوند. 

برای برگشتن به سمت پارکینگ، مسیر دیگری را انتخاب کردیم و در خیابان هایی که چراغانی شده بودند گشت و گذار کردیم. تصمیم گرفتیم که از فرصت استفاده کنیم و قبل از بازگشت به هتل، گشت شبانه ای در پاریس داشته باشیم. 

میدان Vendome یک میدان مستطیل شکل است که در اطراف آن هتلها و فروشگاههای بسیار مجلل ساخته شده است. در مرکز میدان یک ستون ۴۲ متری ساخته شده که مجسمه ناپلئون بر بالای آن قرار دارد.

از میدان کنکورد وارد خیابان شانزلیزه شدیم. این خیابان ۷۰ متر عرض و کمی کمتر از ۲ کیلومتر طول دارد. سرتاسر خیابان در زمان بازدید ما که از نظر زمانی بسیار به آخر سال میلادی ۲۰۲۳ نزدیک بود، کاملا آذین بسته شده بود. برندهای مشهور جهان در این خیابان فروشگاههای بزرگی دارند و قدم زدن در این خیابان بسیار معروف در جهان، خالی از لطف نخواهد بود.

 در انتهای این خیابان طاق پیروزی در میدان شارل دوگل قرار دارد. میدان شارل دوگل معروف ترین میدان پاریس است که ۱۲ خیابان از آن منشعب می شود. در وسط میدان بزرگترین طاق نصرت جهان به ارتفاع 49.5 متر و عرض 45 متر قرار دارد. این بنا به افتخار سربازانی ساخته شده است که در طول تاریخ، به ویژه، در دوران حکومت ناپلئون جان خود را در راه فرانسه فدا کرده‌اند. در دیوارهای داخلی و بر فراز این طاق نصرت نام فرماندهان نیروهای فرانسوی جنگ‌ها نقش بسته است. در زیر این بنا مقبره یکی از سربازان گمنام جنگ جهانی اول واقع شده است. در پایین و در ضلع شرقی این بنا (به سمت شانزه لیزه) آتشی به یاد سربازان گمنام همواره شعله‌ور است که هر بعدازظهر طی مراسمی خاص با گاز طبیعی آتش آن را تجدید می‌کنند.

مقصد بعدی، برج زیبای ایفل بود. نورپردازی برج در شبها بسیار زیباست و به شکوه و عظمت آن می افزاید. 

ما اتومبیل را در یک پارکینگ در ضلع جنوبی محوطه برج پارک کردیم و پیاده به سمت برج حرکت کردیم. در مسیر از کنار یک اتوبوس گذشتیم که صدای بسیار بلند موزیک از آن به گوش می رسید. پنجره های آن کاملا رنگ شده بود و تبلیغات مختلف روی آن نوشته شده بود. وقتی که راننده درب جلو را باز کرد تا چند جوان سوار آن شوند، توانستم داخل اتوبوس را ببینم و با کمی دقت متوجه شدم که روی اتوبوس نوشته شده Bus Discothèque !

برای ورود به محوطه اصلی برج ایفل باید از یک ایستگاه بازرسی عبور کرد. بطور کلی در بسیاری از مناطق گردشگری پاریس، توجه به مسائل امنیتی بسیار زیاد است. حتی در برخی جاها سربازهای مسلح را در حال گشت زنی می توان دید. ما بلیط آسانسور تا طبقه دوم را خریدیم و علی رغم هوای سرد و کمی بارانی حدود نیم ساعت را در بالکن طبقه دوم سپری کردیم. منظره کلان شهر پاریس از فراز برج ایفل بسیار زیباست. در تمام مدتی که در محوطه برج بودم، به شدت مسحور سازه زیبا و پیچیده برج شده بودم. به نظر من با تکنولوژی امروز نیز، ساخت چنین سازه ای آسان نیست. به راستی مهندسین این برج برای ساخت آن محاسبه های پیچیده ای را با قلم و کاغذ انجام داده اند. محاسبه هایی که اکنون با کمک نرم افزارهای کامپیوتری بسیار ساده تر قابل اجراست. ساخت برج ایفل در سال ۱۸۸۷ شروع شد و دو سال و دو ماه طول کشید تا تکمیل شود. ۸۵۰ نفر در ساخت آن کار کرده‌اند. این برج از ۱۸ هزار و ۳۸ قطعه ساخته شده‌است و برای اتصال آن‌ها از ۲ و نیم میلیون پیچ مهره و میخ پرچ استفاده شده‌است. ارتفاع برج ۳۳۰ متر است که در زمان خود مرتفع‌ترین برج جهان بود. وزن برج ایفل بیش از ۱۰ هزار تن است که ۷ هزار و ۳۰۰ تن آن فولاد است. برج توسط مهندس آلمانی‌تبار بنام«الکساندر گوستاو بونیک‌هاوزن» طراحی و ساخته شد. خانواده بونیک هاوزن از منطقه ایفل واقع در غرب آلمان به فرانسه مهاجرت کرده بودند و از آنجایی که تلفظ  نام او در فرانسه مشکل بود، آن‌ها نام منطقه ایفل را برای خود برگزیدند.

وقتی از تراس طبقه دوم مشغول پیدا کردن بناهای شاخص شهر بودیم، صدای بوق و حرکت تعداد زیادی موتور سیکلت نظر ما را جلب کرد. تعدادشان به اندازه ای زیاد بود که چند خیابان در اطراف برج ایفل کاملا توسط آنها اشغال شده بود و مشکل ترافیکی ایجاد کرده بودند. وقتی به محل پارک اتومبیل خود برگشتیم. هنوز تعداد قابل توجهی از آنها با لباسهای مخصوص موتور سواری یا لباس هایی که طرح سنتی جشنهای کریسمس را داشتند، در پارکینگ دیده می شدند. برای بازدید از ایفل حداقل ۳ ساعت زمان اختصاص دهید. 

روز دوم، ۱۵ دسامبر ۲۰۲۳:

طبق برنامه ریزی که چند روز قبل انجام داده بودیم. کل این روز را برای تفریح و بازی در دیزنی لند پاریس اختصاص دادیم.

با خروج از هتل تصمیم گرفتیم تا  از منطقه Meudon که در مسیر ما قرار داشت دیدن کنیم. این منطقه جنگلی ، از مرتفعترین مناطق اطراف پاریس می باشد. در دوران لویی چهاردهم یکی از اقامتگاههای سلطنتی بود و پس از آن مورد استفاده لویی پانزدهم قرار گرفت. یکی از بناهای معروف این منطقه رصدخانه آن است که متاسفانه امکان بازدید از آن وجود نداشت.

 دیزنی لند پاریس در حومه شرقی پاریس ساخته شده است و کار خودش را از سال ۱۹۹۲ آغاز کرده است. 

من قبلا دیزنی لند توکیو را دیده بودم و برایم بسیار جالب بود تا ببینم، شیوه مدیریتی فرانسوی ها با ژاپنی ها تا چه اندازه متفاوت است. علی رغم اینکه ما در وسط هفته از این مجموعه دیدن کردیم ولی بسیار شلوغ بود و برای سوار شدن هر یک از بازی ها گاها می بایست حدود یک ساعت در صف ایستاد. به نظر من کیفیت بازی ها و همچنین نظم و ترتیب در دیزنی لند توکیو بهتر از پاریس بود. خوشبختانه کارناوال بسیار زیبایی از شخصیتهای کارتونی فیلمهای دیزنی را در این مجموعه دیدیم.  حدود ساعت ۹ شب این پارک زیبا را ترک کردیم و به هتل برگشتیم.

روز سوم، ۱۶ دسامبر ۲۰۲۳: 

ما امروز را به گردش داخل شهر اختصاص دادیم. با توجه به کوتاه بودن روز، فرصت ما برای بازدید از برخی مناطق بسیار کوتاه بود لذا ترجیح دادیم تا حداقل زمان را برای بازدید از آنها بگذاریم. از جمله موسسه هنری و فرهنگی پمپیدو که در سال ۱۹۷۷ به‌نام ژرژ پمپیدو رئیس‌جمهور فرانسه در پاریس برپا شد. این گالری بزرگ‌ترین موزهٔ هنر مدرن در جهان است که ۱۷۷۰۰ متر مربع  زیربنا دارد. ژرژ پمپیدو یکی از اولین نمونه‌های بزرگ ساختمان‌های inside out در تاریخ معماری جهان است که سیستم سازه‌ای، سیستم مکانیکی و مدارهای الکتریکی در سطح خارجی بنا ظاهر شده‌اند. تمام قسمت‌های عملکردی این مرکز با رنگ نمایان شده اند: لوله‌های سبز رنگ مربوط به تاسیسات آب، داکت‌های آبی رنگ برای کنترل‌های آب و هوا، رنگ زرد برای سیم مدارهای الکتریکی و رنگ قرمز مربوط به مدارها و سیستم‌های امنیتی هستند.

سپس اتومبیل را در “جزیره سیته” که در میان رود سن قرار دارد و بسیار به کلیسا نوتردام نزدیک است پارک کردیم. کلیسا نوتردام در قرن ۱۱ میلادی ساخته شد و یکی از مهمترین و قدیمی ترین بناهای پاریس است. مجسمه های سنگی و چوبی نصب شده که برخی از آنها اشکال عجیب و غریب دارند، یکی از جذابیتهای این بنای تاریخی- مذهبی هستند. کتاب گوژپشت نوتردام اثر ویکتور هوگو با محوریت این کلیسا نوشته شده است. متاسفانه در سال ۲۰۱۹ یک آتش سوزی عظیم سبب تخریب و آسیب رسانی شدید به این کلیسا شد. از آن زمان تاکنون کار مرمت این کلیسا ادامه دارد. لذا هنوز امکان بازدید از داخل آن وجود ندارد.

با ۱۵ دقیقه پیاده روی به بنای پانتئون رسیدیم. اولین چیزی که نظر مرا جلب کرد صف بسیار طولانی در کنار یک ساختمان بود. به درب ورود آن که نزدیک شدم، فهمیدم که افرادی که در صف ایستاده اند دانشجو هستند و برای ورود به دانشگاه باید کارت دانشجویی آنها توسط انتظامات دانشگاه اسکن شود و بعد می توانند وارد شوند! 

بنای پانتئون در مرکز یک میدان قرار دارد و دور تا دور این میدان ساختمانهای دانشگاهی و یا کتابخانه مربوط به دانشگاه می باشد. 

این بنا در آغاز با کاربریِ کلیسا به دستور لویی پانزدهم در سال ۱۷۵۸ شروع و در سال ۱۷۸۹ ساخته شد. نمای خارجی این بنا یک نمای یونانی – رومی بسیار باشکوه و چشمگیر و دارای 22 ستون به سبک کورنتی است. مجسمه‌ هایی از شخصیت های برجسته فرانسه را در این محل می توان دید. مثل مجسمه‌ روسو، ولتر، لافایت، ناپلئون بناپارت.

هنگام ورود به این بنا عظمت آن بیشتر نمایان می شود. فضای داخلی وسیع آن به وضوح گوتیک و باشکوه است. این ساختمان به شکل یک صلیب یونانی است و مرکز آن با گنبدی باورنکردنی به ارتفاع 83 متر مشخص شده است. ابعاد آن 110 متر طول و 84 متر عرض است که 100 ستون کورنتی و آثار هنری متعدد را در خود جای داده است. فضای داخلی این معبد با موزاییک ها و نقاشی هایی از صحنه های تاریخ فرانسه تزئین شده است که برخی از آنها توسط Puvis de Chavannes طراحی شده اند. 

هنگامی که به زیر زمین(سرداب) می روید، وارد یک اتاق گرد می شوید که از آنجا چندین راهرو منشعب می شود.

نام های بزرگ علم، هنر، سیاست و ارتش فرانسه در اینجا به خاک سپرده شده اند. با قدم زدن در گالری ‌های آن، می ‌توان از مقبره‌ های بزرگانی چون  پیر و ماری کوری (فیزیکدانان)، لویی بریل (خالق سیستم خواندن برای نابینایان)، ژان ژاک روسو (فیلسوف)، الکساندر دوما، ویکتور هوگو، ولتر ( نویسنده)، ژان ژورس (سیاستمدار)، رنه دکارت (فیلسوف، فیزیکدان و ریاضیدان)، ژاک لوئیس دیوید (نقاش)، لویی آنتوان دو بوگنویل (دریانورد و افسر) و … بازدید کرد.

مانند گنبد معبد، آونگ فوکو یکی از چشمگیرترین سازه های پانتئون است. آونگ ۶۷ متری فوکو در واقع یک توپ فلزی(طلای ۲۴ عیار) با قطر 20 سانتی متر و وزن 28 کیلوگرم است که مستقیماً در مرکز گنبد زیبا و در وسط پانتئون آویزان شده و توسط یک حصار گرد احاطه شده است. وظیفه آن ثبت حرکت چرخشی کره زمین است. آونگ به صورت عمودی آویزان است و هنگامی که حرکت می کند، رکابی که به کره متصل می شود، روی لایه نازکی از ماسه که روی زمین نشسته است، علایمی ایجاد می کند. و با هر چرخش کره ی زمین، علامت روی ماسه به تدریج افزایش می یابد. با این نمایش ساده و مستقیم فوکو توانست حرکت زمین را ثابت کند. برای بازدید از این بنا یکساعت و نیم در نظر بگیرید.

ما از کوچه و پس کوچه ها به سمت ساحل جنوبی رود سن حرکت کردیم و خودمان را به موزه Orsay رساندیم. 

در محوطه خارجی موزه شش مجسمه که هر کدام معرف یک قاره هستند و همچنین تعدادی از حیوانات از قبیل کرگدن، اسب و فیل قرار داده شده است.

موزه اورسی یکی از مشهورترین موزه‌های پاریس و یکی از پربازدیدترین موزه‌های جهان است. این موزه که در یک ایستگاه قدیمی قطار(متعلق به سال ۱۹۰۰) قرار دارد، مجموعه ای استثنایی از آثار هنری متعلق به قرن 19 و اوایل قرن 20 را در خود جای داده است. بازدیدکنندگان می توانند شاهکارهای نقاشان مشهوری مانند ون گوگ، مونه، رنوار، دگا، گوگن و بسیاری دیگر را در این موزه پیدا کنند. موزه اورسی همچنین به خاطر مجموعه مجسمه‌ها، مبلمان و اشیاء هنری تزئینی مثل ساعت معروف Orsay و پنجره های شیشه ای رنگارنگ، مشهور است. شاید بتوان گفت که این موزه یکی از بهترین موزه های جهان برای نمایش آثاری با سبک امپرسیونیسم است. اگر اهل هنر هستید که ساعتها می توانید در این موزه لذت ببرید.

با ادامه مسیر در کنار رود سن به پل الکساندر رسیدیم. این پل که ساخت آن در سال ۱۹۰۰ به پایان رسید به نام الکساندر سوم-تزار روسیه- نامگذاری شد. چهار مجسمه اسب بالدار برنزی و طلایی رنگ در چهار طرف آن بر روی ستونهای ۱۷ متری قرار داده شده اند. این پل خیابان شانزالیزه را Hôtel des Invalides متصل می کند.

 Hôtel des Invalides مجموعه ای شامل موزه ارتش، کلیسا(سنت لویی) و مقبره برخی از عالی رتبه ترین مقامات نظامی فرانسه چون ناپلئون است. ما نتوانستیم موزه نظامی را ببینیم چون فرصت کافی وجود نداشت. این مجموعه در سال ۱۶۷۱ به دستور لویی چهاردهم کلید خورد تا جانبازان جنگی معلول یا بی‌بضاعت بتوانند در آن زندگی کنند. سرانجام، ساخت این بنا در سال ۱۶۷۶ به پایان رسید و حدود ۴۰۰۰ جانباز جنگ را در خود جای داد. کلیسای سنت لویی به طور مستقیم با یک کلیسای کوچک سلطنتی در ارتباط است که با نام «گنبد انولید» (Dôme des Invalides) شناخته می‌شود. گنبد این کلیسا، 107 متر ارتفاع دارد و برای ساخت آن از معماری باروک و «باسیلیکای سنت پیتر» (St. Peter’s Basilica) در رم الهام گرفته شده است. ساخت این کلیسا، 27 سال طول کشید و در نهایت در سال 1708 به پایان رسید. قرار بود اجساد خاندان سلطنتی را در این کلیسا دفن کنند که این برنامه بعد از فوت لویی چهاردهم به فراموشی سپرده شد. تا اینکه پادشاه «لوئی فیلیپ یکم» در سال 1840 دستور داد تا طی مراسمی باشکوه، بقایای جسد ناپلئون بناپارت را از محل دفن او در جزیره‌ی «سنت هلن» به این کلیسا منتقل کنند. مقبره ناپلئون بناپارت در مرکز کلیسا قرار گرفته است، جنس آن از کوارتزیت قرمز و روی یک  بلوک گرانیت سبز قرار دارد. این مقبره دارای 5 متر ارتفاع و 4.5 متر عرض می باشد و  بقایای امپراطور در داخل 4 تابوت ساخته شده از  آبنوس،  سرب، ماهاگونی و فولاد سفید قرار داده شده است. بعدها، پسر و برادران او را نیز در همین مکان دفن کردند. امروزه مقبره‌ی بعضی دیگر از فرماندهان نظامی از جمله «فردیناند فوش» (Ferdinand Foch)، «ووبن» (Vauban) و «تورن» (Turenne) هم در گنبد انولید قرار دارد. سرداب این کلیسا آرامگاه تعداد زیادی از مقامات نظامی فرانسه است. حتما یک ساعت برای بازدید از این مکان اختصاص دهید.

موزه Rodin فقط کمی با کلیسا سنت لویی فاصله دارد و توصیه می کنم که حتما از آن بازدید کنید. آگوست رودن، مجسمه ساز فرانسوی قرن ۱۹ بود. آثار بسیار معروفی از او در این موزه نگهداری می شوند از قبیل مجسمه های: اندیشگر(Thinker)، دروازه های جهنم(The Gates of Hell)، بوسه(The Kiss). همچنین در این موزه آثاری از کامیل کلودل ، ون گوگ و چند هنرمند دیگر هم به نمایش گذاشته شده اند. برای بازدید از این موزه حداقل یکساعت و نیم زمان نیاز است.

اتومبیل را سوار شدیم و به سمت منطقه Montmartre حرکت کردیم. معروفترین بنای این محل که بر روی یک تپه و مشرف به شهر پاریس قرار دارد، باسیلیکا Sacre Cour است. این بنای سفید رنگ که با نورپردازی شبانه جلوه خاصی دارد پس از ۴۰ سال در ۱۹۱۴ تکمیل شد. نمای خارجی این کلیسا بسیار با ابهت است. فضای داخلی بسیار بزرگ است ولی تزیینات خاصی ندارد.

محله Montmartre با کوچه و پس کوچه های باریک و تو در تو برای پرسه زدن بسیار مناسب است. کاباره معروف مولن روژ در نزدیکی همین محل قرار دارد. ساختمان این کاباره شبیه به یک آسیاب بادی قدیمی است که نام مولن روژ به معنی آسیاب بادی قرمز از شکل ظاهری آن گرفته شده است. این کاباره از سال ۱۸۸۹ مشغول به کار است و یکی از مکانهایی است که توریستها از آن دیدن می کنند. مولن روژ معروفترین کاباره پاریس و شاید یکی از معروفترین کاباره ها در جهان باشد. محله پیگال از مناطق بدنام در پاریس است و در همین محدوده قرار دارد.

روز چهارم ۱۷ دسامبر:

ما به صورت آنلاین بلیت ساعت ۱۰ صبح کاخ ورسای را از چند روز قبل تهیه کرده بودیم. خوشبختانه از محل هتل تا منطقه ورسای که روزگاری ییلاقی در حومه پاریس بود فقط ۲۰ دقیقه فاصله داشتیم. 

ورسای هم اکنون شهری در حومه غربی پاریس است. این شهر در قرن ۱۷ به مدت یک صد سال پایتخت پادشاهی فرانسه بود. مهمترین بنای این شهر کاخ ورسای نام دارد که یکی از بزرگترین کاخ های جهان است. این کاخ در لیست میراث جهانی ثبت شده است. قبل از ساخته شدن این کاخ، این محل یکی از شکارگاههای مهم سلطنتی بود تا اینکه در سال ۱۶۲۴ به فرمان لویی سیزدهم در آنجا بنایی احداث می شود. در سال ۱۶۶۹ لویی چهاردهم تصمیم می گیرد تا کاخ مجللی برای خود احداث کند و نهایتا ورسای را برای این منظور انتخاب می کند. در سال ۱۶۸۲ این کاخ رسما افتتاح می شود و پادشاه از کاخ لوور به این محل نقل مکان می کند. لویی چهاردهم با ساخت این کاخ در نظر داشت هم از شلوغی پاریس دور شود و هم با یک‌جا جمع کردن دستگاه‌های دولتی و دربار در ورسای کنترل بیشتری را بر آنها داشته باشد. علاوه بر کاخ سلطنتی و اماکن دولتی نظیر دیوان‌ها و دادگاه‌ها، منازل هزاران نفر از درباریان، فرمانداران، قضات، وزرا و شخصیت‌های حکومتی در ورسای قرار داشت. 

خوشبختانه محوطه بزرگی جلو درب اصلی به پارکینگ اختصاص داده شده است. بازدیدکنندگان می توانند اودیوگاید به قیمت ۵ یورو بگیرند که برای آشنا شدن با کاخ بسیار مفید است. از آنجا که این کاخ بسیار بزرگ است می بایست طوری برنامه ریزی کنید تا ۳ ساعت را به بازدید از داخل ساختمان کاخ اختصاص دهید. ورسای دارای بزرگ‌ترین مجموعه باغ‌ها و فضای سبزی است که تاکنون در جهان ساخته شده‌است. در میان این باغ‌ها، آبراه‌ها، حوض‌ها، فواره‌ها و مجسمه‌های زیبایی طراحی شده‌اند بنابراین حداقل یک ساعت را برای آن در نظر بگیرید.

این کاخ سلطنتی تعداد زیادی اتاق دارد که هر کدام  تابلوها و دکوراسیون منحصر به فردی داشته اند. در زمان انقلاب فرانسه، این کاخ به دست انقلابیون افتاد و بسیاری از اشیاء داخل آن به سرقت رفت. با این وجود هنوز هم مملو از آثار بسیار با ارزش است.

هر کدام از اعضاء خانواده سلطنتی برای خود یک یا چند اتاق داشتند و هر اتاق برای خودش داستانهایی دارد. تالارهای باشکوه این قصر الهام بخش بسیاری از کاخهای پس از خود بوده است. 

تالار آیینه یکی از تالارهای مشهور و زیبای کاخ ورسای است که پیمان ورسای در آنجا امضاء شد. این پیمان یکی از مهم‌ترین پیمان‌های صلح تاریخ است که به جنگ جهانی اول بین امپراتوری آلمان و متفقین خاتمه داد. این پیمان در ۲۸ ژوئن سال ۱۹۱۹ در کاخ ورسای به امضای دولت‌های پیروز بریتانیا، ایالات متحده، فرانسه، ایتالیا و ژاپن از یک طرف و امپراتوری آلمان در طرف دیگر رسید. سایر قدرت‌های مرکز پیمان‌های جداگانه‌ای با متفقین امضا کردند. 

پس از بازدید از کاخ، کمی داخل شهر سرسبز و زیبای ورسای گردش کردیم و سپس به سمت فرودگاه حرکت کردیم.

 با توجه به ترافیک و بعد مسافت، فرصت نکردیم تا باک اتومبیل را پر کنیم و به همان شکل اتومبیل را تحویل دادیم. در هنگام تحویل خودرو، درب دفتر شرکت اجاره اتومبیل بسته بود و به ناچار طبق دستورالعمل شرکت، سوئیچ را داخل جعبه ای که به همین منظور طراحی شده بود انداختیم. قیمت هر لیتر بنزین در زمانی که ما آنجا بودیم بین 1.7 تا 2.3 یورو با توجه به کیفیت و نوع بنزین متغیر بود. چند روز بعد از تحویل اتومبیل، ایمیلی دریافت کردم که بابت هر لیتر بنزین 3.3 یورو می بایست پرداخت کنم، همچنین ۱۹ یورو بابت سوختگیری به صورت حساب اضافه شده بود.

فرودگاه شارل دوگل پاریس از فرودگاههای بزرگ اروپا است و توصیه می کنم همیشه کمی زودتر از زمان معمول وارد شوید. خوشبختانه ما زمان کافی داشتیم تا در فرودگاه کمی استراحت کنیم. 

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

af6872@gmail.com

www.kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به پاریس- شهر هنر اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

چون سفر من به سنگاپور برنامه ریزی نشده اتفاق افتاد بنابراین فرصت کافی نداشتم تا درباره این کشور قبل از سفر تحقیقات لازم را انجام دهم. می دانستم که سنگاپور کشوری بسیار مدرن و در عین حال بسیار کوچک است. بنابراین لازم می دانم که قبل از پرداختن به گزارش سفر کمی درباره سنگاپور بنویسم.

جمهوری سنگاپور دولت‌شهری در مجمع‌الجزایر مالایی به پایتختی شهر سنگاپور است. این کشور در جنوب شبه‌جزیره مالایا و شمال خط استوا واقع شده و با ۷۳۴ کیلومتر مربع کوچک‌ترین کشور جنوب شرقی آسیا است. جمعیت این کشور در سال ۲۰۲۱ حدود پنج و نیم میلیون نفر برآورد شده است. سنگاپور از شمال با مالزی و از جنوب با اندونزی مرز آبی دارد.

 پیش از حضور کشورهای اروپایی در منطقه، منطقه‌ای که امروزه به عنوان سنگاپور شناخته می‌شود فقط منطقه ماهیگیری مالایی در مصب رودخانه سنگاپور بود. سنگاپور از سال ۱۸۲۴ تا ۱۹۶۳ میلادی، به غیر از سه سال در زمان جنگ جهانی دوم یکی از مستعمرات بریتانیا بود. این کشور در سال ۱۹۴۲ توسط ژاپن اشغال شد و نیروهای بریتانیایی مجبور به ترک آن شدند ولی بعد از جنگ مجددا نیروهای بریتانیایی به آنجا بازگشتند. هجده سال بعد یعنی در سال ۱۹۶۳ سنگاپور به عنوان عضوی از فدراسیون مالزی استقلال خود را از بریتانیا به دست آورد. این کشور در نهایت دو سال بعد در سال ۱۹۶۵ از مالزی جدا شد و به این ترتیب جمهوری سنگاپور شکل گرفت.

سنگاپور در زبان مالایی به معنی «شهر شیر»است. گفته می شود که این نام اولین بار توسط سانگ نیلا اوتاما بنیان‌گذار سنگاپور بر این شهر گذاشته شد. وی که در هنگام شکار با جانوری مشابه شیر مواجه شده بود، این اتفاق را به فال نیک گرفته و در آنجا شهری به نام سنگاپور بنا کرد. طبق مطالعات انجام شده، احتمالاً هرگز شیری در سنگاپور زندگی نکرده و جانور مشاهده شده توسط وی، ببر بوده‌است.

سنگاپور نمونه یک کشور بسیار موفق‌ در اقتصاد جهانی است. رشد اقتصادی سنگاپور از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۵ به‌طور میانگین سالانه ۶ درصد بود و باعث شد تا شیوه زندگی سنگاپوری‌ها به شدت بهبود یابد.

سنگاپور به خاطر موقعیت جغرافیایی، نیروی کار ماهر، مالیات پایین، زیربنای پیشرفته و برخورد قاطع با فساد توانسته مقدار بسیار زیادی سرمایهٔ خارجی جذب کند.تقریباً ۴۴ درصد از نیروی کار سنگاپور از افراد غیر سنگاپوری تشکیل شده‌است.

واحد پول سنگاپور دلار سنگاپور است که با نماد S$ نشان داده می‌شود و توسط بانک مرکزی این کشور چاپ می‌گردد. هر دلار سنگاپور معادل 0.75 دلار آمریکاست. (دسامبر ۲۰۲۳). اسکناس ۱۰۰۰۰ دلاری سنگاپور با ارزش ترین اسکناس دنیاست.

فرودگاه چانگی سنگاپور ۱۰۰ ایرلاین را به ۳۰۰ شهر جهان متصل می‌کند. این قطب راهبردی بین‌المللی تا سال ۲۰۱۵ توانسته بود ۴۸۰ جایزه تحت عنوان «بهترین فرودگاه جهان» به دست آورد و به این ترتیب بهترین فرودگاه در سطح جهان شناخته شود.

قیمت خودرو در سنگاپور نسبت به دیگر کشورهای انگلیسی‌زبان به طرز چشمگیری بیشتر است. همچنین لازم است ذکر شود که در سنگاپور هم مانند دیگر کشورهای مشترک المنافع  وسایل حمل و نقل و مردم از سمت چپ معابر رفت‌وآمد می‌کنند. از آنجا که کرایهٔ تاکسی در این کشور نسبت به دیگر کشورهای توسعه‌یافته نسبتاً ارزان‌تر است، استفاده از آن نیز با استقبال مردمی مواجه شده‌است. طرح اعطای مجوز عبور و مرور در سنگاپور که در سال ۱۹۷۵ در این کشور اجرا شد نخستین طرح ترافیک در جهان به‌شمار می‌رود. در این طرح به غیر از تعیین محدودهٔ طرح ترافیک، سخت‌گیری در اعطای مجوز مالکیت خودرو و بهبود ترابری انبوه نیز پیش‌بینی شده است. در سال ۱۹۹۸ پرداخت عوارض عبور از معابر به صورت الکترونیکی درآمد. 

بندر سنگاپور پس از بندر شانگهای دومین بندر شلوغ دنیا محسوب می‌شود به طوری که ۴۲۳ میلیون تن را رد و بدل می‌نماید. همچنین این بندر دومین بندر جهان از لحاظ ترافیک بارگیری کشتی ها است.

متروی سنگاپور در سال ۱۹۸۷ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۵ خط و ۱۰۲ ایستگاه می‌باشد.

در سنگاپور چهار زبان انگلیسی، مالایی، چینی و تامیل به عنوان زبان‌های رسمی شناخته می‌شوند. اما در مجموع ساکنان این کشور با نزدیک به بیست زبان مختلف تکلم می‌کنند که این امر نشان‌دهنده تنوع گسترده زبانی و فرهنگی در سنگاپور می‌باشد. بسیاری از تابلوها و علائم در سنگاپور به چهار زبان رسمی نوشته شده‌اند. در سنگاپور سیاست رسمی آموزشی به ترتیبی است که دانش‌آموزان به‌طور هم‌زمان زبان انگلیسی و زبان مادری خود را می‌آموزند.

سنگاپور یک کشور چند مذهبی است. بر طبق آمار سال ۲۰۱۰ میلادی در مورد افراد بالای ۱۵ سال، ۲۴٪ افراد مقیم سنگاپور (به غیر از گردشگران و کارگران مهاجر) پیرو مذاهب بودایی و تائو هستند. همچنین ۱۸٫۳٪ جمعیت این کشور مسیحی، ۳۷٫۷٪ مسلمان، ۵٫۱٪ هندو و ۰٫۷٪ نیز پیرو ادیان دیگر هستند. ۱۷٪ از جمعیت سنگاپور نیز پیرو هیچ مذهبی نیستند.

گزارش سفر:

روز نخست، ۲۶ آبان ۱۴۰۲ مطابق با ۱۷ نوامبر  ۲۰۲۳ :

ساعت ۳:۱۵ صبح از دبی با پرواز خطوط هوایی امارات عازم سنگاپور شدم. طول این پرواز مستقیم ۷ ساعت و نیم است و با توجه به اختلاف زمانی ۴ ساعته بین دبی و سنگاپور، ساعت ۱۴:۴۵ وارد فرودگاه بین المللی چانگی سنگاپور شدم. فرودگاه سرسبز و زیبای سنگاپور اولین خاطره خوش را برای مسافران سنگاپور به یادگار می گذارد. البته بگذریم از اینکه سفر با پاسپورت ایرانی گاهی این معادله ها را بر هم می زند. هنگام چک کردن ویزا و پاسپورت خیلی محترمانه از من خواسته شد تا کمی منتظر بمانم و بعد از ۱۵ دقیقه افسر اداره مهاجرت چند سوال ساده و معمولی از من پرسید و پاسپورت را تحویل داد و به این ترتیب وارد خاک سنگاپور شدم.

 چندین محوطه سرسبز که یکی از آنها آبشار مخروطی شکل دارد در سالن خروجی فرودگاه ساخته شده است. از میزان جمعیت اینجا می شد فهمید که بسیاری از این افراد اصلا مسافر نیستند و به خاطر بازدید از این پارک و فضای سرپوشیده به اینجا آمده اند. البته با توجه به نزدیک شدن به ماه پایانی سال، تزیینات زیبای درخت بزرگ کریسمس فرودگاه مسافرهای زیادی را برای گرفتن عکس یادگاری به اینجا کشانده بود.

کمی در این محل وقت گذراندم و بعد طبق راهنمایی نقشه گوگل تصمیم گرفتم تا با وسایل حمل و نقل عمومی به سمت هتل حرکت کنم. ایستگاه اتوبوس به فاصله بسیار کوتاهی از درب خروجی قرار داشت. شماره خط مورد نظر را پیدا کردم و در صف ایستادم. از خانمی که جلوتر از من بود پرسیدم که چطور می توانم کرایه اتوبوس را پرداخت کنم و او گفت که با کارت اتوبوس- مترو و یا پول نقد. او به من گفت که کرایه ۲ دلار سنگاپور است و اگر اسکناس ۵ دلاری در دستگاه بگذارم از بقیه پول خبری نخواهد بود. پس بهتر است که معادل ۲ دلار سکه تهیه کنم و در دستگاه بیاندازم و اگر تصمیم دارم که در شهر با اتوبوس یا مترو سفر کنم حتما کارت مخصوص را تهیه کنم چون در این صورت کرایه را بر اساس میزان جابه جایی پرداخت خواهم کرد و بسیار ارزانتر از ۲ دلار برای هر سفر محاسبه خواهد شد. 

کمی کمتر از یکساعت طول کشید که به هتل رسیدم. از ورودی هتل مشخص بود که این هتل توسط تورهایی که مسافر های گروهی دارند بیشتر رزرو شده است. لازم است که یادآوری کنم در زمانی که برای ویزا سنگاپور اقدام کردم علاوه بر داشتن بلیط رفت و برگشت، حتما می بایست یک شخص یا کمپانی اسپانسر شما هم بشود و این موضوع سبب شد تا من به یک آژانس مسافرتی مراجعه کنم و از آنها بخواهم که آنها برایم ویزا بگیرند. آژانس مورد نظر از من خواست که حداقل برای دو شب از آنها هتل بگیرم که من چهار شب هتل درخواست کردم. آنها برای من لیست دو هتل را فرستادند که هتل Value Thompson به نظر هتل بهتری می آمد. که البته نسبت به مبلغی که برای اقامت در آن پرداخت کردم بسیار کم کیفیت بود هر چند که از شب دوم به هتل دیگری نقل مکان کردم که بسیار خوب بود(Holiday Inn Express & Suites Singapore Novena, an IHG Hotel). البته این تصمیم را زمانی گرفتم که صبح روز بعد برای صبحانه به کافه ای که در مجاورت هتل بود مراجعت کردم! طبق قرارداد صبحانه جز خدمات هتل بود و از آنجا که این هتل رستوران مجزا نداشت، طبق قراردادی که با کافه مجاور رستوران، صبحانه در آنجا سرو می شد. به جرات می توانم بگویم که از بی کیفیت ترین صبحانه هایی بود که در مدت سفرهایم دیده بودم. 

بعد از اینکه وسایل را در هتل گذاشتم، سعی کردم در اطراف هتل پیاده روی کوتاهی کنم. برج سازی در سنگاپور بسیار رایج است و بسیاری از برجهای بلند در طبقه همکف دارای فروشگاههای مواد غذایی، البسه، رستوران و کافه هستند. بیشتر رستورانها تا ساعت ۹ شب در ایام هفته غذا سرو می کنند ولی همچنان می توان غذا را در رستورانهایی که بار دارند تا نیمه های شب پیدا کرد. 

روز دوم، ۱۸ نوامبر:

اولین کاری که امروز انجام دادم تهیه یک کارت مترو-اتوبوس بود. ارزانترین آن ۱۰ دلار قیمت دارد که ۵ دلار آن قیمت کارت است و ۵ دلار آن را می توان برای سفر استفاده کرد. البته من ۱۰ دلار اضافه آن را شارژ کردم. تا پایان سفر چهار روزه من که به دفعات زیاد از اتوبوس و مترو استفاده کردم علاوه بر مبلغ ذکر شده ۱۵ دلار دیگر هم به شارژ آن اضافه کردم. در پایان سفر اعتبار باقی مانده در کارت کمی بیشتر از ۸ دلار بود که می توان آن را تا پنج سال بعد استفاده کرد.

با اتوبوس به منطقه Colonial District, Marina Bay & the Quays  آمدم. این منطقه قسمتی از محدوده قدیمی و همچنین قسمتی از منطقه جدید و مدرن شهر است. هتل Raffles با نزدیک به ۲۰۰ سال قدمت یکی از بناهای مجلل در قلب سنگاپور است. این هتل در طی دو قرن گذشته شاهد تغییراتی بوده که در سنگاپور اتفاق افتاده، ابتدا اقامتگاهی ساحلی و متعلق به چارلز امرسون بود که بعدا به هتل تغییر کاربری داد و در زمان جنگ جهانی دوم به اشغال ژاپنی ها درآمد. پس از جنگ نیروهای بریتانیایی در آنجا اقامت کردند. در سال ۱۹۸۷ توسط دولت سنگاپور به عنوان یک اثر ملی ثبت شد. از آن زمان تاکنون این بنا که همچنان کاربری هتل داشته است بارها تحت مرمت و بازسازی قرار گرفته است. اکنون یک پاساژ بسیار مجلل در طبقه همکف آن با معروفترین برندهای دنیا مشغول فعالیت است.

با کمی پیاده روی و عبور از مرکز خرید رافلز به بنای یادبود جنگ رسیدم. این یادمان که به طور رسمی در سال 1967 رونمایی شد، سازه ای است به ارتفاع 61 متر و شامل چهار ستون برای نشان دادن هر یک از چهار نژاد که در پایه به هم پیوسته و نشان دهنده وحدت همه نژادها است. مراسم یادبود هر ساله در 15 فوریه در همین مکان برگزار می شود.

  با عبور از کنار کلیسا سنت آندرو که در زمان جنگ جهانی دوم به بیمارستان تبدیل شده بود به مهمترین بنای سنگاپور رسیدم.

 گالری ملی سنگاپور قطعا یکی از مکانهایی است که جذابیت لازم را برای بازدید دارد. این ساختمان روبروی زمین چمن بسیار وسیعی به نام padang قرار دارد. در زمانی که من آنجا بودم در قسمتی از آن عده ای مشغول بازی راگبی و در قسمت دیگر عده ای فوتبال بازی می کردند.

 مجسمه مادر و کودک یکی از مجسمه های معروف Ng Eng Teng مجسمه ساز معروف سنگاپوری است که آثارش در درجه اول به شخصیت و شرایط انسانی می پردازد. او معتقد بود که بشریت با خانواده آغاز می شود و در آن کودکان ارزش ها را از طریق رابطه  پویا با والدین خود یاد می گیرند. این هنرمند نقش حمایتی را که مادر در زندگی فرزندانش ایفا می‌کند در تعدادی از آثارش به نمایش گذاشته است.

 ساختمان این گالری قبلا متعلق به شهرداری سابق و همچنین دادگاه عالی سنگاپور بود که بعدا این دو ساختمان به هم متصل شدند و ساختمان کنونی گالری ملی سنگاپور را تشکیل دادند. در این گالری شما با مجموعه ای از هنرهای معاصر، فرهنگ این منطقه از آسیا و به طور خاص سنگاپور آشنا می شوید. در زمان بازدید من یک گالری موقت تحت عنوان مناطق استوایی با نمایش آثاری از تعدادی از کشورهایی که در حاشیه خط استوا قرار دارند، گشوده شده بود. 

پشت بام این گالری رستوران بسیار خوش منظره ای دارد  و از آنجا می توانید هتل و مجموعه Marina Bay Sands را ببینید، لذا حتما توصیه می کنم از آن بازدید کنید. برای این مجموعه حداقل ۲ ساعت زمان اختصاص دهید. 

در این محدوده چندین مجسمه و ساختمان قدیمی از قبیل سالن کنسرت ویکتوریا، مجسمه استمفورد رافلز، موزه تمدنهای آسیایی و یک پارک که تعدادی مجسمه از افراد مشهوری مثل نهرو، هوشی مین و همچنین تعدادی گوی فلزی بزرگ در آن قرار داده اند، وجود دارد.

پل قدیمی cavenagh یکی از سه پل قدیمی است که بر روی رودخانه سنگاپور و کمی قبل از ورود آن به خلیج سنگاپور احداث شده است. حدفاصل این سه پل تعداد زیادی رستوران وجود دارد که انواع و اقسام غذاهای دریایی را می فروشند. در کنار رودخانه شما می توانید قایق های کوچک اجاره کنید و از قایق سواری بر روی رودخانه و محدوده قدیمی شهر تا مصب رود به دریا لذت ببرید. در همین محدوده یک مجسمه از فرناندو بوترو(هنرمند کلمبیایی) به نام “پرنده” و یک مجسمه به نام نیوتن اثر سالوادور دالی قرار داده شده است.

در همین حوالی بود که به بنای یادبود عجیبی برخوردم که اسمش “سنگ یادبود بنیانگذاران اولیه سنگاپور” است. این سنگ بنای یادبود در ادای احترام به بنیانگذاران اولیه سنگاپور توسط اینچه یوسف بن اسحاک، رئیس جمهور سنگاپور در هجدهمین روز از ژانویه 1970 بنا گذاشته شد. سنگ پایه شامل یک سنگ گرانیت مستطیل شکل است که بالای یک پایه آجری هرمی شکل با کتیبه هایی به چهار زبان رسمی (انگلیسی، مالایی ، ماندارین و تامیل ) قرار دارد.

درست در کنار پل فولرتون، نماد کشور سنگاپور قرار داده شده است. این نماد که به Merlion معروف است. مجسمه ای نمادین است به‌ارتفاع ۸٫۵ متر با بدن ماهی و سر شیر که از دهان آن آب فواره می‌شود. متاسفانه در زمان بازدید من، در دست مرمت بود ولی نمونه کوچک آن را که حدود ۲ متر ارتفاع دارد را در وسط یک حوض کوچک می توان دید. 

از کنار همین مجسمه منظره بسیار خوبی به هتل و مجموعه تفرجگاهی Marina Bay Sands وجود دارد. تصمیم داشتم تا قدم زنان تا آنجا بروم که با باران بسیار شدیدی مواجه شدم و بهترین تصمیم این بود که به هتل برگردم. با توجه به اقلیم استوایی و بارش بارانهای سیل آسا، در طراحی شهری این موضوع به خوبی دیده شده است و سعی شده تا بیشتر پیاده روها مسقف باشند.

روز سوم، ۱۹ نوامبر:

صبح به سمت پارک ملی مک ریتشی(MacRitchie) حرکت کردم. در این پارک فعالیتهای مختلف ورزشی از قایق سواری در دریاچه گرفته تا ماهیگیری و قدم زنی و دویدن وجود دارد. من در یک مسیر پیاده روی جنگلی بسیار زیبا که تقریبا ۱۱ کیلومتر طول داشت پیاده روی کردم. با اینکه هنوز در وسط هفته بودیم ولی جمعیت قابل توجهی برای ورزش به این پارک مراجعه کرده بودند. 

در برخی از قسمتهای پارک تعدادی میمون زندگی می کنند و عادت کرده اند تا از دست بازدیدکنندگان خوراکی بگیرند یا خوراکی آنها را بدزدند. از قسمتهای جالب این پارک یک پل معلق فلزی و یک برج دیدبانی ۴ طبقه است که از فراز آن مناظر زیبایی از پارک را می توان مشاهده کرد.

 در کنار درب خروجی ایستاده بودم و داشتم از روی نقشه موبایل بهترین مسیر رسیدن به باغ گیاهشناسی را پیدا می کردم که مردی اروپایی به من نزدیک شد و پرسید که دنبال چه می گردم! من هم داستان را تعریف کردم. او سعی کرد که مسیر مناسبی را برای من توضیح دهد ولی چون برای رسیدن به ایستگاه اتوبوس مجبور بودم از دو بزرگراه عبور کنم و آدرس دادن و پیدا کردن پل عابر پیاده که نزدیک به ایستگاه اتوبوس باشد، کمی مشکل به نظر می رسید، او را به دردسر انداخت. از طرفی میزان پیاده روی زیاد نبود و از سوی دیگر پیدا کردن پلها سخت بود. نهایتا به او گفتم که خودم از روی نقشه گوگل به سمت ایستگاه اتوبوس حرکت می کنم و هر جا پل عابر ببینم بلافاصله به آن سوی اتوبان می روم.

 همانطور که انتظارش را داشتم به راحتی به ایستگاه اتوبوس و تنها چند ایستگاه بعد به باغ گیاه شناسی سنگاپور رسیدم.

 ورود به این پارک مجانی است ولی برای بازدید از باغ گلهای ارکیده باید ورودی پرداخت کرد. این باغ گیاه شناسی یکی از غنی ترین باغ های گیاهشناسی در جهان است و در لیست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. تنوع گلهای ارکیده این باغ شهرت جهانی برای آن به ارمغان آورده است. بازدید از این مجموعه حداقل ۲ ساعت زمان نیاز دارد.

مترو سنگاپور بسیار منظم ، تمیز و دسترسی به آن ساده و ارزان است.

 با مترو به راحتی به مجموعه تفریحی  Marina Bay Sands رسیدم. هتل ۵۵ طبقه این مجموعه دارای سه برج است که سقف آنها با سازه ای شبیه به عرشه کشتی به هم متصل هستند. بر روی این عرشه یک پارک سه هکتاری با استخر، فضای سبز و مسیر پیاده روی(sky park) به همراه تعدادی رستوران و بار احداث کرده اند. طول استخر ۱۴۶ متر است و لبه آن طوری طراحی شده که به نظر می رسد سطح آب با آسمان یکی می شود و به این سبب به آن استخر بینهایت یا Infinity می گویند. استفاده از این استخر فقط برای ساکنین هتل مجاز است. این هتل مجلل بیش از ۲۵۰۰ اتاق و سوییت دارد.

 در همین مجموعه یک مال بزرگ، چند طبقه سالن کنفرانس و گردهمایی، موزه هنر علوم(به شکل نیلوفر آبی) و کازینو است. کازینو این مجموعه بیش از ۱۰۰۰ میز و ۱۴۰۰ دستگاه دارد. 

روز چهارم، بیست نوامبر:

 ابتدا به معبد بودایی که به معبد دندان بودا مشهور است رفتم. این معبد در محله چینی ها قرار دارد و گفته می شود که یکی از دندانهای بودا در آنجا نگهداری می شود. 

محله چینی ها از مناطق مورد علاقه توریستها است. علاوه بر رستورانها و مغازه هایی که عمدتا اجناس ارزان قیمت می فروشند، نقاشی های دیواری بسیار زیبایی نیز دارد که  عمدتا با موضوعاتی مرتبط با کسب و کار همان محل است. 

 محله bugis که در حال حاضر یکی از مراکز بزرگ و اصلی خرید در سنگاپور است در دهه ۵۰ تا ۸۰ مهمترین محله همجنسگرایان و ترانس ها در سنگاپور بود تا اینکه با افزایش مبتلایان به HIV در سطح جهانی، دولت سنگاپور تصمیم گرفت تا بساط ایشان را برچیند.

یکی از مناطق جالب و البته مدرن محله بوگیس، میدان Parkview است. علاوه بر برجهای Due که نمایی زیبا و مدرن دارند، رستوران-بار معروف و بسیار مجلل Atlas با تزیینات شگفت انگیز( Art Deco) و  مجسمه های بسیار ارزشمندی از مجسمه سازهای بزرگی مثل سالوادور دالی، بوترو  در این میدان هستند. درست در وسط حیاط مجسمه یک درنا طلایی رنگ قرار دارد. در سوی دیگر مجسمه تعدادی مرد وجود دارد که به نظر می رسد هر کدام پای خود را بر روی شانه نفر زیری گذاشته تا بتواند بالاتر برود. گفته می شود که این منطقه به سبک مناطقی از شهر نیویورک (میدان گاتهام) طراحی شده است. تعدادی سفارتخانه (امارات، مغولستان و اتریش) در این ساختمان هستند. 

در توالتهای سرپایی این رستوران با ایده جالبی مواجه شدم. کف تمامی آنها تصویر یک مگس نقش بسته است و ناخودآگاه فرد استفاده کننده را تشویق می کند تا سعی کند با جریان ادرار مگس را نشانه بگیرد و به این ترتیب از انتشار ادرار با خارج از محفظه مخصوص جلوگیری می شود.

در فاصله کوتاهی از محله بوگیس، محله عربها قرار دارد. کوچه حاجی یا به عبارتی Haji Lane ، همانطور که از اسمش مشخص است، کوچه ای باریک است که اغذیه فروشی ها و بوتیک هایی به سبک کشورهای اسلامی دارد.

 مسجد سلطان قطعا بهترین بنای این منطقه است که در سال ۱۸۲۴ احداث شد. کوچه های منتهی به مسجد کاملا سبک اسلامی دارند. عده ای از توریستها برای امتحان کردن غذاهای عربی و ترکی و همچنین تهیه البسه ، محصولات اسلامی و آشنایی با دین و مذاهب اسلامی به این محله می آیند.

 موزه عکاسی در نزدیکی همین محله واقع شده است ولی در زمان بازدید من تعطیل بود. تعدادی مجسمه در محوطه خارجی موزه قرار داده اند که جالب هستند. 

در قسمت جنوبی Marina Bay Sands ، مجموعه Gardens by the Bay قرار دارد. اولین فاز این مجموعه در سال ۲۰۱۱ افتتاح شد. این مجموعه بخشی از پروژه تبدیل سنگاپور از یک “باغ شهر” به “شهری در باغ” می باشد. 

از قسمتهای مختلف این مجموعه می توان به Supertrees اشاره کرد که از شگفتی های واقعی مهندسی و زیست شناسی هستند. آنها مجموعه ای از 18 سازه درخت مانند تشکیل شده اند که ارتفاعشان  از 25 متر تا 50 متر متغیر است. این ابردرخت‌های شگفت‌انگیز میزبان گونه‌های گیاهی متنوع هستند(انواعی از سرخس، انگور، ارکیده).

چیزی که Supertrees را از سازه های دیگر متمایز می کند، ادغام نوآورانه آنها از فناوری های زیست محیطی است که عملکردهای اکولوژیکی درختان واقعی را منعکس می کند. آنها سلول های فتوولتائیک دارند که انرژی خورشیدی را جذب می کنند (شبیه به فرآیند فتوسنتز) و از این منبع انرژی برای عملکردهای مختلف مانند روشن کردن درختان استفاده می کنند. همانند روشی که درختان آب باران را جذب می‌کنند و به چرخه آب کمک می‌کنند، Supertrees نیز آب باران را جمع‌آوری می‌کنند و از آن برای آبیاری و انرژی دادن به نمایشگرهای فواره ها استفاده می‌شود. علاوه بر این، سوپردرخت ها با تسهیل ورود و خروج هوا، نقش مهمی در اکوسیستم باغ ها ایفا می کنند و به عنوان اجزای جدایی ناپذیر سیستم های خنک کننده طبیعی باغ ها عمل می کنند. یک مسیر پیاده روی بین چند تا از این درختان احداث شده که مستلزم پرداخت ۱۰ دلار سنگاپور است. هر شب برنامه نور و صدا با پخش موزیک در این محل اجرا می شود و بازدید کنندگان زیادی دارد.

از اردیبهشت سال ۲۰۲۳ به مدت یکسال، در این مجموعه ۶۲ مجسمه برنزی از حیواناتی که در خطر انقراض قرار دارند به نمایش گذاشته شده است. این مجموعه متعلق به دو عکاس حیات وحش به نامهای  Gillie وMarc است که در مدت ۵ سال این مجموعه را کامل کردند. چینش این مجسمه ها بسیار جالب و خلاقانه انجام شده است به طوری که به نظر می رسد این حیوانات در یک صف به طول ۱۹۲ متر به دنبال هم در حرکت هستند. به گفته خالقان این اثر، تمامی این مجسمه ها از روی حیوانات واقعی که سازندگان با برخی از آنها مدتی هم زندگی کرده اند و اسم هم دارند، ساخته شده اند. گوریل، زرافه، گرگ، خرس، کرگدن، فیل نمونه ای از این جانوران هستند که در اندازه واقعی ساخته شده اند.

بازدید از Flower Dome یکی از بهترین تفریح های این منطقه است. این گنبد شیشه ای که بزرگترین گلخانه بدون ستون جهان(رکورد گینس در سال ۲۰۱۵) است در مساحتی به وسعت ۱.۲ هکتار ساخته شده است. گونه های متنوعی از گیاهان اقلیمهای و قاره های مختلف به زیبایی در قسمتهای مجزایی قرار داده شده اند. مسیرهای عبوری طراحی شده این امکان را به بازدیدکنندگان می دهد تا با گونه های کمیاب در اقلیم خودشان آشنا شوند. برای من دیدن انواع مختلف درختان بائوباب بسیار جذاب بود و توانستم اطلاعات مفیدی از گونه های مختلف این درختان در کنار یکدیگر به دست بیاورم. در زمانی که من از این گلخانه بازدید کردم، قسمتی را با گلهای مختلف و رنگارنگ در کنار چند شخصیت کارتونی برای جشنهای سال نو میلادی تزیین کرده بودند. برای بازدید از این محل حداقل یکساعت اختصاص دهید. 

یک گنبد شیشه ای دیگر در این مجموعه ساخته شده که Claude Forest یا جنگل ابر نام دارد. متاسفانه در زمان بازدید من به علت تعمیرات و نگهداری ماهانه بسته بود. فضای داخلی این سازه جنگلها و اقلیم استوایی را به همراه یک آبشار بسیار زیبا به نمایش می گذارد. 

جزیره سنتوزا یکی از مهمترین مناطق گردشگری سنگاپور است که در منتهی الیه جنوبی سنگاپور واقع شده است. علی رغم اینکه زمان کوتاهی برای بازدید از آن داشتم ولی تصمیم گرفتم تا شانس خودم را قبل از غروب آفتاب امتحان کنم. برای ورود به جزیره می توان از تله کابین هم استفاده کرد. البته همین تله کابین سواری یکی از جذابیتهای این مکان است. اسکله کشتی های تفریحی(کروز) در همین مکان است و مسافران این کشتی ها برای بازدید از سنگاپور از این منطقه وارد شهر می شوند. من چند گروه مختلف را دیدم که در حال برگشت به کشتی بزرگی بودند که در اسکله توقف کرده بود. تله کابین برای رسیدن به جزیره از اسکله عبور کرد و توانستم عظمت این کشتی تفریحی را ببینم.

 همچنین از فراز پارک آبی و استخر دلفینها عبور کردم و دلفینهایی  که ساعت کاریشان تمام شده بود و همچون زیردریایی که در اسکله پارک شده است، در حال استراحت بودند را دیدم. بعد از رسیدن به جزیره، شما می توانید با کمی پیاده روی به خط تله کابین دوم برسید. این خط بین قسمت شرقی و غربی جزیره کشیده شده است. در این جزیره علاوه بر پارک آبی و آکواریوم ، می توانید اوقات خوشی را در پارک موضوعی استودیو یونیورسال بگذرانید. اگر تصمیم دارید تا کمی در ساحل ماسه ای وقت بگذرانید، قطعا سواحل جنوبی جزیره سانتوزا گزینه خوبی خواهد بود. هرچند که با توجه به غروب آفتاب، زمان زیادی نداشتم، ولی توانستم کمی در جزیره گردش کنم و در مسیر بازگشت از منظره غروب خورشید لذت ببرم. 

صبح روز بعد با پرواز مستقیم خطوط هوایی امارات به دبی برگشتم. در مدت زمانی که در فرودگاه منتظر نوبت پرواز بودم از قسمتهای مختلف آن بازدید کردم. باغ کاکتوسها یکی از فضاهای سبز است که بر روی بالکن فرودگاه احداث شده است.

سفر به سنگاپور قطعا بدون آشنایی با مسیر موفقیت این کشور بسیار کوچک کامل نخواهد بود. کمی مطالعه در این زمینه به ما یاد می دهد که چگونه می توان با اتکا به داشته های خود و تعامل سازنده با سایر کشورها پله های ترقی را طی کرد و به یک کشور پیشرفته تبدیل شد.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

af6872@gmail.com

www.kanoonirangardan.ir

نوشته سفر به سنگاپور- نگاه به آینده اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.