پاییز1388

پس آواز برآمد که “قصد رفتن باید کرد – که هیچ امن ورای احتیاط نیست و هیچ حصن استوارتر از بدگمانی. و ماندن بسیار عمر ضایع کردن است. و دشمنان بر اثر ما همی آیند و خبرها همی پرسند.” (سهروردی)

این سفر نامه با قلم یک نو سفر به شما پیشکش می گردد. سفر ما در دو روز به ساری- بهشهر- باداب سورت است.

دیدار در راه آهن تهران

اعضای گروه 19 نفرند. همسفران از همان ابتدا به نظرم آدم های جالبی می آیند و اشتیاق من را برای رفتن بیشتر میکنند. این نخستین گروهی است که رویایی مشترک با من دارند.

فصل قطار

ساعت 8:50 قطار حرکت خود را آغاز می کند. سفر در راه آهن سراسری تهران- شمال با یک قطار سالخورده آلمانی برای همه ما خاطره انگیز است. پیمودن راه با قطار تصمیم هوشمندانه ای بود. اغلب ما وقتی سفر می کنیم دوست داریم زود به مقصد برسیم و همین باعث می شود از راه لذتی نبریم.

روی واگن های قطار شماره هایی به آلمانی نوشته شده، یولیه لویبه یکی از همسفران ما که آلمانیست از این موضوع ذوق کرده و چند تا عکس می گیرد. آرام آرام به تونل های پرپیچ وخم که در دل کوه ها جا خشک کرده اند نزدیک می شویم. همه ی بچه ها با شوروشوق کنار پنجره ها ایستاده اند وبرای ملاقات با پل ورسک ثانیه شماری می کنند. پل ورسک آرام و استوار بین دو کوه عظیم و سخت گذر عباس آباد جای گرفته، آنقدر آرام که اکثر بچه ها متوجه  رد شدن از روی آن نشدند، اما من با تمام وجود رد شدن از روی این تاریخ زنده راه آهن ایران را لمس کردم. هنگامی که قطار روی پل می رود لبه ی پرتگاه قرار می گیرید، اگر ترس ازارتفاع داشته باشید برای چند ثانیه میخکوب می شوید. (حرکت از روی پل حدود ساعت 13)

مسیر حرکت قطار: تهران – بن کوه – کبوتردره – سیمین دشت – زرین دشت – مهاباد – فیروزکوه – گدوک – دوگل – ورسک – سرخ آباد – سوادکوه – پل سفید – زیرآب – شیرگاه – قائم شهر – گونی بافی – ساری

ساعت 15:50 به راه آهن ساری قدم می گذاریم. طبق آمار هواشناسی همگی به پیش بازهوایی سرد آمدیم، اما هوای گرم و کمی مرطوب ساری غافلگیرمان می کند. من که کم تجربه هستم از اینکه کوله ام را با لباس گرم سنگین کرده ام پشیمان می شوم، اما در پایان سفر زمانی که با دونه های برف روبه رو شدم آموختم در سفر باید برای هر شرایطی آماده بود.

ساعت 16:20 با مینی بوس به سوی بهشهر راهی می شویم. بهشهر فضایی متفاوت از سایر شهرهای مازندران دارد.

خیابان های پهن، خانه های ویلایی و کوه های پوشیده با جنگل در اطراف چهره ی شهر را دوست داشتنی کرده. ساعت 18:30 به یک خانه ویلایی در بهشهر می رسیم، نسیم بی رمقی می وزد اما گرما کاملا ملموس است. شام ساده اما به یاد ماندنی که با همکاری بچه ها پخته شد می خوریم.

روز دوم، فصل اول: چشمه عمارت(باغ چشمه)

ساعت 7:50 صبح حرکت به سوی چشمه عمارت در جنوب شرقی بهشهر.

یکی از نکات جالب سفر ما آشنایی با حاج اسماعیل حدادی نگهبان بنای چشمه عمارت است که عاشقانه از سال 1342 در آنجا خدمت می کند و تاریخ آنجا را زنده نگه داشته است. حاج اسماعیل جوری تاریخ را نقل می کند که گویی خود در آن دوران می زیسته.

به روایت حاج اسماعیل حدادی

شاه عباس صفوی به دلیل اینکه مادرش اهل مازندران بود بهشهر را پایتخت تابستانی خود قرار داد. طبق روایت حاج اسماعیل همسرشاه عباس به نام اشرف مازندرانی بوده وبه همین دلیل این شهر در آن دوران اشرف البلاد (شریف ترین شهرها) نام گرفت.(در این خصوص روایات متفاوتی موجود است) نام منطقه بهشهر قبل از دوران صفوی تمیشه، نامیه، پنجهزار، آسابسر و خرگوران بوده که طبق روایت حاج اسماعیل پیش از خرگوران کتانی شلوار داران نام داشته (مردم این ناحیه شلوارهای کتان بند دار پا می کردند).

 روزی شاه عباس متوجه ی چشمه ای در جنوب باغی شد که مردم از آب آن استفاده می کردند. او دستور داد بنایی وسط چشمه ساخته گردد وبه نوعی آب را لوله کشی کرد. چون این آب برای شرب بود، شاه عباس دستور داد برای جلوگیری از آلودگی منشا آن را از دید عموم پنهان کنند. این بنا قابل مقایسه با عمارت شاه عباسی باغ فین کاشان و هشت بهشتاصفهان می باشد. این بنا به صورت قرینه در دو طبقه ساخته شده که سقف آن حدود دویست سال پیش فرو میریزد. عمارتی با نقشه مربع مستطیل به طول 25.22 سانتی متر. واقع شدن باغ در زمینی با شیب ملایم امکان بازی با آب و جریان آسان آن را فراهم ساخته. آب با بهره گیری از اختلاف سطح به وسیله تنبوشه های سفالین به حوضچه ای در طبقه بالا هدایت می شده و از آن جا نیز به چهار حوضچه که در مرکز چهار اتاق طبقه بالا تعبیه شده است می ریخته. هم اکنون آثار تنبوشه های سفالی به وضوح قابل رویت است. در وسط عمارت همکف مظهر چشمه قرار دارد. آب آن از چهار قسمت توسط جوی هایی از داخل بنا به خارج آن سرازیر و وارد حوض ها و جوی های اطراف می گردد و به وسیله نهرهای اصلی به خارج باغ هدایت می شود. در حال حاضر روی حوض وسط را پوشانده اند (آب شرب منطقه را تامین می کند).

آثار به جا مانده از تنبوشه های سفالین

اکنون تنها بخش اندکی از باغ و یک طبقه از کوشک باقی مانده است. در مرمت بنا قوس طاق از کف طبقه فوقانی بالاتر قرار گرفته طاقی که با آجرهای متخلخل، آهکی، و سنگین وزن ساخته شده است.

به روایت حاج اسماعیل آب چشمه عمارت به چهار سو می رود که او به سه سوی آن اشاره می کند:

1ـ باغ تپه (همایون تپه)

2ـ باغ شاه (که تفریگاه شاه عباس بوده وحیوانات زیادی دارد. در حال حاضر منطقه آزاد است وقصر چهل ستون آن شهرداری بهشهر شده)

3ـ گرجی محله

       نمایی از داخل بنای چشمه عمارت

در کنار چشمه عمارت بر فراز کوه ها در میان انبوه درختان کاخ صفی آباد چشم ها را به خود خیره می کند. چهره ی زیبا و استوار بنا  همه را برای دیدنش وسوسه کرده، اما به دلیل اینکه این کاخ در اختیار نهادهای نظامی است امکان بازدید از آن وجود ندارد.

کاخ صفی آباد

فصل دوم: تپه عباس آباد

ساعت 8:50 حرکت به سوی دریاچه مصنوعی عباس آباد. مسافت تپه عباس آباد از چشمه عمارت زیاد نیست. ساعت 9:10 قدم به محوطه دریاچه عباس آباد می گذاریم.

بنای وسط دریاچه مصنوعی عباس آباد

دریاچه مصنوعی عباس آباد

این دریاچه در بلندی کوه های اطراف شهر و در ارتفاع 400 متری از سطح دریا در وسط دره ای با عمق 10متر و وسعت 10هکتار قرار گرفته است. این دریاچه با بستن سدی محکم توسط شاه عباس ایجاد شده که آبهای زمستانی را از اطراف با کمک کانال جمع آوری و در تابستان مقدار زیادی اراضی برنجکاری را مشروب می سازد.

بناهای موجود در مجموعه عباس آباد:

1ـ سدوبرج کنترل جریان آب(در حال حاضر با مرمت های صورت گرفته و توجه اهالی سالمترین بنای کل مجموعه سد و برج می باشد)

2ـ بنای وسط دریاچه (که متشکل از سه طبقه بوده، اکنون تنها یک طبقه از آن باقی مانده که با افزایش سطح آب به زیر آن می رود)

3ـ برج های دیده بانی دوگانه به فاصله 175 متر در شرق دریاچه (به روایت حاج اسماعیل چهار برج دیده بانی موجود بوده که اکنون دوتایش باقی مانده)

4ـ محوطه سازی شمالی

5ـ صفه و محوطه سازی جنوبی

6ـ حمام مجموعه در جهت غرب محوطه شمالی

فصل سوم: باداب سورت (دومین اثر طبیعی ملی ایران)

نمایی از حوضچه های چشمه باداب سورت

حرکت به سوی کیاسر و چشمه باداب سورت.

 جاده ی کیاسر جاده ای زیبا و گردنه ایست. در پایین دره شالیزارها با زیبایی و نظم خاص چشم نوازی می کنند. در این میان پرنده ای شکاری در آسمان پرواز می کند. آرام آرام که به کیاسر نزدیک می شویم ارتفاع و پوشش گیاهی کم شده وهوا کمی خنکتر می گردد.

ساعت 13:30 در کیاسر، تلما دره، جنب پاسگاه انتظامی به یک رستوران بین راهی می رسیم. فرصت خوبیست برای خوردن ناهار و چای. ساعت 14:30 حرکت به سوی کوات. پس از حدود نیم ساعت به دو راهی می رسیم. سمت چپ، جاده ی آسفالت ادامه دارد و سمت راست تابلویی به سوی جاده ی خاکی اشاره می کند که روی آن نوشته اروست ـ مالخواست (پشت تابلو با رنگ سبز نوشته باداب سورت اما چون واضح نیست مسافران را به خطا می اندازد). به سمت راست تغییر مسیر داده و وارد جاده ی خاکی می شویم. مینی بوس برای این جاده ی باریک مناسب است. آرام آرام باران شروع به باریدن می کند. بعد از حدود بیست دقیقه درساعت 15:30 توقف می کنیم، ادامه ی مسیر را باید پیاده رفت…

باران کمی شدت می گیرد. لباس های گرم و پانچوهایمان را به تن کرده، راهی تپه ای با شیب متوسط می شویم. در راه گونه ای از زرشک وحشی به چشم می خورد. مبهوت و خیره به مناظر اطراف می نگرم، با دیدن معدن کاوی که بلای جان این اثر ملی شده خیلی افسوس می خورم. آسمان از همیشه نزدیک تر است. بعد از بیست دقیقه پیاده روی به چشمه می رسیم. دیدن طبیعت بکر ودل انگیز باداب سورت یک حس غریبی داره که پیشنهاد می کنم حتما تجربه اش کنید، البته بماند که آثاری از آتش خاموش شده نیز در کنار چشمه به وضوح خودنمایی می کند. حسام خالقی با کنجکاوی فراوان از دور به چشمه چشم دوخته و بعد از دقایقی به ما می گوید که راه رفتن روی حوضچه ها باعث آسیب زدن به آنها می شود. پس اگر حوس کردید روی طبقات و حوضچه ها گام بردارید لطفا بدون کفش این کار را انجام دهید و مسیر آب را برای جریان داشتن روی طبقات باز کنید.

باداب سورت

چشمه های آب معدنی باداب سورت اروست در جنوب شهر ساری و یک کیلومتری شرق روستای اروست و در ارتفاع 1840 متری در مراتع این روستا واقع شده است. باداب به معنای آب گازدار است. این چشمه شامل دو چشمه با آب های کاملا متفاوت از لحاظ رنگ، بو، مزه و حجم آب می باشد. چشمه پر آب دارای آب بسیار شور و استخری با حدود 15 متر وسعت و عمق زیاد است. چشمه دوم که در بالادست و شمال غربی این چشمه قرار دارد ترش مزه ودارای آبی به رنگ قرمز و نارنجی است. آب های رسوبی این دو چشمه در مسیر جریان خود از بالای کوه به پایین طی هزاران سال ده ها حوضچه کوچک در رنگ های نارنجی، قرمز و زرد ایجاد کرده اند. وجود اکسید آهن در کنار چشمه موجب بازی رنگها شده است. در ترکیه چشمه ای به نام باموکاله تا حدی شبیه باداب سورت وجود دارد.

فصل آخر: بازگشت

پس از بازگشت از چشمه ساعت 16:30 سوار مینی بوس شده و به سوی جاده سمنان حرکت می کنیم. 60کیلومتر مانده به سمنان نزدیک به منطقه شهمیرزاد آرام آرام برف شروع به باریدن می کند و در ارتفاعات شدت می گیرد. در اوج جاده، زمین سفیدپوش شده، که ما متوجه آن نمی شویم، بعدها سرپرست ما از نگرانی خود در آن لحظه با ما صحبت می کند. با کم شدن ارتفاع برف تبدیل به باران می شود. بعد از گذشت دو ساعت و پانزده دقیقه به سمنان می رسیم. با مینی بوس وداع کرده وسوار اتوبوس سیروسفری که انتظارمان را می کشد می شویم. ساعت 8 شب راهی تهران شده و ساعت 11:30 قدم به ترمینال جنوب تهران می گذاریم.

عکس: فردادقانعی، روژاواکمالی، مهدی طالبی

عطیه نوری

کانون گردشگران جوان ایران

نوشته بهشهر – باداب سورت اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

گزارش صعود سه جوان به ارتفاعات زردکوه

 3 جوان بودیم. من، مهدی و فرداد و شاید همسن و سال شما. وقتی وارد اتوبوس شدیم تا صندلی‌هایمان را پیدا کنیم،‌ آنقدر رفتیم و رفتیم تا همه صندلی‌ها تمام شد و ما ماندیم و بوفه اتوبوس. از قرار، ما 3 نفر باید روی یک صندلی و دو جا (که نمی‌شود آنها را صندلی نامید) از بوفه بنشینیم. چرخش روزگار به این شکل بود که مسوول خریدن بلیت‌‌ها روی صندلی نشست و دو نفر دیگر روی بوفه. اتوبوس ساعت 21:45 از میدان آرژانتین به سمت شهرکرد به راه افتاد و هر چه پیش‌تر می‌رفت، جای ما روی بوفه داغ‌تر و داغ‌تر می‌شد و احساس می‌کردیم نوک دماغ گودزیلا در زمان آتش‌پراکنی نشسته‌ایم.

ساعت 5:5 صبح به شهرکرد رسیدیم و از همان لحظه ورودمان به منطقه‌ای که قرار بود برنامه کوهنوردی را در آن اجرا کنیم، هر سه نفرمان تمام تلاش خود را برای اجرای یک برنامه «فوق‌ماجراجویانه» به کار گرفتیم. اولین نشانه آن هم این بود که تا ساعت 7 روی چمن‌های ترمینال به چرت زدن مشغول بودیم و بالاخره ساعت 7 با یک ماشین دربست عازم چلگرد شدیم که اسم دیگرش کوهرنگ است. کرایه ماشین دربست از شهرکرد تا چلگرد 15 هزار تومان است که برای ادامه راه تا پای کوه نیز رقمی در حدود 5 هزار تومان می‌گیرند. راننده ما آقای «امانی» نامی بود که بعدا فهمیدیم چقدر شانس آورده‌ایم که او با ما همراه شده است. جاده شهرکرد به چلگرد در آن ساعت صبح خیلی خلوت بود و در تمام شهرهای واقع در مسیر، مردان بختیاری با چوغای و دبید (لباس محلی عشایر بختیاری) دیده می‌شدند.

برای صعود به قله‌های زردکوه باید به محل آبگیری تونل کوهرنگ می‌رفتیم که به سد کوهرنگ معروف است. دسترسی به این محل از طریق جاده‌ای امکان‌پذیر است که از شهرکرد خارج می‌شود و در سر گردنه آن باید به جاده‌ای فرعی در سمت چپ پیچید. ما حدودا بعد از 2 ساعت به کوهرنگ رسیدیم و بعد از آن به جاده فرعی وارد شدیم، اما چون مسیر را نمی‌شناختیم بخشی از زمانمان را برای پیدا کردن سد کوهرنگ تلف کردیم. براساس آنچه روی نقشه کشیده شده بود و انتظاری که از عنوانی مثل «سد» داشتیم، چیزی را که می‌دیدیم به عنوان سد کوهرنگ نمی‌پذیرفتیم و دنبال سد بزرگ‌تری می‌گشتیم، اما بالاخره عقلای محل پادرمیانی کردند و ما را قانع کردند همان چیزی که از نظر ما فقط یک «بند» بود، همان سد کوهرنگ است. گویا خشکسالی چند سال اخیر سطح آب سد را خیلی پایین برده و بارش‌های بهاری هم تاثیری در رفع این مشکل نداشت . بالاخره ساعت 10:30 کوله‌ها را به پشت انداختیم و با گذشتن از پل پشت سد وارد مسیر صعود شدیم.

زنده باد خر

بله. چرخش روزگار این طور رقم خورد که سرنوشت ما در این برنامه با حضور یک خر، کاملا تغییر کند و ما درس عبرتی بگیریم که تا ‌آخر عمر هم آن را فراموش نخواهیم کرد. در همان شروع حرکت با چند بچه از عشایر بختیاری مواجه شدیم که برخلاف افراد محلی جاهای دیگری که دیده بودیم، بشدت اجتماعی بودند و هیچ ترسی از ایستادن و حتی فیگور گرفتن جلوی دوربین نداشتند. آنها بعد از کمی خوش و بش به ما پیشنهاد کردند که به عنوان راهنما تا جان‌پناه «چال میشان» با ما بیایند و با خرشان هم کوله‌ها را بیاورند. وقتی قیمت را پرسیدیم، می‌شود گفت که بر سر 15 هزار تومان به توافق رسیدیم (البته خودمان این طور فکر می‌کردیم.) خب دیگر، انسان جایزالخطاست.

بعد از کمی سر و کله زدن با پسرک 11، 12 ساله‌ای که این پیشهاد را داده بود، فهمیدیم تا او خرش را بیاورد و شیر بزهایش را بدوشد کلی وقت از دست می‌دهیم و به همین خاطر به او جواب رد دادیم و هنوز دو قدم جلوتر نرفته بودیم که یکی از دختر بچه‌های همراه او گفت می‌توانیم با پدر او و خرش برویم که سر راه ما هستند. این طور شد که 10 دقیقه بعد «نورعلی» به سراغ ما آمد و با همفکری خانمش، رقم اعجاب‌انگیز 50 هزار تومان را برای کار باارزش خرش پیشنهاد کرد. ما هم راهمان را گرفتیم که برویم و به ارزش مادی کاری که انجام می‌دهیم پی ببریم، اما از نورعلی هی اصرار که حالا بیایید به چادر ما یک دوغ و چایی بخورید و بعد با هم به توافق می‌رسیم و از ما هی انکار که نه، ما حتما باید خودمان کوله‌ها را ببریم. خلاصه نتیجه این شد که مشغول چای و دوغ بودیم که نورعلی به بچه‌هایش گفت بروند خر را بیاورند، اما بچه‌ها طلب پول کردند برای انجام این امر خطیر. در این مرحله برای اولین بار در مواجهه با عشایر بختیاری چشم‌هایمان کمی گرد شد. دختر کوچک‌تر با 1000 تومان حاضر به انجام وظیفه شد، اما دختر بزرگ‌تر که حدودا 10‌ساله بود تا 1200 تومان نگرفت حاضر نشد قدم از قدم بردارد. ما هم با نورعلی بر سر 20 هزار تومان برای حمل کوله‌ها به توافق رسیدیم. ما حرکتمان را شروع نکردیم چون نورعلی رفت تا شیر بزهایش را بدوشد و ما را هم به کار گرفت تا بزها را هی کنیم و به داخل آغل برانیم.

کمبود لایت

مشاهدات ما در منطقه زردکوه نشان می‌دهد عشایر ساکن این منطقه بشدت از کمبود چراغ قوه رنج می‌برند. چون تقریبا با هرکدامشان از پیر و جوان، دختر و پسر که مواجه شدیم از ما پرسیدند: «آقا لایت داری؟» ما در ابتدا قصد داشتیم در مسیر برگشت به نورعلی یکی از چراغ‌‌قوه‌هایمان را بدهیم، اما آنچه بر ما گذشت، مسیر زندگیمان را عوض کرد. البته گویا کمبودهای دیگری هم در این منطقه وجود دارد که یک نمونه بارز آن بیسکویت است. تمام بچه‌هایی که در این منطقه دیدیم با شعف زایدالوصفی به سمت ما می‌آمدند. ما در ابتدا از دیدن این همه خوش‌اخلاقی و خونگرمی تعجب زده شدیم، اما پس از چند بار مواجهه با این چهره‌های مشعشع و خندان فهمیدیم که آنها در طلب بیسکویت یا لایت به سراغ ما می‌آیند؛ البته نوجوانانی هم بودند که بعد از پرس و جو درباره بیسکویت و لایت و اعلام بی‌خبری ما، درخواست می‌کردند که حداقل به آنها پول یا به گویش خودشان «پیل» بدهیم.

بالاخره ساعت 12 همراه با نورعلی و خرش، مسیر مالرویی را در پیش گرفتیم که به سمت پناهگاه می‌رفت. بعد از نیم ساعت حرکت در مسیر مالرو به اولین دوراهی رسیدیم که آن را به سمت چپ پیچیدم و بلافاصله از جاده خارج شدیم و در بستر رودخانه‌ای فصلی که خشک شده بود راه خودمان را ادامه دادیم. مسیر صعود به سمت چال میشان در واقع از همینجا آغاز می‌شود که باید داخل همین دره، راه را ادامه داد تا روی یک گردنه رسید و از آنجا با تغییر مسیر به سمت قله‌های سنگی (در سمت راست گردنه) به پناهگاه ‌رسید. در فصلی که ما صعود کردیم (مرداد ماه) در تمام طول این مسیر فقط چشمه بسیار کم‌آبی وجود داشت که آب چندان خوبی هم از آن بیرون نمی‌آمد. ساعت 13:15 بالاخره به روی گردنه رسیدیم. تا اینجای مسیر، راه چندان سختی را نیامده بودیم، اما نورعلی که نور چشم ما هم بود در همانجا اعلام کرد که دیگر نمی‌تواند بیشتر با ما بیاید و تا همانجا باید به او 20 هزار تومان بدهیم و بقیه راه را هم خودمان برویم. ابتدا فکر کردیم در درک منظور یکدیگر با مشکل مواجه شدیم، اما از آنجا که همچنان خرش را هی می‌کرد، فهمیدیم قصد بازار گرمی دارد. در ضمن مدام ما را به یاد گفته طلایی همسرش می‌انداخت که در نزدیکی چادر، قیمت حمل و نقل بار را 50‌هزار تومان اعلام کرده بود. در همین لحظات تاریخی بود که مشخص نیست چطور باتوم یکی از بچه‌ها از دستان نورعلی سر درآورد و به چوب دستی او برای هی کردن خرش تبدیل شد. در هر حال ما بقیه مسیر را که به شکل پاکوب تا روی تکه‌های سنگی سمت راست گردنه ادامه داشت، به مدت یک ساعت با سر و کله زدن با نورعلی و خرش ادامه دادیم و بالاخره ساعت 14:30 به جان‌پناه رسیدیم.

نور ما می‌رود

در بیشتر گزارش‌هایی که خوانده بودیم، فاصله سد تا جان‌پناه را بین 4 تا 5 ساعت کوهنوردی نوشته بودند که ما به مدد خر نورعلی این فاصله را از نظر زمانی به نصف تقلیل دادیم و با این مرد بختیار مشغول خوردن ناهار شدیم، اما به دلیل این که فکر می‌کردیم در نزدیکی جان‌پناه آب وجود داشته باشد، آب چندان زیادی به همراه نداشتیم و همانی که همراهمان بود هم زیر آفتاب ظهر تابستان گرم شده بود. بنده خدا نورعلی که به آن شرایط جوی و طبیعی عادت نداشت در حین خوردن ناهار ما یک بند نق می‌زد که چرا آب یخ نداریم. ناهار تمام شد و زمان تسویه حساب رسید. چشمتان روز بد نبیند که «نورعلی» ناگهان به «شیرعلی» تبدیل شد و تمام حرف‌ها و حدیث‌های چند ساعت پیش خود را از یاد برد. نیم ساعتی کشمکش ما و نورعلی و خرش ادامه داشت که در آخر او قهر کرد و گفت که کمتر از 50‌هزار تومان اصلا پولی نخواهد گرفت. همین کشمکش‌ها ادامه داشت و نورعلی به سمت پایین سرازیر شده بود که گروه دیگری که پشت سر ما بود، به جان‌پناه رسیدند. این گروه 3 نفره از اراک به منطقه آمده بودند و در گذشته هم در این منطقه به کوهنوردی پرداخته بودند. آنها صاف و پوست کنده به ما گفتند هر طور که می‌توانیم نورعلی را راضی کنیم چون در غیر این صورت ممکن است مشکلی پیش بیاید. سرتان را درد نیاورم، نور‌علی که تمام خاندانش به دنبال لایت بودند از ما 30 هزار تومان گرفت و حتی نزدیک بود باتوم ما را هم به عنوان غنیمت جنگی با خودش ببرد، البته به نظر می‌رسید از گرفتن این رقم اصلا راضی نباشد.

کوهنوردی آغاز می‌شود

بعد از خوردن ناهار و کمی استراحت،‌ چادرمان را در کنار جان‌پناه علم کردیم و کوله‌ها را داخل آن گذاشتیم که گروه قبلی با تعجب از ما پرسید کسی را برای مواظبت از کوله‌ها نمی‌گذاریم؟ ناگفته نماند که نورعلی هم قبل از قهر کردن با ما، گفته بود که وسایلمان را بدون نگهبان در این منطقه نباید رها کنیم چون بالاخره کمبود لایت است و هزار دردسر. ما هم چادر را به همان گروهی که بعد از ما رسیده بود سپردیم و با توجه به این که زودتر از زمانی که انتظارش را داشتیم به پناهگاه رسیده بودیم، تصمیم گرفتیم همان روز به قله صعود کنیم. ساعت 4 بعدازظهر از جان‌پناه به سمت چال‌میشان راه افتادیم. در طول راه از جویباری که «برفاب» بود تا حد توان بطری‌های آب را پر کردیم و بعد از نیم ساعت به چال‌میشان رسیدیم. چال‌میشان دقیقا مثل یک کاسه است (مشابه همان چیزی که در سرچال منطقه علم‌کوه وجود دارد) آن طور که بعدا فهمیدیم، در زمستان‌ها که منطقه از برف پوشیده می‌شود برای صعود به ارتفاعات زرد کوه از یال سمت راست استفاده می‌کنند، اما ما برای رسیدن به ارتفاعات سنگی مقابلمان از یال سمت چپ صعود را آغاز کردیم که انتهای آن به دیواره‌ای سنگی ختم می‌شد. تنها مسیری که برای عبور از دیواره وجود دارد، شکافی حدودا به ارتفاع 40 متر است که ما از داخل آن صعود کردیم و ساعت 5:30 به روی یال سنگی رسیدیم. از روی این یال می توانستیم تمام ارتفاعات زردکوه را ببینم، اما با توجه به آن که هیچ آشنایی با منطقه نداشتیم، نمی‌دانستیم نام دقیق این قله‌ها چیست، اما براساس حدس و گمان و ارتفاع آنها دوزرده و شاه شهیدان را تشخیص دادیم که براساس محاسبات ما حداقل 2 ساعت زمان برای صعود به قله صخره‌ای شاه شهیدان وقت لازم داشتیم. در هر حال ما راهمان را روی یال سنگی به سمت راست ادامه دادیم تا ساعت 6:30 به روی قله دو زرده رسیدیم و تقریبا همزمان با ما همان گروهی که بعد از ما به جان‌پناه چال‌میشان رسیده بود از روی یال مسیر زمستانی به همان قله رسید. نکته جالب و آموزنده دیگری که در این منطقه برای ما پیش آمد، زمانی بود که مشغول طی مسیر بین یال سنگی و قله دوزرده بودیم. در پایین این یال دیدیم که چوپانی مشغول چراندن گوسفندانش است. با داد و فریاد کردن از او پرسیدیم شاه‌شهیدان کدام یک از این قله‌هاست، اما هر چه به جواب‌های او از آن فاصله دور گوش دادیم متوجه نشدیم چه می‌گوید تا این که کمی به ما نزدیک‌تر شد و فهمیدیم که می‌گوید: «یه چی به من بدین تا بگم.» ما هم که مار گزیده بودیم از خیر فهمیدن جای قله گذشتیم و بعد از مطرح شدن همان بحث قدیمی لایت از طرف پسر چوپان راهمان را ادامه دادیم.

سرازیر می شویم

با توجه به این که تاریکی شب نزدیک بود و در مسیر بازگشت چاره‌ای غیر از این نداشتیم که شکاف سنگی 40 متری را در تاریکی رد کنیم، تصمیم گرفتیم از همان دوزرده که ارتفاعی در حدود 3800 متر داشت، راه بازگشت را در پیش بگیریم. ابتدا می‌خواستیم مسیر برگشت را از مسیر زمستانی برویم، اما گروهی که از انجا آمده بود، گفت که در آنجا تیغه‌های خیلی خطرناکی وجود دارد و خود آنها تصمیم گرفتند همان راهی که ما صعود کرده بودیم را برای برگشت انتخاب کنند. ساعت 7 فرود از قله دوزرده را همراه با گروه دوم آغاز کردیم و ساعت 8:45 که هوا تاریک شده بود به جان‌پناه رسیدیم.

آسمان منطقه در شب، پر از ستاره بود. واقعا ستاره‌های آسمان خیلی زیاد بود و وقتی به آنها نگاه می‌کردیم، کهکشان راه شیری که به وضوح مشخص بود انگار به صورتمان می‌چسبید. هرچند هوای چال‌میشان اصلا سرد نبود، اما باد خیلی شدیدی داشت که چادرمان را حسابی به سر و صدا انداخته بود، اما با تمام این سر و صداها ما تخت خوابیدیم و صبح وقتی مهدی من را صدا کرد و گفت: آقا راه بیفتیم. من با لحنی دردمند از او پرسیدم واقعا بریم بالا؟ و بعد هر سه نفر، خیلی قبراق و سر حال به خوابیدنمان ادامه دادیم.

از آنجایی که از همان اولین لحظه حضورمان در شهرکرد عزممان را به طور ناخودآگاه جزم کرده بودیم که برنامه را به شکل «اولترا ماجراجویانه» برگزار کنیم،‌ سر فرصت از خواب بیدار شدیم، صبحانه خوردیم و بار و بندیل را جمع کردیم و ساعت 9 به سمت پایین سرازیر شدیم. از همان جان‌پناه با آقای امانی تماس گرفتیم تا به سمت کوهرنگ حرکت کند. ساعت 11:30 و بعد از این که به لطف جهت‌یابی خیلی دقیق بنده حدود نیم ساعت راه را اشتباه رفتیم، دوباره پای سد کوهرنگ رسیدیم و دیدیم که آقای امانی با پسرش و یک بطری آب یخ که واقعا لازم داشتیم،‌ منتظر ماست. بهترین قسمت سفر ما در اینجا اجرا شد و همه ما به داخل دریاچه پشت سد رفتیم، اما آب آن به اندازه‌ای سرد بود که تقریبا نمی‌توانستیم بیش از 30 ثانیه در آن دوام بیاوریم.

در راه تهران

بالاخره از آن آب سرد و دلنشین دل کندیم و به سمت شهرکرد حرکت کردیم، اما انگار ماجرهای ما در این سفر پایانی نداشت و قسمت آن بود که ناهارمان را در جایی بخوریم که هیچ وقت نخورده‌ایم و هیچ وقت هم نخواهیم خورد. آقای امانی که واقعا آدم مهربان و صبوری بود به ما گفت می‌توانیم ناهارمان را در کنار آبشاری نزدیکی شهر فارسان که در مسیرمان قرار داشت بخوریم. ما هم که وقت زیادی برای رسیدن به تهران داشتیم موافقت کردیم و به سمت «ده چشمه» رفتیم که آبشار «غار پیر» در آنجا قرار داشت؛ البته پیش از رفتن به آن سمت از آقای امانی پرسیدیم که مبادا آنجا زیاد شلوغ باشد چون ما اصولا افرادی «آدم‌ به دور» هستیم. امانی هم گفت که آنجا زیاد شلوغ نیست و به هر حال ما هم می‌توانیم جایی برای غذا خوردن پیدا کنیم. آقا چشمتان روز بد نبیند. آبشار که کاملا خشک شده بود، اما از بستر خشک آن که صخره‌ای بسیار بلند بود، می‌شد حدس زد در زمان پرآبی آبشار زیبایی بوده است، اما در مسیر دره آن که سرسبز و پردرخت بود تقریبا می‌شد همان صحنه‌ای را دید که روزهای «سیزده به در» در پارک‌های تهران می‌بینیم. تقریبا به فاصله هر نیم‌متر، یک خانواده نشسته بود و مشغول غذا خوردن در زیر درخت‌ها بود. حتی راه رفتن از‌بین آنها هم کار سختی به نظر می‌رسید چه‌برسد به این که بخواهیم جایی برای ناهار خوردن پیدا کنیم. اگر فکر می‌کنید ما از آنجا رفتیم و جایی دیگر برای غذا خوردن پیدا کردیم،‌ سخت در اشتباهید چون ما هم با کمک آقای امانی که تجربه درخشانی از حضور در چنین فضاهایی داشت، خودمان را در میان بقیه جا کردیم و حتی آقای امانی گاز پیک‌نیکی یکی از همسایگانمان را برای گرم کردن کنسروهایمان قرض گرفت.

ناهار را خوردیم و به سمت شهرکرد رهسپار شدیم. ساعت 5 به ترمینال شهرکرد رسیدیم و با آقای امانی و پسرش خداحافظی کردیم. اولین اتوبوس به سمت تهران حدود ساعت 9 راه می‌افتاد و ما برای این که بی‌خود و بی‌جهت وقتمان را هدر ندهیم! تصمیم گرفتیم با اتوبوس‌هایی که تقریبا هر 15 دقیقه یک‌بار حرکت می‌کرد به اصفهان برویم و از آنجا سوار اتوبوس‌های تهران شویم.

سوار اتوبوس شدیم و حدود ساعت 7:30 به اصفهان رسیدیم و خودمان را به ترمینال کاوه رساندیم، اما دریغ از حتی یک جای خالی برای تهران. در اینجا بود که آرام آرام متوجه شدیم سرنوشت دیگری برای سفر ما رقم خورده است. حتی مسافرکش‌های‌ شخصی هم برای تهران نبودند؛ البته به ما گفتند آنها خواهند آمد. مدتی در محوطه ترمینال کاوه به خوردن چای و حیرت از چرخش روزگار سپری کردیم؛ البته در این میان یک ساندویچ مغز با دلستر هم صرف شد تا این که حدود ساعت 8:30، کسی به ما خبر داد که یکی از کمک‌راننده‌های اتوبوس‌های اصفهان به تهران گفته می‌تواند ما 3 نفر را ببرد. البته نه روی صندلی بلکه دو نفرمان باید در دخمه زیر اتوبوس که جای خواب خود کمک راننده بود و یک نفر دیگر هم در جای خواب دیگری که در انتهای اتوبوس‌ها قرار دارد طی طریق می‌کردیم. در ضمن این جا‌به‌جایی دل‌انگیز برایمان نفری 9 هزار تومان خرج داشت. ناگفته نماند که اتوبوس مذکور از این اتوبوس‌های معمولی میدان آرژانتین نبود بلکه از نوع رویال به شمار می‌رفت که قیمت صندلی‌های آن گران‌تر از اتوبوس‌های دیگر و همان 9 هزار تومان است.

پیش‌پرداخت را به کمک راننده دادیم و یکی‌مان روی صندلی چوبی پارکینگ ترمینال دراز کشید. من و مهدی هم کفش‌هایمان را درآوردیم و مثل دو سامورایی از جنگ برگشته روی صندلی چوبی دیگری، چهارزانو روبه‌روی هم نشستیم و به بررسی سیر بدبختی‌هایمان در این سفر مشغول شدیم. در اینجا بود که مهدی به تعبیری ملکوتی دست زد و اعلام کرد تمام بدبختی‌های ما از همان خر نورعلی شروع شده است. چون اگر از آن خر ‌ملعون طلب یاری نکرده بودیم حدود ساعت 4 به جان‌پناه چال‌میشان می‌رسیدیم و در نتیجه صعود به قله را برای روز ِ‌بعد از آن می‌گذاشتیم و به همین دلیل حدود ساعت 7 یا 8 بعدازظهر به شهرکرد می‌رسیدیم و طبیعتا مثل بچه آدم سوار یکی از اتوبوس‌های تهران به شهرکرد می‌شدیم، اما چه کنیم که در آن لحظات، دیگر دست ما کوتاه و خرما بر نخیل بود. این را هم در انتها بگوییم که ساعت حرکت اتوبوسی که ما را به تهران آورد، 30 دقیقه بامداد بود.

چنگیز محمودزاده (مرداد1388)

کانون گردشگران جوان ایران

عکس: فرداد قانعی

نوشته گزارش صعود سه جوان به ارتفاعات زردکوه اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

با شروع فصل بهار طبق روال سالهای گذشته با تعدادی از اعضای کانون گردشگران جوان ایران(www.kanoonirangardan.ir/) مشغول نوشتن تقویم سفرهای شش ماه نخست کانون شدیم. هرکس برنامه های پیشنهادی خود را سعی می کرد به هر نحو شده در لابه لای تعطیلات آخر هفته و رسمی بگنجاند. به هفته آخر خردادماه که رسیدیم ، همه متفق القول پیاده روی در منطقه تالش را تصویب کردند. این برنامه که به صورت سنتی و مدت مدیدی است، جزء لاینفک برنامه های پیاده روی کانون در هفته آخر خردادماه شده است طرفداران پر و پا قرصی دارد. این بار نیز برنامه ریزی دقیق و محل اجرا این برنامه به من سپرده شد. طبق روال سالیان گذشته باید مسیری انتخاب شود که تردد در آن صورت نگرفته یا حداقل باشد. خوشبختانه زمان نسبتا طولانی برای طراحی چنین مسیری در اختیار داشتم. چند بار به سراغ نقشه های مختلف رفتم، به دقت جستجو کردم ولی توفیقی حاصل نشد. بیشتر مسیرها را یا قبلا رفته بودیم و یا مناسب برنامه گروهی نبودند. به طور اتفاقی به نسخه جدیدی از نرم افزار گوگل(کره زمین) Google Earth دسترسی پیدا کردم. با تلفیق این نرم افزار و نقشه های بزرگ مقیاس و دارای خطوط میزان ارتفاع، مسیر روستای حور در جنوب شرقی اردبیل به روستای چوبر از توابع بخش حویق از شهرستان توالش انتخاب شد. طبق عادت گذشته پس از مشخص کردن مسیر حرکت و ورود اطلاعات به کامپیوتر و سپس انتقال داده ها به جی پی اس کار طراحی مسیر تمام شد و اجرا برنامه به صورت رسمی بر روی سایت کانون قرار گرفت. تعدادی از دوستان ما در گروه کوهنوردی قافلانتی میانه نیز ابراز علاقه برای شرکت در این برنامه کردند و بدین ترتیب بود که گروه 39 نفره ما عازم منطقه شد.

طبق برنامه ریزی انجام شده 25 نفر از اعضاء کانون از شهر تهران و 14 نفر از گروه کوهنوردی قافلانتی از میانه رهسپار اردبیل شدند و ساعت 9 صبح 28 خرداد 1388 در روستای حور به یکدیگر پیوستند. حور، روستایی کوهستانی از توابع نمین استان اردبیل است.شغل بیشتر مردم این روستا کشاورزی و باغداری است.سیب زمینی و گوجه فرنگی محصولات عمده این روستا است. در میدان اصلی روستا جمع شدیم و تا آماده شدن دوستان و بازبینی و بستن کوله پشتی ها فرصتی دست داد تا به قهوه خانه روستا رفته و با تعدادی از روستائیان گپی دوستانه بزنیم. برای برخی از این افراد دیدن گروه بزرگ و پرجمعیت ما عجیب بود. ظاهرا هرساله تعدادی از کوهنوردان به این منطقه می آیند ولی برای کوهپیمایی مسیر کوه سنگر را انتخاب می کنند. کوه سنگر یکی از مرتفعترین ارتفاعات این منطقه است و حدود 2100 متر ارتفاع دارد و به سبب وجود تاسیسات و دکلهای مخابراتی صدا و سیما دارای جاده است. روستائیان به جد به ما توصیه می کردند که برای کوهپیمایی این مسیر را انتخاب کنیم و معتقد بودند که راه فقط این است و از جای دیگر نمی توان به کرانه های دریا رسید و در غیر این صورت قطعا گم خواهیم شد.با مرور نقشه ها و مسیر موجود بر تصمیم خود پافشاری کردیم. با توجه به پیش بینی وضع هوا و احتمال بارندگی تصمیم گرفتیم که مقداری از مسیر را با وانت طی کنیم. لذا سه وانت نیسان آبی رنگ کرایه کردیم و از ایشان خواستیم که ما را به مرتع ییلاقی محمدعلی یوردی برساند. سوار بر وانت از روستای حور با ارتفاع 1500 متر از سطح دریا در جاده ای نه چندان مناسب و از میان مراتع عبور می کردیم تا به گردنه لمیر رسیدیم.

لختی استراحت کردیم و از مناظر اطراف لذت بردیم. به راحتی می شد خط ساحلی را دید و یالهای منتهی به نوار ساحلی را دنبال کرد. بیشتر مسیر را از خط الراس طی کردیم. ییلاق “هاچاقیه” و به دنبال آن از “اسکندر یوردی” و “خلج یوردی” گذشتیم تا پس از 5/9 کیلومتر به ییلاق “محمدعلی یوردی” که ییلاق بزرگی مربوط به روستای قزل قیه است رسیدیم. در این ییلاق علاوه بر چادرهایی که برای سکونت موقت مرتع داران بر پا شده است تعدادی خانه سنگی هم وجود دارد که به نظر می رسد کاربری آن را در فصول سرد سال توجیه می کند. با ساکنین موقت این ییلاق که صحبت می کردیم به ما گفتند که راه اصلی این ییلاق از روستای قزل قیه است نه از حور !.

هوا آفتابی و نسیم خنکی از جانب دریا در حال وزیدن بود و به نظر نمی رسید که ابرها با ما سر ناسازگاری داشته باشند.ارتفاع محمدعلی یوردی از سطح دریا 2100 متر است. این ییلاق در پای کوه “چین قله کوه” قرار دارد. این کوه همانطور که از اسمش پیداست کوهی سنگی با شیب و صخره های بلند است. و طبق نقشه می بایست از آن عبور کنیم درست در دره جنوبی در منطقه ای که ییلاقی به نام “طول” وجود دارد مسیری مالرو از روی خط الراس به سمت شرق ادامه دارد و به نظر می رسد که به نوار ساحلی راه داشته باشد. اما ما بر اساس نقشه و مسیری که در جی پی اس ذخیره کرده ایم راه کنارگذر چین قله کوه را انتخاب می کنیم. در این سفر یکی از اعضا کانون با هماهنگی قبلی انجام شده تصمیم گرفته بود تا پیمایش این مسیر را با دوچرخه کوهستان انجام دهد که البته تصمیمی هیجان انگیز و از طرفی دیگر به سبب ناشناخته بودن مسیر، شاید خطرناک و دردسر آفرین بود. در ابتدای مسیر از شیبی تند و سنگی بیش از 600 متر به سمت دره حرکت کردیم و سپس از دامنه کوه مجاور مسیر را تا یال اصلی تراورس کردیم و با کمی ارتفاع گرفتن از روی گردنه عبور کردیم.

کم کم از سمت دریا ابرها را می دیدیم که درحال تشکیل شدن و حرکت به سمت بالا بودند. بر روی گردنه که ارتفاع آن را جی پی اس 1785 متر نشان می داد کمی استراحت کردیم تا اینجای برنامه که حدود یکساعت به طول انجامیده بود دوست دوچرخه سوار ما بیشتر از دوچرخه زحمت حمل و به دوش گرفتن آن را کشیده بود. با ادامه مسیر از روی خط الراس به نظر میرسید که اوقات خوشی در انتظار او باشد. از روی خط الراس و مسیر مالرویی که مشخصا در پیش روی ما قرار داشت، به تدریج ارتفاع کم می کردیم برخی از قسمتها شیب مسیر بیشتر می شد و لغزنده بودن مسیر نیز با توجه به کوله های سنگین ما سبب خستگی بیشتر می شد. گاه گداری به بهانه عکاسی می ایستادیم و از مناظر بسیار زیبایی که در اثر تداخل جنگل و کوه و ابر و مرتع پدیدار می شدند لذت می بردیم.

پس از 2.5 ساعت به شیب تند دیگری رسیدیم که لغزیدن پای من ،سبب پیچ خوردگی شدید مچ پا و پارگی یکی از لیگامنتهای مچ پا شد. بلافاصله اقدامات اولیه که شامل بانداژ و فیکس کردن پا در کفش بود انجام شد. دوستان نیز کمک کردند تا مقداری از بار سنگین کوله پشتی کم شود. همین پیچ خوردگی سبب شد که بعدا به مدت چهار هفته با پای گچ گرفته به محل کار بروم و فعالیت کوهنوردی برای شش ماه تعطیل شود. القصه آهسته آهسته شیب تند را طی کردیم و برای صرف نهار در کنار چشمه ای که چندان آب زیادی نداشت توقف کردیم.

حرکت ابرها سرعت گرفته بود و کم کم مه ما را فرا گرفت. اکنون ارتفاع 1441 متر و حدود 5 کیلومتر پیاده روی کرده بودیم. طبق برآوردی که قبلا انجام داده بودم از محمدعلی یوردی تا چوبر حدود 25 کیلومتر را باید طی می کردیم و بدین ترتیب راه نسبتا زیادی در پیش بود. به سبب مه شدید وسعت دید ما به چند متر محدود شده بود و تنها با اتکا به مسیر علامت گذاری شده بر روی جی پی اس مسیر را ادامه می دادیم.

کم کم ارتفاع ابرها بیشتر شد و بارش باران شروع شد. با کمتر شدن ارتفاع پس از عبور از میان درختچه هایی چون زالزالک وحشی، آلوچه جنگلی، ازگیل، فندق و همچنین گذر از میان سرخسهای غول پیکر وارد جنگل شدیم. درختان این منطقه عمدتا بلوط، ممرز، بلند مازو، راش و افرا هستند.

با ادامه یافتن باران، مسیر گل آلود و تردد در آن مشکل می شد و از طرف دیگر با نزدیک شدن به زمان غروب خورشید باید به فکر برپا سازی چادرها می افتادیم. بنا را بر آن گذاشتیم که تا قبل از غروب هرجا چشمه یا مکان مناسبی یافتیم، شب را اتراق کنیم. ولی به ظاهر که خبری از آب نبود. در میان جنگل چند کلبه را دیدیم و به سمت آنها حرکت کردیم ولی درب منزل قفل بود و چند کلبه دیگر هم طویله بودند. در طبقه فوقانی یکی از طویله ها که محل نگه داری علوفه بود، می شد جایی را برای استراحت آماده کرد ولی از آب خبری نبود. هنوز ساعتی را تا غروب آفتاب فرصت داشتیم. قرار شد دو نفر از اعضای گروه که چابکتر بودند نیم ساعتی را در مسیر مشخص حرکت کنند و در صورت یافتن محل مناسبتری با بیسیم به ما اطلاع دهند، در غیر این صورت که برگردند و شب را در پناه سقف این آخور از گزند باران در امان بمانیم. هنوز حدود یک ربع نگذشته بود که گروه پیش رو اعلام کردند محل مناسبی یافته اند. با اعلام این خبر ما نیز وسایل را جمع کردیم و نیم ساعت بعد به محل مورد نظر که حسینیه روستای “ایل کوفی” بود رسیدیم. باران سیل آسا که بیش از پنج ساعت ما را عذاب داده بود بلافاصله پس از ورود ما به حسینیه قطع شد و به دنبال آن هوایی دلپذیر جای آن را گرفت. با وجود حسینیه توانستیم که لباسهای خیس و گلی را تعویض کنیم و کفشهایمان را که وزن هر کدام به سبب گلهای چسبنده چندین برابر شده بود را کنار چشمه آب تمیز کنیم. امروز حدود 15 کیلومتر از راه را طی کردیم، ارتفاع 593 متر است. لذا برای فردا حدود 10 کیلومتر راه باقی مانده است و در این مدت هم باید بیش از 500 متر ارتفاع کم کنیم. با این فکر و پس از خوردن شام و چای گرم به داخل کیسه خوابها خزیدیم و تا صبح به امید روزی آفتابی به خواب رفتیم.

ساعت 6.5 صبح از خواب بیدار شدیم، هوای لطیف صبحگاهی نشاط را در میان همنوردان دو چندان کرده بود. صبحانه را خوردیم و آماده حرکت شدیم. با تغییر ناگهانی شرایط جوی، بارندگی شدید جای آسمان صاف سحرگاهی را گرفت. نیم ساعتی تامل کردیم ولی از آنجا که هواشناسی، هوایی بارانی را در این منطقه پیش بینی کرده بود، بناچار پانچوها و روکش کوله های نیمه خیس را از کوله ها بیرون کشیدیم و به راه ادامه دادیم. در فاصله کوتاهی از حسینیه، دهکده ای ییلاقی به نام ایل کوفی قرار دارد. مسیر گل آلود ناشی از باران روز قبل و باران شدیدی که در حال بارش بود عملا لذت استفاده از طبیعت زیبا و بکر این منطقه را از ما گرفته بود. حرکت در میان این مسیر به خاطر گلهای چسبنده مشکل شده بود ولی ما به راه خود ادامه می دادیم. عملا استراحت کردن مفهومی نداشت و فقط سبب خیس شدن بیشتر می شد. حتی چتر درختان نیز قادر نبودند جلو باران را بگیرند و عبور از میان درختان همچون رد شدن از میان آبشار بود. تصور می کنم هیچ کس به اندازه دوست دوچرخه سوار ما دچار دردسر نشده بود! یاد ضرب المثل معروفی افتادم که می گفت:” گهی پشت به زین و گهی زین به پشت”. بالاخره دوچرخه سواری در گل، تجربه ای جالب ولی طاقت فرسا بود.

نزدیک ظهر بود که باران قطع شد و جای خود را به آفتاب تابان داد. ادامه مسیر همچنان بر روی یال کوه بود گاهی شیب تند و گاهی شیب کم بود و به تدریج ارتفاع کاهش یافت تا به “دروال محله” چوبر رسیدیم. در کنار قهوه خانه ای که آب نمایی زیبا داشت بار سفر انداختیم. لباسها را عوض کردیم و سر و صورتی شستیم. دوستان قافلانتی به سرعت خداحافظی کردند و راه میانه را در پیش گرفتند. ما نیز پس از استراحتی کوتاه، با دو وانت نیسان به سمت ساحل حویق به راه افتادیم. به علت توفانی بودن دریا نتوانستیم از ساحل زیبای حویق استفاده کنیم ولی آسمان آبی و آفتابی سبب شد تا کمی لباسهای خیس ما خشک شود. ساعت شش بعد از ظهر به سمت تهران به راه افتادیم. امیدواریم که سال آینده بتوانیم برنامه جذاب دیگری در این منطقه زیبا اجرا کنیم.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

iranpour@kanoonirangardan.ir

نوشته گزارش پیاده روی “حور به چوبر” در منطقه تالش اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

طبق معمول اکثر برنامه‌ها باید پارک نوشین سر قرار جمع می شدیم، ساعت 8:30 صبحِ پنجشنبه 7 خرداد 1388. ساعت خوبیه برا سر قرار بودن و همه بچه‌ها از اینکه خیابونا خلوت بوده راضین  و احتمالاً مثل من از اینکه تونستن یکم بیشتر از معمولِ صبح بخوابن هم، راضی‌ترن. عبدی هم مثل برنامه آذربایجانغربی بردیا و روشا رو اوورده که خودش نشونه تزریقِ کلی نشاط بینِ جَمعه. مقصد برنامه طالقان و الموته و سرسبزی و باصفایی این مناطق و اینکه اسم برنامه “گلگشت” گذاشته شده جوّ خاصی بین بچه‌ها داده و حسابی حال و هوای راحتی و عشق و حالِ بی دردِسر بین بچه‌ها موج می زنه.

تقریباً سر وقت و با تأخیر چند دقیقه ای با مینی بوس ایویکوئی که رانندش از اهالی همون طالقانه و اولین باره با گروه کار می کنه، از پارک نوشینِ میدونِِ آریاشهر به سمت اتوبان کرج و طالقان راه میوفتیم. طالقان حدود 120 کیلومتری شمالغربی تهرانه و برای رفتن به اونجا باید کرج، هشتگرد و آبیک رو رد کرد و 4 کیلومتر بعد از آبیک از اتوبان تهران-قزوین وارد جاده اختصاصی طالقان که به سمت شمال و رشته کوه البرز میره، شد. پس از وارد شدن به جاده طالقان از منطقه باغی و نسبتاً سبز “زیاران” عبور می کنیم و پس از طی حدود 30 کیلومتر از وسط دره و در میان مناطقی مرتعی و سبز، ساعت 11:15 به گردنه ابراهیم آباد می رسیم. از فراز گردنه ابراهیم آباد درّه طالقان زیر پای ماست و منظره کوه‌های البرز که دره رو مانند نگینی در بر دارند، بسیار چشم نوازه. از اینجا میشه در سمت شمال قلل مرتفع و پوشیده از برف منطقه رو دید.

بعد از حدود 10 دقیقه‌ای که بالای گردنه توقف داریم به سمت پایین و دریاچه سد طالقان راه میوفتیم. توی مسیر مراتع سرسبز و پر از گل‌ و شقایق وحشیه. 10 کیلومتر تا زیدشت راهه و بعدش کنار دریاچه. ساعت 12 می رسیم به کنار دریاچه سد طالقان،‌ خود سد در سمت غرب دره قرار داره و مقصد ما روستای نساء، در شرق دره قرار داره و بنابراین ساحل جنوبی و جنوب شرقی دریاچه رو می بینیم. دریاچه زیبا و بسیار آرومیه و با اینکه شلوغه و خیلیا برا ماهیگیری و کمپینگ اومدن ولی آرامش و سکوتش باعث تعجب هممونه.

زیاد کنار دریاچه نمی مونیم و بعد از حدود نیم ساعت به سمت روستای گِلیرد، زادگاه آیت ا… طالقانی حرکت می کنیم. برای رفتن به اونجا باید به طرف شرق بریم و بعد از شهرک دست راستِ جاده راه فرعی روستای گوران رو وارد می شیم. جاده کمی به بالای کوه میره و بعد از یه گردنه کوچیک به یه دشت نه چندان وسیع و زیبا در بالای کوه می رسیم. و از آخر دشت هم باید کمی جاده رو به سمت بالای کوه رفت تا به گلیرد رسید. 1:15 بعد از ظهر می رسیم به گلیرد. روستای آروم و خلوتیه. تمیز و با خونه های نه خیلی قدیمی (شاید بازسازی شدن). از جمله روستا های طالقانه که بافت مذهبی داره و زمیناشو به غریبه ها برای ویلاسازی نمی فروشن.

با کمی پیاده روی در روستا به منزل آیت ا… طالقانی می رسیم که روبروی مسجد ابوذر زمانه (لقبی که دکتر شریعتی به آیت ا… داده بود). درب منزل بسته است.

در حالت عادی خانم اعظم طالقانی دختر آیت ا…، که ساکن روستاست، وظیفه نگهداری از منزل و راهنمایی مراجعین رو برعهده داشته ولی اهالی میگن به علت گلایه هایی که از اوضاع جاری داره و مشکلاتی که براش پیش اومده دیگه درب منزل رو برای مراجعین باز نمی کنه. با بچه ها چند تا عکس از در و دیوارهای خونه میگیریم و چند تا هم عکس از بالای دیوار حیاط از داخل خونه میندازیم و دست از پا دراز تر روستا رو ترک می کنیم.

 مسیر فرعی رو به طرف جاده اصلی بر می گردیم و جاده اصلی رو به سمت شرق میریم. بعد از شهرک منگلان از روی رودخونه به سمت راست جاده می ریم و بعد از کمتر از یک کیلومتر راه، ساعت 2 بعد از ظهر به روستای نساء که محل ویلای شبِمونه می رسیم. وسایلو به داخل ویلا می بریم و پس از مستقر شدن بساط ناهارامون که از خونه اووردیم رو پهن می کنیم به امید شام امشب که دستِ جمعی و با کل کلی که بینِ لیدرها افتاده احتمالاً مفصّله. نَقل جماعت اینه که امیر حسین خالقی تو سفراش جوجه کباب داده، افشین چلوکباب و محمد سعیدی نباید کم بیاره.

بعد از ناهار کمی دراز می کشیم و یکمی هم بحث انتخاباتی و ساعت یک ربع به 5دوباره راه میوفتیم تا آبشار کَرکَبود رو ببینیم. باید از روستا دوباره به جاده اصلی برگردیم و پس از طی مسافت کمی به سمت غرب، دست راست جاده، جاده فرعی کرکبوده که8 کیلومتر به سمت شمال میره. مثل جاده گلیرد جاده اول از کوه کمی بالا میره و اون بالا یه دشت وسیع، سرسبز و خیلی زیبایی قرار داره. در انتهای دشت باز هم کوه ها سر به فلک کشیدن و روستای کرکبود در دلِ کوه قرار گرفته. ساعت 5:10 ابتدای روستا از مینی بوس پیاده میشیم و پیاده به سمت آبشار میریم. مسیر فوق العاده زیبا و از کنار خونه های روستایی و درختان بلنده که در میون اونها درختای کهنسال گردو با قطر 3-2 متر جلب توجه میکنن. فضا بسیار سرسبزه و مثل یه جنگل کوچیک می مونه با آواز ملکوتی پرنده ها، آدم اصن دلش نمی خواد که بره. پس از حدود 10 دقیقه که داخل روستا به سمت شمال میریم یه پیاده راهِ راه فرعی از وسط باغ ها به سمت راست و طرف آبشار میره. حدود 10 دقیقه هم اینطوری میریم تا به بالای دره مُشرف به آبشار میرسیم. عده ای همونجا می مونن و بقیه به سمت پایین میریم تا زیر آبشار رو ببینیم. کمتر از 5 دقیقه بعد و بعد از مسیری سراشیبی و تقریباً شن-اسکی به پایین آبشار می رسیم.

یه دهنه تونل مانند با ارتفاع کم هستش که می تونیم از طریق اون دُلّا دُلّا خودمون رو به زیر و کنار آبشار برسونیم. فوق العادست. تجربه عالی ایه. پودرای خنک آب با فشار شدید به سر و صورتمون میزنه و از شدت یخی داد می زنیم. تقریباً تموم لباسامون خیس میشه و بعد از گرفتن عکسای یادگاری که مصرف پُز دادن رو هم برای آینده داره رامون رو میکشیم و بر می گردیم به طرف مینی بوس. من و چند تا دیگه از بچه ها زودتر به مینی بوس می رسیم و من از فرصت استفاده می کنم و به سمت پایین روستا می رم تا یه گشتی بزنم. پشیمون نمی شم چون گورستانِِ ده رو پیدا می کنم که روی یه تپه مشرف به همون دشتِ زیباییه که موقع بالا اومدن دیدیمش. منظره محشری بود برای نشستن و لذت بردن و من هم چند دقیقه رو دریغ نمی کنم ازش. یه چیزی بهم می گه که بچه ها می خوان راه بیفتن. سریع خودمو جمع می کنم و به مینی بوس می رسونم. سی ثانیه ای دیر شده و همین نزدیکه 7 هزار تومن پیادم کنه که به خیر می گذره (یعنی فِر می خوره).

یک ربع به 7 دوباره از کرکبود راه میوفتیم و به جاده اصلی می رسیم و از اونجا به سمت شرق. انتهای جاده اصلی و در شرق، روستای جُوِستان قرار داره که در کف دره، بین کوه ها و کنار رودخونست. ساعت هفت جوستانیم و اینجا قراره امامزاده هارون (هارون بن جعفر بن موسی، برادر امام رضا) رو ببینیم. امامزاده روی یه سطحی 3-2 متر بالاتر از رودخونه قرار داره و بنایی کاملاً موقّر و ساده داره. داخل ساختمون مقبره و تعدادی تابلوی شجره نامه بیش از همه جلب توجه می کنه. پس از دیدن امامزاده دوباره راه میوفتیم به سمت پایگاه اصلیمون تو نساء و به امید شامِ مفصّل. محمد سعیدی کم نمیاره و شام جوجه کباب میده بهمون. عالیه. یه جوجه کباب مشتی پس از کلی سختی برای روبرا کردنش حسابی می چسبه. شب رو دیر می خوابیم چون تا حدود ساعت یک داشتیم بازی می کردیم. بالاخره برنامه گلگشتِ دیگه.

صبح قراره 8 حرکت کنیم به سمت الموت و چون راه زیادی داریم نباید دیر بشه که عملاً این طور نمیشه و بعد از صبحونه، 9 حرکت می کنیم. دیشب من خیلی بد خوابیدم (شاید یک ساعت) به دلایلی که عمدتاً عوامل خارجی بودن و ربطی به خودم ندارن. صبح اصلاً سر حال نیستم و این روی تمام روزم اثر میزاره و احتمالاً این گزارش هم شور و حال دیروز رو نداشته باشه. البته دوریِ راه الموت هم باعث شد که روز دوم سفر بیشتر تو راه باشیم و خیلی هیجان و اتفاق برا نوشتن نباشه که حالا در ادامه می خونین.

با اینکه تو نقشه دیده بودم درّه الموت در غرب درّه طالقانه و چند راه فرعی هم بینشون هست ولی ظاهراً این راه ها خیلی قابل استفاده نیستن و باید برای رفتن به الموت تمام راه رو تا اتوبان قزوین برگردیم و از اونجا باز هم به غرب و به طرف قزوین بریم. دو راه برای رفتن به الموت هست یکی از قبل از قزوین و بعد از عوارضی (به رجایی دشت و بعد معلم کلایه) و یکی هم از خود شهر قزوین (به رازمیان و بعد رجایی دشت) که طبیعتاً ‌راه اول برا ما بهتره. بیشتر از 50 کیلومتر تو اتوبان قزوین میریم تا به راهِ الموت برسیم که بعد از عوارضی به سمت شمال از اتوبان جدا میشه. مسیر تقریباً شبیه مسیر اتوبان به طالقانه و این نوید رو میده که کوه ها رو رد کنیم و به یک دشت سرسبز در وسط کوه های البرز برسیم. همین طور هم هست و جاده تا بالای کوه مرتعی و سبزه اما چیزی که پشت کوه و بعد از گردنه قسطین لار می بینیم کمی بیشتر از انتظاره. سرسبزی دره الموت بیشتر از طالقانه و این رو خیلی راحت میشه حس کرد. درختای بیشتر و مراتع و دامنه های سبزتر که توی بارندگی بهار امسال به کمال خودش رسیده. ظاهراً اون پایین توی رجایی دشت حتی برنج کاری هم میشه. ساعت یک میرسیم به رجایی دشت یا همون سیاهدشت قدیم (احتمالاً قبل از شهید شدن رجایی). به خاطرِ زیادی راه تقریباً این مسیر و بدون توقف اومدیم تا به برنامه برسیم، مینی بوس ایویکو هم خیلی یارای گردنه ها و سربالایی های مسیر نیست. رودخونه شاهرود که بعد از سرریز سدّ طالقانه از کف دره و کنار رجایی دشت می گذره و به سمت غرب میره و برای ماهیگیری هم ظاهراً بد جایی نیست هم کف دره جریان داره و از وسط رجائی دشت می گذره.

بعد از رجایی دشت باز هم جاده کوهستانی و گردنه نسبتاً بلندی در پیشه، گردنه شاه کوه. بعد از گردنه در دره های کنار جاده جوی های سفید رنگی جلب توجه می کنن که به حوضچه های خاکی هدایت شدن و به نظر میاد نمک باشن. اینها نمکزارهایی هستند که به شالیزارهای نمک هدایت میشن و از جاذبه های الموت هستند. در واقع شالیزارهای معدن نمک الموت همانند شالیزارهای برنج دیدنی هستند.

 پس از عبور از این مناطق در سمت چپ، جاده فرعی دریاچه اُوان از جاده معلم کلایه جدا میشه و به سمت روستای اُوان، روستای وَربُن و خود دریاچه میره. حدود 7 کیلومتر تا اوان راهه. اول روستای اوانه و بعد از طی چند کیلومتر، دریاچه اوان که در دامنه جنوبی قله اُوان قرار داره. این دریاچه ۵۰۰ متر طول و عرض داره و در شمال دِه اُوان، بین انبوهی از صخره ها و کوه های مرتفع قرار گرفته. در بالای دریاچه و سمت شمال روستای وَربُن رو هم میشه دید که زیبا روی دامنه کوه آرمیده و به دریاچه نزدیکه. دریاچه آروم و زیبائیه و ارزش اومدن راه زیاد و دیدن رو داره. خصوصاً‌ برای شب مونی جای خیلی خوبی به نظر میاد. اینجا رو منطقه نمونه گردشگری کردن و اینو از تابلوی جلوی ورودی میشه فهمید ولی تنها امکاناتی که داره یه ساختمون اداری، یه دستشوییِ بدون آب و یه بوفه نصفه و نیم است. ضعف ساماندهی و امکانات کاملاً مشهوده.

ساعت 2:30 بعد از ظهر کنار دریاچه می رسیم و باید ناهار رو اینجا باشیم. ناهار رو از خونه قرار بود بیاریم. یه زیر انداز میندازیم و مشغول میشیم. البته بگذریم که من و علی به شکل کاملاً درویشی یه گوشه دیگه رو زمین نشستیم و از اِطعامِ بچه ها ارتزاق کردیم (از نرگس بابت کنسروِ لوبیاش تشکر می کنم). یه گشتی دور و بر دریاچه می زنیم. دریاچه کوچیکیه که هر چی چشم انداختیم اثری از آبریز نیست چرا که آبش از چشمه های زیر خودش تأمین میشه.

چهار و نیم از دریاچه به سمت تهران راه میوفتیم. دوری راه و مسافت زیاد بازار بازیای تو ماشین رو حسابی داغ کرده ولی از طبیعت زیبا و سرسبز کوه ها و دره الموت اصلاً نمی شه گذشت.

ساعت 10 شب میدون آریاشهریم. خوشبختانه از ترافیک همیشگی اتوبان خبری نبود و راحت اومدیم. تجربه برنامه گلگشت تجربه جالبی بود. برنامه نسبتاً ریلکسی بود که خیلی خوش گذشت و کلی جاهای باصفا داشت. طبیعتی بی نظیر در نزدیکی تهران.

• اطلاعات تکمیلی از سایت روزنامه همشهری و www.fishing.ir
• عکس ها از روژاوا کمالی و نگارنده
• نوشته شده توسط بنیامین قاسمی benjohnson84@yahoo.com

حاضرین برنامه:

1. روشا افشار
2. بردیا افشار
3. محمد سعیدی
4. علی نجفیان
5. عبدالرضا افشار
6. گیلا افتاده
7. سمانه عبدلی
8. روژاوا کمالی
9. شیما شاه محمدی
10. مسعود حاج جعفری
11. امیر حسام خالقی
12. علیرضا فرهادزاده
13. نرگس حاج جعفری
14. یاسمن طالبی
15. بنیامین قاسمی
16. سالومه سیف منش
17. محمد رضا عزیزی
18. ماندانا مولا علی
19. ونوس فاضل
20. ساناز مهربخش

نوشته گزارش سفر به طالقان و الموت خرداد ۸۸ اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

غرب استانهای یزد و کرمان

طول مسیر3736 کیلومتر

ابرکوه، سیرجان، بافت، جیرفت،

منطقه حفاظت شده بهرام گور، پارک ملی قطرویه، منطقه حفاظت شده باغ شادی، منطقه شکار ممنوع توت سیاه

4-13 فروردین 1388

سرپرست سفر: افشین ایران پور، امیر حسین خالقی حمیدی

گزارش: سحر آراسته، مهدی کاوسیان

عکس ها: مهدی کاوسیان، افشین ایران پور

بخش  1: ابرکوه، باغ شادی یزد،توت سیاه،بهرام گور

درب بهشت – جیرفت
90 کیلومتر

مدرسه راهنمایی شبانه روزی

(علی ابن ابی طالب)

1-     بادگیر چپقی (سیرجان) 10:00

2-     ماکت ناوچه پیکان (سیرجان) 10:30

3-     باغ سنگی ساعت 12:00

4-     درخت چنار بزنجان 14:00

1-     15 دقیقه

2-     15دقیقه

3-     1 ساعت

4-     15 دقیقه

کل مسافت

286 کیلومتر

توضیحات

1- بادگیر چپقی: این بادگیر بر بالای یک خانه کوچک در مرکز شهر واقع است. این بادگیر شامل چندین مسیر لوله ای شکل است که به جهتهای مختلف کشیده شده است. وجه مشخصه آن شکل خاص آن است که شباهتی با هیچ یک از بادگیرهای این شهرو دیگرشهرهای کویری ندارد و ظاهرا ابداع معمار است که احتمالا صاحبخانه هم بوده.

2- ماکت ناوچه پیکان: این ماکت بزرگ که در وسط یکی از میدان های سیرجان قرار گرفته یادبودی است که برای تفنگداران دریایی که در جنگ ایران و عراق به شهادت رسیده اند و دلیرانه از میهن دفاع کرده اند بنا شده است. سیرجان یکی از پایگاه های مهم تفنگداران دریایی ایران است. ناوچه قهرمان پیکان پس از نبردی قهرمانانه که منجر به بسته شدن پایانه های صدور نفت عراق و از بین رفتن 50 تا 80 درصد نیروی دریایی عراق در 7 آذر 1350 مورد اصابت تعدادی موشک قرار گرفت و غرق شد. در این نبرد 5 فروند ناوچه اوزا و 4 قایق اژدر افکن p4 و شش فروند میگ 23 توسط ناوچه پیکان از بین رفت. (مرجع سایت میلیتاری، انجمنهای تخصصی ارتش)

برای عکس یادگاری روی آن می رویم که بچه ها و سردمدار آنها پویان شروع به حرکات ژانگولر می کنند. ظاهرا موشک انداز این ماکت می تواند استفاده های دیگری هم داشته باشد!

3- باغ سنگی: ” در مسیر سیرجان به بافت جایی به نام باغ سنگی وجود دارد. پس از 3 کیلومتر جاده خاکی به آن می رسیم وقتی از اتوبوس پیاده می شم یادم می ره که در فاصله 45 کیلومتری جنوب شرقی سیرجان هستم و فکر می کنم وارد موزه هنرهای معاصر شده ام و نمایشگاهی از هنرهای انتزاعی می بینم. جلوتر می روم با سنگ قبری مواجه می شوم که شعری روی آن نوشته شده و متعلق به درویش خان اسفندیار پور هست:

یادگار آن گلستانی که او از دست داد           لاجرم از سنگ و چوب او بوستانی ساخته

باغ سنگش را دیگر ظالم نمی گیرد از او       با چنان امید او عمری چنین پرداخته

اطرافم را که نگاه می کنم با وجود خشک بودن درختها و سنگهایی که با مفتول های زنگ زده به اونها آویزون شده گرمای خاصی رو می گیرم. به بقیه نگاه می کنم و فکر می کنم همه از دیدن اونجا احساس خوبی دارن. به سمت خانه درویش خان می رم. می شنوم که دولت برای نگهداری باغ به آنها حقوق می ده.”

این باغ که در فاصله 45 کیلومتری جنوب شرقی سیرجان قراردارد به دست فردی ناشنوا معروف به درویش خان گنگ (نام فامیلی او اسفندیارپور بوده) که حرفه اش کشاورزی بوده، حدود 35 سال پیش ساخته شده. . ظاهرا انگیزه او برای ساخت این باغ عجیب نوعی اعتراض به حکمرانان وقت که زمین های او را تصاحب کرده اند، بوده است. این باغ برای او شاید یادگار گلستانی است که وی روزگاری از دست داده و به قول خودش بوستانی از سنگ و چوب می سازد که دیگر ظلم قادر نیست باغ سنگی او را به تاراج ببرد. درویش خان در فروردین 1386 درگذشته است و در کنار همان باغ به خاک سپرده شده است. پرویز کیمیاوی دو فیلم مستند و بلند در سالهای 54 و 84 به نامهای( باغ سنگی و پیرمرد) و( باغ سنگی) درباره او و باغش ساخته است.

4- چنار بزرگ بزنجان: در بزنجان شهر کوچکی در 8 کیلومتری بافت به سمت شرق قرار گرفته که در آن درخت چنار بسیار بزرگ و شگفت انگیزی وجود دارد. این چنار به قطر پایه تقریبی 5 متر با یک دهانه توخالی به شکل مخروط که ورودی آن یک دالان مثلثی شکل به ارتفاع حدود 3 متر و قاعده 2 متر است.

در مسیر بافت به جیرفت منطقه کوهستانی بهر آسمان و پس از آن رشته کوه جبال بارز شروع می شود. شهر رابُر ابتدای این منطقه کوهستانی است که در آن اقلیم منطقه به یکباره از منطقه کویری به منطقه سردسیر کوهستانی تبدیل می شود. در رابُر و منطقه درب بهشت درختهای گردو بسیاری که نشانه منطقه سردسیری و کوهستانی دیده می شود که دیدن آن ها پس از درختهای پسته سیرجان تا بافت که نشانه منطقه گرم کویری در کمتر از 100 کیلومتر بسیار بدیع و منحصر به فرد است. جالب تر آن که پس از گذر از ناحیه دلفارد که در آن عطر شکوفه های درختان بهار نارنج – که در این فصل غوغا می کنند- به جیرفت شهری گرم و مرطوب آنهم باز در کمتر از 100 کیلومتر می رسیم. به راستی که این مسیر بسیار زیبای 286 کیلومتری سیرجان تا جیرفت آیینه تمام نمای استان چهار فصل کرمان که به خودی خود می تواند کشوری با اقلیم حیرت آور فرض شود. در وصف این منطقه باید از پارک ملی خبر که 50 کیلومتری جنوب بافت قرار دارد و منطقه ای سرسبز و چشم نواز و سرشار برای حیات وحش به شمار می رود اضافه نمود که متاسفانه به دلیل فرصت کم وقتی برای بازدید از آن وجود ندارد. در این پارک ملی گونه های کل و بز، جبیر، کاراکال، یوزپلنگ و پلنگ و پرنده های هوبره، دراج، کبک، تیهو وعقاب طلایی یافت می شود.

در مسیر درب بهشت تا دلفارد تک سروهای کوهی در دامنه ها و شیب های این کوهستان دلبری و چشم نوازی می کنند. متاسفانه به نظر می رسد تعدادی از این سروها که به استواری شهره اند در وضعیت مناسبی قرار ندارند و به نظر می رسد که این درختها که در گذشته جنگلی را شکل می داده اند تنها و بی کس مانده اند.

از دلفارد به جیرفت گرمای هوا احساس می شود. گرمایی مطلوب و دلپذیر گروه که شبهای گذشته در منج ؛ باغ شادی و حتی سیرجان شبهای سردی را گذرانده است به تابستان سفر می کند. “جیرفت شهری که دوستش داریم” جمله ای که در نزدیکی کمپ هلال احمر در ورودی شهر خود نمایی می کند.

ستاد راهنمای گردشگری نوروزی نیز به مسافران بروشورهای معرفی جیرفت و منطقه را ارائه می کند و همچنین آنها را به اقامتگاه های نوروزی هدایت می کند. چند سالی است که در بیشتر شهرهای ایران معمول شده که در نوروز مدرسه هایی را برای مسافران آماده و تجهیز کنند .البته آماده کردن عبارت است از جمع کردن صندلی و نیمکتها و تجهیز عبارت است از انداختن یک تکه موکت. ما یکی از همین مدرسه ها را می گیریم. برای ما بهشت حساب می شود از بس که شبهای قبل در جاهای تنگ خوابیده ایم. همین طور حیاط بزرگ آن با زمین فوتبال، والیبال و بسکتبال که یادآوری خاطره های خوش کودکی است. مدرسه ای که ما در آن اسکان پیدا می کنیم شبانه روزی است، پس خوشبختانه در آن دوش هم پیدا می شود. بعضی ها برای شب دوم پشت سرهم حمام می گیرند که دیگر کاری شاهانه است!

سعی کردیم خودمان را زودتراز 7 به مدرسه برسانیم تا تلویزیون پیدا کنیم و بازی فوتبال ایران و عربستان که مهمترین بازی برای صعود ایران به جام جهانی است را ببینیم. موفق می شویم . با گل اول ایران به هوا می پریم و پرچم ایران را تکان می دهیم اما دو گل در آخر بازی آب سردی است که روی همه ما، نه روی همه ایرانی ها می ریزد و این عربها هستند که در ورزشگاه آزادی برای اولین بار سجده شکر به جا می آورند.

138 کیلومتر

مدرسه راهنمایی شبانه روزی دخترانه

معبد هندوها (بندرعباس) 11:0015 دقیقه

کل مسافت 333 کیلومتر

توضیحات

معبد هندوها:این معبد که در سال 1310 هـ.ق و قرن حاضر ساخته شده است که در داخل شهر بندرعباس قرار دارد. این بنا حالت مخروبه پیدا کرده است. چیز چندان قابلی برای دیدن نیست فقط باقی مانده ناقصی از دو نقاشی معبد و پاره ای گچ بری که در بازسازی است در آن وجود دارد.

شاید گشتی در بازار ماهی فروشها و بازار های شهر به همراه زنانی که روبنده زده اند و همچنین اسکله های متعدد بندرعباس دیدنی تر باشد. ما در شهر و کنار اسکله قدمی می زنیم. هوا برای این موقع از سال بسیار خوب است و نسیم دلنوازی می وزد. از شرجی بودن هوا خبری نیست.

ساعت 14 از بندر عباس به سمت سیرجان حرکت میکنیم.

3- انار- یزد
150 کیلومتر

4- یزد-تهران
670 کیلومتر

اتوبوس آقا داوود

خانه موسی زاده 15:0030دقیقه تا 1ساعت

کل مسافت 670+351 کیلومتر

توضیحات

خانه موسی زاده(شهر بابک):

ساعت 3.30آخرین ناهار اختراعی را (کشک کدو!) در شهر انار می خوریم. به سمت یزد راه می افتیم.

مسیر بین یزد و تفت:در این مسیر دخمه ای وجود دارد که زرتشتیان مردگانشان را در آنجا میگذاشتند تا حیوانات گوشتهای آنها را بخورند.این یک روش تدفین پیش ار اسلام است به این ترتیب که پس از خوردن گوشتها توسط حیوانات افراد مسول استخوانهای باقیمانده را داخل یک کوزه نگهداری میکردند.آنها عقیده داشتند که آب،زمین و آتش را نباید آلوده کرد و دفن کردن مرده در زمین یکی از راه های آلوده کردن زمین است.

ساعت 2.15نیمه شبه جلسه نظر سنجی تموم شده،45کیلومتری اردستان به سمت تهرانیم بی خواب شدم از عقب اتوبوس به صندلی های جلویی نگاه میکنم، به بچه هایی که کف اتوبوس خوابیدن دیگه کسی به فکر این نیست که فردا چه گروهی غذا درست کنه!

برنامه با موفقیت تقریبا مطابق با برنامه قبلی اجرا می شه تنها تفاوت در اقامت شب ششم است که به جای دهبارز در بندرعباس انجام می شود. نظم برنامه با توجه به برنامه چند ساله گروه بسیار خوب است. کارها تقریبا به خوبی تقسیم شده بود. دو نفر جهت خرید، دو نفر جهت انبار و چهار گروه پنج- شش نفره که به ترتیب هر روز یکی از آنها وظیفه آشپزی و یک گروه وظیفه سرویس، نظافت و حمل و نقل عمومی را به عهده داشت. در پایان سفر هم رژوا و سهیل به عنوان همسفران نمونه انتخاب شدند.

لیست 27همسفری که در سفر عید 1388 با هم همراه بودیم (به همراه آقا داود و دو تا از پسراش اکبر و رضا و برادرش محمد):

آقای عبداله ایرانپور-افشین ایرانپور-امیرحسین خالقی-مهدی کاوسیان-محمد سعیدی- سمانه عبدلی – شادی توکلی-اشکان دانش- یاسمن طالبی-هومن یحیی زاده -الناز جعفری مهر- فرداد قانعی –حسام خالقی-شیما شاه محمدی – سحر آراسته –سروناز پارسا- پویان محسنی نیا -آرش حسینیون- سیما حاج محمد – مهسا حکاک-مهراو نوری- مسعود جعفریان-امیر قربانی-سهیل صادقی-رژاوا کمالی-علی فرهاد زاده-مهدی طالبی

نوشته سفر نوروز 1388 اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.