«سفر مسئولانه»، سفری است که باعث افزایش رفاه و درآمد مردم محلی و کاهش اثرات منفی بر جامعه محلی و محیط طبیعی می‌شود و در حفاظت از فرهنگ بومی، زیستگاه‌ها و گونه‌های در خطر انقراض منطقه، مردم محلی و دولت‌ها را یاری می‌کند. سفر مسئولانه با در نظر داشتن قوانین بوم شناختی و اعتقادات محلی که در طبیعت‌گردی رعایت می‌شود، به افزایش دانش بازدید‌کنندگان درباره محیط زیست و فرهنگ مردم منطقه می‌انجامد.

در عین حال برای جوامع میزبان منافع مادی به همراه دارد و در نهایت باعث افزایش علاقه بازدید‌کنندگان به طبیعت و کمک به حفاظت بیشتر از مناطق طبیعی و تنوع زیستی می‌شود.مفهوم اکوتوریسم با آموزش متبلور می‌شود. تمام افراد و سازمان‌هایی که با طبیعت در ارتباط هستند به آموزش درباره شناخت محیط طبیعی و چگونگی حفاظت از آن نیاز دارند. هر فعالیتی که در طبیعت صورت ‌گیرد و با مسئولیت‌‌پذیری گردشگر و با دانش کافی همراه باشد، اکوتوریسم محسوب می‌شود که با روش‌های مختلف به حفاظت محیط زیست کمک می‌کند و باعث بهبود زندگی جامعه بومی می‌شود.

صنعت سودآور «طبیعت‌گردی» شاخه‌ای از گردشگری است که با رعایت اصول اخلاقی سعی دارد کمترین اثر منفی را بر طبیعت منطقه مورد بازدید در سفر داشته باشد و در آن، به مردم بومی و فرهنگ آنها کاملا احترام گذاشته می‌شود. برای رونق دادن به صنعت طبیعت‌گردی به انواع هتل‌های رنگارنگ نیازی نیست، طبیعت‌گردی به طبیعت نیاز دارد؛  طبیعتی که انسان را از ساختمان‌های بلند، بزرگراه‌ها، خودروها، دود و آلودگی صوتی دور کند.

طبیعت‌گردی و درآمد‌های باور نکردنی آن

تماشای یک دسته فیل در قلب قاره آفریقا و کشور کنیا 610‌هزار دلار در سال درآمد ایجاد می‌کند اما یک فیل نر شکار شده آن هم فقط به‌دلیل عاج‌های آن معادل 10‌هزار دلار قیمت دارد. در کشور کاستاریکا، طبیعت‌گردی به ازای هر نفر هزار‌دلار درآمد ایجاد می‌کند اما در فرانسه درآمد حاصل توریسم که شامل گردشگری تاریخی، فرهنگی، هنری و ورزشی هم می‌شود به‌ازای هر نفر 400‌دلار در سال است.

در بیشتر موارد، حدود 80‌درصد درآمد‌های حاصل از انواع توریسم به خطوط هوایی، هتل‌ها و شرکت‌های مسافرتی تعلق می‌گیرد، در حالی که در طبیعت‌گردی 95‌درصد درآمد به مردم محلی می‌رسد. برآورد‌ها نشان می‌دهد که درآمد حاصل از بازدید از هر هکتار پارک ملی در کنیا 50‌برابر بیشتر از درآمد حاصل از کشاورزی در زمینی به این مساحت است. طبیعت‌گردی در کشورهایی چون کاستاریکا، اکوادور، نپال، کنیا و ماداگاسکار، نه تنها منبع مالی مهمی برای حفاظت از محیط زیست به حساب می‌آید، بلکه اصلی‌ترین صنعت جهت ایجاد درآمد ملی به شمار می‌رود.

قوانینی که باید رعایت شوند

در یک سفر مسئولانه به مناطق طبیعی بهتر است در منطقه اثری از خود بر جای نگذارید، زباله نریزید و به‌منظور رعایت این اصل همواره کیسه‌ای مخصوص زباله به همراه داشته باشید و درصورت امکان زباله‌های موجود در محیط را نیز جمع آوری کنید و به محل مخصوص زباله برسانید. به‌منظور کاهش زباله در سفر، غذای خود را در ظروفی حمل کنید که چندین بار قابل استفاده باشند، در غیراین صورت بهتر است از ظروف گیاهی یا ظروف نشاسته‌ای که فساد پذیر هستند، استفاده کنید.

همیشه یک دوربین عکاسی یا فیلمبرداری همراه داشته باشید و از مناظر زیبا و گونه‌های گیاهی و جانوری مختلف تصویر تهیه کنید تا پس از سفر هم از دیدن آنها لذت ببرید.
درصورت مشاهده جانوران منطقه طوری رفتار کنید که مزاحم آنها نشوید و فاصله مناسب با آنها را حفظ کنید. از چادر‌زدن در محل‌هایی که نشانه‌های حضور جانوران به‌ویژه پستانداران بزرگ وجود دارد، نظیر چشمه‌ها خودداری کنید و هیچگاه به آشیانه، تخم، جوجه‌ها و توله‌های پرندگان و پستانداران دست نزنید و آنها را از منطقه خارج نکنید. در برخی موارد برای انجام کارهای پژوهشی، پژوهشگر برای بیومتری (زیست سنجی) مجبور به لمس تخم‌ها، جوجه‌ها یا توله‌هاست اما در سایر موارد لمس کردن آنها ضرورتی ندارد. هرگز به حیات‌وحش غذا ندهید و از خرید تروفه آنها نیز خودداری کنید زیرا خرید شما انگیزه شکار غیرقانونی را بالا می‌برد.

به فرهنگ، زبان و آداب و رسوم مردم بومی احترام بگذارید و طوری رفتار کنید که آنها ارزش بیشتری برای زبان، فرهنگ و لباس خود قائل شوند و در حفظ آن تلاش کنند. درصورت امکان نیازهای خود را از طریق مردم بومی بر طرف و از آنها خرید کنید. این کار شما هر چند کوچک است اما به پایداری منطقه و محیط طبیعی آن کمک می‌کند.

بیانیه اسلو پیرامون اکوتوریسم

سازمان ملل سال 2002 را به‌عنوان سال بین‌المللی اکوتوریسم اعلام کرد. اتفاق مهم این سال «نشست جهانی اکوتوریسم» بود که در کبک کانادا در ماه می‌سال 2002 برگزار شد. پنجمین سالگرد نشست کبک در مه‌2007 تحت عنوان کنفرانس جهانی اکوتوریسم در اسلو برگزار شد. هدف این کنفرانس ارزیابی یافته‌ها و چالش‌های پیش آمده در زمینه اکوتوریسم از ابتدای سال‌2002 تا آن زمان بود. بدین‌منظور انجمن‌های ملی و منطقه‌ای اکوتوریسم، متخصصان و حقوقدانان، از سراسر دنیا گرد‌هم آمدند تا برای سیاست‌ها و عملکردهایشان تعهدی ایجاد کنند و نقش منحصر به فرد اکوتوریسم را در حفاظت و توسعه پایدار قوی‌تر کنند.

برگزاری این کنفرانس توسط جامعه بین‌المللی اکوتوریسم (TIES)، اداره اکوتوریسم نروژ و برنامه محیط زیست سازمان ملل (UNEP) سازماندهی شد و در آن 450 نماینده از 73‌کشور حضور یافتند. بیانیه کبک در سال‌2000، پتانسیل‌ها و چالش‌های اکوتوریسم را در کمک به توسعه پایدار بیان کرد. همچنین توصیه‌هایی را به دولت‌ها، بخش خصوصی، تشکل‌های مردمی، آژانس‌های بین‌المللی، جوامع بومی و محلی ارائه کرد. متن بیانیه کبک همچنان دارای اعتبار بوده و بیانیه اسلو نیز بر اهمیت آن تاکید مجدد کرده است.

از سال‌2002 بسیاری از مناطق طبیعی جهان در خطر تهدید قرار گرفته و به‌دلیل کمبود مناطق تحت حفاظت روز به روز صدمه بیشتری به تنوع زیستی و منابع آنها وارد شده است. میزان توریست‌های جهان 23‌درصد رشد پیدا کرده است و پیش‌بینی می‌شود که این تعداد تا سال‌2020، دو برابر شود. نقش توریسم در حمایت از توسعه پایدار، دستیابی به اهداف توسعه قرن آینده و کاهش قابل ملاحظه فقر به‌طور بارزی شناخته شد.

به‌دلیل وجود این فشارها و فرصت‌ها، سازمان جهانی جهانگردی، UNEP و سایر آژانس‌های بین‌المللی به حمایت از سیاست‌هایی که منجر به پایداری هر چه بیشتر توریسم می‌شدند، ادامه دادند‌ که این روش بسیار مؤثر واقع شد. اکوتوریسم به‌دلیل نقش مهم و نوآورانه اش در این روند باید ادامه یابد تا به‌عنوان یک الگو برای کل صنعت توریسم باشد.

اکوتوریسم اغلب در روستاها و مناطق دورافتاده‌ای اتفاق می‌افتد که با کمبود منابع معیشتی جایگزین مواجه هستند و میزان فقر در این مناطق بالا‌ست. اکوتوریسم می‌تواند علاوه بر جنبه حفاظتی، درآمد بیشتری را نیز برای افراد بومی تامین کند. با این وجود جوامع محلی باید در این طرح و سودی که به همراه دارد سهیم باشند و پایداری اقتصادی این طرح منوط بر داشتن برنامه‌ریزی تجاری و دسترسی آن به بازار است.

اکوتوریسم به وجود مناظر بکر، زیبا و حیات‌وحش پویا، وابسته است. بنابراین توسعه اکوتوریسم و منافعی که به همراه دارد، به‌عنوان یک ابزار قوی برای حفاظت آنهاست. در واقع در تعریف اکوتوریسم ضروری است که منافع حفاظتی حاصل شود. روشن است این نتیجه نیازمند این است که تمامی فعالیت‌های اکوتوریسم به خوبی طراحی و مدیریت شوند تا اثرات زیان‌بار اکوتوریسم بر محیط به حداقل برسند.

اکوتوریسم می‌تواند مانند محیط طبیعی که در آن اکوتوریسم اجرا می‌شود شکننده و حساس باشد. علت این امر این است که بسیاری از مردم که با تجارت اکوتوریسم مواجه هستند لزوما در بازاریابی و مدیریت بازدید‌کنندگان به‌صورت آگاهانه و اقتصادی مهارت ندارند. بسیاری از محصولات اکوتوریسم به وسیله سرمایه‌گذاری‌های خرد و کوچک تامین می‌شود. مردم در این بخش برای با هم کار کردن، همکاری برای توسعه مهارت‌ها و نفوذ در بازار باید تشویق شوند.

تعریف اکوتوریسم توقع ایجاد آثار مثبت فراوانی را بر جامعه و محیط‌زیست به وجود می‌آورد. ایجاد چنین تاثیراتی توسط اکوتوریسم اهمیت داشته و ادامه این تاثیرات مثبت از اهمیت بالایی برخوردار است. این اصول کلیدی باید به موضوعاتی همچون انعکاس جریانات کنونی و شرایط بیرونی شامل فرصت‌های جدید برای بیشتر کردن سودهای حاصل از اکوتوریسم و چگونگی مقابله با بحران‌ها اشاره کنند.

در 7 سال اخیر علاقه برای مشاهده مناطق طبیعی و حیات وحش روز به روز در حال افزایش است که این امر موقعیت‌های زیادی را ایجاد کرده، ولی فشارهای زیاد، نیاز برای مدیریت صحیح را هم به وجود آورده است. اصطلاح «اکوتوریسم» بیشتر شناخته شده و به کار می‌رود اما مورد سوءاستفاده نیز قرار گرفته و در مفهوم واقعی خود به درستی به کار برده نمی‌شود. بیشتر دولت‌ها راهبرد اکوتوریسم را توسعه دادند ولی به‌نظر می‌رسد که این استراتژی‌ها باید در جهت روند کلی توریسم و سیاست‌های محیط زیستی کامل‌تر شوند و در نهایت در عمل تحقق یابند.

طرح‌ها و سرمایه‌گذاری در بخش اکوتوریسم، در سرتاسر دنیا در حال افزایش است. این طرح‌ها بیشتر در جوامع محلی اجرا می‌شوند و به‌عنوان ابزاری برای ایجاد معیشت پایدار و کمک به حفاظت تنوع زیستی مناطق طبیعی هستند. با این وجود هنوز مشکلات اقتصادی باقی مانده و نیاز به ارتباط بهتر با بازار احساس می‌شود. اکنون بسیاری از کشورها دارای جوامعی هستند که طرح‌های اکوتوریسم در آنها اجرا می‌شود و نیاز به حمایت و پشتیبانی در کار خود دارند.

تفاوت طبیعت‌گردان گردشگران و جهانگردان

یک «طبیعت‌گرد واقعی» در سفرهای خود هرگز در هتل نمی‌خوابد. وی برای‌گذار از شب چادر خود را انتخاب و در نهایت در یک خانه روستایی اقامت می‌کند. این‌گونه افراد معمولا جوان‌یا میانسال هستند اما گاهی در میان آنها افراد مسن عاشق طبیعت نیز به چشم می‌خورند. گردشگرانی که وارد طبیعت بکر یا نسبتا بکر نمی‌شوند، معمولا برای بازدید از آثار باستانی، آثار فرهنگی یا معماری یک منطقه و یا یک شهر سفر می‌کنند.

 هر 2گروه بعد از پایان سفر خود به خانه یا موطن خویش باز می‌گردند. اما گروه سومی که از آنها با نام «جهانگرد» یاد می‌شود، در مدت زمان مشخصی سفر نمی‌کنند. آنها در سفر خود از کشورهای مختلفی عبور می‌کنند و ممکن است برای ماه‌ها و حتی سال‌ها در یک یا چند کشور سفر کنند و سپس به کشور خود بازگردند. این‌گونه افراد در سفرهای خود ممکن است با خطرهای بی‌شماری از قبیل بیماری و مرگ مواجه شوند و حتی ممکن است هرگز به وطن خویش باز نگردند.

اقتصاد > حمل و نقل برون شهری – علی ترک قشقایی

نوشته در طبیعت، ‌مسئولانه سفر کنید اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

منبع: فصلنامه TIES

مترجم: گل آسا طاهری

نوشته چرا از مواد غذایی محلی و پایدار تهیه شده استفاده کنیم؟ اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

آدرس سایت: www.seat61.com

منبع: فصلنامه TIES

مترجم: گل آسا طاهری www.plan4land.org

نوشته روشتان را در سفر کردن عوض کنید و کمک کنید تا دنیا عوض شود اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

اصطلاح Backpacking که از این به بعد آن را با معادل فارسی “کوله به دوشی” می نامیم به دو زیرمجموعه متفاوت اطلاق می گردد. یکی برای مسافرت و دیگری برای طبیعت.

کوله به دوشی در مسافرت

کوله به دوشی واژه ای است که به طور تاریخی برای بیان شکلی از مسافرت بین المللی مستقل و کم هزینه استفاده شده است. واژه هایی مانند مسافرت مستقل و یا مسافرت کم خرج (Budget Travel) اغلب به جای کوله به دوشی مورد استفاده قرار می گیرند. عواملی که به طور سنتی کوله به دوشی را از سایر انواع گردشگری جدا می کنند شامل موارد زیرند که البته محدود به آنها نمی شوند: استفاده از وسایل نقلیه عمومی به عنوان وسیله سفر، ترجیح به استفاده از مهمانخانه های جوانان (Hostel) به جای استفاده از هتل های متداول، طولانی تر بودن سفر نسبت به تعطیلات معمولی، استفاده از کوله پشتی، اشتیاق برای ملاقات و آشنایی با محلی ها در کنار دیدن جاذبه ها.

تعریف یک کوله به دوش با حضور مسافران از نواحی و فرهنگ های مختلف، تکامل یافته است و به همین ترتیب تکامل خواهد یافت که این امر مانع از تعریفی سفت و سخت و جامع و مانع برای کوله به دوشی می شود. تحقیقات اخیر نشان می دهد که: “… کوله به دوش ها یک گروه ناهمگون از جهت تنوع منطق و معانی مرتبط با تجربه های سفرشان را تشکیل می دهند. … آنها همچنین تعهدی مشترک به یک شکل نهادینه نشده از سفر را از خود بروز می دهند که هسته مرکزی هویت فردی آنها به عنوان یک کوله به دوش را تشکیل می دهد” کوله به دوشی به عنوان یک سبک زندگی و به عنوان یک پیشه در سال های بعد از ۲۰۰۰ و به خاطر ظهور خطوط هوایی ارزان قیمت، مهمانخانه ها و اقامتگاه های ارزان قیمت در اقصی نقاط دنیا، و ارتباطات دیجیتال و منابعی که طراحی، اجرا، و تداوم یک سفر دراز مدت کوله به دوشی را آسان تر از قبل کرده اند، به طور چشمگیری رشد داشته است.

تاریخچه

گرچه پاسخ صریحی  برای خواستگاه اصلی کوله به دوشی وجود ندارد ولی حداقل می توان ریشه های آن را در مسیر هیپی ها (Hippie trail) در سال های دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی که برای مسافرت در بخش هایی از جاده باستانی ابریشم از آن استفاده کردند، جستجو کرد. در واقع، برخی از کوله به دوش های امروزی سعی می کنند تا آن سفر را اگرچه با روشی راحت تر، باز خلق کنند. در حالی که بر روی گسترش و فراگیری جنبش سبز نیز تأکید دارند.

از آنجایی که در سال های ابتدایی دهه ۸۰ میلادی به دلیل نا آرامی ها در ایران، عراق و افغانستان، مسافرت در مسیر هیپی ها مشکل شد، کوله به دوشی به سایر نقاط دنیا نیز گسترش یافت. در سال های اخیر، افزایش خطوط هوایی ارزان قیمت و پروازهای ارزان به این فراگیری کمک کرده است. در حال حاضر، “مسیر های هیپی” جدیدی در حال شکل گیری در شمال آفریقا و در جاهایی مانند تونس و مراکش و سایر مقاصد قابل دسترسی به وسیله خطوط هواپیمایی ارزان قیمت، می باشد.

تغییرات و پیشرفت های فناوری نیز در تغییرات کوله به دوشی نقش داشته اند. به طور سنتی کوله به دوش ها با لوازم الکترونیک گران قیمت مانند لپ تاپ، دوربین های دیجیتال و کامپیوتر های جیبی به خاطر مشکلات مربوط به دزدی، آسیب دیدگی و بار اضافی، مسافرت نمی کنند. در هر حال تمایل به در ارتباط ماندن به همراه ظهور لوازم الکترونیک سبک و جمع و جور روند جدیدی را در بستن کوله ها و به همراه بردن لوازم الکترونیکی بوجود آورده است. همزمان با تغییر در وسایلی که حمل می کنند، کوله به دوشی کمتر و کمتر به کوله پشتی به عنوان وسیله فیزیکی سفر و در شکل ابتدایی آن متکی می شود اگرچه کوله پشتی هنوز به عنوان وسیله اصلی سفر کوله به دوش ها و به نوعی هویت آنها به حساب می آید.

فرهنگ

یکی از مرام های اصلی کوله به دوشی حس اجتماع و اجتماعی بودن است. این مرام  ممکن است در هنگام  اقامت در یک خوابگاه یا مهمانخانه با تلویزیون و آشپزخانه مشترک و یا هم مسیر شدن با سایر مسافران، خریدن بلیط قطار یا اتوبوس و …. باشد، اما چیزی که مهم است تجربه مشترک و دسته جمعی است.  کوله به دوش ها اغلب اطلاعات خود را با یکدیگر مبادله می کنند تا علاوه بر افزودن دانش خود در پول نیز صرفه جویی کنند. اطلاعات یک کوله به دوش می تواند حتی از چیزی که در آخرین ویرایش کتاب Lonely Planet (کتاب راهنمای گردشگری برای مقاصد مختلف که به انجیل کوله به دوش ها شهرت دارد) نوشته شده است بروز تر باشد. احساس دست یافتن به واقعیت نیز در کوله به دوشی از اهمیت برابری با اجتماعی بودن برخوردار است. کوله به دوشی یک مرخصی و تعطیلات نیست بلکه بیشتر ابزاری است برای تحصیل و یادگیری. کوله به دوش ها می خواهند تا مقصد سفر “واقعی” را تجربه کنند تا اینکه از بسته های گردشگری تهیه شده توسط گردشگری تجاری استفاده کنند. این امر باعث شده تا ادعا شود کوله به دوش ها ضد توریسم هستند. همچنین احساس حرکت پنهانی در پشت صحنه و مشاهده زندگی حقیقی با درگیری بیشتر با افراد محلی نیز در میان کوله به دوش ها وجود دارد.

کوله به دوشی در طبیعت

کوله به دوشی در طبیعت (در کشورهایی جز ایالات متحدهtramping، trekking یا bushwalking نیز نامیده می شود) هر دو فعالیت پیاده روی (Hiking) و چادر زدن (Camping) را با هم در یک سفر ترکیب می کند. یک کوله به دوش برای پیاده روی به داخل طبیعت می رود تا یک یا چند شب را در آن بگذراند و با خود منابع و تجهیزات لازم برای نیاز های خوابیدن و خوردن را به همراه می برد.

یک کوله به دوش تمامی تجهیزات خود را در یک کوله پشتی بسته بندی می کند. این تجهیزات می بایست شامل غذا، آب،  سرپناه یا چیز های دیگر  شود که اغلب ساده تر و کم حجم تر از وسائل معمول برای اردو و چادرزنی های متداول هستند. یک سفر کوله به دوشی باید حداقل شامل یک شب مانی در طبیعت باشد (در غیر این صورت یک پیاده روی یکروزه محسوب می شود). بسیاری از سفرهای کوله به دوشی تنها یک آخر هفته (یک یا دو شب) به طول می انجامند ولی اردوکشی های با مسافت طولانی می تواند هفته ها یا ماه ها به طول انجامد که برخی اوقات تأمین غذا یا منابع نیز در میان مسیر برای افراد از سوی افراد خارج از گروه صورت می پذیرد.

اقامتگاههای کوله به دوش ها ، از اردوگاه های معمولی، بی تجمل تر و ساده ترند. در مناطقی که رفت و آمد کوله به دوش ها بیشتر است، این اقامتگاهها باید دارای یک منقل آتش و یک بولتن کوچک چوبی با نقشه و برخی نشانه های هشدار دهنده یا آگاهی دهنده باشد. در نواحی دورتر و بکرتر که این اردوگاه های  وجود ندارند ، مسافران بایستی خودشان چنین محلی را ایجاد کنند.

در برخی مکان ها، کوله به دوش ها به کلبه های خالی از سکنه یا اتاق هایی که محلی ها در اختیارشان می گذارند دسترسی پیدا می کنند که بسیار بهتر از اقامت در چادر است.

اغلب کوله به دوش ها تعمداً تلاش می کنند تا اثری از خود برروی زمینی که در حال سفر بر روی آن هستند نگذارند. این رفتار شامل عبور حتی الامکان از مسیر های از قبل عبور شده (پاخور ها)، عدم جابجایی اجزاء طبیعت، و عدم به جای گذاری زباله یا هر چیز غیر طبیعی در طبیعت می شود. جنبش Leave No Trace یک مجموعه رهنمود برای کوله به دوشی با اثر گذاری کم در طبیعت ارائه می دهد (“چیزی جز ردپا به جا نگذارید. چیزی جز عکس نگیرید. چیزی را جز زمان نکشید. چیزی را جز خاطرات برای خود نگه ندارید”).

انگیزه

 اغلب افراد عمدتاً به خاطر تفریح به طرف کوله به دوشی کشیده می شوند تا محل هایی را که زیبا و جذاب می انگارند و بیشتر آنها از راه دیگری قابل دسترس نیستند را، درنوردند. یک کوله به دوش این توانایی را دارد تا عمیق تر به نواحی دور از دسترس و به دور از سایر انسان ها و اثرات آنها، سفر کند. در هر حال کوله به دوشی مزایای بیشتری در کنار سفر به مناطق دور دست دارد. بسیاری از سفر های آخر هفته به مسیر هایی است که یکروزه نیز طی می شوند ولی برای بهره مندی از مزایای شب مانی در دامان طبیعت به صورت کوله به دوشی انجام می شوند.

این امکانات معایبی نیز به همراه دارند. وزن یک کوله، مملو از تجهیزات و منابع، کوله به دوش های سنتی را مجبور می کند تا آهسته تر از پیاده روی های یکروزه حرکت کنند و این امر می تواند مزاحم لذت بردن از محیط و مناظر اطراف گردد (عامل خستگی ناشی از حمل بار را نیز اضافه کنید). به علاوه، کار های طاقت فرسای مربوط به چادر زنی (بر پا کردن چادر، جمع کردن آن و فراهم آوردن غذا) و برپایی اردوگاه نیز به راحتی می تواند چندین ساعت وقت را به خود اختصاص دهد. در هر صورت، در عمل، بیشتر این اوقات بیکاری می تواند از طول روز حذف گردد و در شب صورت پذیرد.

کوله به دوش ها با مخاطرات زیادی رو به ور هستند که شامل آب و هوای بد، مسیر و عوارض طبیعی مشکل، عبور از رودخانه های خروشان، و مواجهه با حیوانات گرسنه و غیر قابل پیش بینی (گرچه ترس القا شده از جانب حیوانات اغلب از واقعیت فراتر می رود)، می شود. کوله به دوش ها ممکن است در معرض در بیماری هایی مثل کم شدن آب بدن، گرما زدگی، افت دمای بدن، ارتفاع زدگی و صدمات فیزیکی، قرار گیرند. دورافتادگی محل های کوله به دوشی می تواند حوادث ناگوار را وخیم تر کند.

در هر حال، این خطرات حتی کوله به دوش هایی را که در آمادگی مناسبی به سر می برند را مستثنی نمی کند. برخی به راحتی خطری را که برای کوله به دوشی باید با آن مواجه شوند را می پذیرند و برای برخی دیگر، خطرات بالقوه در واقع جذابیت طبیعت را بیشتر می کند.

منبع: دانشنامه آزاد ویکیپدیا

تهیه و ترجمه: بنیامین قاسمی benjohnson84@yahoo.com

نوشته کوله به دوشی Backpacking اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

منبع: فصلنامه TIES

مترجم: نگار قدیمی www.plan4land.org

نوشته کوله اکوتوریستی اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

کوله به دوش ها اغلب به عنوان گردشگرانی خوشگذارن و خود سازماندهی شده ای هستند که در یک مسافرت طولانی مدت – فراتر از چیزی که در یک تعطیلات دوره ای بگنجد – با چندین مقصد شرکت می کنند و مسیر سفری انعطاف پذیر دارند. در هر صورت این تعریف تنها یک راهنما است و پارامتر های دیگری را نیز باید به آن اضافه کرد. معیار هایی مانند ترجیح به اقامت ارزان قیمت، تأکید بر ملاقات با سایر کوله به دوش ها، و برنامه سفر مستقل و منعطف، را می توان به این تعریف اضافه کرد.

 جمعیت شناسی و پایه های اجتماعی

اگر چه کوله به دوش ها روز به روز از ملیت های مختلفی حضور پیدا می کنند اما اغلب آنها از کشور های غربی هستند و اکثریت آنها از شمال آمریکا، استرالیا، نیوزیلند، و اروپای غربی می باشند. تعداد کوله به دوش ها از شمال اروپا بیشتر از اروپای مدیترانه ای است. همچنین تعدادشان از اسرائیل و ژاپن رو به فزونی می رود.

تحقیقات نشان می دهد در استرالیا مشارکت زنان و مردان تقریباً برابر و در سایر نقاط جهان به نسبت ۶۰ به ۴۰ مردان بیشتری به عنوان کوله به دوش سفر می کنند.

اکثریت کوله به دوش ها بین سنین ۱۸ تا ۳۳ سال و بیشتر بین ۲۲ تا ۲۷ سال قرار دارند و گروه بالای ۲۷ سال بیشتر از گروه زیر ۲۲ سال اند. این آمار با این فرض که اغلب آنها تحصیلاتی را به پایان رسانیده و یکی دو سالی بعد آن کار کرده اند و سپس عازم اولین سفر کوله به دوشی اشان شده اند همخوانی دارد. اما این تصویر نیز در حال تغییر به سنین جوان تر است. به طور کلی کوله به دوش ها معمولاً از سطح تحصیلات بالاتری نسبت به سطح تحصیل عمومی در کشورشان برخوردارند. قسمت زیادی تحصیلات دانشگاهی دارند و در مورد جوان تر ها، اغلب به دنبال ادامه تحصیل پس از بازگشت از سفر هستند. کوله به دوش ها دیگر از تعاریف دهه ۷۰ میلادی که افرادی منحرف و فراری از اجتماع [بیشتر منظور گروه هیپی ها است] بودند خارج شده اند. به طور کلی افراد مهمی در آینده اجتماع هستند، به طور موقت رفاه و راحتی را ترک می کنند و به وضوح به دنبال بازگشت به زندگی معمولی، پس از سفرند. ثبات در زمان سفرشان مشهود است: یک زمان مشخص برای بازگشت که اغلب با تاریخ بلیط برگشت اشان تعیین می شود. مدت سفر معمول بین ۵/۲ تا ۱۸ ماه است و تعداد کمی از سفر ها بیش از ۱۸ ماه به طول می انجامد. سفر های بالای ۱۲ ماه کمتر و اغلب سفر ها بین ۴ تا ۸ ماه است. ۵/۲ ماه یک مرز مشخص برای کوله به دوش های واقعی و کسانی است که شبیه آنها سفر می کنند ولی قادر به هماهنگی زندگی خود با یک الگوی کار/تعطیلاتی هستند.

در هر صورت، به طور موقت، زندگی معمولی به تعلیق در می آید. بسیاری از کوله به دوش ها در یک تقاطع از زندگی اشان قرار دارند: تازه فارغ التحصیل، تازه ازدواج کرده یا طلاق گرفته، یا در فاصله بین دو شغل هستند. از این رو اغلب گردشگری کوله به دوشی به زمان های گذار در زندگی باز می گردد. تحقیقات نشان می دهد که این رابطه به طور عکس نیز صادق است. رؤیا های سفر نیز می تواند باعث خروج افراد از کار،‌ پایان زندگی مشترک،‌ یا دوست داشتن شود. برای نمونه یک کوله به دوش در مصاحبه خود چنین عنوان کرده است:

“این یک مسئله الآن یا هیچ وقت است. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه در دو سال پیش، پول خوبی بدست آوردم و تونستم برای سفر اقدام کنم. با خودم گفتم یا حالا یا هیچ وقت چرا که ده سال دیگه ممکنه درگیر زن،‌ بچه،‌ قرض و قوله و هزار تا چیز دیگه باشم و کی میدونه که ده سال دیگه چیز خاصی برای دیدن باقی مونده باشه. تفاوت بین فرهنگ ها و مکان به سرعت در حال محو شدنه و همه دارن کم و بیش شبیه خودمون میشن. اگه می خوای هر چیزی متفاوت از دنیای غربی خودمون ببینی باید زودتر انجامش بدی چون به سرعت در حال نابودیه.”

این بیان تأیید می کند که دوره گذار بیشتر حاصل خواسته برای سفر کردن است و تعمدی. در واقع،‌ این منطقی تر است چرا که سفر کردن معمولاً‌برنامه ریزی شده است. خصوصاً از نظر مالی و اقتصادی چرا که افراد کمی هستند که می توانند به سرعت منابع مالی را برای چنین سفر هایی فراهم کنند.

کوله به دوش ها در حین سفر با فعالیت های اجتماعی و تفریحی گوناگونی درگیر می شوند. تنوع ترجیحاتشان نشان می دهد که در زمینه انگیزه گردشگری همگن با سایر بخش های گردشگری نیستند. اغلب فعالیت های گروه جوانان را از خود بروز می دهند ولی این فعالیت ها خیلی با فعالیت های جوانان سایر انواع گردشگری متفاوت نیست.

اگر در مورد همسفرانشان بپرسید اغلب تنها سفر می کنند یا یک همراه (همسر یا دوست) دارند. در کل سفر تنها یا زوج هستند ولی در واقعیت اغلب آنها در مکان های مختلف با کوله به دوش های دیگر همراه می شوند و غیر تعمدی گروه هایی را در طول مسیر تشکیل می دهند. کاملاً متداول است که با کوله به دوش های دیگر در طول مسیر دوست شوند و برای چند روز یا هفته با هم باشند و دوباره از هم جدا شوند و باز با عده ای دیگر دوست شوند. دوستی ها به راحتی برقرار می شود و گروه های سفری به سرعت تشکیل و منحل می شوند. در هر حال، ‌رفتار مرتبط با این تعامل اجتماعی تصادفی و کنترل نشده نیست و در چارچوب هنجار ها و ارزش های فرهنگ سفر کوله به دوشی تعریف می شود.

 فرهنگ جاده

از آنجایی که کوله به دوش ها استقرار مکانی ندارند و گروه های موقتی و غیر پایدار هستند فرهنگ و ارزش های حاکم بر آنها نوع خاصی است که باید با همین خصوصیت در سفر بودن و غیر پایدار بودنشان مشخص گردد.

فرهنگ جاده از طریق نشانه های زیادی مشخص می شود: پرداخت “قیمت های محلی”،‌ رسیدن به بهترین معامله، سفر کردن در مسیر های غیر معمول، سفر طولانی مدت،‌ مریضی ها،‌ تجربیات مخاطره آمیز، و چیزهای بیشتر. در کل شامل سختی کشیدن، تجربه، روحیه تلاش، سفر ارزان، در کنار توانایی خوب منتقل کردن و نشان دادن فرهنگ جاده، می شود.

مثالی برای اینکه فرهنگ جاده چه طور بروز پیدا می کند، لباس ها و تجهیزاتی است که بسیاری از کوله به دوش ها استفاده می کنند. از این بابت کوله به دوش ها از دید سایر افراد کمی ژنده پوش به نظر می رسند ولی در بین خودشان این نشانه تجربه و تداوم است چرا که فرسودگی و کهنگی پوشش و تجهیزات به خاطر زیاد در سفر بودن بوجود آمده است. به خاطر همین ارزش، لباس ها و تجهیزات کهنه بعد از سفر بجای دور انداخته شدن تعمیر شده و دوباره استفاده می شوند. حتی برخی تعمدی،  لباس ها و کوله خود را دستکاری می کنند تا کهنه و سفر کرده به نظر برسد.

همچنین لباس و تجهیزات صرفه جویی را نشان می دهند که نمایانگر مهمترین عامل فرهنگ جاده یعنی سفر کردن ارزان است. آنها بسیار صرفه جو هستند. همواره با خود کارت های اعتباری همراه دارند و بر خلاف آنچه به نظر می رسد غم چندانی برای پول ندارند. در هر حال،‌ توانایی سفر کم خرج نشان دهنده روحیه تلاش و شایستگی در جاده است و نشان می دهد که فرد راه های اطراف خود را می شناسد و می داند چطور چیز ها و خدمات مورد نیاز خود را با قیمت های واقعی تهیه کند. لذا پرسیدن اینکه “چقدر بالاش پول دادی؟” که در بسیاری فرهنگ های غربی خارج از نزاکت است،‌ در میان کوله به دوش ها کاملاً عادی و موجه است چرا که باعث تبادل اطلاعات در مورد قیمت ها می گردد که نه تنها یک راه عملی برای خرید ارزان است بلکه یک نوع تبادل فرهنگ جاده نیز هست.

گرچه هدف اغلب ندادن پول بیشتر از محلی ها بیان می شود، چیزی که در واقع اهمیت دارد بیشتر پول ندادن نسبت به سایر کوله به دوش ها است. حتی در بسیاری مواقع همین سئوال “چقدر بالاش پول دادی؟” به عنوان شروع یک رابطه اجتماعی بین کوله به دوش ها عمل می کند.

مقایسه با فرهنگ گردشگری

اغلب کوله به دوش ها بین سفر کردن و توریسم تفاوت قائل می شوند. آنها خود را اغلب در جایگاه نوع بهتری از گردشگری و توریسم می دانند و بنابراین بین کوله به دوش ها، “ما”، و توریست ها، “دیگران”، تفاوت قائلند. آنها اغلب عنوان می کنند که امور را خودشان ترتیب می دهند در حالی که سایر گردشگران تحت رهبری سرپرست گروه هستند و برخلاف گردشگران، قادرند از مسیر های غیر معمول مسافرت کنند،‌ بدون برنامه از مسیر خارج شوند، جاهای بکری را ببینند، و برای ارتباط بیشتر و نزدیکی بیشتر با جاهایی که دیده اند بیشتر در آنجا بمانند.

این فرهنگ بر اهمیت دادن کوله به دوش ها بر چادر نشینی و آوارگی،‌ خود سازماندهی، و اتکاء به خود، می افزاید. برای همین هم اغلب کوله به دوش ها بیشتر از راه های سخت و زمینی برای مسافرت بین محل های مختلف استفاده می کنند و زمان زیادی را در جاده و طی طریق به سر می برند. مشهور بودن و استفاده بیشتر از مسیر ها با توصیه آنها توسط کتاب های راهنما که تقریباً‌هر کوله به دوشی آن را به همراه دارد، تقویت می شود. همچنین پخش شدن اطلاعات و نقل ها و داستان ها بین خود کوله به دوش ها نیز، که به عنوان بخشی از هویت آنها است، بر استفاده بیشتر از یک مسیر می افزاید.

هنوز هم بسیاری از کوله به دوش ها زمانی را در خارج از مسیر نیز صرف می کنند. این الگو توسط فرهنگ تشویق می شود چرا که مسافرت در خارج از مسیر های معمول، تجربه سختی، و شاید کشف مکان های جدید می تواند با نقل کردن برای دیگران بعد از بازگشت دوباره به مسیر باعث تشویق آنها و نهادینه شدن این کار در فرهنگ جاده نیز بشود. با این کار رفته رفته استفاده از مسیر ها توسط کوله به دوش ها بیشتر شده و این خود امکانات و زیر ساخت های لازم (رستوران، هتل و …) را در آن مسیر به همراه خود می آورد و باعث شکل گیری مسیری جدید می شود.

کتاب های راهنما

کتاب های راهنما کارکرد مهمی در فرهنگ کوله به دوشی دارند چرا که تنها ساختار ثابتی هستند که قابلیت نگهداری و انتقال اطلاعات بین افراد و انتقال فرهنگ از یک گروه به گروه دیگر را دارند. در گذشته، استفاده کنندگان از چنین کتاب هایی تقریباً فقط کوله به دوش ها بودند ولی در سال های اخیر، محدوده استفاده کنندگان و عنوان ها به طور گسترده ای افزایش یافته است. در هر حال، ‌بسیاری از این انتشارات هنوز هم تفاوتی که کوله به دوش ها بین خود و توریست ها نشان می دهند را از خود بروز می دهند. وجود و گسترش کتاب های راهنما نقش بسیار مهمی در گسترش کوله به دوشی ایفاء کرده است و علی الخصوص در باز شدن پای کوله به دوش های کشور های توسعه یافته به کشور های در حال توسعه نقش مهمی داشته.

از کتاب های راهنما، آنهایی که از انتشارات Lonely Planet هستند قطعاً از بیشترین استفاده برخوردارند، احتمالاً‌بیشترین پوشش جغرافیایی را دارند، ‌و بدون شک بیشترین نقد در مورد آنها صورت گرفته است. در هر حال،‌ این انتقاد ناشی از خود انتشارات و عملکرد آن نیست بلکه ناشی از نقش سمبلیک و موقعیتی است که در مباحث عمومی پیدا کرده است. به خاطر پوشش جهانی و شهرت، Lonely Planet سمبلی از یک سبک خاص از استفاده کنندگان و کتاب های راهنما شده است. در مباحث گردشگری غربی،‌ که در آن خود درست بودن کوله به دوشی بسیار هدف نقد و تمسخر بوده است،‌ Lonely Planet به عنوان سمبل کوله به دوش ها، فعالیت ها، هنجار ها،‌و ارزش های آنها شناخته می شود.

صرفنظر از صحت این مدعا ها، تأثیر Lonely Planet بی چون و چرا مهم است. در هر حال، حتی در میان برخی حلقه های خاص از کوله به دوش ها نیز کتاب های راهنما مایه تمسخر دیگران است چرا که آن را نشانه ای از کم سفر کردن و کم تجربگی در سفر می دانند.

اینترنت

اینترنت تأثیر بسزایی بر گردشگری کوله به دوشی داشته است. بر روی تارنمای جهانی، اطلاعات و نظرات در رابطه با بلیط ها، مسیر ها، مقاصد گردشگری، و سایر چیز ها در بسیاری از سایت ها و به طور خاص از دید این نوع گردشگری، قابل دسترسی است. تأثیر استفاده از اینترنت قبل از سفر نسبتاً کم است اما در حین سفر تأثیر بسزایی دارد.

تعداد اینرنت-کافه ها در مقاصد گردشگری کوله به دوشی فراوان است و اهمیت این دسترسی در آخرین ویرایش کتاب های راهنما شهود پیدا می کند چرا که دسترسی به اینترنت و قیمت های آن به طور کامل و دقیق مورد بحث قرار می گیرد. کوله به دوش ها از اینترنت برای اطلاعات توریستی و گرفتن اخبار از کشورشان استفاده می کنند. بعلاوه، برخی برای چک کردن حساب بانکی، مسائل مربوط به مالیات، و مسائلی از این دست، نیز از اینترنت استفاده می کنند. اما فراتر از همه اینها، کوله به دوش ها از اینترنت به خاطر ارتباط از طریق سرویس پست الکترونیکی استفاده می نمایند. اغلب کوله به دوش ها یک آدرس ایمیل مجانی دارند و هر وقت که امکان داشته باشد آن را برای پیام های جدید چک می کنند.

اینترنت همچنین ارتباط بین خود کوله به دوش ها را نیز تسهیل می کند. آدرس های ایمیل به وفور بین کوله به دوش هایی که در  مسیر با هم آشنا می شوند، تبادل می شود. برخی ممکن است از آدرس ها هیچ گاه استفاده نکنند ولی برخی دیگر مرتباً در طول سفر با هم در ارتباط و تبادل اطلاعات هستند و حتی در برخی موارد، مسیر ها به گونه ای است که افراد باز هم همدیگر را در طول سفر ملاقات می کنند. در هر صورت اینترنت با تسهیل ارتباطات مجازی دیدار بین کوله به دوش ها را نیز با راحت تر کردن هماهنگی در طول سفر، بیشتر کرده است و گروه های مختلف در طول سفر با هم قرار می گذارند و همدیگر را ملاقات می کنند و حتی آنها را قادر ساخته تا راحت تر در طول مسیر از هم جدا شده و دوباره به هم بپیوندند.

بسیاری از کوله به دوش ها شبکه های اجتماعی سیالی را از طریق اینترنت مدیریت می کنند که شامل افراد در خانه، افراد از سفر برگشته، کوله به دوش های در حال سفر، و برخی اوقات دوستان محلی که در سفر پیدا کرده اند می شود.

در این میان از تأثیر بسزای اینترنت در ارتباط پیوسته بین کوله به دوش ها با کشور و خانه اشان نباید غافل بود که باعث کاهش فاصله ها و احساس غربت کمتری در آنها می شود.

کوله به دوش های کوتاه مدت

از تغییرات جدیدی که در گردشگری کوله به دوشی رخ داده است ظهور و شیوع کوله به دوشی های کوتاه مدت است که بیشتر در قالب زمان های کوتاه و تعطیلات مانند رخ می دهد. این گونه افراد مانند کوله به دوش ها سفر می کنند اما در مدت کوتاه. رفتار آنها مانند کوله به دوش های عادی است: با سایر کوله به دوش ها تعاملات اجتماعی دارند، در همان مکان ها اقامت می کنند و در همان مسیر ها سفر می کنند و تنها فرقشان این است که مسافت کمتری را در سفرشان طی می کنند.

کوله به دوشی کوتاه مدت پدیده خیلی نوئی نیست. در هر حال، تحقیقات جدید از آژانس های تخصصی مسافرتی رشد این نوع کوله به دوشی را حتی بیشتر از کوله به دوشی اصلی، نشان می دهد. بخشی از علت آن می تواند در پایین آمدن قیمت بلیط های هواپیما باشد. به وضوح این عامل مهمی در رشد کوله به دوشی به طور کلی است اما به طور خاص برای کوتاه مدتی ها اهمیت دارد چرا که بلیط هواپیما قسمت عمده ای از هزینه چنین سفر های کم خرجی است و پایین آمدن قیمت آن می تواند هزینه سرشکن شده در روز را برای کوله به دوشی های کوتاه مدت کاهش دهد و چنین سفر هایی را به صرفه تر از قبل کند.

از سایر علت ها می توان به این اشاره کرد که اغلب کوتاه مدتی ها کسانی هستند که از قبل با سفر کوله به دوشی آشنایی دارند و با سیستم آشنا ترند و قادرند به سرعت در قالب سفر کوله به دوشی در آیند.

برگرفته از:

Anders Sørensen, “Backpacker Ethnography”, Annals of Tourism Research, Vol. 30, No. 4, pp. 847–۸۶۷

تهیه و ترجمه: بنیامین قاسمی benjohnson84@yahoo.com

نوشته فرهنگ کوله به دوش ها اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.

طریقه بستن کوله به طراحی کوله شما و اینکه چند محفظه، جیب های بیرونی و داخلی و بخش های مختلفی داشته باشد بستگی دارد. اینکه چه وسایلی در جیب های بیرونی و چه وسایلی در داخل باشد نیز با توجه به نیاز به دسترسی، اهمیت دارد. بهتر است وسایل مشابه و با نیاز به دسترسی یکسان در داخل کوله در داخل ساک پارچه ای یا هر نوع بسته مناسب دیگر قرار گیرد تا سازماندهی وسایل در داخل کوله رعایت شود. برای نمونه لباس های یدکی را می توان در داخل یک ساک پارچه ای مجزا قرار داد و همین طور مواد غذایی.

برای کوله های سبک و ساده که پشت آنها دارای بالشتک نرم (Pad) نمی باشد و بدنه کوله مستقیم با کمر در تماس است می توان از فوم مخصوص خواب برای راحتی پشت استفاده کرد. به این طریق که فوم را به صورت عمودی داخل کوله قرار می دهیم و آنرا باز می کنیم. به طوری که نرمی آن به طرف پشت کوله قرار گیرد و برای کمر راحتی ایجاد کند. در میان فوم نیز می توان وسایل و تجهیزات را قرار داد. در این نوع کوله ها بهتر است اجسام نرم نزدیک کمر قرار داده شود. بهتر است وسایل در دو چند بسته یا ساک و به صورت عمودی در کنار هم قرار گیرد چرا که قرار دادن وسایل به صورت افقی باعث می شود تا کوله در فواصل بین وسایل ناهموار و پیچ خورده شود و باعث ناراحتی کمر گردد.

روش های زیادی برای چیدن کوله وجود دارد. برای پیاده روی های در مسیر و ساده قرار دادن وزن بیشتر در بالا اجازه می دهد تا راست قامت راه بروید. موارد حجیم و سبک مانند کیسه خواب و لباس در پایین کوله می روند؛ موارد سنگینی مانند غذا در وسط و در نزدیکی کمر. وسایل سنگین را در نزدیکی کمر نگه دارید تا از کشیده شدن آن به عقب جلوگیری شود تا مجبور نشوید خود را به جلو خم کنید. برای پیاده روی های سنگین و خارج از مسیر که در آن تعادل از اهمیت خاصی برخوردار است، موارد سنگین را بیشتر در وسط قرار دهید تا در بالا و هنوز هم تا جای ممکن آنها را در نزدیکی کمر بگذارید تا کوله شما با ثبات تر و متعادل تر گردد.

اگر کوله دارای چارچوب و یا بالشتک نرم باشد اولین چیزی که باید در انتهای کوله یا برای کوله هایی که بخش پایینی مجزایی دارند (کوله سمت راستی در شکل)، در آن بخش قرار گیرد زیر انداز یا پتو یا چیزی شبیه به آن است که قابلیت تا شدن به صورت چهار ضلعی داشته باشد و در دیواره سمت کمر قرار می گیرد تا به خوبی محافظت شود. در جلوی آن کیسه خواب در صورتی که بخش پایین هنوز پر نشده باشد می توان لباس های اضافی و تجهیزات بارانی (مانند بادگیر، بارانی و پانچو) را نیز در آنجا قرار داد. تجهیزات بارانی باید در کنار زیپ و در دسترس سریع باشند. تمامی وسایلی که نرم و نسبت به وزنشان حجیم هستند باید در پایین کوله قرار گیرند.

میله های چادر در کنار دیواره کوله و چسبیده به کمر قرار می گیرد. در جلوی آن ظروف پخت و پز، اجاق و ظرف سوخت، بطری های خالی آب، و وسایل کوچکی مانند شمع ها و کیت تعمیرات قرار داده می شود به طوری که سنگین ترین وسایل (مانند ظروف پر از سوخت) در نزدیکی کمر باشد. به جز نهار و میان وعده های در طول روز، کیسه های غذا در بالای تجهیزات آشپزی قرار داده می شود و به خاطر سنگینی در نزدیکی کمر قرار می گیرد. در جلوی کیسه های غذا چادر و یا هر نوع پاپوش موجود جای داده می شود. در بالای کوله نیز جای کتاب ها، نقشه ها، دوربین، و بادگیر یا بالاپوش گرم است. اگر بالاپوش یا بادگیر در بالای کوله جا نشد می توان آن را در بخش پایینی یا اگر جیب شبکه ای در جلوی کوله وجود دارد، در آن، چپاند. جیب بالایی کوله به طریق خاصی پر نمی شود ولی غالباً در آن کلاه، گترِ گردن، دستکش ها، کرم ضد آفتاب، کیف متعلقات دوربین، دفع کننده حشرات، لنز های دوربین، عینک آفتابی، و هر مورد کوچکی که از جا گرفتن در جاهای دیگر بازمانده، قرار داده می شود. اگر کوله جیب بالایی ندارد این وسایل در ساک کوچکی در بالاترین قسمت کوله جای می گیرند. یک جیب کناری بطری آب، نهار و میان وعده را در خود جای می دهد و در جیب دیگر، بطری های سوخت، میخ های چادر، هِد لامپ، و کیت کمک های اولیه قرار می گیرد. هر موردی که در جیب بالایی جا نمی گیرد نیز می تواند در جیب های بیرونی قرار داده شود. نقشه، قطب نما، دوربین چشمی، و وسایل نوشتن داخل جیب ژاکت یا تی شرت و یا در داخل کیف کمربند کوله جای داده می شود.

قطعاً این روش با توجه به شرایط تغییر می کند. اگر فوم قابلیت قرار گیری در داخل کوله را نداشته باشد آنرا در بیرون می بندیم. تجهیزات بارانی را می توان بسته به آب و هوا به همراه نداشت و وسایل می توانند بین جیب های مختلف جا به جا گردند. هدف راحتی و دسترسی است و نه تنها صرفاً مرتب بودن و سازماندهی.

منبع: The Backpacker’s Handbook, by: Chris Townsend

ترجمه: بنیامین قاسمی

نوشته چیدن کوله پشتی اولین بار در کانون گردشگران جوان ایران پدیدار شد.